Dag 137: HerFormatteren van het Leven - Van Geest naar Gewaarzijn

Dit zijn de Zelf-Correctieve Statements van "Dag 136: Het Format van het Leven"


Ik stel mij tot doel om te bestaan als 'de enige echte' in en als mezelf als het zelf-bepaalde, zelf-directieve format van het leven in en als het principe van wat het beste is voor allen als wie ik werkelijk ben

ik stel mij tot doel om alle relaties in mijn leven te transformeren van gevangenissen van angst, onzekerheid, spanning, onveiligheid en misbruik tot voedingsbodems van zelf-eerlijkheid, zelf-respect, vertrouwen, veiligheid, zekerheid en communicatie -- door mezelf te transformeren in mezelf van een zelf-oneerlijk wezen tot een wezen dat staat in absolute zelf-stabiliteit en zelf-zekerheid in en als het besef dat ik compleet verantwoordelijk ben voor mijn bestaan op elke manier

Ik stel mij tot doel mezelf niet zomaar te laten meeslepen door het voorontworpen 'format' van 'hoe relaties zijn/functioneren' als innerlijke ervaringen van angst en opwinding -- maar om in elk moment aanwezig en gewaar te zijn van mezelf als wie ik werkelijk ben, en te beseffen in elk moment dat ik ALLEEN compleet verantwoordelijk ben voor mijn leven/bestaan, en dat ik compleet ALLEEN verantwoordelijk ben voor het veranderen en transformeren en herformatteren en herdefinieren van het relatieconstruct om te staan als wat het beste is voor allen

ik stel mij tot doel om mezelf niet te laten tegenhouden en saboteren in het opstaan in de relatie als wie ik werkelijk ben als de levende statement van zelf-eerlijkheid als wat het beste is voor allen, door angst --- omdat ik besef dat die angst een creatie is van mezelf die ik altijd OPZETTELIJK gebruikt heb als een excuus om niet te veranderen, een excuus om niet verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf, een excuus om mezelf klein en onderdrukt te houden en mijn macht te blijven weggeven aan mijn omgeving

hierin besef ik dat angst geen macht heeft over mij behalve de macht die ik er ZELF aan heb gegeven in mijn verlangen om te kunnen geloven dat ik 'te zwak' en 'te machteloos' en 'inferieur' ben om mezelf en mijn wereld te veranderen --- en ik besef dat de waarheid van mezelf is dat ik gewoon mezelf en mijn wereld nooit WILDE veranderen, en dat ik dus angst altijd gebruikt heb als een excuus om dat verlangen te rechtvaardigen

wanneer en als ik angst zie opkomen in mijn interactie met mijn partner, dan stop ik en ik adem, en ik besef dat angst in wezen een teken is dat er een verlangen is in mezelf, als een punt van zelf-oneerlijkheid, waar ik niet van wil loslaten -- en dus, in de plaats van mijn macht weg te geven aan angst en te participeren in backchat, gedachten en gevoelens en dus consequenties te creëren, sta ik op in dat moment in mezelf en onderzoek ik wat het verlangen is dat ik niet wil loslaten, en ik laat onvoorwaardelijk los, om HIER te staan in het moment van ademhaling in mijn wereld te sturen en transformeren en veranderen in eenheid en gelijkheid met wie ik werkelijk ben als het leven zelf

wanneer en als ik angst om afgewezen te worden door mijn partner zie opkomen in mezelf, dan stop ik en ik adem, en ik sta mezelf niet toe mezelf in dat moment te onderdrukken en dus zomaar 'mee te vloeien met de stroom' en dus consequenties te creëren, omdat ik besef dat die angst altijd gebaseerd is op persoonlijke interpretaties, gedachten en ideëen van de realiteit die altijd draaien rond persoonlijke verlangens en niet zelf-eerlijkheid als wat het beste is voor allen -- en ik besef dat angst altijd angst zal bevestigen en voeden, omdat ik enkel mijn angst zal zien door te kijken naar mijn omgeving/wereld vanuit angst, en dat angst altijd een punt waarin ik opzettelijk een excuus creëer voor mezelf om niet te veranderen en om niet te doen wat ik eigenlijk wel weet wat ik moet doen en niet op te staan en mezelf te bewegen en uit te drukken in en als zelf-eerlijkheid

hierin besef ik dat de angst van verandering een voorgeprogrammeerd zelf-sabotage programma is van de geest die ervoor moet zorgen dat ik nooit zal veranderen, dat ik nooit zal opstaan, omdat ik in en als de angst van verandering mijn geest zal overspoelen met allerlei gedachten en beelden in mijn geest die mijn 'angst' enkel zullen bevestigen en voeden --- maar hierin besef ik dat ik altijd enkel zal zien en ervaren wat ik toesta te bestaan in mezelf, en dat als ik mezelf toesta angst te vertrouwen en te kijken naar mezelf en mijn wereld vanuit de bril van angst, ik enkel die angst gereflecteerd zal zien in mijn wereld en mij dus bevestigd zal voelen in mijn angst --- hierin stel ik mij tot doel om angst simpelweg te stoppen omdat ik besef dat angst niet echt is, het is maar een ervaring die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf als een punt van bescherming van mijn egoïsme als persoonlijke verlangens

wanneer en als ik de angst van verandering zie opkomen in mezelf wanneer ik geconfronteerd wordt met een punt van ego in mezelf, dan stop ik en ik adem door de angst in het besef dat angst een automatisch voorgeprogrammeerd ego-beschermingsmechanisme is dat ik zelf heb gecreëerd om er gewoon voor te zorgen dat ik NOOIT zal veranderen --- hierin besef ik dat die angst MAAR angst is, maar een gevoel/ervaring die in mezelf bestaat en op geen enkele manier relevant is, en dat ik volledig in staat ben om simpelweg te veranderen omdat angst op geen enkele manier een excuus is om niet te veranderen

ik stel mij tot doel om angst als excuus en rechtvaardiging voor egoïsme niet toe te staan te bestaan in mezelf, en om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn wereld en bestaan in elk moment van ademhaling -- omdat ik besef dat ik één en gelijk ben met mijn wereld en dat ik ALTIJD zal ervaren en zien wat ik toesta te bestaan in mezelf --- hierin sta ik mezelf niet toe mezelf af te scheiden van mijn wereld, van mijn partner, van mijn relatie

ik sta op als het zelf-directieve principe van en in de relatie in het besef dat ik één en gelijk ben met mijn wereld als mijn partner en mijn relatie, en dat ik het verantwoordelijke principe ben van mijn wereld en mijn relatie

ik sta op in en als het absolute besef dat ik alleen besta in mezelf, als een punt dat ik nooit heb willen inzien, en dat ik niet kan vluchten van zelf-verantwoordelijkheid en van de consequenties die ik mezelf heb toegestaan te creëren in mijn leven --- hierin stel ik mij tot doel om het proces te bewandelen van het verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven/wereld en consequenties en om te stoppen met het weggeven van verantwoordelijkheid in het verlangen naar erkenning en bevestiging van mijn partner

