Dag 788: De emotionele cyclus van Stress

Dit is een verderzetting op mijn toewijding om het woord 'berustend' te leven, specifiek gezien in relatie tot het systeem. In mijn blog van Dag 785: Welke woorden kan je leven om het best te kunnen omgaan met bureaucratie? was ik begonnen met het uiteenzetten van wat het wil zeggen om het woord berustend te leven op praktische wijze in die momenten waarin ik in een ervaring van stress ga in relatie tot bureaucratie.

Sinds toen heb ik verschillende momenten en mogelijkheden gekregen om de theorie in de praktijk om te zetten. Ik ben bezig geweest met een visa applicatie, hetgeen meer complex en ingewikkeld bleek dan ik uiteindelijk had gedacht en hierdoor heb ik mij vaak in een ervaring van stress bevonden. Wat ik tot zover heb geobserveert in verband met mijn toepassing van het woord 'berustend' is dat het zeker geen natuurlijke beweging is van mezelf om automatisch en onmiddellijk dat woord te leven. Het is zelfs zo dat mijn automatische reactie op bureaucratie - en dan vooral wanneer er dingen mislopen of anders gaan dan eerst gedacht - er één is van stress.

Wat ik heb gemerkt bij mezelf is dat het niet enkel stress is dat ik ervaar, maar meer een soort van emotionele/energetische cyclus waar ik doorwandel terwijl ik bezig ben met het zoeken van documenten, lezen van richtlijnen en creëren van bestanden op mijn laptop in een poging om de nodige stappen te bewandelen in het systeem teneinde het gewenste resultaat te bereiken.

Ik begin er meestal aan met 'goede moed' en ik haal zelfs een beetje plezier uit het invullen van documenten en het volgen van richtlijnen... Zolang alles nog van een leien dakje loopt. Van zodra ik een taak moet uitvoeren die al iets moeilijker is of van zodra er iets misloopt, zoals een website of programma dat niet werkt naar behoren, reageer ik zeer snel met frustratie en kwaadheid. Vaak stapelen dit soort momenten zich ook op, wanneer dus het één na het ander fout lijkt te gaan of althans zich niet lijkt te gedragen naar mijn wil. In zo'n gevallen gaat mijn frustratie over in een staat van totale wanhoop.

Wanneer dit zich voordoet is het in feite al de energie van frustratie die zich heeft opgebouwd die dan als het ware een hoogtepunt bereikt heeft - als een ketel die overkookt en de vloeistof in de ketel die opbouwt en opbouwt tot het een hoogtepunt bereikt en dan weer naar beneden valt. Dat is precies de ervaring die zich uitspeelt wanneer ik overschakel van frustratie naar wanhoop. En het was pas wanneer ik dit punt van wanhoop bereikt had in mezelf dat ik mij mijn doelstelling om het woord 'berustend' te leven herinnerde. Het was pas nadat ik die hele cyclus had doorlopen dat mij te boven schoot dat er ook een andere manier is om om te gaan met bureaucratie en het systeem, namelijk één waarin ik het sturende principe ben van mezelf en mezelf niet laat beïnvloeden door automatische emotionele reacties.

Deze specifieke emotionele/energetische cyclus van stress, frustratie en wanhoop in verband met het systeem is echter een patroon dat ik doorheen mijn leven in diepe lagen in mezelf heb opgebouwd en het is iets dat een groot deel heeft uitgemaakt van mijn persoonlijkheid. Dit wil zeggen dat het dus waarschijnlijk een tijdje zal duren eer ik het woord 'berustend' kan leven in dit soort situaties en dat die emotionele cyclus niet meer een automatische reactie is.

Wordt vervolgd...

Dag 779: Herinneringen als Voorspelbaar Systeem in je Geest of als Gereedschap ter Zelf-Ontplooiing?

Ter verklaring van de titel van deze blog: Herinnering als voorspelbaar systeem in je geest verwijst naar het feit dat onze herinneringen een systematische aard hebben in de zin van ze vaak automatisch opkomen in bepaalde situaties die bepaalde herinneringen triggeren in onze geest, en tegelijkertijd een bepaalde emotionele of gevoelens lading met zich mee dragen. Onze herinneringen volgen met andere woorden een bepaald 'programma' dat voorspelbaar is aangezien het bijvoorbeeld steeds dezelfde herinneringen zijn die opkomen en die steeds dezelfde emoties of gevoelens opwekken in onszelf. Herinneringen zijn een systeem vanuit het perspectief dat we schijnbaar 'niets kunnen doen' aan wanneer, hoe en waar deze herinneringen getriggerd worden en zelfs wanneer we vanuit een bewuste keuze een herinnering naar boven roepen, lijkt de emotie of het gevoel eraan verbonden onvermijdelijk ook naar boven te komen.

Dit is althans hoe herinneringen in onze geest steeds bestaan hebben, als iets dat ons in wezen saboteert in onze poging om onvoorwaardelijk te kunnen loslaten van ons verleden en ons eigen lot in handen te nemen. Onze herinneringen zijn immers steeds daar om ons te herinneren aan onze fouten, aan al de momenten waarin we ons oninteger of respectloos gedragen hebben, de momenten waar we ons met andere woorden over schamen en waar we spijt van hebben of ons schuldig over voelen. Hierdoor vormen herinneringen vaak het 'bewijs' van wie we zijn en dus tegelijkertijd de ketens waarmee we onszelf vastketenen aan zelf-onderdrukkende emoties, zoals spijt, schuld en schaamte. Al zijn deze emotionele ervaringen niet 'prominent' of op de voorgrond aanwezig in jezelf, toch is het de veronderstelling verbonden met die aantal 'slechte' herinneringen dat ze bepalen wie je bent en dat het verleden onveranderlijk is hetgeen de impressie creëert dat je verankerd bent aan je eigen verleden en dat je niet werkelijk meer of beter kan worden dan wat je verleden dicteert.

Op dezelfde manier functioneert ons 'collectief geheugen', namelijk de herinneringen die we als cultuur hebben van wat wij mensen doorheen de geschiedenis van ons bestaan gedaan hebben in deze wereld. Al de oorlogen, het bloedvergieten, het lijden, de corruptie, de haat en de onrechtvaardigheid. Al willen we veranderen en een betere toekomst maken en al veronderstellen we dat we de beste intenties hebben, toch lijkt het verleden zich steeds maar te herhalen en lijken we niet werkelijk, op wezenlijk vlak, los te kunnen breken van onze neiging om beslissingen te maken waar we later spijt van hebben. Zoals het is op macro-schaal, zo is het ook op micro-schaal en vice versa.

Toch is dit 'herinneren'-systeem in onze geest niet compleet kwaadaardig. Het is niet al slecht wat zwart ziet. Er is een bepaald potentieel dat te vinden is in dit soort systemen in onze geest die aanvankelijk geprogrammeerd lijken te zijn om als zelf-sabotage te dienen. Een soort van geschenk dat verborgen ligt in een vloek. Meer hierover in Dag 780.

Dag 529: De Eerste Stappen in het Proces van Zelf-Zuivering - Arrogantie is Inherent aan het Mens-Zijn

Dag 529: De Eerste Stappen in het Proces van Zelf-Zuivering 

Arrogantie is Inherent aan het Mens-Zijn

De praktische toepassing van het woord 'Nederigheid' is in het bewandelen van het proces van zelf-zuivering en zelf-verandering een zeer waardevol geschenk dat je aan jezelf geeft en dat verzekert dat je niet ergens in je geest verloren geraakt in een alternatieve dimensie waarin je denkt en gelooft dat je één of ander veranderd en verlicht wezen bent, maar dat je met je beide voeten op de grond blijft staan en jezelf in en als de fysieke realiteit ziet als wie je werkelijk bent.

Het is immers zo gemakkelijk om jezelf te verliezen in een beeld en een idee van jezelf in de geest. De geest is zeer vakkundig in het  creëren van ideëen en in het overtuigen van jezelf dat dat is 'wie je werkelijk bent'.  In het begin van mijn proces was ik er bijvoorbeeld van overtuigd dat ik wist wat het wil zeggen om zelf-eerlijk te zijn, en om mezelf te realiseren als het leven zelf, en één en gelijk te zijn met al wat bestaat --- maar, naarmate ik verder wandelde in mijn proces, liet ik die ideëen stuk voor stuk gaan omdat ik begon te beseffen  dat het eigenlijk de arrogantie van de geest was waarin ik bezeten was in en als een geloof dat ik in en als mijn geest superieur ben aan de realiteit. IK heb het antwoord, IK weet het beter.

