Dag 766: De Misvattingen die je Geest maken over het Proces van Zelf-Realisatie

Aanvankelijk toen ik begon met het bewandelen van mijn Reis naar Leven als namelijk het realiseren van mezelf als 'wie ik werkelijk ben', dan dacht en geloofde (of eerder hoopte) ik dat 'wie ik werkelijk ben als een soort van boeddha is die als het ware gewoon aanwezig is en niet echt iets doet. Ik veronderstelde dat als ik mezelf zou realiseren als wie ik ben, dan zou ik gewoon kunnen 'zijn'. En ik geloofde dat 'gewoon zijn' en gewoon 'aanwezig zijn', wil zeggen dat ik als het ware zou verdwijnen uit deze wereld en dat ik niets meer te maken zou moeten hebben met deze wereld.

Ik 'hoopte' hierop en ik had die idee gevormd in mijn geest, omdat ik steeds angst gehad heb om mezelf uit te drukken. Voor mij was de idee om te 'verdwijnen' en om dus niet echt meer uit te drukken iets dat voortkwam uit mijn eigen angsten, onzekerheden en twijfels die ik zelf had verbonden met mezelf uitdrukken.  Mijn startpunt om mijn proces te bewandelen was dus in feite het willen wegvluchten en vermijden van die angsten.

Wat ik echter toen niet besefte was dat 'aanwezig zijn' helemaal niet wil zeggen dat je daar zomaar zit en amper nog beweegt en dat je fysiek haast onbeweeglijk zou zijn. Integendeel, hier in en als de fysieke realiteit aanwezig zijn wil zeggen dat je ook net participeert en in interactie treed met de realiteit om je heen. Ik had een idee gevormd in mijn geest van wat het wilde zeggen om mijn geest te stoppen en terug te keren naar het fysieke, net zoals de idee dat als je je emoties stopt dat je dan levensloos wordt en dat je dan niet echt meer jezelf bent of jezelf uitdrukt.

In wezen is het stilleggen van je geest net het tegenovergestelde dan wat je aanvankelijk denkt. Voor mij was de idee die ik had gevormd bijvoorbeeld afkomstig vanuit mijn eigen verlangen om mijn eigen angsten en onzekerheden in verband met het omgaan met mensen en mijn omgeving. Ik was dus op onderbewust vlak in feite op zoek naar een manier om te 'verdwijnen' of op de één of andere manier mijn eigen angsten te kunnen ontwijken en dus niet te hoeven werkelijk aanwezig te zijn en fysiek te communiceren en mezelf uit te drukken in relatie tot de mensen om mij heen. Daardoor bekeek ik het proces van zelf-realisatie vanuit die ogen en verwachting, maar besefte ik absoluut niet wat er de eigenlijke realiteit van zou zijn.

Zo ook bekijken mensen die bijvoorbeeld eerder weerstand zouden ervaren tegenover de idee van te 'verdwijnen' of geen persoonlijkheid meer te hebben zonder emoties, dit proces ook vanuit die gekleurde blik van hun eigen angsten. Voor mij was het een verlangen en voor anderen is het een angst om te verdwijnen, maar beide gevallen zijn gebaseerd op een vals beeld en interpretatie van wat het wil zeggen om uit je geest te stappen of je emoties te stoppen.

Wordt vervolgd in Dag 767

Dag 604: Weten we Eigenlijk wel wat Eerlijk zijn wil Zeggen?

 Dag 604: Weten we Eigenlijk wel wat Eerlijk zijn wil Zeggen?

Het Veranderingsproces van Onzekerheid

Maar als je jezelf achter een masker van positiefheid verschuild en als je al je 'negatieve' en gemene en 'slechte' gedachten en emotionele reacties daarachter gaat verbergen - dan creëer je in feite relaties van leugens en bedrog met anderen en met jezelf en dan zal er nooit echt vertrouwen kunnen bestaan in die relaties  omdat je relaties op leugens gebaseerd zijn - op het feit dat jij niet eerlijk wil zijn over wie je bent vanbinnen. Je verbergt je ware gedachten en dus je ware gelaat achter een masker, gewoon omdat je angst hebt dat mensen de 'negatieve' kant van je zullen zien. Dag 603: Is het hebben van een Positieve en een Negatieve Kant een vorm van Schitzofrenie?

Ik bedoel, uiteraard zijn er bepaalde factoren die we best in overweging nemen als het aankomt op het leven in deze wereld en kan je eerlijkheid en eerlijk en open zijn over wie je bent vanbinnen niet gaan interpreteren als het rondbazuinen van al wat je werkelijk denkt over mensen en hoe je je werkelijk voelt vanbinnen ook al glimlach je misschien vanbuiten. Ik bedoel, in zekere zin is die uiterlijke glimlach en dat 'sociale masker' nog steeds noodzakelijk omwille van het soort interacties die we over tijd doorheen de menselijke geschiedenis hebben opgebouwd waarin het een 'normaal' aspect van onze cultuur en onszelf geworden is om onszelf op een specifieke voorbepaalde en voorspelbare manier uit te drukken. Het is dus niet zo simpel om zomaar plots te beslissen om absolute 'eerlijkheid' beginnen toe te passen in onze relaties met anderen en om dan te verwachten dat die 'eerlijkheid' ook gewaardeerd zal worden.

Daarom beginnen we met de toepassing van Zelf-Eerlijkheid in dit proces van het ontwikkelen van onszelf als een integer en oprecht levend wezen. We hebben vaak de neiging om dingen buiten onszelf te projecteren, bijvoorbeeld wanneer we het woord eerlijkheid of de woorden zelf-eerlijkheid horen, of zelfs oprechtheid en integriteit - en om te denken dat die eerlijkheid, oprechtheid en integriteit een uiterlijke presentatie van onszelf is, een uiterlijk gedrag, zoals bijvoorbeeld het vertellen van onze geheimen aan anderen zouden we definieren als zijnde 'eerlijkheid' of 'oprechtheid'.

Hierdoor zullen we uiteraard reageren in onszelf op het concept van absolute eerlijkheid en oprechtheid, omdat we  weten en beseffen dat als we onze diepste duisterste gedachten en reacties die we hebben over anderen, onszelf en onze wereld zouden delen met mensen, dat er dan allerlei meningen en beoordelingen over ons gevormd zullen worden en dat mensen dan zullen reageren op de dingen die we te delen hebben met dezelfde beoordelingen die wij vormen over onze eigen gedachten en die precies de reden zijn voor waarom het is dat we bepaalde gedachten en gevoelens en emotionele reacties in onszelf verborgen houden.

Zelf-Eerlijkheid is echter al wat moeilijker om op het eerste zicht te bevatten omdat we het niet gewoon zijn omwille van de afscheiding die we in onszelf hebben aanvaard tussen onszelf en 'andere mensen' -- waarin we de neiging hebben om dingen te 'veruiterlijken' en 'externaliseren' in en als bijvoorbeeld het 'eerlijk zijn tegen andere mensen', waarin we een bepaald beeld van onszelf portretteren als 'wie we zijn' als 'persoon', zodat dat beeld een idee kan worden in onze geest waar we ons positief over kunnen voelen.

Maar dat beeld en dat idee is geen 'echte' eerlijkheid, omdat het een beeld en een idee is in de geest. Het is een impressie en een indruk die we willen achterlaten op de mensen in onze wereld en realiteit en op onself. Dus, wat is dan het verschil tussen de impressie van eerlijkheid en zelf-eerlijkheid?