Dag 792: Wat onthult de gedachte 'Ik kan mezelf niet vergeven' over jezelf?

Een interessant patroon dat zeer prominent aanwezig is in de geest en ook zeer geniepig te werk gaat, is het patroon van angst hebben van verandering. In deze blog deel ik mijn recente ervaring met dit patroon en hoe het bij mij dingen op z'n kop zette gewoon omdat ik niet besefte en zag dat ik met dit patroon te maken had. Ik heb nu ondertussen immers al een jarenlang proces achter de rug waarin ik me ertoe aanzet om mezelf te veranderen, om mezelf onder ogen te komen en voorgeprogrammeerde patronen in mijn geest te onderzoeken en richting te geven en zodoende mijn potentieel te kunnen leven.

Ik zou dus niet meteen van mezelf denken dat ik angst heb van verandering en vooral ook omdat deze angst helemaal niet op de voorgrond in mezelf aanwezig was. Ik heb de laatste tijd echter wel meer te maken gehad met een bepaald emotioneel patroon van angst dat hardnekkig leek te zijn en steeds maar de kop opstak. Wanneer ik mezelf weer eens emotioneel zag worden omwille van bepaalde angsten (zoals de angst om mijn partner te verliezen), begon ik te kijken naar waarom het is dat ik ondanks al de moeite die ik gedaan heb om dit mezelf uit deze emotionele ervaring te halen het mij toch niet lijkt te lukken. Waarom al de zelf-vergeving en het schrijven dat ik gedaan heb de voorbije weken niet echt iets veranderd hebben.

En wat opkwam in mezelf toen ik mezelf deze vraag stelde is de gedachte dat 'ik mezelf niet kan vergeven'. Ik voelde een ervaring van spijt over mezelf komen wanneer ik keek naar al die momenten waarin ik mezelf zo liet overspoelen door emoties. Ik kwam tot de conclusie dat ik mezelf niet werkelijk kan vergeven omdat dat ik als het ware mezelf zodanig onteerd heb door mijn macht weg te geven aan emoties en door niet gewoon stabiel te blijven in mezelf en soms zelfs in een staat te verkeren waarin ik het gevoel heb dat ik absoluut geen controle heb over mezelf, mijn emoties en zelfs mijn daden wanneer ik mij zo overspoeld voel.

Wanneer ik dan echter zelf-vergeving begon toe te passen op hoe ik zelf-vergeving van mezelf heb afgescheiden door als het ware te hopen op vergeving maar tegelijkertijd te geloven dat ik mezelf niet kan vergeven en hoe ik mijn eigen zelf-vergeving hier al die tijd door heb gesaboteerd, kwam ik tot een interessant inzicht.

Ik zag plots hoe die hele ervaring waarin ik schijnbaar mezelf absoluut niet kan vergeven en ervan overtuigd ben dat ik als het ware geen verandering verdien of dat ik niet in staat ben om dit patroon te overstijgen in mezelf, omwille van mijn beoordelingen tegenover mezelf, in feite een leugen is die ik mezelf was aan het vertellen. Ik besefte dat de echte reden waarom ik zo hard ben voor mezelf en waarom ik mezelf die dingen vertel, dat ik mezelf zogezegd niet kan vergeven, is niet omdat dat werkelijk zo is maar eerder omdat ik eigenlijk gewoon angst heb van verandering.

Die zelf-beoordeling is een truc van de geest waarin ik mezelf ervan probeer te overtuigen dat ik niet kan veranderen, dat ik vast zit in een bepaald patroon of dat ik om de een of andere reden niet in staat ben om iets te veranderen aan mezelf. Het echte probleem ligt niet in het eigenlijke punt dat ik zogezegd niet kan veranderen, maar in het feit dat ik gewoon angst heb van verandering en angst van het onbekende.

Ik ben nooit werkelijk te zwak geweest of niet in staat geweest om mezelf te vergeven en mijn relatie met angst te veranderen, ik had gewoon angst van de verandering die plaats zou vinden als ik dat deel van mezelf zou veranderen. Want, ik wist immers dat ik zou veranderen, maar het feit dat ik niet kon zien hoe precies deed mij schrik aan. En die angst van verandering die zich afspeelde op de achtergrond van mijn geest creerde en fabriceerde dan allerlei 'redenen' die ik mezelf kon vertellen over waarom het was dat ik iets niet kan veranderen.

Het moraal van dit verhaal is dus dat het belangrijk is om steeds je eigen geest met een korreltje zout te nemen, ook al lijken sommige ervaringen nog zo echt of oprecht. De geest is immers een machien dat ontworpen is om ervoor te zorgen dat jij vast blijft zitten in bepaalde voorgeprogrammeerde patronen die jij aanvaard in en als jezelf en ervoor te zorgen dat jij als wezen nooit verandert.