Hoe we de arrogantie van de geest aan het werk kunnen zien in onze dagelijkse realiteit is in de grote structuren van onze samenleving, zoals ons schoolsysteem, politieke systeem, economische en rechtsysteem - maar ook in de kleinere structuren waar we ons leven in schikken, zoals de familiale structuur en sociale structuren. Wat hebben ze allemaal gelijk? Iedereen en alles in en als de menselijke samenleving en het menselijk bestaan denkt en gelooft en heeft de idee dat hij/zij/we  superieur zijn aan de realiteit. Ik bedoel, als je die structuren onderzoekt zal je opmerken dat elke structuur gebaseerd is op de vooropstelling  dat 'hoe ik de realiteit zie, is hoe de realiteit is'.

Kijk maar naar hoe een leerkracht en een ouder een kind opvoedt, en de dingen die we onze kinderen vertellen. Hoe de wetenschap zichzelf presenteert als een alwetend en superieure instelling, hoe religie precies hetzelfde doet. Hoe culturen met elkaar in gevecht gaan omdat ze beiden hun manier van leven willen opdringen aan de ander. Hoe de politiek in conflict ligt met zichzelf omdat mensen hun eigen mening hebben over wat goed en slecht en juist en fout is en verwachten dat al de andere mensen die mening volgen. Hoe de medische wereld in conflict ligt met de 'alternatieve geneeswijzen' omdat ze niet willen aanvaarden dat er misschien ook andere oplossingen kunnen zijn -- en hoe we zelf bestaan in ons individuele leven op een voorspelbare, routineuze wijze omdat we niet willen overwegen dat 'het leven' misschien meer is dan hoe wij ons persoonlijk vanbinnen voelen.

Dat zijn allemaal tekenen van hoe arrogantie een inherente eigenschap is van hoe wij als mens bestaan in al de verschillende dimensies van ons bestaan hier op aarde - arrogantie in de vorm van dat we specifieke definities van 'het leven' en van 'het bestaan' en van 'onszelf' belichamen en nooit overwegen dat we onszelf misschien vastgezet hebben in een zeer gelimiteerd intern construct van ideëen en ervaringen, genaamd de Menselijke Geest, en daarin missen wat 'Het Leven' werkelijk is en kan zijn.

Dit is ook hoe die arrogantie in het begin van mijn proces mij saboteerde in mijn vermogen om 'verder te zien dan mijn neus lang is', omdat ik erop vertrouwde dat hoe ik mezelf intern ervoer in en als mijn gedachten, en emotionele/gevoelens reacties het enige was wat echt bestond en dat er niet meer was dan dat, en dat dus elk van mijn persoonlijke interne reacties compleet 'gerechtvaardigd' was. Het was pas wanneer ik in mezelf durfde loslaten van die rigide structuur in en van mijn geest, dat ik begon te zien en te overwegen dat er zoveel meer is dat Hier bestaat in en als het Leven om mij heen zowel als in mezelf dan ik ooit had kunnen denken, en dat ik zelf ook zoveel meer ben en kan zijn dan hoe ik mezelf doorheen mijn leven steeds gedefineerd had.

Wordt Vervolgd in Dag 530

Dag 492: Zoeken naar Validatie in een Systeem van Illusies

Een andere dimensie van 'validatie' en het verlangen naar validatie is dat we in het zoeken naar validatie van andere mensen onze verantwoordelijkheid voor onze daden in hun handen leggen  omdat we in feite geloven dat 'andere mensen' en 'de samenleving'  het beter weten. We vertrouwen bijvoorbeeld in de (schijnbaar) grote structuren van onze wereld en realiteit zoals 'het economische systeem' en al haar bedrijven en infrastructuren, de politieke structuren, gebouwen en regel- en wetgevingen, de onderwijsstructuren, de familiale structuren, de sociale structuren, de filosofische structuren, de religieuze structuren, enzovoort - omdat we denken en geloven dat die 'structuren' groter en meer en superieur zijn aan onszelf. Wij voelen ons klein tegenover die imposante en eeuwenoude structuren, dus nemen we een inferieure positie aan in onszelf en gaan we op zoek naar validatie van die structuren, door bijvoorbeeld de voorgaande generaties te volgen en dingen te doen op de manier waarop onze ouders het deden of op de manier waarop we het gedaan zien worden door onze omgeving.

We volgen de systematische manier waarop de samenleving functioneert en waarop we ons gedragen in relatie tot elkaar omdat we op de één of andere manier geloven dat het systeem ons zal valideren, dat we één of andere beloning zullen krijgen voor ons 'goed gedrag'. Maar, wat we niet zien, beseffen of begrijpen is dat 'het systeem' eigenlijk niet bestaat. Ik bedoel, we voelen ons geimponeerd en geintimideerd door de schijnbare 'grootheid' en 'overweldigendheid' van wat we zien om ons heen als deze wereld, en, omdat elk mens een rol heeft aangenomen in het systeem lijkt het alsof 'het systeem' echt bestaat - maar, de realiteit is dat 'het systeem' eigenlijk niets meer is dan een gedachte dat van generatie op generatie is doorgegeven.

De realiteit van 'het systeem', en 'de systemen', is dat het enige dat eigenlijk echt is, zijn de mensen die erin participeren. De mensen die van vlees en bloed hier aanwezig zijn op aarde in dit moment. De mensen die van baby tot volwassenen zijn opgegroeid en die nu meedraaien in als de aanvaardde systemen van onze wereld alsof die system ons de weg zullen wijzen. Maar, hoe kunnen die system groter of meer zijn dan onszelf, omdat, het zijn gebouwen, het zijn structuren, het zijn ideeen, woorden en concepten in onze geest - het is een leeg omhulsel dat enkel bestaat en functioneert op basis van hoe wij ermee omgaan en hoe wij onszelf erin bewegen.

Dus, waarom is het dat wij de systemen en structuren nooit hebben bestuurd en gestuurd op een manier die het beste is voor allen? Waarom hebben wij nooit ingezien dat het niet de structuren en systemen in de wereld zijn die het probleem zijn, maar wij zijn het, de levende wezens die de systemen in het leven roepen door hoe wij erin participeren, en door wie wij zijn binnenin onszelf - dat is immers wat substantie geeft aan de systemen en structuren van onze wereld en samenleving.

We hebben nooit begrepen dat wij zelf het probleem zijn - wij hebben onze macht weggegeven aan een illusie, aan een idee en geloof dat de systemen en de structuren in deze wereld groter zijn dan onszelf, en daardoor hebben wij nooit verantwoordelijkheid genomen voor onze eigen daden in deze wereld -- omdat we altijd geloofden dat 'andere mensen' in en als 'het systeem' het wel beter zullen weten dan onszelf, niet beseffend dat 'andere mensen' in en als 'het systeem' eigenlijk precies hetzelfde denken. Ik bedoel, iedereen heeft wel iets of iemand waar hij of zij validatie van wil - iedereen is volgeling van iets of iemand en niemand staat werkelijk alleen in en als deze realiteit in en als het punt van zelf-verantwoordelijkheid, om deze wereld te sturen en te besturen op een manier die het beste is voor allen.

Het wordt tijd dat we onszelf zien en erkennen als de substantie van de structuren en systemen die hier bestaan - en dat we inzien dat er niets mis is met de structuren en systemen van deze wereld, wij zijn het die onszelf moeten veranderen binnenin onszelf -- want wij zijn de substantie die het systeem leven in blaast. En, op dit moment is er niet werkelijk leven in het systeem, er is enkel dood, er is enkel oorlog en armoede en hongersnood en lijden in vele vormen - omdat wij onszelf niet hebben erkend als substantie en als het leven zelf. We hebben onze macht weggegeven aan illusies in de geest.

Onderzoek Desteni.

Dag 310: De Paranoia van GroepsVerkrachting - De Mens is een Primitief Beest

Deze blog is een vervolg van "Dag 308: Paranoia en Groepsverkrachting" en "Dag 309: De Paranoia van Sexuele Fantasiëen en Groepsverkrachting" en maakt deel uit van een Blog-Serie die handelt over het Onderzoeken van de specifieke 'Paranoia' van 'Sexuele Fantasiëen'. Om te begrijpen Wat ik bedoel met 'Paranoia', stel ik voor om de blog "Day 395: Paranoia: the Home of Human Reason – Part One" en "Day 396: Paranoia: the Home of Human Reason – Part Two" te lezen.

