You're a Fucking Bitch

This is a continuation of my previous post "LIFE in the DARKNESS"

I’ve always had this big fear of people thinking I’m a ‘bitch’. You know, someone who is snappy and reactive and takes their anger and frustrations and reactions out on those around her. So I’ve always done my darnest to be suuuuuuuper nice. Nice and friendly and cheerful and pleasant and enjoyable and whatever you want, as long as you don’t ever think that I am a ‘bitch’. I mean I’m talking about an actual phobia here. Like I am TERRIFIED of being judged as a ‘bitch’.

But the thing is, that I have also noticed a pattern of there being reactions of anger that in moments want to come up in relation to the people in my reality. Moments of wanting to voice an ‘opinion’ on something, which on the surface seems ‘innocent’ enough but when I have a closer look is actually coming from suppressed anger and frustration. And so if I’d actually allow myself to speak that ‘opinion’ in that moment, yes it would come across as ‘bitchy’. Because even though I may not be aware of my hidden, suppressed anger hiding behind the comment, other people would surely pick up on it.

So why are these moments of hidden/suppressed anger as snide/bitchy comments wanting to come up? Because I’m trying to be so nice all the time lol. Cause for most of the time I am not actually being myself. I’m not allowing myself to relax and be myself, as I’m trying to always ‘hold it all together’ within ‘just trying to be a nice person’. It’s like all that ‘niceness’ and all the worrying about what people think of me creates this ‘pressure’ inside myself that comes out as ANGER.

And it’s funny actually because even though I’ve always been such a ‘nice’ person, someone who never gets angry at anyone, I’ve always had ‘resting bitch-face’ lol. In a way my face always showed the anger that I was busy suppressing. Or rather the anger inside myself that was the result of me suppressing my expression and not allowing myself to be myself. An anger which I then also did not express obviously.

My physical body was essentially showing that even though I try so hard to be such a ‘nice person’, I am actually not happy about it lol. And so I’ve created this ‘polarity’ within and as myself of on the one hand being ‘super nice’ and on the other hand being actually very grumpy and so ‘bitchy’ I guess. And both going hand in hand, since I’m really only grumpy and bitchy BECAUSE I think I need to be ‘nice’ and can’t just be ‘me’.

So in a way, as I am smiling at people within the ‘nice person’ character, I am actually at the same time angry at them because I feel like I HAVE TO be ‘nice’ to them or they’ll judge me for being a ‘bitch’. What a mind-fuck. So yes all those times when people asked me what I’m angry about because of my ‘resting bitch-face’ and I didn’t see what I might have been angry about at all and so believed people were just judging my appearance, they actually weren’t far off. They were just seeing an anger that was physically manifested as it was so suppressed and so unconscious within me. I was in no way even aware of it myself.

So obviously the real problem here is the ‘nice person character’, or rather ‘personality design’. This whole, ‘oh everybody needs to like me’, and ‘it’s important I get along with everybody’ and ‘everyone needs to be my friend’ bullshit. Cause it just feels so disingenuous to be at once so ‘friendly’ and so resentful in relation to people. That behind ‘please be my friend’, there exists an ‘I fear/hate you and don’t actually want to have anything to do with you’.

No wonder that I have the hardest time actually making REAL friends. Like, actually connecting and relating with people on a real and genuine level. It’s always with a ‘fake smile’ that I interact with people. A forced smile, motivated by fear.

So I need to basically find a way to sort of be Ok with myself. Not looking for any ‘friendship’ from the people around me. So I can be ‘genuine’. And it’s funny that I always wanted to be genuine, so that people would like me better. While being genuine is more about just liking yourself and being your own friend, not really being bothered with ‘other people’.






www.desteni.org
www.desteniiprocess.com
www.destonians.com
www.eqafe.com

Dag 630: Hoe zijn 'Moeilijke Personen' in Wezen Verborgen Geschenken?

