Dag 376: Ego-Centrisme Versus Zelf-Opoffering -- Wat is het Beste voor Allen?

In Dag "Dag 375: Heiligt het Doel de Middelen?" zijn we verder ingegaan op hoe wij mensen onszelf hebben toegestaan te geloven dat de Geest 'echter', meer waardevol en superieur is aan het lichaam als de fysieke realiteit - waarin we gezien en beseft hebben hoe we, vanuit en in de geest, in onze gedachten, denken en geloven dat we 'weten' wat we doen, en wat het beste is en wat 'goed' is, terwijl we de consequenties van onze daden en beslissingen negeren en zien als verwaarloosbare, 'collaterale schade' -- en daarin niet beseffen dat de consequenties, de 'collaterale schade', of welke schade dan ook die zich afspeelt hier op aarde, zich afspeelt in ons leven, in onszelf als levende wezens hier op aarde -  en dat daardoor, de beslissingen die gemaakt worden vanuit en gebaseerd op de geest niet het beste zijn voor, niet enkel onze omgeving als het leven op aarde, maar ook onszelf als het leven op aarde.

En, ik bedoel, terwijl wij geloven en ervan overtuigd zijn dat de geest in en als onze gedachten, als kennis en informatie over de realiteit, superieur is aan het fysieke lichaam -- omdat, de geest zogezegd 'meer weet' en daardoor zogezegd meer in staat is om te 'overleven', is het langs de andere kant eigenaardig hoe, wanneer en als we beslissingen maken vanuit onze gedachten, er altijd consequenties en schadelijke gevolgen manifesteren, hetgeen we dan 'normaal' gaan vinden, omdat we blijkbaar ervan overtuigd zijn dat het onmogelijk is om beslissingen te maken die het beste zijn voor alles en iedereen op aarde. Maar, is dat wel zo? Of, is het dat we zo bezeten en geobsedeerd zijn door onze persoonlijke bezittingen en persoonlijke overleving, en daardoor zo verblind door angst dat wij zelf niet zouden krijgen/hebben wat we denken en geloven nodig te hebben om te overleven/leven, dat ons oordelingsvermogen en vermogen om te zien wat werkelijk het beste zou zijn voor iedereen en alles in deze werkelijkheid compleet vertroebeld is, hetgeen onvermijdelijk resulteert in consequenties als het gevolg van onze beslissingen.

Omdat, we ons niet kunnen inbeelden/bedenken dat we een beslissing zouden maken die niet draait rond onszelf en wat wij persoonlijk willen en nodig hebben, dat we werkelijk zo onzelfzuchtig zouden kunnen zijn om te leven en te handelen op een manier waarin het startpunt van onze beslissingen 'alles en iedereen' is, en niet enkel 'onszelf' en 'onze geliefden/naasten' - ik bedoel, dat is waar Jezus voor stond -- waarin, hij dreef het tot het andere uiterste waarin hij de Martelaar werd en ging lijden voor onze zonden, hetgeen ook weer niet de oplossing is, omdat --- als je kijkt naar hoe wij bestaan, zoveel jaren na Jezus' dood, heeft zijn lijden voor onze zonden werkelijk iets uitgemaakt? Zijn wij werkelijk verandert omdat Jezus zichzelf heeft opgeofferd voor ons? Neen. 

Maar, dat is wat de Geest doet: de geest werkt in polariteiten, altijd ofwel het ene extreme uiterste of het andere extreme uiterste -- hetgeen altijd gebaseerd is op een IDEE, een Geloof over wat het beste is. Dat is net de valstrik van/in de geest, is dat, de geest werkt op basis van voorgeprogrammeerde kennis en informatie, geloofsystemen. Zelfs onze wetenschap in hoe al het wetenschappelijk onderzoek dat verricht wordt altijd gebaseerd is op de kennis en informatie die doorgegeven wordt vanuit het verleden, van andere wetenschappers -- waarin, het startpunt van elke 'wetenschapper', elke 'dokter' die afstudeert van de universiteit, en klaar is om voor zichzelf 'op onderzoek uit te gaan', is het geloof dat hij/zij het al allemaal weet, omdat hij/zij volgestopt is met kennis en informatie van voorgaande generaties, van al de boeken, van al het onderzoek, van al de filosofen uit het verleden, en daardoor een intern Ego heeft opgebouwd op basis van al die kennis en informatie die hij/zij nu 'bezit', waarin hij/zij gelooft dat hij/zij 'vanalles weet' en 'meer weet dan een ander' en daardoor 'beter is dan een ander'. En dat gevoel van superioriteit, van 'beter zijn dan een ander', is wat mensen niet willen opgeven. Waardoor wetenschappers niet willen loslaten van het verleden, geen enkel mens wil loslaten van het verleden omdat dat betekent dat we moeten loslaten van het gevoel/idee van superioriteit op basis van al de opgebouwde kennis en informatie en vaardigheden en talenten in onszelf als wat we gekopieerd en geleerd hebben van de voorgaande generaties tijdens onze kindertijd en schooltijd.