ik stel mij tot doel alle punten naar brengen en te beseffen dat 'een relatie' of 'de relatie' als een punt van 'positiviteit' en 'goede gevoelens' in mijn wereld op zich niet echt bestaat in afscheiding met mezelf, maar dat ik zelf die afscheiding heb gecreëerd in mezelf via mijn participatie in gedachten, gevoelens en emoties -- hierin sta ik mezelf niet toe te participeren in deze overduidelijke zelf-oneerlijkheid en zelf-deceptie, en om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn creatie door één en gelijk te staan met mijn relatie en partner en aldus mijn relatie te sturen en bewegen in eenheid en gelijkheid met mezelf als het beste voor allen

ik stel mij tot doel om voor eens en voor altijd verantwoordelijkheid te nemen voor mijn leven en mijn wereld door te staan en bestaan en mezelf uit te drukken zonder angst, en door te beseffen dat 'het leven' als 'wie ik ben', werkelijk zo simpel is, het is simpele, eenvoudige communicatie, interactie, beweging en expressie zonder angst --- en ik besef dat ANGST het enige is dat ik altijd in mijn weg heb laten staan van werkelijk te leven/bestaan in zelf-eerlijkheid, en dat dit punt van ANGST in wezen een compleet verwaarloosbaar punt is, omdat angst niet eens echt bestaat, omdat het mijn eigen creatie is --- en dat daarom zelf-verandering in wezen uiterst simplistisch is, en dat de geest altijd alles, door middel van angst, meer 'complex' doet lijken dan wat het eigenlijk is

Dag 136: Het Format van Het Leven

Een punt dat ik gemerkt heb in mijn relatie is dat ik verlang naar de erkenning van mijn partner voor mijn 'schoonheid', 'vrouwelijkheid' en 'sex-appeal' en langs de andere kant heb ik angst om afgewezen te worden, angst dat hij mij 'niet mooi/vrouwelijk/sexy' genoeg zal vinden, omdat ik mezelf in mijn geest afmeet aan en vergelijk met beelden van andere vrouwen die ik zie via de media. Maar.... waar komt dit idee vandaan dat ik moet voldoen aan één of ander format van 'de vrouw', zoals 'mooi'/'vrouwelijk'/'sexy' en dat ik daarvoor erkenning/bevestiging nodig heb van een man?

Met wie vergelijk ik mezelf dan wel in mijn beoordelingen van 'vrouwelijk', 'sexy' en 'mooi' en waarom?
En belangrijker, waarom hebben wij als samenleving een zeker 'format'/'model'/'voorbeeld' aanvaard van hoe een vrouw/meisje er moet uitzien om 'goed' te zijn, denk maar aan de beroemdheden, de modellen, de prinsessen, de typische 'schoonheids-' eigenschappen zoals blonde haren, blauwe ogen, een kleine neus, een gave huid, een smalle taille, ronde borsten, etcetera?

Waarom staan wij toe dat onze kinderen vanaf een jonge leeftijd compleet gebrainwashed worden door hun omgeving met beelden en subtiele aansporingen van hoe zij er idealiter zouden moeten uitzien -- is het soms omdat we geloven dat die 'idealen' een soort van 'natuurlijk' verschijnsel zijn, dat die 'ideaalbeelden' al in het kindbrein gebakken zitten van voordat ze deze wereld betraden?                                  

Hoe is het dat we zo dom en blind zijn voor het feit dat alles van wat wij 'overleving van de sterksten' noemen zoals bijvoorbeeld de verhoogde overlevingskansen van mensen die meer beantwoorden aan het 'schoonheid-ideaal' als de beelden die in deze wereld gepromoot en opgehemeld worden door de media, hetgeen wij hebben aanvaard als een 'natuurlijk verschijnsel', in wezen een fabricatie is van deze wereld waarin elk kind automatisch geprogrammeerd wordt vanaf Dag 1 van zijn bestaan hier in deze menselijke samenleving, en dat letterlijk niets van die 'idealen' al bestaat in het onschuldige kinderbrein zonder dat het daar opzettelijk in geplant werd/wordt door de omgeving? (Zie het fenomeen 'Feral Children' voor meer inzicht en perspectief in deze Kwestie)

Waarom beseffen we niet dat elke ongelijkheid in deze menselijke samenleving geen natuurlijk verschijnsel is maar een programma dat in elk kinderbrein geprogrammeerd wordt via woorden en beelden vanaf zijn arrivatie in deze wereld, en dat Darwin's stelling van 'overleving van de sterksten' als één of andere natuurlijke wetmatigdheid een grote pot Larie en Apekool is die overduidelijk niet gebaseerd is op ware observatie van wat er werkelijk gebeurt  in het opgroeiingsproces van het kind in deze wereld?

Deze vorm van bestaan, waarin kinderen opgroeien om zich uiteindelijk ontevreden te voelen met hoe ze eruitzien, en enorm veel stress ervaren in zichzelf over hun lichaam, omdat ze in de polariteit gevangen zitten van 'aanvaarding' en 'afwijzing', aangezien ze geleerd hebben dat ze vooral niet gewoon zichzelf mogen zijn, dat wie zij zijn niet goed genoeg is, en dat ze moeten voldoen aan één of ander 'format'/'model'/'standaard',  om te kunnen 'mee spelen' in het spel van relaties en sex, als hetgene dat in de menselijke samenleving ook wordt gepromoot als het Hoogste Goed, is simpelweg Misbruik door de Ouders die instaan voor het leven op aarde en die duidelijk nooit hebben stilgestaan bij wat zij toestaan als het systeem op aarde dat het Leven/de Geest van hun kind bepaalt en vormgeeft.

Tijd voor Deprogrammatie want dit is onaanvaardbaar.



Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij te laten programmeren door een systeem waarin ik geloof dat ik continu erkenning en bevestiging en validatie nodig heb voor 'wie ik ben' als mijn gedrag en mijn uiterlijk, door te aanvaarden dat er blijkbaar 'standaarden', 'normen' en 'idealen' zijn waar ik aan moet voldoen --- waarin ik heb geleerd dat wie ik ben simpelweg niet goed genoeg is

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat relaties in deze realiteit mechanismen zijn die enkel bestaan om dit verlangen naar erkenning, validatie en bevestiging in de mens te bevredigen, waardoor relaties dus enkel onzekerheid, angst en stress voeden in het individu -- omdat de relatie gebaseerd is op het niet aanvaarden van het wezen zoals het is, maar op het enkel bevestigen, valideren en voeden van de leugen dat het wezen probeert waar te maken in en als de poging om op te leven naar het 'ideaalbeeld' dat hem/haar gepresenteerd werd/wordt door de samenleving

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd relaties te creëren op basis van het verlangen naar erkenning, validatie en bevestiging voor mezelf als het beeld dat ik probeer te zijn in deze wereld, een beeld dat in constante vergelijking staat met de 'ideaalbeelden' die via de media gepresenteerd worden als 'hoe ik als vrouw er zou moeten uitzien' -- en dat mijn relaties daarom gebaseerd zijn op een leugen en daarom niet eens echt zijn

