Dag 485: Waarom Zoeken we naar waarde buiten onszelf?

Gisteren heb ik in mijn reis naar leven geschreven over en gekeken naar hoe het is dat ik mijn reis naar leven heb gewandeld vanuit het perspectief van de geest --- waarin ik had aanvaard dat het bewandelen van mijn reis naar leven is zoals al wat ik doorheen mijn leven gedaan heb in deze wereld en realiteit. Namelijk, ik heb altijd aanvaard van mezelf dat het ok en 'normaal' is om mezelf af te scheiden van mijn eigen woorden en om bijvoorbeeld het één te zeggen maar het tegenovergestelde te doen en om dingen te zeggen zomaar omdat het mij het beste uitkomt in dat moment in de zin van dat de persoon waar ik mee aan het praten ben iets specifiek wil horen - en dus zeg ik wat die persoon wil horen.

En dat vond ik altijd normaal van mezelf,  dat was 'het leven' op basis van wat ik had geobserveerd van mijn omgeving - is dat, mensen zeggen dingen die ze niet menen. Ze zeggen het één en doen het ander, en dat wordt aanvaard als 'ok' en 'normaal', omdat, niemand die er wat van zegt. Dus, heb ik dat soort gebrek aan integriteit en betrouwenswaardigheid ook altijd aanvaard als 'ok' en 'normaal' van mezelf. Ik heb altijd geloofd en aanvaard dat het ok en normaal is om dingen geheim te houden in mijn gedachten en om enkel dingen te zeggen die bedoeld zijn om andere mensen ervan te overtuigen dat ik één of andere persoonlijkheid ben en dat ik 'goed' en 'positief' ben --- omdat ik dan zal krijgen wat ik verlang.

Dus, dat is ook het startpunt geweest van hoe ik mijn Reis naar Leven heb bewandeld - vanuit het startpunt van het bevredigen van mijn verlangens door mijn omgeving te manipuleren -- in de zin van dat ik schreef vanuit het perspectief en startpunt van mij speciaal en belangrijk te willen voelen. Ik bedoel, als ik eerlijk ben met mezelf - heb ik ooit iets gedaan uit vrije wil dat niet om precies die reden was?

Als ik kijk naar de vraag van, 'waarom besta ik eigenlijk?', en 'waarom doe ik wat ik doe?', 'waarom hecht ik waarde aan mij handelingen en uitdrukking?' en 'waar komt de motivatie vandaan in mezelf om mezelf te bewegen in deze wereld en mezelf uit te drukken en bijvoorbeeld een 'reis naar leven' te bewandelen en een carriere te willen uitbouwen en dingen te willen doen in deze wereld en realiteit?' --- en ik kijk diep binnenin mezelf, dan is het antwoord 'omdat ik mij speciaal en belangrijk wil voelen', 'omdat ik opgemerkt wil worden', 'omdat ik aandacht wil krijgen', 'omdat ik het gevoel wil hebben dat ik iemand ben in deze wereld en dat mijn bestaan iets waard is'.

Dus, wil dit dan niet zeggen dat ik mijn zelf-waarde van mezelf heb afgescheiden en dat ik mezelf niet waardeer binnenin mezelf - waardoor ik dan op zoek ga naar waarde buiten mezelf, in allerlei beelden waar ik waarde in geprojecteerd heb en waarvoor ik mezelf in mijn uitdrukking dan ga compromitteren door bijvoorbeeld te liegen en te manipuleren om die 'waarde' te kunnen krijgen en ervaren van mijn omgeving. Maar wat ik hierin niet heb ingezien is dat ik, door mezelf zodanig te manipuleren en te veranderen en te compromitteren, ik mezelf net niet waardeer en daarin en daardoor dus mijn waarde weggeef.

Dus, wat wil het zeggen om zelf-waarde en zelf-waardering te leven - zodat ik besta op een manier waarin ik niet het gevoel heb dat ik moet liegen en manipuleren om waardering te krijgen? Zodat ik kan bestaan als een levend voorbeeld in mijn woorden en daden --- waarin mijn woorden en daden één en gelijk staan aan elkaar, en zodat er geen achterliggende 'ik' meer bestaat in mezelf -- maar 'ik' is één en gelijk vanbinnen en vanbuiten.

