Dag 789: Stress als gevolg van de Extreme natuur van de Geest

Deze blog is een verderzetting op Dag 788: De emotionele cyclus van Stress, en een continuatie in mijn process van het leven van het woord berustend en daarin het veranderen van hoe ik mezelf ervaar in relatie tot bureaucratie. Wat ik mij immers gerealiseerd heb is dat ik heel snel in ervaringen van stress en zelfs wanhoop en ziedende woede en een uiteindelijke staat van compleet opgeven ga wanneer ik te maken heb met het systeem, met papperassen in order maken, bureaucratie navigeren en dan vooral wanneer dingen niet makkelijk verlopen.

In het afleggen van mijn visaprocess heb ik deze ervaringen dikwijls gemerkt in mezelf en sinds het beginnen van mijn blogs en het process van het veranderen van deze ervaringen is het een zeer langzaam pad geweest om beginnen te werken aan een mogelijke verandering. Gisteren was weer zo een dag waarin er dingen niet verliepen naar plan, terwijl bepaalde stress factoren in mezelf aan het opbouwen waren.

De reden waarom dit hele bureucratie gebeuren namelijk wo emotioneel destabiliserend kan zijn is dat er verschillende stress punten samen komen en dan culmineren tot een soort van overkoken en uitbarsten. Er is bijvoorbeeld de stress in verband met tijd en de gedachte dat 'als ik dit niet op tijd allemaal gedaan krijg, dan vallen al mijn toekomstplannen in duigen. Het brengt met andere woorden allerhande diepe angsten naar boven die voornamelijk te maken hebben met overleving en specifiek het kunnen uitleven van de plannen of doelstellingen die ik mezelf voorgenomen en afgebeeld heb in mijn geest.

Bij elke stap die ik afleg om bepaalde dingen in orde te krijgen met het oog op het verzekeren van 'mijn toekomst', komt er dus ook een ervaring van prestatie bij kijken aangezien ik 'een stap dichter ben bij het voltooiien van mijn doel en het verzekeren van mijn toekomstplan'. Maar van het moment dat er iets misloopt - hetgeen zo klein kan zijn als bijvoorbeeld een website of telefoonnummer die even niet werkt of het niet vinden van bepaalde documenten - dan is daar onmiddellijk een ervaring van falen en verlies die naar boven komt.

Het is dus haast alsof ik in een polariteit besta waarin ik mij oftewel hoopvol en verzekerd voel in verband met mijn toekomst oftewel compleet verloren en wanhopig, alsof alles in duigen ligt. En wat daarin vreemd is, is het schijnbare gebrek aan een middeweg. Een middeweg zijnde het besef dat er altijd wel iets kan veranderen of 'mislopen', hetgeen echter niet wil zeggen dat alles verloren is in dat ene moment. De geest heeft de neiging om te werken met extremen en polariteiten. Je bent bijvoorbeeld in een moment oftewel goed op weg en aan het slagen oftewel ben je hopeloos verloren en gefaald. De geest kijkt niet naar de eigenlijke realistische gang van zaken, zoals het feit dat:

1. De fysieke werkelijkheid niet verloopt volgens het plan dat jij in je geest hebt. Het plan dat deze planeet volgt is veel complexer en houdt veel meer in dan wat je geest je doorgaans laat zien. Je kan dus niet verwachten dat dingen absoluut zullen gaan volgens wat jij zou willen. Je kan wel een algemeen doel hebben, maar in het stappen naar dat doel toe moet je ruimte laten voor wat zich van moment tot moment in de realiteit ontvouwt
2. De fysieke werkelijkheid is niet zo absoluut of extreem als de geest. Het is niet zo zwart wit en werkt niet volgens 'goed' en 'slecht', 'juist' en 'fout' of  'geslaagd' en 'gefaald'. Er is niet een 'juiste' manier waarop dingen zouden moeten lopen. Er zijn altijd verschillende, vaak onontdekte en onverkende, manieren om tot een doel te geraken. Je moet dus in feite kunnen loslaten van de idee dat de manier die jij in je geest hebt de enige 'juiste' is en de enige echte manier is. Zo geef je jezelf ook meer ademruimte om oplossingen te vinden of andere wegen te ontdekken wanneer iets niet loopt naar je verwachtingen.

Wordt vervolgd.

Dag 608: Genot en de Zelf-Sabotage Mechanismen van de Geest

Dag 608: Genot en de Zelf-Sabotage Mechanismen van de Geest

 Het Veranderingsproces van Onzekerheid

Een interessant punt dat mij in mijn proces in zekere zin heeft 'tegen gehouden' en dat aan het startpunt lag van veel weerstand die ik ervoer in mezelf in relatie tot het bewandelen van mijn proces - in relatie met andere woorden schrijven, bloggen, vloggen, zelf-vergeving toepassen en in feite het werken en bouwen aan mezelf - en dat punt is vreemd genoeg een gebrek aan genot en genieten van de dingen die ik doe in deze werkelijkheid.

Ik bedoel, wat ik gemerkt heb is dat wanneer het aankomt op dingen die eigenlijk goed zijn voor mezelf, zoals schoolgaan en huistaken en schrijven, bloggen, communiceren en het toepassen van zelf-vergeving -- dan is er een weerstand die opkomt in mezelf, in tegenstelling tot wanneer ik bijvoorbeeld dingen doe die eerder gedefinieerd zouden worden als 'tijdverdrijf', dingen waarin ik uiteindelijk vergeet dat ik besta en dus vergeet om voor mezelf te zorgen in en als mijn fysieke bestaan en fysieke leven.

En waarom is het dat er geen genot ondervonden wordt aan het werken aan mezelf en het ontwikkelen van mezelf en doen wat het beste is voor mezelf?  Ik bedoel, welke zijn de componenten van dit specifieke 'construct' en intern 'systeem' dat bestaat en functioneert als een vorm van zelf-sabotage in de zin van het vermoeilijken van mijn proces van zelf-ontwikkeling. En waarom is zelf-afbreking en zelf-vermindering zo veel makkelijker en genotvoller dan zelf-opbouwing en zelf-uitbreiding.

Wat ik heb ondervonden is dat er veel mechanismen in de geest aanwezig zijn  die de ervaring van weerstand creëren in relatie tot het fysiek bewandelen van het zelf-ontwikkelings en zelf-ontdekkings process - mechanismen die als het ware de 'wil' en 'motivatie' breken om meer te zijn en uit te drukken dan wat en hoe men zich doorgaans uitdrukt en ervaart in en als het dagelijkse leven en die zelf-onderdrukking en zelf-vermindering beter doet uitschijnen dan zelf-ontwikkeling en zelf-verbetering.

Als ik terugkijk op mijn leven dan zie en besef ik dat ik in veel aspecten van mijn leven heb opgegeven in mijn proces van zelf-verbetering en dat ik steeds gekozen heb voor zelf-vermindering - en dat omdat ik de sabotage mechanismen in en van de geest vertrouwde in het sturen van mijn expressie en bestaan in deze wereld en omdat ik nooit zelf begrepen heb hoe de geest in feite bestaat als een systeem van zelf-onderdrukking en zelf-vermindering en dat het aan mij is om op te staan tegenover mijn geest en door de mechanismen van de geest te breken om te ontdekken welk mijn echte potentieel is in mijn proces van zelf-verbetering.