Dag 310: De Paranoia van GroepsVerkrachting - De Mens is een Primitief Beest

Deze blog is een vervolg van "Dag 308: Paranoia en Groepsverkrachting" en "Dag 309: De Paranoia van Sexuele Fantasiëen en Groepsverkrachting" en maakt deel uit van een Blog-Serie die handelt over het Onderzoeken van de specifieke 'Paranoia' van 'Sexuele Fantasiëen'. Om te begrijpen Wat ik bedoel met 'Paranoia', stel ik voor om de blog "Day 395: Paranoia: the Home of Human Reason – Part One" en "Day 396: Paranoia: the Home of Human Reason – Part Two" te lezen.

In "Dag 309: De Paranoia van Sexuele Fantasiëen en Groepsverkrachting" hebben we besproken  en beseft hoe de 'Para-Noise' in de Geest van de 'GroepsVerkrachter' het gevolg en product is van de specifieke invloeden die hij te verwerken krijgt doorheen zijn opvoeding - die invloeden zijn langs de ene kant het 'collectieve bewustzijn' dat door elk mens in de samenleving impliciet wordt aanvaard als 'wie wij zijn als mens', de 'menselijke natuur' die aanvaard wordt, en langs de andere kant bepaalde specifieke gebeurtenissen, situaties en invloeden die het individu te verwerken krijgt die eigen zijn aan de specifieke familie en omgeving waarin het individu opgroeit.

In deze blog bekijken we een aspect in en van het 'collectief bewustzijn' van 'De Mens' als wat wij allen hebben aanvaard als een 'waarheid' om ons bestaan en innerlijke ervaringen als 'Mens' te verklaren, namelijk de idee dat de mens in het diepst van zijn wezen een 'primitief beest' is - en dat bijgevolg bijvoorbeeld het fenomeen 'groepsverkrachting' in zekere zin een 'natuurlijk verschijnsel' is, waarvoor de enige oplossing een 'hardere hand der wet' is, een 'strengere opvoeding', 'strengere bestraffing' en beregeling, strengere controle, enzovoort. We zullen, teneinde deze idee te staven, ondersteunen en rechtvaardigen, voorbeelden aanhalen van hoe bepaalde diersoorten ook aan groepsverkrachting doen - zoals dolfijnen bijvoorbeeld:

"Dolphin sex can be violent and coercive. Gangs of two or three male bottlenose dolphins isolate a single female from the pod and forcibly mate with her, sometimes for weeks at a time. To keep her in line, they make aggressive noises, threatening movements, and even smack her around with their tails. And if she tries to swim away, they chase her down."(The Dark Secrets That Dolphins Don't Want You to Know)

Als we kijken naar de manier waarop onze samenleving gestructureerd is en de 'instituten' en 'instellingen' die onze 'samenleving' vormen en opbouwen, zoals het schoolsysteem, het politieke/'leiderschap-' systeem, het economische systeem, het familie systeem, het religieuze systeem, het 'recht-systeem'etc..
dan kunnen we bemerken dat deze systemen allemaal gebaseerd zijn op dezelfde idee dat 'de mens' een 'primitief beest' is met allerlei primitieve impulsen die uiteraard zogezegd allemaal 'slecht' en 'gevaarlijk' zijn (denk maar aan hoe Freud het Psychologische model van de voorbije en huidige eeuw gevormd heeft:

"In de visie van Freud werd de mogelijkheid de naaste te beminnen, ook beperkt door de agressieve neiging van mensen. Voor de mens is de naaste niet alleen een potentiële helper en seksueel object, schreef hij in 'Het onbehagen in de cultuur', maar tegelijkertijd 'iemand die hem ertoe verleidt zijn agressie op hem uit te leven, zonder vergoeding te profiteren van zijn werkkracht, hem zonder toestemming seksueel te gebruiken, te martelen en te doden. Homo homini lupus; wie durft na alle ervaringen van het leven en de geschiedenis deze stelling te bestrijden?'

De mens is de mens een wolf, dat was het sociaal-psychologische uitgangspunt van Freud." (Conservatieven en liberalen hebben in Sigmund Freud een bondgenoot)

Volgens Freud zit de mens vol 'driften' die ons zouden vernietigen moesten ze niet ingeperkt, gecontroleerd en beregeld worden - en dat dus "de kern van het culturele leven is dat deze menselijke driften onderdrukt en gereguleerd worden" (De Lage landen en het Hogere).