Wordt Vervolgd in Dag 486

Dag 405: Hoe is Zelf-Medelijden een Gevolg van Zelf-Verwerping?

In deze blog post zet ik verder in mijn Reis in het Onderzoeken van de Emotionele ervaring van Zelf-Medelijden. In de voorgaande blogs heb ik de lagen onderzocht die zich bevinden in en aan het startpunt van de ervaring van zelf-medelijden - en dan die lagen 'afgepeld' en losgelaten door middel van zelf-vergeving en zelf-correctieve statements.

Ik merkte echter dat er nog steeds een soort van 'resonante' aanwezigheid van zelf-medelijden in mezelf bestaat --- waarin bijvoorbeeld, bepaalde gedachten en een bepaalde 'staat van zijn' en ervaring in mezelf naar boven komt in een bepaald moment, zonder dat ik precies kan definieren waar deze ervaring vandaan komt --- en dan, wanneer die ervaring van conflict op haar hoogtepunt zit in mezelf, komt daar de emotionele ervaring van zelf-medelijden aanzetten.

Wat ik merkte was dat ik mezelf niet toestond mezelf er volledig door/in te laten meeslepen -- maar er was wel nog beweging in mezelf, waarin ik dus mezelf niet volledig stopte in het mezelf laten meeslepen in die ervaring, en met andere woorden nog voor een deel geloofde dat die ervaring 'echt' is en dat het is 'wie ik ben'.

En dus het punt waarin ik mijn macht weggeef aan de ervaring van zelf-medelijden is dat punt waarin een ervaring van 'gevecht', van 'conflict' mij 'teveel' wordt in mezelf --- en ik uiteindelijk denk van 'ik probeer alles maar die ervaring wil niet weggaan - ik weet niet meer wat ik moet doen!!' --- en daar komt dan de 'ocharme ik' aanzetten en die troostende ervaring van zelf-medelijden waarin ik tegen mezelf zeg van 'het is goed, stort maar in, huil maar, wees maar verdrietig, kruip maar in een bolletje - jij mag dat, want wat heb je toch zoveel doorstaan'.

Meestal zou ik mezelf volledig laten meevoeren door die gedachten en die overweldigende ervaring van zelf medelijden - maar dit keer kwam het gewaarzijn waarin ik mezelf in de vorige blogs gecorrigeerd had naar boven en besefte ik van 'maar wacht eens - ik heb deze ervaring van pijn en conflict in mezelf zelf gecreëerd --- ik heb mezelf pijn gedaan in mezelf door in bepaalde gedachten en reacties te participeren --- dus als ik mezelf nu toesta te reageren met zelf-medelijden doe ik alsof ik niet verantwoordelijk ben voor hoe ik mezelf ervaar in mezelf'. En in dat besef is het waar ik de ervaring van zelf-medelijden kon 'loskoppelen' en mezelf stabiliseren.

Het trigger punt van die emotionele ervaring bestaat echter nog wel in mezelf - waarin ik mezelf opwerk in een staat van conflict in mijn geest en gedachten, waarin het uiteindelijk heel oncomfortabel en zelfs pijnlijk is in mijn geest en in mezelf omwille van een bepaalde Strijd die zich afspeelt in mijn geest.

Die 'strijd' komt voornamelijk op in mijn geest in relatie tot 'andere mensen', en is een soort van stress en spanning en onzekerheid en angst allemaal in één grote energetische bal gewikkeld in mezelf --- en tegelijkertijd denk ik in mezelf van 'neen - ik wil mij niet angstig voelen, ik wil mij zelf zeker voelen'. Dus, wat er in essentie gebeurt in mijn geest is dat, het gevecht is waarin ik langs de ene kant een bepaald 'beeld' in mijn geest heb geprojecteerd/gecreëerd, als een soort van ideaalbeeld dat ik wil zijn, en dat ik wil presenteren van mezelf tegenover andere mensen -- mijn 'imago. En dan langs de andere kant komen al die ervaringen van angst en spanning en onzekerheid op in mezelf die in tegenstrijdigheid bestaan met het beeld dat ik van mezelf heb geprojecteerd in mijn geest. En wat ik dan doe is dat ik ga 'vechten' tegen die emotionele ervaringen en zeg van 'neen, ik wil jullie niet, jullie zijn niet wie ik ben, ga weg' --- en dus, wil ik die ervaring niet aanvaarden in mezelf omdat ze niet overeenkomen met wie ik wil zijn of wie ik denk dat ik ben in mijn bewuste geest als dat 'imago'/ideaalbeeld dat ik van/voor mezelf gecreëerd heb.