Ik vergeef mezelf dat ik relaties heb toegestaan te bestaan in deze wereld als mechanismen die de leugen van de mensheid voeden, waarin beide partners op zoek zijn naar erkenning, validatie en bevestiging voor hun 'waardigheid' als beeld, in vergelijking met de ideaalbeelden die in beide partners vanaf de kindertijd geprogrammeerd geweest zijn door de omgeving -- in de plaats van mechanismen van ware ondersteuning voor de wezenlijkheid van beide partners

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat zolang relaties bestaan als mechanisme dat de leugen voedt, namelijk als een beeld in de geest van beide partners dat enkel gebaseerd is op het verlangen naar erkenning, validatie en bevestiging voor wie beide partners proberen te zijn en wie ze denken dat ze moeten zijn volgens de voorbeelden die hen gepresenteerd geweest zijn door hun omgeving, zal er enkel onzekerheid bestaan in beide partners, omdat elk individu in de relatie continu schippert tussen de positieve ervaring van erkenning/validatie en de negatieve ervaring van afwijzing/verstoting, verlangen en angst

ik vergeef mezelf dat ik relaties heb toegestaan te bestaan in mijn wereld die gebaseerd zijn op zelf-onderdrukking en het verzekeren dat ik nooit mezelf zal zijn, waarin ik enkel de hele tijd besta in spanning, angst, onzekerheid, stress en onveiligheid -- onzeker en twijfelachtig schipperend tussen het verlangen naar erkenning en de angst van afwijzing --- als extensies van de relaties die ik gecreëerd heb tijdens mijn kindertijd met mijn omgeving, als relaties waarin er telkens van mijn verwacht werd dat ik mezelf verander, dat ik mezelf onderdruk, dat ik 'ben zoals anderen' en dat ik dus vooral mezelf niet ben ---- in de plaats van relaties te creëren die gebaseerd zijn op ware wederzijdse ondersteuning voor wie wij werkelijk zijn als levende wezens, waarin er niets verwacht wordt van elkaar, waarin we elkaar niet beoordelen of veroordelen, waarin we niet staan als een onzeker punt van aanvaarding of afwijzing, maar waarin we elkaar steunen in het proces van zelf-aanvaarding en zelf-respect als een punt van absolute stabiliteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat het verlangen naar erkenning, validatie en aanvaarding van mijn partner eindeloos is en nooit werkelijk bevredigd zal zijn, omdat aanvaarding enkel echt kan zijn als en wanneer ik mezelf aanvaard --- enkel dan kan ik mij ook werkelijk aanvaard voelen --- omdat de 'aanvaarding' waar ik naar op zoek ben in mijn partner, gebaseerd is op het beeld dat ik presenteer van mezelf waarin ik 'goed genoeg' probeer te zijn in het lijken op de ideaalbeelden van hoe een vrouw er zogezegd zou moeten uitzien die in deze wereld gepromoot worden via de media, hetgeen dus een leugen is, waardoor de 'aanvaarding' die ik dan zogezegd krijg van mijn partner voor die leugen nooit echt kan zijn, omdat ik ook nooit echt mezelf ben


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik nog nooit mezelf geweest ben in mijn relaties met andere mensen, omdat al mijn relaties, vanaf de primaire relaties met mijn ouders en familie, altijd gebaseerd geweest zijn op het zien van mezelf als 'niet goed genoeg' en van de beelden in de media als 'mijn ideaalbeelden' en 'mijn voorbeelden'

ik vergeef mezelf dat ik sex heb gemanifesteerd als het punt van 'de ultieme aanvaarding/validatie/bevestiging van mezelf als het beeld/de leugen dat ik presenteer van mezelf' en hierin niet te beseffen dat het verlangen naar seks niets meer of minder is dan het verlangen naar erkenning, validatie en bevestiging voor de leugen die ik mezelf heb toegestaan te leven, op basis van de beelden die ik in mijn geest heb laten programmeren door de media en mijn omgeving als 'hoe ik er zou moeten uitzien' tijdens mijn kindertijd

ik vergeef mezelf dat ik ideaalbeelden heb toegestaan te bestaan in mijn wereld en mijn geest, als beelden waar ik mezelf constant mee vergelijk en afmeet om mezelf te beoordelen in polariteiten van goed/slecht, positief/negatief als mooi/lelijk, vrouwelijk/onvrouwelijk, sexy/onsexy, etcetera --- als het toppunt van zelf-verwerping, in de plaats van te bestaan in en als mezelf als 'de enige echte', alleen in mezelf als wie ik werkelijk ben, zonder beelden als voorontworpen 'formats' van wat en hoe ik als het leven zogezegd ben of zou moeten zijn

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat als ik niet sta als het punt van absolute stabiliteit, zekerheid en betrouwbaarheid in mijn relatie met andere mensen, dat ik die stabiliteit, zekerheid en vertrouwen waar ik altijd naar op zoek geweest ben in mijn partner nooit werkelijk zal kunnen ervaren

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik creëer wat ik toesta te bestaan in mezelf, en dat wanneer en als ik mezelf toesta mezelf uit te drukken vanuit angst en onzekerheid in de relatie, dat die angst en onzekerheid precies zal zijn wat ik zal manifesteren

Ik vergeef mezelf dat ik gedachten heb toegestaan te bestaan in mezelf waarin ik mezelf als een beeld in mijn geest vergelijk met het beeld van andere vrouwen die afgebeeld worden in de media als 'de besten' met 'het beste lichaam' en 'het beste uiterlijk', waarin ik mezelf dan beoordeel als 'goed' of 'slecht' op basis van die vergelijking - waarin ik mezelf saboteer in mijn leven/bestaan, door mezelf niet gewoon te aanvaarden als wie ik ben als 'de enige echte', als alleen in en als mezelf als de fysieke natuurlijke expressie van mezelf als het lichaam, als het enige dat ik ooit geweest ben en kan en zal zijn

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat het bestaan van die 'ideaal-beelden' in de media maar bestaat met het enkele doel van kinderen en volwassenen aan te zetten tot het kopen van producten, door in te spelen op het geprogrammeerde verlangen om te zijn zoals de 'idolen', 'beroemdheden' en 'modellen' die in de media gepromoot en gepresenteerd werden als 'hoe iedereen er zou moeten uitzien', als 'het beste' --- waarin de mens dus geprogrammeerd geweest is door de media als een consumptie-mechanisme/robot die, vanuit zijn verlangen om 'de beste' te zijn om dus het meeste kans te hebben om te overleven in deze wereld, de specifieke producten zal kopen die opzettelijk geassocieerd werden met het gepresenteerde ideaalbeeld --- hetgeen het bewijs is dat de theorie van 'overleving van de sterkste/beste' niet 'natuurlijk' is maar een programma dat in kinderen geprogrammeerd werd door de samenleving via de media

