Dag 485: Waarom Zoeken we naar waarde buiten onszelf?

Gisteren heb ik in mijn reis naar leven geschreven over en gekeken naar hoe het is dat ik mijn reis naar leven heb gewandeld vanuit het perspectief van de geest --- waarin ik had aanvaard dat het bewandelen van mijn reis naar leven is zoals al wat ik doorheen mijn leven gedaan heb in deze wereld en realiteit. Namelijk, ik heb altijd aanvaard van mezelf dat het ok en 'normaal' is om mezelf af te scheiden van mijn eigen woorden en om bijvoorbeeld het één te zeggen maar het tegenovergestelde te doen en om dingen te zeggen zomaar omdat het mij het beste uitkomt in dat moment in de zin van dat de persoon waar ik mee aan het praten ben iets specifiek wil horen - en dus zeg ik wat die persoon wil horen.

En dat vond ik altijd normaal van mezelf,  dat was 'het leven' op basis van wat ik had geobserveerd van mijn omgeving - is dat, mensen zeggen dingen die ze niet menen. Ze zeggen het één en doen het ander, en dat wordt aanvaard als 'ok' en 'normaal', omdat, niemand die er wat van zegt. Dus, heb ik dat soort gebrek aan integriteit en betrouwenswaardigheid ook altijd aanvaard als 'ok' en 'normaal' van mezelf. Ik heb altijd geloofd en aanvaard dat het ok en normaal is om dingen geheim te houden in mijn gedachten en om enkel dingen te zeggen die bedoeld zijn om andere mensen ervan te overtuigen dat ik één of andere persoonlijkheid ben en dat ik 'goed' en 'positief' ben --- omdat ik dan zal krijgen wat ik verlang.

Dus, dat is ook het startpunt geweest van hoe ik mijn Reis naar Leven heb bewandeld - vanuit het startpunt van het bevredigen van mijn verlangens door mijn omgeving te manipuleren -- in de zin van dat ik schreef vanuit het perspectief en startpunt van mij speciaal en belangrijk te willen voelen. Ik bedoel, als ik eerlijk ben met mezelf - heb ik ooit iets gedaan uit vrije wil dat niet om precies die reden was?

Als ik kijk naar de vraag van, 'waarom besta ik eigenlijk?', en 'waarom doe ik wat ik doe?', 'waarom hecht ik waarde aan mij handelingen en uitdrukking?' en 'waar komt de motivatie vandaan in mezelf om mezelf te bewegen in deze wereld en mezelf uit te drukken en bijvoorbeeld een 'reis naar leven' te bewandelen en een carriere te willen uitbouwen en dingen te willen doen in deze wereld en realiteit?' --- en ik kijk diep binnenin mezelf, dan is het antwoord 'omdat ik mij speciaal en belangrijk wil voelen', 'omdat ik opgemerkt wil worden', 'omdat ik aandacht wil krijgen', 'omdat ik het gevoel wil hebben dat ik iemand ben in deze wereld en dat mijn bestaan iets waard is'.

Dus, wil dit dan niet zeggen dat ik mijn zelf-waarde van mezelf heb afgescheiden en dat ik mezelf niet waardeer binnenin mezelf - waardoor ik dan op zoek ga naar waarde buiten mezelf, in allerlei beelden waar ik waarde in geprojecteerd heb en waarvoor ik mezelf in mijn uitdrukking dan ga compromitteren door bijvoorbeeld te liegen en te manipuleren om die 'waarde' te kunnen krijgen en ervaren van mijn omgeving. Maar wat ik hierin niet heb ingezien is dat ik, door mezelf zodanig te manipuleren en te veranderen en te compromitteren, ik mezelf net niet waardeer en daarin en daardoor dus mijn waarde weggeef.

Dus, wat wil het zeggen om zelf-waarde en zelf-waardering te leven - zodat ik besta op een manier waarin ik niet het gevoel heb dat ik moet liegen en manipuleren om waardering te krijgen? Zodat ik kan bestaan als een levend voorbeeld in mijn woorden en daden --- waarin mijn woorden en daden één en gelijk staan aan elkaar, en zodat er geen achterliggende 'ik' meer bestaat in mezelf -- maar 'ik' is één en gelijk vanbinnen en vanbuiten.

Wordt Vervolgd in Dag 486

Dag 201: Wie of wat bepaalt en stuurt mijn Aandacht?