In "Dag 309: De Paranoia van Sexuele Fantasiëen en Groepsverkrachting" hebben we besproken  en beseft hoe de 'Para-Noise' in de Geest van de 'GroepsVerkrachter' het gevolg en product is van de specifieke invloeden die hij te verwerken krijgt doorheen zijn opvoeding - die invloeden zijn langs de ene kant het 'collectieve bewustzijn' dat door elk mens in de samenleving impliciet wordt aanvaard als 'wie wij zijn als mens', de 'menselijke natuur' die aanvaard wordt, en langs de andere kant bepaalde specifieke gebeurtenissen, situaties en invloeden die het individu te verwerken krijgt die eigen zijn aan de specifieke familie en omgeving waarin het individu opgroeit.

In deze blog bekijken we een aspect in en van het 'collectief bewustzijn' van 'De Mens' als wat wij allen hebben aanvaard als een 'waarheid' om ons bestaan en innerlijke ervaringen als 'Mens' te verklaren, namelijk de idee dat de mens in het diepst van zijn wezen een 'primitief beest' is - en dat bijgevolg bijvoorbeeld het fenomeen 'groepsverkrachting' in zekere zin een 'natuurlijk verschijnsel' is, waarvoor de enige oplossing een 'hardere hand der wet' is, een 'strengere opvoeding', 'strengere bestraffing' en beregeling, strengere controle, enzovoort. We zullen, teneinde deze idee te staven, ondersteunen en rechtvaardigen, voorbeelden aanhalen van hoe bepaalde diersoorten ook aan groepsverkrachting doen - zoals dolfijnen bijvoorbeeld:

"Dolphin sex can be violent and coercive. Gangs of two or three male bottlenose dolphins isolate a single female from the pod and forcibly mate with her, sometimes for weeks at a time. To keep her in line, they make aggressive noises, threatening movements, and even smack her around with their tails. And if she tries to swim away, they chase her down."(The Dark Secrets That Dolphins Don't Want You to Know)

Als we kijken naar de manier waarop onze samenleving gestructureerd is en de 'instituten' en 'instellingen' die onze 'samenleving' vormen en opbouwen, zoals het schoolsysteem, het politieke/'leiderschap-' systeem, het economische systeem, het familie systeem, het religieuze systeem, het 'recht-systeem'etc..
dan kunnen we bemerken dat deze systemen allemaal gebaseerd zijn op dezelfde idee dat 'de mens' een 'primitief beest' is met allerlei primitieve impulsen die uiteraard zogezegd allemaal 'slecht' en 'gevaarlijk' zijn (denk maar aan hoe Freud het Psychologische model van de voorbije en huidige eeuw gevormd heeft:

"In de visie van Freud werd de mogelijkheid de naaste te beminnen, ook beperkt door de agressieve neiging van mensen. Voor de mens is de naaste niet alleen een potentiële helper en seksueel object, schreef hij in 'Het onbehagen in de cultuur', maar tegelijkertijd 'iemand die hem ertoe verleidt zijn agressie op hem uit te leven, zonder vergoeding te profiteren van zijn werkkracht, hem zonder toestemming seksueel te gebruiken, te martelen en te doden. Homo homini lupus; wie durft na alle ervaringen van het leven en de geschiedenis deze stelling te bestrijden?'

De mens is de mens een wolf, dat was het sociaal-psychologische uitgangspunt van Freud." (Conservatieven en liberalen hebben in Sigmund Freud een bondgenoot)

Volgens Freud zit de mens vol 'driften' die ons zouden vernietigen moesten ze niet ingeperkt, gecontroleerd en beregeld worden - en dat dus "de kern van het culturele leven is dat deze menselijke driften onderdrukt en gereguleerd worden" (De Lage landen en het Hogere).

Dan had je ook Edward Bernays die het gebruik van 'propaganda' introduceerde om via de media een soort 'politieman in het hoofd' in te planten in de geest van mensen:

"...he says, it is possible to "regiment the public mind every bit as much as an army regiments their bodies." These new techniques of regimentation of minds, he said, had to be used by the intelligent minorities in order to make sure that the slobs stay on the right course." (History is a Weapon - Propaganda)

 Ik stel voor om de documentaire "the Century of Self" en "The Trap" te bekijken om meer inzicht te krijgen in hoe dit principe en geloof dat 'de menselijke geest gecontroleerd, beperkt, gemanipuleerd en gereguleerd moet worden' doorgevoerd is in elk aspect van ons 'samen-leven' .

Ondanks dit geloof dat, als we maar meer regulering creëren, meer manipulatie van de menselijke geest en allerhande technieken om die zogezegde Freudiaanse innerlijke 'gevaarlijke driften' in te perken, we een 'beschaafde samenleving' kunnen genieten - moeten we vaststellen dat het ideaal van Freud geen vat heeft genomen en dat deze 'innerlijke driften' nu zelfs meer dan ooit tot uitdrukking komen - en dus het tegenovergestelde resultaat heeft plaatsgevonden:

• "Wekelijks werd er in 2007 gemiddeld meer dan één verkrachting op een Belgische school gepleegd. Dat blijkt uit alarmerende statistieken van de politie. In totaal noteerde de politie duizenden gevallen van slagen en verwondingen of aanrandingen op school." (Gazet van Antwerpen)
• "Volgens het rapport van het NSCR is de gemiddelde leeftijd van daders bij een groepsverkrachting veertien jaar. Al jarenlang daalt de 'eerste-keerleeftijd' gestaag. In 2001 was de gemiddelde leeftijd waarop jongeren voor het eerst geslachtsgemeenschap hebben 17,3 jaar. Uit onderzoek van de Rutgers Nisso Groep uit 2002 blijkt dat van de elf- tot dertienjarigen bijna tien procent al seks heeft gehad." (Scholierenforum)

Maar, getuigd het niet eerder van een Angst van onze 'innerlijke driften' wanneer we ons er willen tegen verzetten en het willen verbergen/onderdrukken, zonder onszelf zelfs eerst en vooral te ondersteunen om onze 'innerlijke realiteit' te begrijpen, om te begrijpen wie wij zijn, waarom we voelen en ervaren wat we ervaren, hoe we bestaan, wat de geest is, enzovoort? En, wanneer we vechten tegen onszelf, wie denk je dat er zal verliezen?

Alle structuren in onze samenleving zijn  nog steeds op dit principe gebaseerd, op het reguleren, onderdrukken, controleren en verbergen van de 'innerlijke driften' van de mens, op een rigide kijk op al wat te maken heeft met wat in de mens bestaat die nog steeds afstamt uit de middeleeuwen, toen de Kerk de scepter zwaaide in alle delen van de samen-leving. We hebben angst van wat in ons leeft, en omwille van die angst zullen we nooit werkelijk kijken in onszelf, zullen we onszelf nooit werkelijk leren kennen, en zullen we bijgevolg ook nooit oplossingen vinden voor problemen die zich voordoen in onze samenleving, die de gemanifesteerde consequenties en uitdrukkingen zijn van wat wij in onszelf laten bestaan.

Dus, hoe kan psychologie, psychotherapie, psychiatrie, enzovoort, werkelijk efficient zijn wanneer het in wezen gebaseerd is op onze angst van wat in ons zit, angst van onszelf? En wanneer het dus gebaseerd is op een verlangen om eerder manieren te vinden om alle ervaringen te onderdrukken, wegredeneren, verdoven en te ontkennen - door middel van bijvoorbeeld ook Medicatie.

En, wanneer er dan iets fysiek gebeurt dat een uitdrukking is van die 'driften' die in de mens leven en die niet werkelijk opgelost worden, zoals een groepsverkrachting - wat gebeurt er dan? Wordt er dan werkelijk gekeken naar het probleem, wordt het probleem op alle vlakken - sociaal, politiek, economisch, individueel, relationeel, fysiek, etc - bekeken en onderzocht teneinde de bron/oorzaak van het probleem te vinden en een blijvende oplossing ervoor te vinden? Neen! Het individu wordt BEOORDEELD en VEROORDEELD tot een Straf, hij moet 'Boete' doen, hetgeen weeral zo'n Middel-eeuws Religieus Concept is dat gebaseerd is op een ANGST van al het zogezegde 'Slechte' en 'Duivelse' dat in de mens leeft.

Maar, wanneer we die Duivel die in onszelf leeft, nooit in de ogen kunnen kijken en Vergeven - dan zal hij blijven bestaan en Controle blijven hebben over het Innerlijke Duistere Rijk dat verborgen blijft achter al de Regels en Wetten en Structuren en Systemen waarmee wij krampachtig proberen onszelf te beschermen en verdedigen van... Onszelf.


Onderzoek Desteni.


Wordt vervolgd in Dag 311

Dag 264: Leerkrachten - Profeten van Het Systeem?

