Dag 565: Wat is het Nut van Zelf-Saboterende Angsten in de Geest?

Dag 565: Wat is het Nut van Zelf-Saboterende Angsten in de Geest?

Het Transformatie Proces van Emotionele Zelf-Sabotage

Dus in deze blog zet ik verder in relatie tot het specifieke scenario waar ik in de vorige blog Dag 564: De Angst die Zichzelf als Doel Heeft naar was beginnen kijken - het Scenario zijnde:

Wanneer iemand mij voorstelt om iets te doen dat ik nog nooit eerder heb gedaan, waar ik een specifieke fysieke of mentale vaardigheid voor zal moeten gebruiken, zoals bijvoorbeeld vorige maand stelde iemand mij voor om te gaan go-carten en in een andere situatie stelde iemand mij voor om uit eten te gaan met een groep mensen die ik niet kende, dan reageer ik met een angst en onzekerheid in mezelf en gedachten in de zin van 'zal ik kunnen go-carten', 'zal ik kunnen socialiseren met die mensen', 'zal ik de mentale en fysiek capaciteit hebben om te begrijpen hoe ik met die go-cart moet rondrijden zonder ongevallen te maken en om te begrijpen hoe ik met die mensen moet praten en omgaan zonder over te komen als een wereldvreemd individu' -- en op de achtergrond speelt er dan ook die subtiele ervaring van opgeven waarin ik in feite al van mening ben dat ik niet in staat ben om die specifieke situaties te kunnen aanpakken op een 'correcte' manier en om mezelf te kunnen manoevreren en bewegen in die situaties op een manier die alles 'goed' doet verlopen

En hierin had ik al ingezien en vastgesteld in de voorgaande blog dat de angst en onzekerheid die opkomt in dit scenario in feite compleet zelf-gecreëerd is en op zich niet gebaseerd is op de realiteit omdat het geactiveerd wordt door gedachten die opkomen in mijn geest die gaan van 'zal ik het kunnen?' en 'wat als..?', waarin ik niet eens een duidelijk referentiepunt heb om de angst op te baseren. Ik bedoel als een angst realistisch is en gebaseerd is op de realiteit, dan heb ik een duidelijk beeld in mijn geest van wat er precies kan mislopen, bijvoorbeeld gebaseerd op herinneringen in mijn geest van momenten waarin iets gelijkaardig werkelijk was misgelopen of iets dat ik ooit gezien heb. Maar met zo van die gedachten als 'zal ik het wel kunnen?' en 'zal het mij lukken?' - dit is als het ware een soort van 'lege angst' omdat ik in feite gewoon mezelf in twijfel aan het trekken ben en ik ben opzettelijk onzekerheid aan het genereren in mezelf in relatie tot mijn eigen capaciteiten - zonder dat die onzekerheid en angst in feite ergens op gebaseerd is.

Omdat, wat ik in de vorige blog had gezien en beseft is dat ik, voordat die gedachten en energie van angst en onzekerheid opkomt in mezelf, perfect in orde ben - in de zin van dat ik mezelf vertrouw in mijn capaciteiten en er is dan ook geen enkele reden waarom ik dat niet zou doen. Maar dan komen die gedachten aanzetten 'wat als het mij niet zal lukken?', 'zal ik het wel kunnen' - en plots voel ik mij angstig en onzeker over mijn eigen kunnen en capaciteiten en vermogens  - zomaar gewoon omwille van die op zich doelloze gedachten van zelf-twijfel.

Dus, deze specifieke angst van zelf-twijfel is geen 'rationele' angst, het is geen realistische angst - dus de vraag is dan: Waar komt die angst in godsnaam vandaan? Waar komt die angst vandaan en waarom en hoe bestaat er een angst in mezelf die geen enkel praktisch nut heeft en die als gevolg heeft dat ik mezelf saboteer in mijn eigen capaciteiten, in mijn zelf-vertrouwen en zelf-zekerheid. Omdat, vanaf het moment dat die specifieke gedachten opkomen, en ik op die gedachten reageer met angst en onzekerheid - dan plots ga ik ook weerstand beginnen ervaren in relatie tot het doen of uitvoeren van de specifieke plannen waar ik mij nu plots angstig over voel --- zoals het go-karten en het 'socialiseren' met mensen die ik niet goed ken -- en dan ga ik in mijn geest beginnen denken van 'eigenlijk wil ik helemaal niet gaan' en 'het zal niet leuk zijn' en 'ik ga mij daar niet amuseren' en 'is het wel helemaal nodig?' Dus in feite ga ik mezelf beginnen limiteren in mijn expressie en beleving van mezelf in mijn leven en van mijn wereld omdat ik mezelf dingen ga ontzeggen gewoon omwille van die ervaring van angst en onzekerheid in mezelf.

Waarom en hoe is het dus dat die zelf-saboterende angst en onzekerheid bestaat in mezelf in relatie tot mijn eigen vaardigheden en capaciteiten die opkomt in het moment waarin ik een plan maak om iets te doen dat ik nog nooit of niet veel gedaan heb?  Waarom is het met andere woorden dat ik mezelf angst ga aanjagen zonder dat die angst op zich nodig of realistisch is - waarin de angst op zich enkel tot doel heeft om mezelf angst aan te jagen zonder meer? En waarom is het dat ik mezelf niet net ondersteun om net wel nieuwe dingen uit te proberen, en mezelf uitdaag om mezelf daarin uit te breiden in mijn vaardigheden en vermogens en capaciteiten?