Dan had je ook Edward Bernays die het gebruik van 'propaganda' introduceerde om via de media een soort 'politieman in het hoofd' in te planten in de geest van mensen:

"...he says, it is possible to "regiment the public mind every bit as much as an army regiments their bodies." These new techniques of regimentation of minds, he said, had to be used by the intelligent minorities in order to make sure that the slobs stay on the right course." (History is a Weapon - Propaganda)

 Ik stel voor om de documentaire "the Century of Self" en "The Trap" te bekijken om meer inzicht te krijgen in hoe dit principe en geloof dat 'de menselijke geest gecontroleerd, beperkt, gemanipuleerd en gereguleerd moet worden' doorgevoerd is in elk aspect van ons 'samen-leven' .

Ondanks dit geloof dat, als we maar meer regulering creëren, meer manipulatie van de menselijke geest en allerhande technieken om die zogezegde Freudiaanse innerlijke 'gevaarlijke driften' in te perken, we een 'beschaafde samenleving' kunnen genieten - moeten we vaststellen dat het ideaal van Freud geen vat heeft genomen en dat deze 'innerlijke driften' nu zelfs meer dan ooit tot uitdrukking komen - en dus het tegenovergestelde resultaat heeft plaatsgevonden:

• "Wekelijks werd er in 2007 gemiddeld meer dan één verkrachting op een Belgische school gepleegd. Dat blijkt uit alarmerende statistieken van de politie. In totaal noteerde de politie duizenden gevallen van slagen en verwondingen of aanrandingen op school." (Gazet van Antwerpen)
• "Volgens het rapport van het NSCR is de gemiddelde leeftijd van daders bij een groepsverkrachting veertien jaar. Al jarenlang daalt de 'eerste-keerleeftijd' gestaag. In 2001 was de gemiddelde leeftijd waarop jongeren voor het eerst geslachtsgemeenschap hebben 17,3 jaar. Uit onderzoek van de Rutgers Nisso Groep uit 2002 blijkt dat van de elf- tot dertienjarigen bijna tien procent al seks heeft gehad." (Scholierenforum)

Maar, getuigd het niet eerder van een Angst van onze 'innerlijke driften' wanneer we ons er willen tegen verzetten en het willen verbergen/onderdrukken, zonder onszelf zelfs eerst en vooral te ondersteunen om onze 'innerlijke realiteit' te begrijpen, om te begrijpen wie wij zijn, waarom we voelen en ervaren wat we ervaren, hoe we bestaan, wat de geest is, enzovoort? En, wanneer we vechten tegen onszelf, wie denk je dat er zal verliezen?

Alle structuren in onze samenleving zijn  nog steeds op dit principe gebaseerd, op het reguleren, onderdrukken, controleren en verbergen van de 'innerlijke driften' van de mens, op een rigide kijk op al wat te maken heeft met wat in de mens bestaat die nog steeds afstamt uit de middeleeuwen, toen de Kerk de scepter zwaaide in alle delen van de samen-leving. We hebben angst van wat in ons leeft, en omwille van die angst zullen we nooit werkelijk kijken in onszelf, zullen we onszelf nooit werkelijk leren kennen, en zullen we bijgevolg ook nooit oplossingen vinden voor problemen die zich voordoen in onze samenleving, die de gemanifesteerde consequenties en uitdrukkingen zijn van wat wij in onszelf laten bestaan.

Dus, hoe kan psychologie, psychotherapie, psychiatrie, enzovoort, werkelijk efficient zijn wanneer het in wezen gebaseerd is op onze angst van wat in ons zit, angst van onszelf? En wanneer het dus gebaseerd is op een verlangen om eerder manieren te vinden om alle ervaringen te onderdrukken, wegredeneren, verdoven en te ontkennen - door middel van bijvoorbeeld ook Medicatie.

En, wanneer er dan iets fysiek gebeurt dat een uitdrukking is van die 'driften' die in de mens leven en die niet werkelijk opgelost worden, zoals een groepsverkrachting - wat gebeurt er dan? Wordt er dan werkelijk gekeken naar het probleem, wordt het probleem op alle vlakken - sociaal, politiek, economisch, individueel, relationeel, fysiek, etc - bekeken en onderzocht teneinde de bron/oorzaak van het probleem te vinden en een blijvende oplossing ervoor te vinden? Neen! Het individu wordt BEOORDEELD en VEROORDEELD tot een Straf, hij moet 'Boete' doen, hetgeen weeral zo'n Middel-eeuws Religieus Concept is dat gebaseerd is op een ANGST van al het zogezegde 'Slechte' en 'Duivelse' dat in de mens leeft.

Maar, wanneer we die Duivel die in onszelf leeft, nooit in de ogen kunnen kijken en Vergeven - dan zal hij blijven bestaan en Controle blijven hebben over het Innerlijke Duistere Rijk dat verborgen blijft achter al de Regels en Wetten en Structuren en Systemen waarmee wij krampachtig proberen onszelf te beschermen en verdedigen van... Onszelf.


Onderzoek Desteni.


Wordt vervolgd in Dag 311