Door dat niet willen aanvaarden van een deel van mezelf, als al die emoties die opkomen, en het conflict/gevecht dat ik daarin creëer - ben ik dus in feite mezelf aan het 'verwerpen', hetgeen pijn doet binnenin mezelf --- en omwille van die pijn die zich opbouwt, komt dan die ervaring van zelf-medelijden op waarin ik mezelf wil troosten. In de plaats van eerlijk te zijn met mezelf en de emotionele ervaringen van angst, onzekerheid, spanning en stress te aanvaarden en omarmen als een deel van mezelf in eenheid en gelijkheid met mezelf en daarin het gevecht te stoppen.

Dag 402: Hoe is Zelf-Beoordeling eigenlijk Gewillige Zelf-Vernietiging?

Dit is een verderzetting van "Dag 401: Wat ligt er verborgen achter de Emotie van Zelf-Medelijden?"


Zelf-Vergeving Dimensie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien wat er achter de emotionele ervaring van zelf medelijden ligt, als een gevoel/ervaring van 'mij slecht voelen' als reactie op zelf-beoordeling, en daardoor mezelf te laten meevoeren door de energie van zelf-medelijden die opkomt in mezelf --- en dus geen verantwoordelijkheid te nemen voor het startpunt van de creatie en het bestaan van zelf-medelijden, als de zelf-beoordeling en de ervaring van 'mij slecht voelen' dat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien dat de ervaring van zelf-medelijden in wezen een ervaring waarin ik 'ocharme ik' zeg tegen mezelf, nadat ik mezelf opzettelijk heb pijn gedaan in mijn geest door mezelf te beoordelen --en dat dus de ervaring van zelf-medelijden, wanneer en als ik mezelf erin laat meevoeren, een vorm van zelf-manipulatie is door mezelf in het standpunt te plaatsen van het slachtoffer in mezelf en dus te doen alsof ik het niet geweest ben die verantwoordelijk was voor de ervaring van het 'slechte gevoel' in mezelf, verbonden met zelf-beoordelingen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geen verantwoordelijkheid te nemen voor de zelf-beoordelingen die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf, en de ervaring van 'mij slecht voelen' - door daarop te reageren met de energie van zelf-medelijden -- en dus mezelf te 'troosten' alsof ik het niet geweest ben die mezelf heeft pijn gedaan door mezelf te beoordelen --- en daarin dus mezelf te saboteren in wie ik ben door niet te staan/bestaan in absolute zelf-eerlijkheid en zelf-verantwoordelijkheid in relatie tot wat ik toesta te bestaan in mezelf zoals gedachten van zelf-beoordeling en de energetische ervaring van mij slecht voelen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd verantwoordelijkheid te nemen voor de zelf-beoordelingen in mijn geest, waarin ik kijk naar momenten uit het verleden, en die momenten gebruik als schijnbaar 'bewijs' voor mijn 'incompetentie' of 'inferioriteit/minderwaardigheid', door mezelf te identificeren met zelf-beoordelingen die opkomen in mijn gedachten en de ervaring van 'mij slecht voelen over mijn verleden' --- door te denken dat het 'normaal' en 'vanzelfsprekend' is om mij slecht te voelen over mijn verleden en dus te bestaan in en als constante zelf-beoordeling en negativiteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het concept en de conditie/toestand van het 'mij slecht voelen over het verleden', verbonden met beoordelingen over mezelf in relatie tot mijn verleden - een inherent patroon/programma is in/van de Menselijke Conditie --- en dat dat is wat ouders hun kinderen aanleren, en hoe de hele mensheid aldus bestaat in een viceuze cyclus van constante, consistente opzettelijke zelf-vermindering, zelf-onderdrukking en zelf-limitatie -- waarin het zelfs zo is dat mensen andere mensen zullen aanvallen door middel van beoordelingen, spot en uitsluiting, enkel en alleen omdat die mensen zichzelf niet toestaan zichzelf te laten verminderen, onderdrukken of limiteren door hun eigen geest in wie ze zijn als levende wezens op aarde - en omdat mensen dat over het algemeen niet kunnen uitstaan omdat het ons confronteert met wie wij onszelf hebben toegestaan te zijn en worden in onszelf en met het feit dus dat wij ons leven hebben opgegeven voor/aan het systeem van zelf-vermindering in/als de geest en dat we dus helemaal niet zo speciaal, belangrijk of superieur zijn als wat we van onszelf denken in onze geest