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een kopie te worden van de consumptie-robotten dat de mens geworden is als het resultaat van zijn opvoeding/programmatie in deze wereld door zelf te participeren in het spel van vergelijking van mezelf met de beelden die mij gepresenteerd werden door de media als mijn 'voorbeelden' als 'wie ik moet zijn' en 'wat ik moet hebben' om 'erbij te horen' en 'te overleven' en 'goed' te zijn  --- in de plaats van te beseffen dat dit spel in wezen een uit de hand gelopen systeem is dat gecreëerd is door mens die macht en controle wilde over andere mensen en hierin de voorgeprogrammeerde 'instinctieve' overlevingsangst van de mens gebruikt en misbruikt heeft om de mens te sturen en controleren in zijn gedrag, zonder ooit te hebben stilgestaan bij de verwoestende consequenties dat dit systeem teweeg zou brengen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn macht weg te geven aan de beelden die mij in deze wereld gepresenteerd werden door mijn omgeving als 'de idealen' als 'hoe het leven zou moeten zijn', waar ik, vanuit overlevingsangst, zelf naar heb gestreefd en verlangd om mijn positie in deze wereld te verzekeren omdat ik heb geleerd in interactie met mijn omgeving dat ik het risico loop om niet te overleven als ik niet naar die idealen streef --- in de plaats van te beseffen dat wat ik heb nagestreefd en verlangd in mijn leven als 'mijn idealen' zoals het hebben van een relatie en sex, beroemdheid, erkenning, aandacht, geld en een partner enkel voorgeprogrammeerde waarden zijn die in mij geprogrammeerd zijn door een machtswellustige omgeving die mijn instinctieve overlevingsangst gebruikte en misbruikte om ervoor te zorgen dat ik een kopie wordt van hen in en als het nastreven van dezelfde voorgeprogrammeerde idealen die op zich absoluut niets te maken hebben met overleving in de fysieke realiteit/wereld als het leven op aarde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien dat de mens zoals hij nu is de Fankenstein is van het systeem dat zich door generaties van menselijke evolutie heeft gevormd -- als het resultaat van de instinctieve overlevingsangst als een energetische ervaring die dwangmatig getransformeerd werd tot een complete energetische entiteit die de fysieke realiteit consumeert en die een volledige alternatieve realiteit van 'overleving' gecreëerd heeft, waarin 'overleving' niets meer te maken heeft met werkelijke fysieke overleving zoals eten, slapen, sex, kakken, maar met de 'overleving' van die energetische entiteit in en als het fysieke lichaam -- waarvan de consumptiesamenleving het resultaat is, als een systeem dat geen enkele productieve functie of doel heeft voor het leven op aarde en enkel in functie staat van de 'overleving'/'voeding' van het innerlijke energetische systeem/entiteit in de mens als verlangens en gevoelens, hetgeen ironisch genoeg de overleving van het leven op aarde onmogelijk maakt omdat het de fysieke realiteit letterlijk opconsumeert, hetgeen voor ons een belletje zou moeten doen rinkelen dat we misschien toch ergens de bal aan het mis-slagen zijn



wordt vervolgd in Dag 137

Dag 135: Ik werk Hard voor MIJN Geld

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de stelling dat ik 'hard heb gewerkt voor mijn geld' te gebruiken als mijn excuus en rechtvaardiging voor waarom ik niet alles op alles zet, mijn hele leven inzet om een betere wereld te creëren voor Allen, en waarom ik er eerder voor zou kiezen om 'mijn' geld te gebruiken om mijn verlangens te bevredigen en na te jagen, verlangens die op geen enkele manier het beste zijn voor allen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat het geld dat ik verdien een beloning/compensatie is voor het werk dat ik heb verzet, de moeite die ik heb gedaan om te werken voor het systeem, in een op zich nutteloze en onbeduidende job, waarin ik werk als een virtuele slaaf voor andere mensen en het geld-systeem - en daarom mij vast te klampen aan de stelling dat ik 'hard heb gewerkt voor MIJN geld', en dat ik het daarom verdien om mij te amuseren en mijn geld uit te geven aan wat IK WIL - in en als geloof dat ik hierin compleet gerechtvaardigd ben, omdat ik zogezegd 'ocharme' zo hard heb moeten werken -- waarin ik niet stilsta bij het feit dat er miljoenen mensen zijn in deze wereld die veeeeel langer en harder moeten werken dan ik voor veeel minder geld en wiens job vele smeriger en onaangenamer is dan mijn job, mensen die veeel minder kansen hebben gekregen om te studeren en een leuke job te vinden dan ikzelf, en dat er in deze wereld geen sprake is van 'eerlijkheid' of 'gelijkheid' en dus ook niet van 'gerechtigheid'/rechtvaardigheid, en dat ik dus absoluut geen 'recht' heb op het geld dat ik verdient heb, omdat het geld dat ik heb kunnen verdienen via mijn werk compleet bepaald is door mijn positie in de wereld, door de kansen die mij aangeboden geweest zijn door een ONEERLIJK en ONGELIJK systeem --- en dat ik met mijn geld en 'elite-job' net de oorzaak ben van en bijdraag aan die ongelijkheid in de wereld waarin zovele mensen het zoveel slechter hebben dan ikzelf, en dat het daarom mijn verantwoordelijkheid is om het geld dat ik verdien toe te wenden aan het creëren van een betere wereld voor allen, een wereld van GELIJKHEID

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat het 'eerlijk' is dat ik mijn tijd en dus leven weggeef aan het geldsysteem door elke dag te werken en dat ik daar dan voor gecompenseerd wordt met geld, omdat dit punt/concept van 'eerlijkheid' in mij geprogrammeerd geweest is door mijn familie tijdens mijn kindertijd, waarin mij aangeleerd werd dat ik ALTIJD een beloning zou krijgen voor de moeite die ik doe om 'goed' te zijn voor mijn omgeving in en als het uitvoeren van bepaalde taken en opdrachten --- in de plaats van te beseffen dat ik hierin een enorm gelimiteerde visie heb gehad op de wereld, omdat ik nooit heb gekeken en gezien hoe/dat er situaties zijn in deze wereld waarin mensen zich kapot werken elke dag om te overleven, en in geen mate voldoende gecompenseerd worden of erkenning krijgen voor het werk dat ze verrichten en dat dit idee van 'eerlijkheid' enkel werkt in rijke landen en 'zorg-staten' zoals België, en dat het geld dat ik verdien met het werk dat ik verricht in het systeem in wezen net het resultaat is van de slavenarbeid van de mensen aan de andere kant van de wereld die hun leven dagelijks moeten opgeven aan het consumptiesysteem -- en dat ik hierin aan de kant van de slavendrijver sta