Dag 550: Hoe ik mijn Toekomst Saboteerde door Mijn Obsessie met De Toekomst

 Dag 550: Hoe ik mijn Toekomst Saboteerde door Mijn Obsessie met De Toekomst

 Het Transformeren van toekomstprojecties als zelfsabotage

Om verder te gaan op Dag 549 waarin ik mijn proces heb onderzocht en bekeken in relatie tot het transformeren van een specifieke ervaring van onzekerheid in relatie tot toekomstprojecties die opkomen in mijn geest - waarin ik in de vorige blog had vastgesteld hoe het systeem werkt en functioneert waarin deze toekomstprojecties bestaan in en als de geest - en hoe het is dat dit specifieke systeem van het projecteren van mezelf en mijn leven in een toekomstbeeld in mijn geest in wezen een sabotagemechanisme is in en van de geest.

En daarin had ik ingezien en beseft, door middel van het toepassen van het gereedschap van schrijven waarin ik door middel van het uitschrijven van hoe ik dit specifieke mechanisme en patroon in mijn geest ervaar, al de dimensies onderzoek en bekijk die ik kan vinden in relatie tot hoe het is dat het patroon van toekomstprojecties in de geest bestaat. Ik had dus ingezien dat wanneer ik mezelf toesta in mijn geest te gaan in en als toekomstprojecties, dat, waar ik eigenlijk mee bezig ben is het projecteren van mijn eigen onzekerheden, angsten en twijfels die al in mezelf bestaan in relatie tot mijn eigen vaardigheden in dat beeld van de 'toekomst' en dus uiteraard ben ik in feite mezelf gewoon angst aan het aanjagen - waardoor ik zelfs uiteindelijk soms de beslissing maak om ergens niet mee door te gaan of iets op te geven gewoon omdat ik angst heb van die toekomstprojecties die verzadigd zijn van mijn eigen angsten in mijn geest.

Omdat, een punt dat ik zelf ook nooit begrepen heb en dat ik nu pas in mijn proces van het wandelen door mijn geest heb beseft - is dat de geest werkelijk niet te vertrouwen is. Ik bedoel, ik heb altijd mijn geest vertrouwd, met andere woorden bijvoorbeeld in relatie tot die toekomstprojecties in mijn geest - ik vertrouwde altijd op die projecties, ik geloofde dat de angsten die opkwamen in mezelf 'echt' waren en 'mezelf' waren en dat - omdat ik mijn angsten zie uitspelen in mijn verbeelding als die toekomstprojecties in mijn geest, en omdat ik daar emotioneel op reageer in mezelf, dat het daarom ook zo zal gaan. Ik heb echter nooit ingezien dat de menselijke geest in en als mezelf een soort van machine is die niet bestaat volgens wat het beste is voor mij. Mijn geest is iets dat enkel bestaat met als enige doel om energie op te wekken - als een soort generator.

Want, ik bedoel, de toekomstprojecties en beelden die opkomen in mijn geest bestaan altijd in langs de ene kant idealen die ik projecteer in de toekomst waarin ik mij inbeeld dat mijn leven 'positief' verloopt en langs de andere kant zie ik mijn angsten geprojecteerd waarin ik mij inbeeld dat mijn leven 'negatief' zal verlopen. En daarin zit ik dan gevangen in een polariteit van angst en verlangen/verwachting in mezelf als een positieve en een negatieve ervaring in relatie tot iets dat op zich eigenlijk niet echt is. Want, ik bedoel, die toekomstprojecties in mijn geest zijn letterlijk verbeelding, want ik kan namelijk onmogelijk weten wat de toekomst zal brengen - ik ben niet in staat om te voorspellen hoe de realiteit zal gaan en verlopen, ik kan niet eens voorspellen wie ik zal zijn in de toekomst, in de zin van dat ik niet weet welke vaardigheden ik nog zal of kan ontwikkelen of hoe ik die vaardigheden precies zal ontwikkelen, omdat… ik het nu eenmaal nog nooit gedaan heb. Zo simpel is het.

Maar ik heb dat nooit beseft omdat ik blindelings vertrouwen plaatste in mijn eigen geest alsof het een soort van goddelijke entiteit was in mezelf -- nooit inziend en beseffend dat de geest een supersimplistisch systeem is dat enkel ervaringen wil creëren - angst en opwinding, emoties en gevoelens - en dat doet het door middel van beelden en plaatjes in de geest, precies zoals een Disneyfilm bijvoorbeeld ook beelden en plaatjes laat zien van langs de ene kant de prins en de prinses en hun liefde en magische vrienden, en langs de andere kant de kwaadaardige tovenaar of heks --- het zijn maar plaatjes die als enige doel hebben om energie op te wekken in het kind, emoties en gevoelens. Simpel -- de plaatjes op zich hebben geen enkel praktisch nut. Net zoals mijn eigen verbeelding en toekomstprojecties op zich geen enkel praktisch nut hebben - want al wat ze werkelijk doen is het opwekken en genereren van emotionele en gevoelens reacties in mezelf waarin ik dan verloren geraak en waardoor ik uiteindelijk zelfs mijn toekomst ga opgeven. Dat is dan ook net het absurde van de hele situatie - is dat ik in mijn obsessie met 'de toekomst' als die beelden in mijn geest, mijn toekomst net ga saboteren omdat ik mij zo verloren voel in mijn gevoelens en emotionele reacties op al die beelden in mijn geest dat ik niet eens meer weet hoe ik in godsnaam aan die 'toekomst' moet beginnen in de eerste plaats.

Wordt Vervolgd in Dag 551