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als de voorgeprogrammeerde aard/natuur/conditie van de Mens - als zelf-vermindering, zelf-onderdrukking en zelf-limitatie en zelfs zelf-vernietiging --- door mezelf te identificeren met de zelf-beoordelende gedachten die opkomen in mijn geest en daarin dus mezelf te definieren in en als zelf-vernietiging -- ook al houdt het geen steek dat ik als het leven in en als mezelf zou bestaan in en als zelf-vernietiging

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de neiging tot zelf-vernietiging, in de vorm van zelf-beoordelende gedachten en de emotionele ervaring van mij slecht voelen en van zelf-medelijden -- enkel in mezelf kan bestaan als en wanneer ik mijn verantwoordelijkheid voor mezelf heb geabdiceerd en daarin dus geloof dat het geoorloofd en gerechtvaardigd is om mezelf te vernietigen, aan te vallen en te kwetsen, omdat ik geloof dat ik niet insta voor de gevolgen en consequenties van mijn daden tegenover mezelf --- in de plaats van te realiseren, in te zien en te beseffen dat ik alleen besta in en als mezelf als het leven zelf en dat ik insta voor mezelf en dus altijd de gevolgen en consequenties zal dragen van al wat ik doe in mijn leven/bestaan  - en dat dus, het geloof en het gevoel dat ik op de één of andere manier 'gedragen' of 'geleid' wordt door iets of iemand anders en dat ik dus niet werkelijk compleet verantwoordelijk ben voor mezelf en mijn daden, in wezen bestaan in en als een voorgeprogrammeerd systeem van energie als de menselijke geest, dat ik heb laten programmeren in en als mezelf, waarin ik mezelf als het leven zelf heb opgegeven en heb laten gebruiken als niets meer of minder dan een generator en aandrijvingspunt voor die machine/systeem van/als de menselijke geest, als gedachten, gevoelens en emoties

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien, te begrijpen en te beseffen dat de menselijke geest bestaat als de manifestatie van zelf-vernietiging - omdat het de representatie is van hoe ik de verantwoordelijkheid voor de gevolgen en consequenties van mijn daden heb geabdiceerd - en daarin  onvermijdelijke zelf-vernietiging en zelf-sabotage heb gecreëerd en gemanifesteerd in de vorm van de menselijke geest en het wereld-systeem in de fysieke werkelijkheid - omdat, als ik zelf niet in elk moment oplet en doe wat het beste is en mezelf stuur en beweeg om te handelen op basis van inzicht in wat het beste is, dan sta ik een realiteit toe te bestaan, zowel binnen als buiten, die zal afwijken van wie ik ben binnenin mezelf en dus uiteindelijk tot een compromittatie en vernietiging zal leiden van mezelf


Wordt vervolgd in Dag 403

Dag 401: Wat ligt er Verborgen achter de Emotie van Zelf-Medelijden? - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2013/11/dag-401-wat-ligt-er-verborgen-achter-de.html#sthash.3aaGDPwi.dpuf

Dag 401: Wat ligt er Verborgen achter de Emotie van Zelf-Medelijden? - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2013/11/dag-401-wat-ligt-er-verborgen-achter-de.html#sthash.3aaGDPwi.dpuf