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik totaal geen verantwoordelijkheid neem voor het geldsysteem, als het systeem dat het leven op aarde dirigeert en bepaalt waarin ik dagelijks participeer, door te leven in en als de statement 'ik werk hard voor MIJN geld' en in en als het geloof dat deze statement mij het recht geeft om 'mijn geld' uit te geven aan wat ik wil -- en dat dit de reden is waarom deze statement GEEN excuus of rechtvaardiging is voor mijn verlangens en het feit dat ik er dagelijks bewust voor kies om NIET te doen wat het beste is voor allen, en dat mijn onwetendheid in verband met hoe het geldsysteem waar ik dagelijks in participeer en dat ik gebruik om mijn verlangens te bevredigen werkt en functioneert en hoe ik actief bijdraag aan het bestaan van armoede, hongersnood en uitbuiting in de levens van velen op aarde door en in mijn dagelijkse participate in het geldsysteem, ook geen excuus is voor mijn nalatigheid in het zorg dragen van het leven op aarde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te verschuilen achter de toegepaste stelling van 'onwetendheid is gelukzaligheid' ('ignorance is bliss') in mijn dagelijkse participatie in het geld-systeem waarin ik mij enkel gewaar ben van mijn persoonlijke omgeving, en ik enkel weet wat ik moet weten om te overleven in die persoonlijke omgeving, maar op geen enkele manier zie, begrijp of versta waar het geld dat ik verdien precies vandaan komt, hoe het in mijn handen terechtgekomen is, wat er is moeten gebeuren in deze wereld om dat geld in beweging te brengen, hoe het geld dat ik heb verdient in relatie staat met het hele geld-systeem dat zijn rimpels teweegbrengt in de rest van de wereld, in de levens van alle andere wezens op aarde, of hoe het werk dat ik dagelijks uitvoer precies bijdraagt tot het huidige systeem van misbruik, uitbuiting en ongelijkheid, en wat mijn verantwoordelijkheid in dat systeem precies is --- hetgeen ik altijd gebruikt heb als mijn rechtvaardiging voor het najagen van mijn persoonlijke verlangens in het consumptiesysteem

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd werkelijk te geloven dat 'God genadig zal zijn voor mijn Ziel' omdat ik onwetend was in deze wereld, als de reden waarom ik nooit heb opgestaan en alles op alles heb gezet om in mijn leven armoede en hongersnood en misbruik te stoppen in deze wereld en het geld-systeem in de mensheid te veranderen tot een systeem dat het beste is voor alle levende wezens -- in de plaats van te beseffen dat God ikzelf is, en dat ik weet en zie in zelf-eerlijkheid hoe ik die onwetendheid bewust en opzettelijk in plaats gehouden heb ZODAT ik kan verder bestaan in de stelling dat 'onwendheid gelukzaligheid is', zodat ik nooit direct en werkelijk mijn verantwoordelijkheid in het systeem zou inzien, omdat ik weet dat ik dan zou moeten opstaan en mezelf bewegen in en als wat het beste is voor al het leven op aarde, omdat ik direct zou ZIEN hoe mijn huidige participatie in het huidige geld-systeem enkel misbruik en uitbuiting creëert en dat ik daarom dus een misbruiker ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat woordjes zoals 'MIJN' mij aangeleerd geweest zijn door mijn familie en omgeving, en die woordjes zomaar als vanzelfsprekend te hebben aangenomen -- waarin ik bijvoorbeeld geloof dat ik recht heb om te doen met 'mijn' geld wat ik wil --- zonder ooit stil te staan dat het 'mijn' op geen enkele manier gelijk en eerlijk is voor alle levende wezens op aarde en dat wat ik 'mijn' kan noemen enkel voorbepaald is door de positie waarin ik geboren ben in deze wereld, en dat er consequenties zijn aan mijn obsessie met het woord 'mijn' in en als het verlangen om zoveel mogelijk geld en spullen te vergaren -- consequenties die mij NIET werden getoond of aangeleerd door mijn familie en omgeving omdat ook zij nooit verantwoordelijkheid genomen hebben voor hun bestaan en participatie in het geld-systeem hier op aarde

 ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik een beloning verwacht voor het werk dat ik doe, omdat ik niet werk voor mezelf als het leven zelf als eenheid en gelijkheid, maar omdat ik mijn leven weggeef aan een systeem dat toch niet om mij of welk ander wezen dan ook geeft -- en niet te beseffen dat ik, door een beloning te verwachten voor mijn werk, en door dus te blijven verder werken om die beloning te krijgen, enkel het systeem verder ondersteun en voedt, in de plaats van het te veranderen tot een systeem dat het beste is voor al het leven, waarin 'werk' een zelf-expressie is in en als zelf-gewaarzijn en zelf-verantwoordelijkheid en geen slavenarbeid


ik stel mij tot doel aan te tonen dat het geld dat beweegt in deze wereld altijd misbruik aan de bron heeft, en dat ieder mens in dit systeem, bloed aan zijn handen heeft kleven, door onze dagelijkse participatie in het systeem, en dat onwetendheid geen excuus is om dit systeem te rechtvaardigen

ik stel mij tot doel steeds te zoeken naar de oorsprong van al mijn daden in deze wereld omdat ik besef dat ik in een gesloten systeem leef waarin elke daad een rimpeleffect creëert en dus consequenties heeft in de levens van alle wezens in dit systeem -- en dus niet zomaar te aanvaarden dat het geld dat ik verdien 'van mij' is, alsof het zomaar uit de hemel is gevallen 'voor mij' om uit te geven aan producten waarvan ik de afkomst ook niet ken, maar om stil te staan bij het feit dat al wat hier is in mijn wereld ergens vandaan komt, en dat al wat ik zie in deze wereld, zoals armoede, hongersnood, uitbuiting en slavernij, onderling verbonden is, en dat ik dus in directe verbinding sta met al wat hier bestaat in deze wereld

ik stel mij tot doel aan te tonen dat eerlijkheid niet bestaat in deze wereld, en dat alle bezittingen in wezen afkomstig zijn uit slavenarbeid omdat de grondstoffen om de producten in de consumptie-samenleving te produceren vergaard en verwerkt zijn door middel van uitbuiting van niet alleen de aarde maar volledige bevolkingsgroepen en dat het woord 'mijn' geen waarde heeft in deze wereld, totdat we in een systeem leven waarin elk wezen één en gelijk is in bezittingen, één en gelijk de kansen en mogelijkheden heeft om te overleven in deze wereld

ik stel mij tot doel aan te tonen dat de stelling 'ik werk hard voor mijn geld' geen rechtvaardiging is voor het geloof dat het individu zijn geld kan gebruiken voor 'wat hij wil' in deze wereld en in wezen enkel gebaseerd is op het geloof en de perceptie van het individu dat hij in een bubbel bestaat, op een eiland, compleet afgescheiden van de rest van de wereld -- hierin stel ik mij tot doel duidelijk te maken aan elk mens op aarde dat niemand in een bubbel of op een eiland bestaat, en dat we allen direct verbonden zijn met elkaar en dus verantwoordelijk voor al het leven hier op aarde omdat aarde het enige eiland is waar wij allen op zitten -- en dat het opzettelijke afscheiden van een individu van de rest van de wereld door zich achter de stelling 'ik werk hard voor MIJN geld' te verschuilen in wezen enkel opzettelijk misbruik is