Dit is een verderzetting van "Dag 200: Zij is zoveel knapper dan ik"


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat iemand die meer aandacht krijgt van andere mensen dan ik ook meer waard is dan ik

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te vergelijken met andere mensen op basis van hoeveel aandacht zij krijgen, tegenover hoeveel aandacht ik krijg -- en daarin mijn 'waarde' af te meten

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij minderwaardig te voelen tegenover iemand die meer aandacht krijgt van mensen dan ik door te geloven dat de hoeveelheid aandacht die ik krijg van de mensen in mijn omgeving mijn 'waarde' als levend wezen op aarde bepaald

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'waarde' te definieren in en als een energetische ervaring als het gevoel van opwinding dat ik heb verbonden met 'aandacht krijgen' van andere mensen -- en daarin mijn zelf-waarde te laten bepalen en definieren door mijn omgeving en zodoende mezelf een slaaf te maken van de waarde-oordelen van andere mensen --- in de plaats van te bestaan in en als onvoorwaardelijke zelf-waardering en dus als een zelf-verantwoordelijk, zelf-besturend, zelf-expressief en onafhankelijk wezen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik, door te geloven dat de waarde van een wezen bepaald wordt door de hoeveelheid aandacht dat wezen krijgt van andere mensen, een systeem van ongelijkheid heb toegestaan te bestaan in deze wereld - waarin de 'beroemdheden' en de 'rijken' gezien worden als 'waardevoller' dan de armen en de rest van de wereld omdat zij meer aandacht krijgen, en zodoende enkel rijker worden, terwijl de armen gezien worden als 'waardeloos' omdat ze minder tot geen aandacht krijgen, en zodoende enkel armer worden

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de 'aandacht' van mijn omgeving te volgen als een overlevings-strategie, in en als het verlangen om zelf rijk en successvol te worden --- en daarin een systeem te ondersteunen en te voeden waarin de rijken rijker worden en de armen armer --- door mijn aandacht te vestigen op wat IK WIL, in de plaats van aandacht te besteden aan het leven op aarde, als de werkelijke problemen die hoogdringend opgelost moeten worden, zoals lijden, armoede, hongersnood, oorlog, misbruik, uitbuiting, etc

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'aandacht' een 'programma' is in en als de menselijke geest dat opzettelijk gecreëerd is om van de mens een makkelijk misleidbaar en manipuleerbaar wezen te maken -- aangezien de mens zijn aandacht altijd zal laten sturen door zijn omgeving, in en als een persoonlijke zoektocht naar 'waarde', aan de hand van wat door de omgeving gezien/gedefinieerd wordt als 'waardevol' - en dat 'aandacht' dus niet is wie ik werkelijk ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd in afscheiding te bestaan van 'mijn aandacht' door mezelf te laten sturen door de waarde-oordelen van mijn omgeving, door mijn aandacht automatisch te vestigen op wat door mijn omgeving gedefinieerd wordt als 'waardevol' -- aan de hand van waar andere mensen hun aandacht op vestigen -- en daarin mezelf te hebben toegestaan een organische robot te worden die gestuurd, geleid en beïnvloed wordt door 'het systeem' --- in de plaats van te staan/bestaan als een zelf-verantwoordelijk wezen, in en als het besef van wie ik werkelijk ben als eenheid en gelijkheid - en daarin mijn aandacht, in eenheid en gelijkheid met wie ik werkelijk ben, op een praktische manier te vestigen op het leven in deze wereld en op het zoeken naar oplossingen voor de problemen in deze wereld om een wereld te creëren die het beste is voor allen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'aandacht' te definieren en bepalen in en als eigenbelang als een polariteit van persoonlijke gevoelens, waarin ik enkel mijn aandacht vestig op dat wat mij een goed/positief gevoel geeft, en de rest van de werkelijkheid uit mijn perceptie filter --- zonder in te zien dat ik mij zelfs niet eens gewaar ben van waar die 'gevoelens' vandaan komen en hoe mijn omgeving in wezen opzettelijk inspeelt op die gevoelens zodat ik mijn aandacht zou vestigen waar mijn omgeving wil dat ik mijn aandacht vestig, om ervoor te zorgen dat ik een gelimiteerd systeem blijf als het product van mijn omgeving/het systeem, en dat ik nooit werkelijk het leven zou leren kennen in eenheid en gelijkheid met mezelf en dus nooit zal inzien wat er werkelijk aan de gang is in het bestaan/leven op aarde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de werkelijkheid niet te zien als wat ze werkelijk is - door mezelf te definieren in en als 'aandacht', als het filteren van wat ik zie met mijn ogen door enkel te zien, te begrijpen en te overwegen wat mij persoonlijk kan dienen in mijn persoonlijke overleving in deze wereld, en wat ik dus persoonlijk definieer als 'waardevol'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'aandacht' te definieren in en als het geloof en gevoel dat ik superieur ben aan de wereld/realiteit die ik zie met mijn ogen - in en als de kennis van goed/kwaad, juist/fout, positief/negatief -- en daarin nooit te hebben ingezien dat ik op die manier de wereld/realiteit nooit zou kunnen zien als wat ze werkelijk is, omdat ik enkel de voorgeprogrammeerde kennis en informatie die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf als de geest zie --- en dat ik dus ook nooit de consequenties heb gezien die zich afspelen 'buiten mijn veld van perceptie' als de gevolgen van mijn daden hier op aarde, aangezien ik altijd enkel heb gehandeld vanuit en op basis van een enorm gelimiteerde visie/begrip op/van de werkelijkheid die ik zie met mijn ogen, die zich enkel limiteerde tot mijn persoonlijke verlangens/noden


Wordt vervolgd in Dag 202