En dat is waarom geen enkel mens werkelijk inzicht heeft in, beseft of begrijpt hoe de realiteit werkelijk in elkaar zit - zelfs niet Jezus, omdat, als Jezus werkelijk inzicht had gehad, dan zou hij zichzelf niet hebben toegestaan zichzelf op te offeren 'voor de zonden van de mensheid', hij zou gezien hebben dat dat niets zal uitmaken, dat de mensheid daardoor niet zal veranderen. Hij staat nu enkel als een representatie van een polariteits-uiterste, waardoor mensen nu naar hem kunnen kijken en zeggen van 'ik kan zo niet zijn, ik kan mezelf zo niet opofferen als Jezus, want ik wil niet aan het kruis genageld worden - dus, dan zal ik maar Ego-centrisch zijn en blijven, en Jezus vereren als mijn 'redder', als mijn martelaar, mijn held'. Terwijl, wat het beste is voor allen, is niet ego-centrisme maar ook niet zelf-opoffering. 

Wat het beste is voor allen is om de polariteit in en als de menselijke geest te stoppen en simpelweg te kijken naar de praktische realiteit, zonder angst, zonder gedachten van ego-centrisme als ANGST, zonder persoonlijke achterliggende belangen/verlangens die altijd enkel in de geest bestaan - maar om te bestaan in en als het fysieke lichaam, daar waar alles en iedereen één en gelijk is, in en als de Praktische fysieke realiteit, waarin je dingen kan bekijken en onderzoeken als hoe ze werkelijk functioneren, of fysiek niveau, daar waar het telt en waar het Echt uitmaakt.

Wordt Vervolgd in Dag 377

Dag 289: Mensenrechten en Ouderschap - Ego-centrisme is een Opvoeding

maakt deel uit van een Blog-Serie die handelt over het Onderzoeken en herdefinieren van de Mensenrechten - in functie van de Gelijk Leven Stichting die als Doel heeft een Samen-Leving te creëren op aarde waarin de Mensenrechten GELEEFD worden in en als onze dagelijkse Realiteit.

Voor Context, zie:
"Dag 267: Mensenrechten en de Gelijk Leven Stichting"
"Dag 268: Een rECHTzetting van de MensenrECHTen"
"Dag 269: Zijn de Mensenrechten een Illusie?"
"Dag 270: Hoe kunnen Mensenrechten bestaan als ze niet in Mij Bestaan?"
"Dag 271: Hoe kunnen Mensenrechten bestaan wanneer Politiek en Economie Gescheiden zijn?"
"Dag 272: Bestaat Politiek wel in Afscheiding van Economie?"
"Dag 273: De Uitvoering van de Mensenrechten is volgens de Wetten van de Natuur"
"Dag 274: Er is geen Krijgen zonder Geven"
"Dag 275: Waarom zien we 'rechten' en 'plichten' als 'beloning' en 'straf'?"
"Dag 276: Wie verantwoordelijkheid neemt voor Het Leven LEEFT de Mensenrechten"
"Dag 277: Rechten voor de Gehersenspoelden"
"Dag 278: Is Vrijheid van Meningsuiting een Basisrecht?"
"Dag 279: Is Vrijheid van Meningsuiting wel een 'Recht' als ik niet begrijp waar mijn Mening vandaan   Komt?"
 "Dag 280: Wil je Rechten, dan moet je Betalen!"
 "Dag 281: Bestaat 'Rechtvaardigheid' wanneer je 'Rechten' bepaald worden door Geld?"
 "Dag 282: Het Recht om Arm te zijn en te Sterven, Dat heb je!"
 "Dag 283: Hoe Dragen Mensenrechten Organisaties bij tot de Schending van de Mensenrechten?"
 "Dag 284: De Mensenrechten Organisaties zijn Marjonetten van onze Onwetendheid"
 "Dag 285: Mensenrechten Organisaties Vechten tegen de Bierkaai"
"Dag 286: Is 'Onderwijs voor Iedereen' een Schijn-Mensenrecht?"
"Dag 287: De Leugen van het 'Recht op Onderwijs'"
"Dag 288: Elimineert Onderwijs werkelijk Armoede?"