Dag 134: Het Zal Mij toch niet Lukken -- Zelf Correctie

Dit is een vervolg van "Dag 133: Het Zal mij toch niet Lukken"


wanneer en als ik de gedachte zie opkomen waarin ik een project/doestelling/idee/concept projecteer in de toekomst in en als een positief beeld waarin ik al erkenning krijg voor wat ik 'heb gedaan/verwezenlijkt' van andere mensen - te stoppen en te ademen, en te beseffen dat deze 'positieve gedachte' een manifestatie is van de angst om te leven, de angst van vrijheid, de angst om mezelf onvoorwaardelijk uit te drukken -- en dat ik mezelf in deze gedachte alleen maar gevangen zet als een beeld waar ik dan aan moet 'opleven' om zogezegd 'goed' te zijn in en als die 'goede'/positieve ervaring gebaseerd op het 'krijgen van erkenning' van andere mensen

hierin stel ik mij tot doel om te stoppen met te leven voor de goedkeuring en erkenning en bevestiging van andere mensen, en verder te kijken dan de angst van andere mensen, en dus het lef te hebben om in het moment te STAAN als wie ik ben, als mijn expressie, onvoorwaardelijk, hier, direct, assertief, als de levende statement van wie ik ben -- in en als zelf-vertrouwen en zelf-respect, in en als het besef dat wat er ook gebeurt, ik zal altijd HIER zijn, en in het besef dat de geest alles altijd erger doet lijken dan wat het is, en dat angst van andere mensen helemaal niet nodig is om te leven/bestaan, omdat we allemaal maar levende wezens zijn, en in wezen hetzelfde

wanneer en als ik de positieve energetische ervaring zie opkomen in mezelf als reactie op de gedachte en de verbeelding  waarin ik een project/doel/concept/idee in de toekomst heb geprojecteerd in een positief beeld waarin ik krijg wat ik wil namelijk erkenning, dan stop ik en ik adem - en ik besef dat deze energetische ervaring een soort van 'echt maken' is van de illusie, waarin ik het gevoel heb dat de beelden in mijn geest werkelijk echt zijn wie ik ben -- waardoor ik uiteindelijk de consequenties creëer van het opgeven en vallen in de gedachte dat 'het mij niet zal lukken' als de negatieve pool, omdat ik uiteindelijk toch op de muur zal botsen van het besef dat de gedachten/beelden in mijn geest niets te maken hebben met de fysieke realiteit en dus nooit werkelijk uitvoerbaar zullen zijn, omdat het letterlijk maar een beeld is en de REALITEIT die is HIER, in en als ademhaling, praktisch, echt en tastbaar

hierin stel ik mij tot doel om zo praktisch mogelijk te leven, met beide voeten op de grond, mij gewaar van de fysieke realiteit als aanraking en ademhaling - en hierin te vertrouwen op ademhaling om de gedachten, verbeelding, fantasiëen en energetische ervaringen te stoppen wanneer en als ik ze zie opkomen  in het besef dat die ervaringen niet 'meer' zijn dan mezelf omdat ze bestaan in mezelf en dus mijn creatie zijn, en omdat het nu eenmaal absurd is om te geloven dat mijn eigen creatie 'meer' is dan mezelf en dat ik ervan afhankelijk ben

hierin sta ik op in en als het fysieke lichaam als wie ik werkelijk ben als eenheid en gelijkheid, één en gelijk met mijn creatie als gedachten, gevoelens en emoties, maar er niet de slaaf van

en ik stel mij tot doel om een proces te bewandelen van zelf-vergeving, zelf-eerlijkheid en zelf-correctie, om mezelf te ondersteunen in het zien, begrijpen en bevatten hoe en dat de geest niet echt is, en mijn eigen creatie en dat ik de geest als gedachten, gevoelens en emoties niet nodig heb om te bestaan als een volledig, heel en compleet levend wezen --- omdat ik besef dat het fysieke lichaam alles incorporeert, er bestaat niets buiten het fysieke lichaam, er is niets meer en niets minder dan het fysieke lichaam, dus ik stel mij tot doel om één en gelijk te staan met en als het fysieke lichaam, als al wat bestaat en te stoppen met mijn bestaan te limiteren door mezelf te definieren in en als gedachten, gevoelens en emoties als een eendimensioneel voorgeprogrammeerd bestaan

ik stel mij tot doel te stoppen met het projecteren van mezelf in en als beelden in mijn geest, en het opwekken van positieve energetische reacties, omdat ik besef dat ik hierin mezelf vastzet/gevangen zet in een eendimensionale ervaring van mezelf, als een klein aspect/kamertje van/in mijn geest, en ik stel mij tot doel om uit dit kamertje te breken en mezelf de kans en de mogelijkheid te geven om verder te kijken en te beseffen dat dat kleine kamertje waarin ik mezelf altijd heb opgesloten in en als positieve ervaringen op basis van verbeelding, niet het leven is, niet al is wat bestaat, en dat er nog zoveel meer is aan mezelf dat ik nooit zelfs heb overwogen

Dag 133: Het Zal Mij toch niet Lukken

Dit is een vervolg van "Dag 132: Het Zal mij toch niet Lukken"


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat het 'het zal mij niet lukken' karakter in mezelf bestaat omdat ik mezelf heb toegestaan te verlangen naar erkenning van andere mensen, waarin ik mezelf wil bewijzen in wat ik wil 'bereiken' als een doel/beeld in mijn geest

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat opgeven enkel bestaat in de geest waarin ik niet werkelijk leef/besta voor/als mezelf in en als zelf verantwoordelijkheid, maar waarin ik op zoek ben naar erkenning en bevestiging van andere mensen voor mijn expressie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te leven/bestaan voor/als mezelf in en als zelf-verantwoordelijkheid door te verlangen en zoeken naar erkenning en bevestiging van andere mensen voor mijn expressie, als mijn 'beloning', waarin ik mij 'goed'/'positief' kan voelen over mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd op zoek te zijn naar een positief gevoel over mezelf, hetgeen ik gekoppeld heb aan het krijgen van erkenning, goedkeuring en bevestiging van andere mensen -- niet beseffend dat ik daarin een slaaf ben van andere mensen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan als een slaaf van andere mensen in de plaats van mijn eigen wezen te zijn, mijn eigen verantwoordelijkheid, mijn eigen directieve principe

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als het verlangen naar een positief gevoel over mezelf in en als het krijgen van goedkeuring en erkenning van andere mensen - in de plaats van te beseffen dat dit is hoe ik mezelf heb laten programmeren door mijn omgeving tijdens mijn kindertijd, uit angst, waarin mijn omgeving ervoor zorgde dat ik mij altijd zou aanpassen aan hun wensen en verlangens en ik de perfecte slaaf/robot/kopie zou zijn voor hen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd zelf-expressie als het genieten van mijn expressie, van mezelf, op te geven voor de zoektocht en het verlangen naar een positief gevoel in en als het krijgen van erkenning en bevestiging van andere mensen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben beseft  dat het positieve gevoel dat ik heb gekoppeld aan het krijgen van erkenning als het geloof dat ik 'een goed meisje ben' in mijn geest, het 'balanceringspunt' is van de angst die ik in mezelf ervaar die ik heb laten programmeren in relatie met mijn omgeving, die mijn omgeving heeft gebruikt, om ervoor te zorgen dat ik mij zal aanpassen --- waarin het verlangen naar erkenning als een lap voor mijn ogen is waardoor ik de waarheid niet zie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te verblinden van de waarheid van mezelf en de realiteit als ANGST, door mezelf te hebben toegestaan mezelf te definieren in en als het verlangen naar erkenning