Dit is een verderzetting van "Dag 263: Waarom voel ik mij aangevallen door beoordelingen?" -- waarin ik een 'persoonlijkheids-eigenschap' in mezelf heb bekeken, van hoe ik mezelf heb gedefinieerd in en als een angst van mensen en de gedachte en ervaring dat wanneer mensen een negatief geladen mening/beoordeling hebben over mijn expressie, dat ze mij dan 'aanvallen' -- en hoe ik daarin een 'gedrag' en 'persoonlijkheid' heb ontwikkeld van 'verlegenheid'en 'onzelfzekerheid', van mezelf isoleren en mijn expressie onderdrukken in 'sociale situaties' en mijn macht weggeven aan 'andere mensen' --- opgebouwd op een ervaring tijdens mijn kindertijd in relatie met mijn primaire omgeving, waarin ik mij 'aangevallen' voelde op mijn expressie en de indruk kreeg dat ik niet werd aanvaard door mijn omgeving en dat ik mezelf moest veranderen in mijn gedrag, uitdrukking en uiterlijk om 'goed genoeg' te zijn om hier te bestaan.

Bepaalde personen in mijn primaire omgeving die een grote invloed hadden op mij in de ontwikkeling van mijn persoonlijkheid/identiteit in deze wereld, waren leerkracht - en mijn ervaring is dat ze die 'rechtlijnigheid', 'normering', 'uniformiteit' en 'controle' van het schoolsysteem en hun positie/functie in en als het schoolsysteem, ook toepasten in hun gezinsleven -- en dus hun kinderen/kleinkinderen probeerden te vormen/disciplineren tot 'robots'/'systemen' die voldoen aan een bepaalde 'norm' en 'standaard', zoals hoe kinderen massaal door het schoolsysteem gevormd en gedisciplineerd worden om in een bepaald 'model' te passen - en waarin er in de klas en op de speelplaats wordt uitgemaakt wie 'de beste' is en wie 'de mindere'/'de verliezer' is in termen van hoe goed men zich kan passen en  schikken in dat 'model' dat algemeen aanvaard wordt door 'de samenleving'/'het systeem' als 'normaal' en 'goed' en 'het beste' en dat vooropgesteld wordt door het schoolsysteem --- in en als, en aan de hand van het kunnen naleven van en leven volgens al de verschillende GELOOF-SYSTEMEN die er bestaan of zouden kunnen bestaan in verband met wat 'goed' en 'slecht' en 'juist' en 'fout' en 'positief' en 'negatief' is.

Leerkrachten zijn dan, naar mijn ervaring, mensen die trachten die 'norm' te bepalen en definieren en dan opdringen aan kinderen en dus 'de samenleving', in en als het geloof dat zij absoluut weten wat 'goed' en 'slecht', 'juist' en 'fout' en 'positief' en 'negatief' is, want, zij zijn LEERKRACHT, en staan daarin in een positie, hen toegewezen en toegestaan door de samenleving, om de kinderen van de wereld, en dus de toekomstige volwassenen, vorm te geven. Ik bedoel, dit is een enorme verantwoordelijkheid - maar spijtig genoeg werd/wordt dit in de menselijke geest en de geest van leerkrachten in deze wereld vertaald naar een ego-ervaring van superioriteit en macht/controle, en wordt die verantwoordelijkheid niet werkelijk praktisch toegepast naar de kinderen toe.

Ik zie mezelf en de ervaring van mezelf in mijn leven, in en als mijn specifieke 'persoonlijkheid' die ik heb ontwikkeld in mijn leven, voor een groot deel bepaald door de relatie met de leerkracht in mijn primaire omgeving die ik had toegestaan te bestaan in mezelf, dan ook als een levende/gemanifesteerde consequentie van hoe de 'leerkrachten' in deze wereld, en hoe zij zichzelf hebben gedefinieerd in relatie tot kinderen, niet het beste zijn voor allen en niet werkelijk beseffen wat de impact van hun woorden en daden is op de kinderen die ze opvoeden.

Wat de leerkracht tracht te doen, is 'uniformiteit' creëeren, en daarin met andere woorden de 'natuurlijke' expressie van het individu/kind te onderdrukken en limiteren zodat het in een bepaalde 'norm'/'vorm' zal passen --- om op die manier hun eigen geloof in deze 'norm' en het geloof dat er werkelijk een 'norm' bestaat in en als de realiteit, te bevestigen voor zichzelf --- hetgeen betekent dat ze enorm veel angst hebben van al wat 'anders' is, en dus ook niet goed omkunnen met kinderen die zich niet zo makkelijk laten vormen/plooien/transformeren naar/tot die 'norm'/'vorm' -- en er dan ook, aan de hand van allerlei disciplinaire maatregelen, alles aan zullen doen om die kinderen te dwingen om zichzelf 'over te geven' en aan te passen aan wat het systeem als de leerkracht van hen verwacht.

De leerkracht drukt zich dus uit tegenover kinderen vanuit een persoonlijke ANGST van het 'onbekende', angst van wat ze niet kunnen definieren, angst van het LEVEN, angst van al wat natuurlijk en 'vrij' is --- en omwille van die ANGST, zal de leerkracht REAGEREN met onderdrukking en controle en machtsmisbruik, om zichzelf van die angst te kunnen beschermen - door bijvoorbeeld ervoor te zorgen dat alle kinderen zichzelf aanpassen en veranderen aan de 'norm', als het 'beeld' waar de leerkracht in GELOOFT, het zogezegde 'ideaalbeeld' van 'de mens' in en als 'het systeem' - waarin de leerkracht zich als het ware een 'gezant van God' voelt, een 'mediator', een 'tussenpersoon' die instaat voor het 'systematiseren' van de expressie van de mens om te passen in de 'structuur' van 'het systeem' dat hier bestaat --- ze zijn 'profeten van het systeem' als het ware en ze GELOVEN in 'het systeem' --- zonder echter spijtig genoeg zelf werkelijk inzicht te hebben in wat 'het systeem' precies is en hoe het eigenlijk werkt, waarin ze bijvoorbeeld niet beseffen dat 'het systeem' geen 'God-gegeven' is en dat het niet 'Heilig' is, het is iets dat gemaakt is door de mens, gebaseerd op individualistische, egoïstische menselijke verlangens -- terwijl de leerkracht dan bijvoorbeeld 'het systeem' en de werking van het systeem zal aanleren aan kinderen, in 'vakken' zoals 'aarderijkskunde', 'biologie', 'geschiedenis' en 'taal', alsof het een soort van 'vaste structuur' is die door God geschapen is, en leert kinderen dan impliciet om zichzelf te ervaren als 'inferieur' tegenover 'het systeem' en om dus nooit verantwoordelijkheid te nemen voor dit, in wezen 'mens-geschapen', systeem.

De leerkracht heeft 'het systeem' en het bestaan en leven van de mens hier op aarde in en als de menselijke samenleving, 'geintellectualiseerd' - hetgeen wil zeggen dat de leerkracht de 'vormen'/'contouren' en dus 'het beeld' van de 'menselijke samenleving', in een 'structuur' van kennis en informatie giet, overgenomen van specifieke boeken, geschreven door specifieke mensen die door andere specifieke mensen aangeduid zijn als 'de waarheid', en die structuur van kennis en informatie dan opdwingt aan de kinderen in de samenleving en verkoopt alsof het 'de waarheid' is, als 'hoe het leven op aarde nu eenmaal is', en dan verwachten en willen dat kinderen in die 'waarheid' als kennis en informatie GELOVEN en vertrouwen --- hetgeen op zich compleet achterwaards is, omdat 'het leven op aarde' in wezen dynamisch is en constant in verandering is - landen, overheden, instituties, wetenschappelijke bevindingen, culturen, taal, etc... veranderen continu --- waardoor er in wezen niet echt een 'vastgelegde structuur' is in en als 'de realiteit' als hoe die wordt aangeleerd in al de vakken op school.