Waarom worden kinderen door hun omgeving (ouders, familie, schoolsysteem en maatschappij) niet opgevoed om te begrijpen en te beseffen dat, wanneer ze geconfronteerd worden met een foto van een ondervoed kind in Afrika of een kind dat z'n armen verloren heeft in een oorlog, dat zo'n situaties onaanvaardbaar zijn, simpelweg omdat zij het zouden kunnen zijn. Dat kind dat ik zie in die foto, dat zou ik kunnen zijn, dat ben ik, in een ander leven. Waarom worden, met andere woorden, kinderen in deze wereld niet opgevoed op een manier dat zal verzekeren dat wanneer dat kind groot is, dat hij/zij dan zal leven met als hoofddoel het elimineren van situaties van lijden voor andere kinderen in deze wereld?

Is het geen schending van de mensenrechten en dus een criminele daad dat wij onze kinderen opvoeden om niet te geven om wat er gebeurt met andere kinderen en mensen in deze wereld, maar om weg te kijken en zich eerder bezig te houden met hun 'persoonlijke' zoektocht naar glorie, aandacht en success -- waardoor ze uiteindelijk dus deel gaan uitmaken van het probleem in de plaats van de oplossing?

Hebben we werkelijk niet door dat een kind precies wordt wat je erin stopt, hoe je het opvoed, wat je het aanleert? - een kind is als een computer, een organische robot, je kan het vormen tot wat je maar wil. Waarom is het dan dat wij kinderen niet opvoeden als organismen die geven om het leven op aarde, die de situaties en toestanden van misbruik en lijden van mensen en dieren in deze wereld zien en meteen opstaan om actief samen te werken in het ontwerpen van een oplossing - maar eerder om, net als wij, meer waarde te hechten aan persoonlijke 'gevoelens' en illusies van ego-grootsheid?

Waarom leren wij onze kinderen om zelfs maar te overwegen dat er ook maar iets belangrijker zou kunnen zijn dan een wereld creëren waarin geen enkel kind ooit nog moet lijden - een wereld waarin zij zelf graag van plaats zouden ruilen met elk ander kind? Waarom vullen wij hun geest met onzinnige, overbodige, ego-centrische gedachten en gevoelens van gefabriceerde 'speciaalheid', om dan te gaan beweren dat dit is 'wie zij zijn', en dat wij als hun opvoeders die zogezegde 'speciaalheid' moeten voeden door middel van de consumptie-maatschappij, in de plaats van in te zien dat wij hen die 'speciaalheid' zelf hebben aangepraat vanuit ons verlangen om een kopie van onszelf te hebben? Waarom maken we geen gebruik van de natuurlijke programmabiliteit van de menselijke geest in en als een kind, om een mens te produceren en creëren dat daadwerkelijk geeft om anderen gelijk aan zichzelf en dus niet bestaat in en als ego-centrisme - want dat is immers de sleutel tot een hemel op aarde... het begint bij onderwijs en opvoeding van de kinderen.

En niet zomaar 'onderwijs' zoals we nu hebben, maar een opvoeding die gebaseerd is op een absolute verantwoordelijkheid voor het kind als een organische robot en onszelf als de 'programmeurs' -- een opvoeding die gebaseerd is op het gezond verstand en het inzicht dat als je een kind genoeg zegt 'jij bent speciaal', 'jij bent speciaal', 'jij bent speciaal', dat het zichzelf dan gaat definieren als 'speciaal' en dus 'meer speciaal dan andere kinderen' --- terwijl, als je een kind aanleert dat elk kind ter wereld even speciaal is en evenwaardig is, dan zal het kind dit besef ook worden als een levend besef van eenheid en gelijkheid, en dan zal het kind automatisch opstaan en er alles aan doen om de wereld te veranderen tot een hemel op aarde, wanneer het ziet hoe kinderen worden uitgebuit en misbruikt in het huidige systeem.

Wat we kinderen nu aanleren is om weg te kijken, is om excuses en rechtvaardigingen te verzinnen om niet op te staan, om niet te doen wat het beste is voor allen, om niet te geven om een ander en om een ander te laten lijden op onnoembare manieren die we zelf niet zouden willen ervaren. En bijgevolg krijgen we, door middel van hoe wij onze kinderen hebben opgevoed, één en gelijk met hoe onze ouders ons hebben opgevoed, een wereld die dit gebrek aan 'geven om een ander' weerspiegelt. En, hoe erger en medogenlozer de wereld wordt, ten gevolge van een medogenloze mens -- hoe meer ouders hun kind gaan opvoeden vanuit hun ANGST, en dus vanuit ego-centrisme, en hoe meer kinderen dus ego-centrischer worden, en hoe meer de wereld bijgevolg medogenlozer wordt.

De toekomst begint bij ons, bij hoe wij onze kinderen opvoeden -- en het besef dat deze wereld altijd een directe manifestatie en weerspiegeling is van wat wij onze kinderen aanleren en wie wij onze kinderen leren te zijn.


Wordt vervolgd in Dag 290