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben beseft dat het verlangen en de zoektocht naar het krijgen van erkenning van andere mensen als een positief gevoel, afkomstig is uit ANGST van mijn omgeving

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet gewoon mezelf te zijn, door te bestaan in en als een energetische polariteit van angst als negatief en positieve gevoelens als het krijgen/zoeken van erkenning

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik in het zoeken naar erkenning als een positief gevoel in mezelf, enkel de angst in mezelf voedt, als het startpunt van het verlangen naar erkenning als een positief gevoel

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben beseft dat, wanneer ik participeer in het positieve gevoel van erkenning krijgen, waarin ik mezelf probeer te bewijzen als 'goed' en 'positief' voor andere mensen, dat ik hierin in wezen eigenlijk de angst om mezelf te zijn aan het uitdrukken en uitleven ben als de angst om kritiek te krijgen en afgewezen/afgekeurd te worden door mijn omgeving omwille van mijn expressie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn expressie te onderdrukken uit angst om afgewezen en afgekeurd te worden door mijn omgeving, en daarin te zoeken naar erkenning om mij goed en positief te voelen over mezelf en daarin dus de angst die ik werkelijk ervaar in mezelf te onderdrukken

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als de angst van mijn omgeving, de angst van conflict met mensen, de angst van afwijzing

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd afwijzing the associeren met angst in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een negatieve energetische waarde te hechten aan het woord 'afwijzing'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik, door angst te hebben om afgewezen te worden door andere mensen, en mezelf daarom te veranderen om erkenning te krijgen van  mensen, mezelf daarin heb afgewezen door geen respect te hebben voor mezelf en mijn macht in de handen van andere mensen te leggen en andere mensen mijn leven te laten bepalen

 ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geen respect te hebben voor mezelf en niet te beseffen dat ik nooit werkelijk respect kan hebben voor een ander als ik geen respect heb voor mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf niet te zien en erkennen als het startpunt van mijn realiteit en dus niet te beseffen dat zolang ik mezelf niet respecteer, zal ik mij altijd afgewezen, bekritiseerd en beoordeeld voelen door andere mensen -- omdat het begint en eindigt met/bij mezelf als de creator van mijn ervaring/realiteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als het patroon van het projecteren van een 'project'/'doel' in de toekomst in en als het verlangen naar erkenning, waarin ik mezelf al beoordeel alsof ik het al gedaan heb en alsof ik er al ben -- en dan allerlei angsten te laten opkomen waarin ik mij inferieur voel en denk dat 'het mij toch niet zal lukken', waarna ik mij laat vallen in zelf-medelijden en uiteindelijk het project niet eens aanvang door die gedachte dat 'het mij toch niet zal lukken' te geloven --- in de plaats van te stoppen met verlangen naar erkenning voor wie ik ben en wat ik doe, en dus gewoon te bestaan, HIER, in en als de simpliciteit en eenvoud van wie ik ben als een levend wezen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als de gedachte dat 'het mij toch niet zal lukken', gebaseerd op toekomstprojecties in mijn gedachten waarin ik mij inbeeld wat er allemaal zou kunnen 'mislopen', gebaseerd op een beeld in mijn geest van hoe ik denk dat het 'moet' verlopen -- en de ervaring van opgeven in en als zelf-medelijden en angst als reactie op die gedachte --- in de plaats van te beseffen dat ik enkel mezelf aan het saboteren ben in zelf-verandering door niet gewoon te beseffen dat die gedachten, beelden en gevoelens en emoties een illusie zijn omdat zelf-verandering is HIER, in en als het moment van ademhaling, als een zelf-beweging in en als de onvoorwaardelijkheid, ongedefinieerdheid, ongelimiteerdheid en onvoorspelbaarheid van het moment als wie ik ben in en als zelf-expressie, en dat zelf-verandering iets is dat ik voor mezelf doe in en als het besef dat mijn leven in mijn handen ligt, en dat ik verantwoordelijk ben voor mijn bestaan op aarde en dat het proces van zelf-verandering dus niet een 'taak' of 'project' of wedstrijd is die ik moet uitvoeren om prijzing/prijzen en erkenning te krijgen van andere mensen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een zelf-saboterend karakter/persoonlijkheidsconstruct te hebben gecreëerd in mezelf van opgeven in en als de gedachte dat 'het mij toch niet zal lukken' en de emotionele ervaring van zelf-medelijden en angst en frustratie als een 'ondersteunend bij/zij-karakter' van het karakter van 'verlangen naar erkenning', dat gebaseerd is op de angst om te falen als de tegenpool van het verlangen naar erkenning -- in de plaats van te stoppen met het verlangen naar erkenning en gewoon te leven/bestaan als mezelf, voor mezelf, door mezelf, HIER, in en als het besef dat ik ALLEEN ben, alleen verantwoordelijk voor mijn bestaan --- er is geen god die zal beslissen of ik 'goed genoeg' ben om naar de 'hemel' te gaan, ik ben god van mijn/het bestaan en ik ben verantwoordelijk om de hemel voor mezelf te creëren

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben beseft dat ik ALLEEN besta in en als mezelf als het bestaan, en dus nooit te hebben beseft dat IK bepaal wie ik ben, ik bepaal hemel of hel voor mezelf, omdat enkel IK besta IN EN ALS mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als het woord 'lukken' en 'slagen', hetgeen ik definieer in 'hoe andere mensen mij zien en beoordelen', in en als het verlangen om erkenning te krijgen voor wat ik doe van andere mensen - waarin ik mijn expressie van mezelf afscheid en projecteer als een beeld in mijn geest -- en aldus te bestaan in de constante energetische ervaring van enerzijds het verlangen om te 'lukken' en 'slagen' in wat ik doe om mij dus positief te kunnen voelen in en als het geloof dat ik erkenning krijg van andere mensen, en anderzijds de angst om te 'falen' en dus 'niet te slagen/lukken' --- in de plaats van te beseffen dat dit hele gedachtenconstruct gebaseerd is op angst, als de angst van mijn omgeving, de angst om niet te overleven, de angst om aangevallen te worden, de angst om kritiek te krijgen en afgewezen/verstoten te worden


wordt vervolgd in Dag 134

Dag 132: Het zal mij toch niet Lukken

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een plan te maken in mijn geest van wat ik wil doen, en mij dan in te beelden dat ik dat plan uitvoer en dus krijg wat ik wil en mijn doel bereik en dus 'goed' ben, maar dan, uit angst om te falen in het plan, uiteindelijk te beslissen om het toch niet uit te voeren

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij in te beelden wat ik ga doen als een 'plan' in mijn geest, waarin ik geen rekening houdt met of stilsta bij wie ik ben in het moment HIER als een fysiek wezen, waarin ik geen rekening houdt met de fysieke stappen die ik moet ondernemen om dat plan daadwerkelijk uit te voeren - en dus uiteindelijk mezelf in een val zet waarin ik zal opgeven