Het probleem met onderwijs is dat het gebaseerd is op een gepolariseerde machts-relatie, waarin de leerkracht zichzelf, als de belichaming van 'het systeem', boven en superieur aan de kinderen plaatst, in en als 'kennis en informatie' over 'hoe het systeem werkt' en 'wat het systeem is' dat geprogrammeerd wordt in de kinderen - en daarin kinderen vormt tot slaven van het systeem die niet in staat zijn om verantwoordelijkheid te nemen voor het leven op aarde omdat ze niet inzien of beseffen dat zij zelf het leven op aarde zijn en uitmaken en beslissen in en als hoe zij leven en wie zij zijn als een levend wezen hier op aarde, en dat 'het systeem' op zich zelfs niet eens bestaat --- omdat 'het systeem' altijd maar een concept/geloof geweest is in en als kennis en informatie dat, door en via leerkrachten als mediators, boven het leven geplaatst is in en als de menselijke geest van de kinderen. En dat het enige 'systeem' dat eigenlijk echt 'bestaat' of heeft plaatsgevonden, is de menselijke geest als kennis en informatie, waarin mensen zichzelf hebben afgescheiden van het leven op aarde als het leven in zichzelf, door te GELOVEN dat er iets 'meer'/'groter' is dan zichzelf - dat de 'structuren'/'instituties' als 'overheid', 'school', 'land', 'unie', 'familie', 'cultuur', 'religie',etc... als al die woordjes die we geleerd hebben op school, 'echt' bestaan als bepaalde 'systemen' waar we in zitten --- zonder ooit in te zien dat de 'structuur' en 'het systeem' in wezen het woord zelf was/is en ons GELOOF in dat woord, en hoe we onszelf door het schoolsysteem hebben laten programmeren in en als afscheiding van en inferioriteit tegenover die woorden, en dus een inferioriteit tegenover de realiteit waarin we GELOVEN dat we ons bevinden omwille van hoe we die realiteit hebben gedefinieerd via de woorden die we denken en spreken, als dus de 'structuur' die we gegeven hebben aan de realiteit die we zien met onze ogen.

Het gevaar en probleem dat bestaat in hoe kinderen geprogrammeerd/opgevoed worden door leerkrachten, één dat ik zelf ontdekt heb in mezelf --- is de afwezigheid van een besef van zelf-verantwoordelijkheid, van betrokkenheid in en als het leven op aarde en een besef dat ik HIER besta ALS het leven op aarde, en dat het leven op aarde bijgevolg mijn creatie en verantwoordelijkheid is. Ik ben opgevoed als een perfecte 'robot', iemand die goed kan volgen, en na-apen, kopiëren, imiteren en ja-knikken, als al die eigenschappen die het schoolsysteem zo waardevol en belangrijk vindt - en voor mij heeft mijn ervaring van 'eigen-waarde' altijd bestaan in en als het krijgen van 'erkenning' voor mijn 'kunde' in het volgen van de regels en het na-apen en kopieren van de expressies die door 'het systeem' in en als de media wordt beoordeeld als 'superieur' en 'het beste' --- omdat dat mijn ervaring van 'beloning' was in mijn relatie met de leerkracht in mijn primaire omgeving/familie.

Het probleem in dit verlangen naar erkenning voor mijn 'kunde' is het feit dat ik de verantwoordelijkheid voor mijn expressie in woorde en daad, compleet in de handen leg van 'andere mensen' door te denken dat 'zolang ik erkenning krijg, ben ik goed bezig' --- omdat ik heb geleerd om 'de samenleving' en dus 'de mensen om mij heen' altijd boven mezelf te plaatsen als 'het systeem' en mezelf te aanvaarden als 'inferieur' - waarin ik dus nooit heb ingezien dat 'het systeem' niet echt bestaat en dat 'andere mensen' gewoon levende wezens zijn, één en gelijk met mezelf - en dat ik, één en gelijk met hen, verantwoordelijk ben voor het leven op aarde. ik heb geleerd om mijn macht weg te geven en om dus absoluut geen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn expressie hier in deze realiteit door 'kennis en informatie' in verband met wat 'goed' en 'slecht', 'juist' en 'fout' en 'positief' en 'negatief' als 'het systeem' boven mezelf te plaatsen - en daarin dus 'de realiteit' te hebben aanvaard als 'hoe het nu eenmaal is' als een schijnbaar rigide vaste structuur, en dus nooit die geloofsystemen van goed/slecht, juist/fout, positief/negatief te hebben bevraagd en getoetst aan hun praktische werkbaarheid en toepasbaarheid in en als de fysieke realiteit waarin ik mij bevind.

Het schoolsysteem, en leerkrachten, nemen dus het natuurlijke 'zelf-vertrouwen' van het kind/wezen weg, als de 'vaardigheid' om zichzelf te ontwikkelen en te ontplooien tot een verantwoordelijk wezen hier op aarde - en verplaatsen het met het geloof dat het kind als wezen op zich inferieur en minderwaardig is en tot niets in staat is, en dus moet 'geleid' en 'gevormd' worden door het schoolsysteem ---- en dat het in wezen absoluut niet in staat is om op welke manier dan ook echt verantwoordelijkheid te nemen voor zichzelf, Omwille van hoe het schoolsysteem gevormd en gedefinieerd is in en als een machts-relatie/verhouding tussen 'leerkracht'/'systeem' en 'kinderen', en dus niet staat/bestaat als een mechanisme van ondersteuning in en als eenheid en gelijkheid. En dus creëert het apathische, doelloze, zelfonzekere, karakterloze kinderen die constant op zoek zijn naar een hand om vast te houden en een 'leider' om te volgen en erkenning van te krijgen - hetgeen absoluut niet het beste is voor het leven op aarde.


Wordt vervolgd in Dag 265

Dag 247: Is Afzijdigheid werkelijk Zelf-Controle?

Dit is een verderzetting van "Dag 245: Pest of Wordt Gepest"
en "Dag 246: Hoe programmeert het Schoolsysteem 'Afzijdige' Kinderen"


ik besef en realiseer mij dat ik mijn macht heb weggegeven aan het systeem in en als de realiteit door mezelf te definieren in en als de ervaring en houding van afzijdigheid als de ervaring van 'zelf-controle' - en ik besef dat die 'zelf-controle' niet echt is omdat het in wezen een reactie is van ANGST om 'gepest' te worden

ik stel mezelf tot doel om verantwoordelijkheid te nemen voor de 'pesterijen' die ik heb toegestaan te bestaan in deze realiteit en waar ik mijn macht aan heb weggegeven door mij 'afzijdig' op te stellen - omdat ik inzie en besef dat zowel 'de pester' als 'de gepeste' bestaat in en als een energetische relatie/polariteit en enkel bestaat in en als de menselijke geest omdat het beide een ego-reactie is op de ervaring van angst/inferioriteit tegenover het systeem in en als de realiteit

ik besef en realiseer mij dat ik nooit verantwoordelijkheid heb genomen voor de ervaring van inferioriteit in mezelf -- door leerkrachten te beschuldigen en te beoordelen als 'de pesters'  --- en daarin de ervaring van 'afzijdigheid' in mezelf heb gerechtvaardigd

ik stel mezelf tot doel om mezelf te verplaatsen in de schoenen van leerkrachten en alle wezens die ik heb beschudigd en beoordeeld als 'pesters' in deze realiteit - om mezelf te ondersteunen in het ontwikkelen van inzicht in hoe de realiteit werkelijk functionneert in en als het besef dat niemand 'de schuldige' is --- omdat zowel 'pest-gedrag' als de houding van 'afzijdigheid' gelijkmatig bijdraagt tot hoe het systeem functioneert, en dat het daarin en daardoor ieders verantwoordelijkheid is om op te staan en betrokken te zijn bij het actief veranderen van het systeem tot een systeem dat het beste is voor allen

ik besef en realiseer mij dat de houding van 'afzijdigheid' een illusie is van 'zelf-controle' omdat het een beeld/imago is dat ik presenteer van mezelf, waar ik mijn angsten en onzekerheden achter verberg --- en dus geen ware zelf controle is

ik stel mezelf tot doel om zelf-controle te leven als het eerlijk zijn met mezelf over de angsten en onzekerheden die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf - en verantwoordelijkheid te nemen voor die angsten en onzekerheden door te stoppen met het beschuldigen van andere mensen als de zogezegde 'pestkoppen' -- en op te staan in en als deze realiteit en actief betrokken te zijn bij hoe het systeem werkt zodat ik het systeem kan veranderen tot wat het beste is voor allen

Dag 240: Systeem-discipline versus Zelf-discipline

Dit is een vervolg op "Dag 239: Wat is Onvrijwillige Aandacht en hoe werkt de Geest van een Slaaf?" - waarin ik het 'probleem' besproken had van 'systeem-discipline', het gedisciplineerd zijn om regeltjes te volgen zonder vragen te stellen en gehoorzaam te zijn --- en de 'oplossing' van 'zelf-discipline'.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'discipline' te associeren met de gedachte dat ik iets 'moet' doen voor iemand anders zonder zelf inzicht te hebben in waarom ik het 'moet' doen - en dus mijn leven weg/op te geven om een slaaf te zijn voor andere mensen in en als 'het systeem'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'discipline' te associeren met 'successvol zijn in het systeem' en 'erkenning krijgen van mensen voor mijn success'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'discipline' te definieren in en als een polariteit met 'luiheid'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'discipline' te associeren met een verlangen - door 'luiheid' te associeren met een angst