Ik had een gesprek met iemand dat ik ervoer als 'moeilijk' in de zin dat de persoon in kwestie in een ervaring van besluitloosheid zat en ik niet wist wat te doen of te zeggen om de persoon uit dat punt te halen. Ik bedoel, het hele gesprek ging in feite over het wel of niet doen van iets, en het nut en de zin van het doen van dat iets, en het nut en de zin van het leven, etcetera.

En dan op het eind van het gesprek besefte ik dat we al die tijd aan het praten en mijmeren waren over het 'doen', dat we al die tijd in feite gespendeerd hadden kunnen hebben aan het daadwerkelijk doen van datgene waar we de zin van aan het bespreken waren. Vanaf het begin van het gesprek had ik simpelweg kunnen zeggen van 'hey, waarom doen we het niet gewoon?!', 'waarom beginnen we er niet gewoon aan?!'. Maar in de plaats daarvan liet ik mezelf meevoeren in een heel gesprek waarin ik die persoon probeerde te overtuigen van de 'zin' van het 'doen' van de specifieke taak. Een gesprek waar ik mezelf uiteindelijk uitgeput door voelde.

Ik voelde dat ik in een emotionele reactie was gegaan omdat ik druk in mijn hoofd ervoer, er stond een frons op mijn voorhoofd , er was spanning in mijn middenrif en ik was vaak aan het zuchten. En omdat ik van het gesprek een emotionele ervaring maakte, voelde ik mij nadien dan ook uitgeput.

Wanneer ik dan keek naar en onderzocht waarom het was dat ik reageerde, zag en besefte ik dat ik eigenlijk reageerde op een punt dat ik zag in de ander persoon dat ik herkende in mezelf. Een punt waar ik zelf ook vaak mee te maken heb in mezelf maar wat ik op dit moment in het gesprek met deze persoon niet meteen zag. Ik zag dat punt in hem, maar besefte niet dat de reden waarom ik reageerde op het punt in hem, is omdat het eigenlijk ook in mezelf bestaat en omdat het een punt is dat voor mezelf in feite ook nog steeds 'verborgen' is, in de zin van dat ik erin participeer en dat ik het aanvaard alsof het is 'wie ik ben'.

Dit punt zijnde het praten, en met andere woorden 'denken' en 'mijmeren' over het 'doen' van dingen, in de plaats van het gewoon te doen. En mezelf in feite tegenhouden en saboteren in mijn zelf-beweging en in het 'doen' van dingen, door eerder de neiging te hebben om te zitten en na te denken en in een soort van apatische staat te verkeren.

En dus, omdat ik mij zelf nog niet volledig gewaar was van hoe ik zelf in dit specifieke 'patroon' besta in mijn geest, reageerde ik op dat patroon dat ik herkende in een ander en had ik het gevoel dat ik niet goed wist hoe ermee om te gaan. Dus, net zoals ik met hem op het einde van ons gesprek besefte dat de oplossing tot dit patroon is om simpelweg de stap te zetten om te 'doen' in de plaats van erover na te denken en te praten en tijd te verspillen met het mijmeren over het 'nut' en de 'zin' van dingen, is dit ook de oplossing voor mezelf.

Ik ben dus zeer dankbaar dat ik dit patroon als het 'probleem' dat in mezelf bestaat en ook de 'oplossing' heb kunnen ontdekken door middel van dit gesprek met deze persoon maar ook door middel van het toepassen van zelf-eerlijkheid, zoals namelijk het besef dat wanneer ik reageer op iemand anders, en wanneer ik iemand anders ervaar als 'moeilijk', dan laat dit een punt zien dat in mezelf bestaat waar ik zelf nog geen oplossing voor gevonden heb en dat ik dus ervaar als 'moeilijk'. De persoon waar ik op reageer representeert als het ware enkel dit punt in mijn wereld. Deze 'moeilijke' momenten zijn dus als het ware een geschenk voor mezelf om te leren hoe ik bepaalde punten in mezelf kan veranderen en hoe ik oplossingen kan vinden voor problemen die ik ervaar.

Meer in de volgende blog...