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij in te beelden in mijn geest in wat ik denk dat ik moet doen om 'juist' en 'goed' te zijn, waarin ik mijn zelf-expressie in het moment HIER onderdruk, uit angst om 'niet het juiste te doen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd na te denken over wat ik zou doen in de toekomst uit angst om 'niet goed' en 'niet juist' te zijn volgens andere mensen -- en daarin mijn expressie als het moment als de natuurlijke expressie van het fysieke lichaam te onderdrukken en  te bestaan in en als de energetische polariteit van verwachtingsvolheid en angst om te falen, waarin ik vaak opgeef wat ik als doel had door te denken dat het 'mij toch niet zal lukken', waarin ik veronderstel dat het beter is om op te geven dan 'afgang te maken'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat het beter is om op te geven dan afgang te maken -- in de plaats van gewoon mezelf te zijn en te beseffen dat het leven geen prestatie of taak is, maar een simpelweg bestaan, het zijn van mezelf als wie ik gewoon ben in en als het moment HIER als het fysieke lichaam

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd van het leven een taak te maken door angst te ervaren om gestraft te worden als ik 'het fout zou doen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben om 'fouten' te maken in de ogen van andere mensen omdat ik angst heb dat er dan iemand plots op mij zou beginnen roepen --- en hierin dus angst te hebben van de ANGST die ik zou ervaren als dat zou gebeuren

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben dat andere mensen zouden denken dat ik iets fout/niet juist gedaan heb volgens 'de regels'/'afspraken' en daarom na te denken over wat ik zou doen in de toekomst om 'het juiste' te doen volgens andere mensen, zodat ik mij veilig kan voelen in en als de gedachte dat 'andere mensen tevreden zijn over mij', waarin ik mezelf een slaaf gemaakt heb van andere mensen/mijn omgeving, door niet te beseffen dat deze ervaring van angst afkomstig is uit mijn kindertijd waarin ik die angst gekopieerd en geleerd heb van mijn ouders/familie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben om te leven door angst te hebben van angst -- door angst te hebben om mij angstig te voelen, in de plaats van te beseffen dat angst maar een energetische reactie/ervaring is die in mezelf bestaat en dat ik absoluut niet het slachtoffer ben van die ervaring, maar de creator, de verantwoordelijke

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik het slachtoffer ben van de angst die ik ervaar in mezelf, door angst te hebben van angst, waarin ik nooit beseft heb dat die angst een ervaring is die in mezelf bestaat die ik altijd gebruikt heb als excuus om geen verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en mijn bestaan/leven

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben om los te laten en mezelf te zijn onvoorwaardelijk als de natuurlijke expressie van mezelf als het fysieke lichaam, uit angst dat ik dan niet zal doen wat ik geloof dat ik moet doen als wat zogezegd 'juist' is volgens wie andere mensen zijn en wat zij belangrijk vinden


wordt vervolgd in dag 133

Dag 131: Ik Mis Hem -- Zelf Correctie

Dit is een verderzetting van "Dag 130: Ik Mis Hem"


Wanneer en als ik de ervaring van gemis zie opkomen in mezelf als reactie op het beeld/de gedachte van mijn partner in mijn geest, dan stop ik en ik adem, en ik besef dat deze ervaring een teken is dat ik mezelf heb afgescheiden van mijn partner waarin ik hem gebruik om een deel van mezelf op te vullen dat ik heb onderdrukt in mezelf -- hierin stel ik mij tot doel om, in de plaats van mezelf te verliezen in fantasiëen en gedachten aan het samenzijn met mijn partner waarin ik positieve energie genereer in mezelf die uiteindelijk een negatieve energie zal manifesteren in mezelf in het uitvoeren van mijn dagelijkse taken, één en gelijk te staan met mijn partner en mezelf niet toe te staan iets van hem te willen/verlangen/verwachten, maar te beseffen dat hij in en als mezelf bestaat in eenheid en gelijkheid met mezelf als het fysieke lichaam, omdat ik besef dat het beeld van mijn partner in mijn geest maar een beeld is en geen realiteit

wanneer en als ik de gedachte aan mijn partner, als een beeld in mijn geest, zie opkomen in mezelf, dan stop ik en ik adem, en ik sta mezelf niet toe te reageren op dat beeld met de ervaring van verlangen/opwinding, omdat ik besef dat ik hierin enkel de negatieve ervaring van gemis manifesteer en creëer in mezelf, waarin ik het gevoel heb dat ik niet echt HIER besta, en dat ik hem als dat beeld in mijn geest nodig heb om 'volledig' en 'vervuld' te zijn

ik besef dat ik al volledig en vervuld ben als het fysieke lichaam HIER en dat de enige reden dat ik mij onvolledig en onvervuld voel in en als de ervaring van gemis, is omdat ik mezelf heb toegestaan mezelf af te scheiden van mezelf door het beeld van mijn partner te projecteren in mijn geest als een deel dat zogezegd ergens buiten mezelf bestaat en dat ik moet 'hebben' om 'heel'/'volledig' te zijn

ik stel mij tot doel om 'partnerschap' en 'relatie' te herdefinieren van een energetische polariteit van verbondenheid als positief en gemis als negatief, tot een fysiek samenzijn in en als eenheid en gelijkheid -- in en als het gewaarzijn dat wij elkaar niet nodig hebben om te bestaan, omdat we al HIER bestaan in en als de fysieke realiteit in en als de eenheid en gelijkheid van het leven zelf, waarin het partnerschap/de relatie  een punt is van ondersteuning van wie wij werkelijk zijn als eenheid en gelijkheid als zelf-expressie en niet een punt van ondersteuning van afscheiding als gemis en verlangen

ik stel mij tot doel om mijn relatie/partnerschap te transformeren van een voedingsbodem van energie en emotionele reacties als afscheiding tot een voedingsbodem van/voor het leven als de onvoorwaardelijke fysieke expressie in en als eenheid en gelijkheid -- door een process te doorlopen van zelf-vergeving, zelf-eerlijkheid en zelf-correctie om steeds verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf als het directieve principe van de relatie

ik stel mij tot doel om mezelf in elk moment uit de fantasiëen in mijn geest te halen als het verlangen om 'meer' te creëren omdat ik besef dat wat omhoog gaat zal omlaag komen, want zo werkt energie nu eenmaal -- ik stel mij hierin tot doel  om mezelf te leren kennen als een fysiek wezen, en in elk moment constant en stabiel te staan in mijn zelf-expressie, of ik nu fysiek bij mijn partner ben of niet, omdat ik besef dat elke ervaring van gemis of 'verbondenheid' enkel in mijn persoonlijke geest bestaat als afscheiding gebaseerd op mijn persoonlijke verlangens in verband met het 'hebben van een relatie' als het zogezegde 'zoeken naar het missende deel van mezelf'

ik stel mij tot doel om één en gelijk te staan met alle delen van mezelf als de fysieke realiteit, en dus mijn leven en tijd hier op aarde niet te verspillen aan 'gemis' en 'zoeken'/'verlangen'/'hopen'/'wachten' door te beseffen dat ik één en gelijk ben met mijn partner en dus niet in mijn gedachten afscheiding te gaan creëren in en als beelden, omdat ik besef dat alle beelden en energetische reacties/ervaringen altijd persoonlijke interpretaties zijn van de realiteit die zich altijd enkel limiteren tot wat ik WIL zien en ervaren