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'discipline' te beoordelen als 'goed'/'positief' en 'luiheid' te definieren als 'slecht'/'negatief'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het woord 'luiheid' te definieren als 'slecht'/'negatief' --- als een beoordeling die ik heb gekopieerd van mijn omgeving

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd mij af te vragen wat 'luiheid' is en waar 'luiheid' vandaan komt, door het zomaar blindelings te definieren als 'slecht'/'negatief' -- en dus geen verantwoordelijkheid te nemen voor het bestaan van 'luiheid' in en als mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de ervaring/expressie van 'luiheid' een gevolg is van het weggeven van mijn macht door mezelf te hebben laten programmeren in en als de ervaring van ANGST tegenover 'de wereld' en 'mijn omgeving', en 'mensen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'luiheid' een expressie is van 'opgeven' door geen 'doel' te zien in/van het leven - en een gevolg is van de ervaring van 'machteloosheid' in mezelf tegenover 'de wereld' --- door niet te 'begrijpen' wie ik ben in en als dit bestaan en waarom de wereld bestaat zoals ze op dit moment bestaat

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'luiheid' een gevolg is van het opgroeien in een 'zorgende' omgeving, als een 'socialistisch systeem', 'de zorgstaat' - en tegelijkertijd mijn verantwoordelijkheid in en als het systeem niet in te zien door mezelf te hebben aanvaard als een 'slaaf'/product van het systeem, en daardoor niet in te zien of te begrijpen 'waarom' ik besta -- waarom ik 'moet' werken en mijn leven moet geven voor een systeem in een wereld die niet 'zorgt' voor elk levend wezen op aarde, die armoede en hongersnood en lijden toestaat te bestaan op grote schaal terwijl er 'gezorgd' wordt voor een 'elite' aantal wezens in een 'elite-staat'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'luiheid' te definieren/beoordelen als 'ondankbaarheid' tegenover het systeem dat voor mij 'zorgt' - in de plaats van in te zien hoe die 'luiheid' in wezen een uitdrukking is van het niet begrijpen waarom er voor mij gezorgd wordt door 'het systeem' - terwijl miljoenen andere wezens in situaties van armoede, hongersnood en misbruik achtergelaten worden --- en dus niet begrijpen waarom ik moet werken in en voor een systeem dat niet voor allen onvoorwaardelijk zorgt en dus het misbruik en het lijden in de rest van de wereld rechtvaardigt

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe een 'socialistisch systeem', een 'zorgstaat', die pretendeert het beste voor te hebben met zijn inwoners/burgers - in wezen hypocriet is wanneer en als het dat socialistische principe weigert toe te passen voor elk levend wezen in de wereld --- en dat kinderen in die 'socialistische' staat dus onmogelijk opgevoed kunnen worden om dit 'socialistische' principe te leven en toe te passen omdat ze zien hoe die 'socialistische staat' de kinderen in de rest van de wereld laat lijden en sterven op massale schaal zonder op een echte manier zichzelf in te zetten om de wereld te veranderen zodat er voor elk kind onvoorwaardelijk gezorgd wordt, waardoor expressies zoals 'luiheid' ontstaan in die kinderen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'luiheid' enkel bestaat omdat ik mezelf heb toegestaan 'discipline' te definieren in en als het 'vechten/werken om te overleven', als een expressie van het ego die 'getriggerd' wordt door ANGST - zonder enig inzicht in wie ik ben in en als het leven op aarde en waarom ik 'moet' overleven of waar die angst vandaan komt

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat zowel 'discipline' in en als 'overleving' als 'luiheid' expressies zijn van een gebrek aan zelf-verantwoordelijkheid --- waarin 'luiheid' een consequentie is van die 'overlevings-discipline', als een 'verlamd zijn van angst' --- in de plaats van 'discipline' te leven in eenheid en gelijkheid met wie ik werkelijk ben als het leven zelf, als het in elk moment eerlijk zijn met mezelf en verantwoordelijkheid nemen voor mezelf als het leven op aarde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd 'discipline' te leven als een levende statement van wie ik ben - door mezelf te hebben toegestaan 'discipline' te definieren in en als een energetische polariteit als een 'persoonlijkheids-eigenschap' die gebaseerd is op een voorgeprogrammeerde overlevings-angst

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'discipline' altijd 'luiheid' zal produceren als consequentie wanneer en als die 'discipline' niet geleefd wordt in en als wat het beste is voor allen


Wordt Vervolgd in Dag 241

Dag 228: Hebben Gewoontes Angst te verbergen? (Deel 3)

Dit is een verderzetting van "Dag 226: Hebben Gewoontes Angst te Verbergen?"
en "Dag 227: Hebben Gewoontes Angst te verbergen? (Deel 2)"


ik stel mezelf tot doel om de gewoontes die ik tijdens mijn leven heb opgebouwd als 'mijn dagelijkse leven' in en als de handelingen die ik uitvoer en die ik altijd heb aangenomen als 'vanzelfsprekend', te onderzoeken - en verantwoordelijkheid te nemen voor het feit dat ik, door middel van de gedrags-patronen die ik heb gecreëerd in de fysieke werkelijkheid, mijn eigen persoonlijke 'structuur' heb aangebracht aan 'de realiteit' in en als hoe ik 'de realiteit' zie en ervaar

omdat ik besef dat 'de realiteit' geen echte 'structuur'/'systeem' heeft, maar dat ik het 'systeem' dat ik ervaar zelf heb gecreëerd in mezelf door middel van 'patronen' van gedachten, gevoelens en emoties die ik heb verbonden met specifieke fysieke handelingen

ik stel mezelf tot doel om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn handelingen/daden in de fysieke werkelijkheid --- door 'patronen'/'structuren'/'gewoontes' te ontwikkelen die bestaan in en als gezond verstand  als wat het beste is voor al het leven hier in en als deze werkelijkheid --- door eerst en vooral te onderzoeken wat de patronen zijn die ik tot nu toe heb uitgeleefd zonder enig inzicht in wat ik doe of waarom ik het doe en wat de consequenties zijn van mijn daden en al de patronen te stoppen in mezelf die niet ondersteunend zijn voor het leven op aarde en mezelf te herprogrammeren in en als het leven van 'patronen' die het leven op aarde op elke manier ondersteunen

ik stel mezelf tot doel om mijn aanvaardde gewoontes te doorbreken omdat ik inzie en besef dat de gewoontes die ik heb laten ontwikkelen in mezelf een mechanisme zijn van de geest dat ik heb gebruikt om angst achter te verbergen --- hierin stel ik mezelf tot doel om niet meer te vluchten van angst en mezelf niet meer te verbergen, maar om angst als mezelf te confronteren omdat ik besef dat elke angst een deel is van mezelf en dus geen 'monster' waar ik van moet vluchten

ik zie in en besef hoe ik geleerd heb van mijn omgeving om angst te verbergen en te vluchten van angst in gewoontes --- en hoe ik mezelf daarin heb toegestaan een kopie te worden van mijn ouders en grootouders - en ik besef dat dit geen oplossing is voor het omgaan met angst, omdat dit uitleven van gewoontes die gebaseerd zijn op eigenbelang enkel consequenties creëert voor de omgeving die niet het beste zijn voor allen

en dus stel ik mezelf tot doel om ouders en leerkrachten te ondersteunen in het begrijpen hoe de menselijke geest werkt, om zichzelf te ondersteunen in het bewandelen van een proces van zelf-realisatie --- zodat zij op de best mogelijke manier kinderen kunnen ondersteunen, en kunnen detecteren wanneer een kind een 'ongezond' gewoonte-patroon aan het ontwikkelen is als een dysfunctionele manier van omgaan met angst

 

Dag 219: Faalangst en de Rechtlijnigheid van Expressie

In deze blog brei ik verder op de vorige blogs in verband met 'Faalangst':

"Dag 211: Faalangst - Probleem, Oplossing en Beloning"
"Dag 212: Faalangst - Zelf Vergeving"
"Dag 213: Faalangst - De Grote Muur"
"Dag 214: Faalangst en het Verlangen naar Erkenning"
"Dag 215: Angst om te falen en verlangen naar erkenning (deel 2)"
"Dag 216: Verlangen naar erkenning en faalangst - zelf-correctie"


Ik ga verder in op de vraag 'waar komt faalangst vandaan?' en 'wat zijn de factoren die meespelen in mezelf en ervoor zorgen dat ik mezelf onderdruk en limiteer en saboteer in mijn fysieke expressie in deze wereld in en als 'angst om te falen'?' --- hetgeen ik bekijk volgens het 'probleem, oplossing, beloning'-model.


Probleem

In de vorige blogs had ik al vastgesteld dat faalangst samenhangt met het verlangen naar erkenning, als een energetische polariteit die gebaseerd is op BEOORDELINGEN (zelf-beoordeling) --- beoordelingen die op zich gebaseerd zijn op de idee dat er een 'ideaal' is van 'expressie' in deze wereld, waar ik aan zou moeten voldoen - en de 'faalangst' is in deze context, de angst om niet te kunnen voldoen aan dat 'ideaal' en aldus mezelf 'minderwaardig'/'mislukt'/'gefaald' te voelen.

Wat in deze dynamiek interessant is, is hoe ik, door een ideaalbeeld in mijn geest te plaatsen van 'hoe ik zou moeten zijn' en 'hoe ik mezelf zou moeten uitdrukken', zeg ik eigenlijk al tegen mezelf dat ik 'niet goed genoeg' en 'minderwaardig' ben als wie ik ben HIER, door te geloven dat ik 'anders' moet zijn, meer zoals dat beeld in mijn geest --- waarin ik mezelf in wezen al plaats in een positie van 'faling'/'mislukking'/'minderwaardigheid', waardoor ik in feite 'gedoemd' ben om te 'falen' omdat dat ideaalbeeld in mijn geest nu eenmaal niet is wie ik ben als HIER. Ik creëer met andere woorden het 'falen', door te streven naar 'beter'/'meer'/'hoger', in de plaats van mezelf te aanvaarden als wie ik ben HIER.

Dat 'ideaalbeeld' en het geloof dat er een 'ideaal' is van 'expressie', is dus een zekere 'rechtlijnigheid' - zoals wat ons op school aangeleerd geweest is, en wat ons door de media ook ingeprent wordt --- dat er een zekere 'standaard' is, een 'ideaal' van hoe we allemaal zouden moeten zijn - als een 'lijn' die we allemaal zouden moeten volgen. En wat hierdoor gebeurt is dat er een 'waterval-systeem' gecreëerd wordt in de samenleving en in scholen, waarin de mensen die niet of minder kunnen voldoen aan die 'standaard'/'ideaal', afvloeiien naar 'lagere' regionen in de samenleving, 'lagere' klassen, 'lagere' jobs, 'lagere' levensomstandigheden, 'lagere' lonen, 'lagere' kansen/mogelijkheden. Dat is het systeem van 'competitie' dat in alle aspecten van onze samenleving uitgespeeld wordt, en wat kinderen al heel vroeg aangeleerd wordt, door ouders en leerkrachten die verwachten dat ze zich 'flink/voorbeeldig gedragen', dat ze 'in de rij lopen' en vooral niet 'anders' zijn of 'uit de boot vallen' of 'de vreemde eend in de bijt zijn'.

En waarom verwachten ouders dat van hun kind? Uit ANGST dat ze anders niet zullen kunnen overleven in de samenleving. Het probleem in deze situatie ligt dus in de 'samenlevingsstructuur' die één is van 'vechten/competitie om te overleven'. Dus, waarom is het dat we deze structuur niet veranderen, zodat kinderen zichzelf kunnen uitdrukken zonder angst om 'anders' te zijn of 'uit de boot te vallen'? -- waarom hebben we geen samenleving gecreëerd die onvoorwaardelijk zorgt voor het leven en die in functie staat van het leven zelf, van de ongelimiteerde expressies en ontwikkelingsmogelijkheden die enkel kunnen bestaan wanneer het kind de vrijheid krijgt om zichzelf te verkennen, uit te breiden en ontdekken op alle vlakken --- wanneer er dus geen 'rechtlijnigheid' is in hoe/wat het kind verwacht/geacht wordt zich te 'gedragen' om te 'overleven' in een wereld/samenleving die niets geeft om het leven in/als het kind, maar die van kinderen machines/robots/systemen maakt die in functie staan van het voeden en ondersteunen van het voortbestaan van een systeem dat op zich niets om hen geeft.

Een belangrijke vraag hier is dus - 'is die 'rechtlijnigheid' in/van expressie het beste voor allen of zijn we gewoon een 'programma' aan het volgen zonder te beseffen waar we eigenlijk mee bezig zijn en waarom?'.

En - 'Wat is die 'rechtlijnigheid' eigenlijk?' --- Wat ons op school geleerd wordt in termen van wat 'goed' en 'slecht' en 'juist' en 'fout' is, is dat het 'goed'/'juist' is en dat we 'goed'/'juist' zijn wanneer we regels kunnen volgen zonder vragen te stellen, wanneer we kennis en informatie kunnen 'reproduceren' zonder af te wijken van hoe het ons voorgeschreven is in de tekstboeken - met andere woorden, we worden geleerd om te VOLGEN, om 'gehoorzaam'/'volgzaam' te zijn en zonder vragen te stellen ('moeilijk te doen') te aanvaarden dat wat de leerkracht en de boeken ons VERTELLEN over wat 'echt'/'de realiteit' is, de enige echte onomstootbare 'waarheid' is. Er worden verschillende vormen van bestraffing en bedreiging gebruikt om ANGST in het kind te plaatsen, waardoor het kind makkelijk bespeelbaar/kneedbaar wordt en zijn vertrouwen zal plaatsen in 'het systeem' in de verwachting dat 'als ik het systeem volg en doe wat het systeem van mij verlangt, dan zal het systeem voor mij zorgen en dan zal ik geen angst meer voelen'.

Dus: Is dit 'blind' volgen, zonder vragen te stellen bij het 'waarom' en 'hoe' van alles, en het vertrouwen op 'het systeem' wat het beste is voor deze wereld als geheel? - Want, wat is 'het systeem'? Zijn wij niet 'het systeem'? Wie staat er in de leiding van 'het systeem'? Zijn wij dat niet? Wie anders? God? Waar is God? Welke hand leidt 'het systeem'? Wie is het die verantwoordelijkheid neemt voor het leven op aarde, als die 'onzichtbare macht/kracht' waar we ons vertrouwen/geloof in hebben geplaatst en die we blijkbaar 'volgen'?

Als kind 'volgen' we de leerkracht - maar de leerkracht 'volgt' zelf de regels/codes  die hij/zij heeft geleerd te volgen toen hij/zij zelf een kind was --- en geeft nu diezelfde codes/regels door aan de volgende generatie in het 'goede vertrouwen/blinde geloof' dat die codes/regels het beste zijn voor ons, zonder uiteraard zelf inzicht te hebben in het waarom en hoe ervan. Wetten/regels/codes worden gemaakt door 'wereld-leiders'/'politici'/'economisten'/'topfunctionarissen', en die wetten/regels/codes worden in 'goed vertrouwen'/'blind geloof' gevolgd door ons, 'de burger' - maar die 'wereld-leiders'/'politici'/'economisten'/'topfunctionarissen' handelen zelf vanuit een 'goed vertrouwen'/'blind geloof' in 'het systeem' als de mensen die ons zijn voorgegaan --- alsof het hele systeem op de één of andere manier gestuurd wordt door de onzichtbare hand van God en wat we ook doen, het is allemaal 'goed'/'juist', zolang we maar niet afwijken van het 'pad' van 'het verleden', zolang we de 'rechte lijn' van 'evolutie' van de 'menselijke samenleving' maar verderzetten.

De 'rechtlijnigheid' in hoe we leren onszelf uit te drukken in deze wereld bestaat dus in het 'volgen van het voorbeeld' als 'het verleden', 'het voorbeeld' van zij die ons zijn 'voor-gegaan', het 'beeld' dat ons 'voor' gegaan is. De 'recht-lijnigheid' bestaat in het volgen van de 'lijnen' van het 'beeld' dat ons 'voor' gegaan is, zodat we zelf ook een 'beeld' worden dat zal dienen als 'voor-beeld' voor de volgende generaties om te 'volgen'. En wat zijn die 'lijnen' die het 'beeld' vormen van onszelf? Wat maakt/creëert de 'lijnen' in en als de 'recht-lijnigheid' in onze expressie? Wat maakt het 'onderscheid' tussen wat 'binnen de lijntjes' en wat 'buiten de lijntjes' is? - Het is ANGST, het is de kennis van 'goed' en 'kwaad', in ons geprogrammeerd dmv ANGST --- 'goed' zijnde 'binnen de lijntjes' en 'kwaad' zijnde 'buiten de lijntjes' - waarin 'kwaad' neerkomt op 'alles wat niet binnen de lijntjes is', alles wat 'onbekend'/'anders'/'vreemd' is --- en 'goed' als wat 'binnen de lijntjes is' wordt 'ingekleurd' aan de hand van kennis en informatie - dat is hoe we het 'beeld' van onszelf 'inkleuren'/'invullen', als wat onze 'identiteit'/'ik-bewustzijn' wordt, namelijk al wat ons VERTELD wordt door onze leerkracht/ouders over 'de realiteit' als 'wie we zijn in en als het leven op aard'.

Dit geeft meteen een heel ander perspectief op het hele construct van 'de kennis van Goed en Kwaad' - ik bedoel, 'goed' en 'kwaad' bestaat niet werkelijk aangezien het enige wat het 'onderscheid' maakt tussen de twee is de angst van het onbekende, het 'onbekende' zijnde dat wat 'buiten de lijntjes' bestaat van wat we hebben aanvaard als 'de realiteit' in en als de kennis en informatie die we hebben meegekregen/gekopieerd over onszelf/de realiteit - hetgeen wil zeggen dat al wat we niet kunnen definieren/plaatsen/categoriseren/bevatten gezien en ervaren wordt als 'het kwaad' omdat het ons ANGST aanjaagt ---- als diezelfde angst die de consequentie was van het 'buiten de lijntjes lopen' op school.

Ik bedoel, niemand die weet wat er werkelijk 'buiten die lijntjes' ligt - we hebben gewoon geleerd om er nooit te gaan, om het niet te verkennen door het te zien als 'slecht'/'fout'/'negatief'.

Dus, kan het zijn dat datgene dat we beoordelen/zien/ervaren als 'goed'/'positief'/'juist' in wezen simpelweg hetgene is dat ons een 'vertrouwd' gevoel geeft, hetgene dat het meest 'rechtlijnig' is, het meest 'in lijn' met 'het verleden' als 'het ideaalbeeld'/'de standaard'/'de norm'.

Hierin is het zeker interessant om te onderzoeken hoe onze partnerkeuze, en de 'lichaamsstructuren' waar we ons individueel en collectief toe aangetrokken voelen in relatie staan met dit inzicht. Met andere woorden - in hoeverre worden we gestuurd in waar we ons toe aangetrokken voelen en wat we beoordelen als 'schoonheid' door de voorgeprogrammeerde neiging/verlangen om te leven 'in lijn' met en naar het 'voor-beeld' van het verleden als 'het bekende/gekende' - en omgekeerd, in welke mate wordt onze ervaring van ons 'afgestoten' te voelen tegenover iets/iemand omwille van de 'lijnen' van het 'beeld' dat we zien met onze ogen bepaald/gestuurd door onze angst van het onbekende, als dat wat 'buiten de lijntjes' van het 'verleden' ligt --- dus: 'Wat is 'Schoonheid'?', 'Hoe bestaat 'Schoonheid'?' en 'Is 'Schoonheid' en 'aantrekkings-kracht' werkelijk iets 'natuurlijks'.

Dit is een onderwerp/vraag waar ik me over zal buigen in de volgende blogs.

Laat ik nu nogmaals kijken naar wat de consequenties zijn van die rechtlijnigheid die we onszelf hebben toegestaan uit te leven hier op aarde. Ondanks ons sterk geloof en vertrouwen dat we 'goed bezig zijn' in en als het blindelings volgen van het verleden in de 'toekomst', als zogezegde 'evolutie' --- zien we toch dat onnoembare problemen de kop opsteken, problemen/conflicten die niet deel zouden mogen uitmaken van een 'gezonde samenleving', van een 'geëvolueerde samenleving'. Niet alleen op vlak van de maatschappelijke structuren zoals een economisch model dat niet de capaciteit heeft om elke mond op aarde te voeden, ondanks het feit dat de aarde die het 'voedsel' verschaft wel die capaciteit heeft, maar ook op individueel en relationeel vlak lijken we letterlijk en figuurlijk te verzieken door ongezonde eetgewoonten, ongezonde denkpatronen en ongezonde levensstijlen. 'Ongezond' zijnde, niet in harmonie staand met de fysieke structuren/organismen die HIER bestaan.


 Oplossing

Als we even kijken naar de natuur en het dierenrijk, zien we een fascinerend gegeven, namelijk dat zij zonder regels, codes of kennis van goed en kwaad toch een perfect gebalanceerd en harmonieus systeem in stand houden -- in tegenstelling tot de mens die, ondanks al zijn kennis, regels en codes, met zichzelf geen blijf lijkt te weten hier op aarde en niet functionneert als een gezond deel van het 'systeem' in en als 'het leven op aarde'. Wat wij mensen met andere woorden altijd hebben gezien als ons 'antwoord' en 'oplossing' voor 'problemen' (>>wat door religie en de wet wordt omschreven als 'slecht'/'kwaad'/'fout'), namelijk zelf-onderdrukking door 'rechtlijnigheid' in expressie aan de hand van regels/codes in en als de 'kennis van goed en kwaad', is net het echte probleem als de oorzaak/reden waarom we niet op een harmonieuze/gebalanceerde manier in relatie staan met het leven op aarde.

We hebben geleerd om onszelf niet te vertrouwen en ons vertrouwen te plaatsen in een systeem van kennis en informatie over 'goed' en 'slecht' - waardoor we onszelf hebben afgescheiden van onszelf als 'het leven', als 'de natuur' --- dus is het vanzelfsprekend dat we niet op een gezonde manier in relatie staan met de natuur en het dierenrijk als 'het leven op aarde'.

De oplossing ligt dus in hoe we onze kinderen opvoeden - en het veranderen van ons onderwijsprogramma, waarin we kinderen aanleren om, in de plaats van te vertrouwen op één of ander systeem buiten zichzelf van kennis en informatie, net te vertrouwen op zichzelf als de 'essentie' van 'het leven' - en daarin één en gelijk te staan met het leven op aarde als 'de natuur'. Want - waarom is het dat we onszelf niet volledig vertrouwen en aanvaarden als wie we werkelijk zijn in de eerste plaats? Is het omdat we geloven dat we geboren zijn in 'zonde' en dus wel moeten veranderen en voldoen aan één of andere standaard/ideaal/norm om 'goed' te zijn in de ogen van..... God?



De oplossing ligt in het herdefinieren van de begrippen als kennis en informatie die we kinderen aanleren over het leven op aarde - zodat die begrippen niet zomaar 'dode kennis' zijn als doorgegeven geloofsystemen, maar 'levende kennis' die betrekking heeft tot de eigenlijke fysieke werkelijkheid waarin wij ons bevinden - hetgeen gebeurt door onze aanvaardde kennis te bevragen naar wat de consequenties zijn in het leven op aarde van de uitleving van die kennis --- als de enige parameter die stand houdt in het onderscheiden maken tussen leugens/illusie/dode kennis en 'levende kennis'/waarheid/realiteit/betrouwbaarheid. We ondersteunen dus de bevragende natuur in en van onze kinderen - in het besef dat het enkel is door vragen te stellen dat we kunnen komen tot de essentie van wie we zijn en wat echt is - en waardoor we onszelf ervan kunnen verzekeren dat de begrippen die we leven betrekking hebben tot de essentie en dus niet 'gebakken lucht' zijn.


Beloning

We zullen voor de eerste keer in de menselijke geschiedenis te weten komen wie wij werkelijk zijn als de essentie van het 'leven op aarde', wat echt belangrijk is, wat echt bestaat. We krijgen de kans om onszelf te leren kennen als het leven zelf, en om voor onszelf in te zien wat het werkelijk wil zeggen om deel uit te maken van het leven op aarde.

Voor de eerste keer zullen we ondervinden wat het betekent om te LEVEN in de plaats van te 'overleven' -- hetgeen op zich een uiterst fascinerend reis/ervaring zal zijn omdat we tot nu toe enkel hebben bestaan in een voorgeprogrammeerd 'systeem' van 'regels'/'codes'/'geloofsystemen' in functie van 'overleven' in 'het systeem' waarin 'wie wij zijn' gedefinieerd en gelimiteerd is tot onze capaciteit om te overleven in het systeem.

Onze kinderen zullen opgroeien in een omgeving/systeem die hen onvoorwaardelijk ondersteund, hetgeen hen de kans en de vrijheid geeft om zichzelf te ontplooiien en ontwikkelen tot hun ultieme potentieel in en als het 'buiten de lijntjes kleuren', hetgeen baan geeft voor het ontstaan van nieuwe inzichten en expressies die het leven op aarde als geheel kunnen ondersteunen in onze collectieve ontwikkeling en evolutie. Het bestaan op aarde zal een absoluut genot zijn, waarin we kunnen genieten van elkaars uitdrukking/expressie omdat er geen 'druk' meer ligt in en als het 'competeren' en 'vergelijken' van onszelf met een ander.


Wordt vervolgd in Dag 220