Dag 595: Hoe we Demonen maken van onze Emoties

 Dag 595: Hoe we Demonen maken van onze Emoties

 Het Veranderingsproces van de Emotie van Onzekerheid

...Wat ik daarmee wil zeggen is dat het eigenlijk absurd is om te gaan reageren op je emoties, en dus op je 'emotionele lichaam', en je emoties 'niet te willen' - zoals ik mij bijvoorbeeld niet meer onzeker wilde voelen in sociale situaties. Ik reageerde op de emotionele reactie en ervaring van onzekerheid in mezelf met weerstand en beoordeling en verwerping omdat, ik wilde mij zelfzeker voelen - ik had een specifiek idee in mijn geest van hoe ik mij wilde uitdrukken. Wanneer ik immers naar de mensen om mij heen keek, en dan met name welbepaalde mensen in mijn omgeving, dan zag ik een expressie in hen die ik niet in mezelf herkende, een vloeiendheid en spontaniteit die prijsgaf dat zij zich comfortabel voelde in hun lichaam en lichamelijke uitdrukking. Dag 594: Hoe en Wanneer Ontstaan Emotionele Patronen in Onszelf?

Wat ik echter heb ontdekt door het bewandelen van mijn proces van het begrijpen en veranderen van wie ik ben in relatie tot mijn bestaan in lichaam en geest, is dat als en wanneer ik bepaalde delen van mezelf niet aanvaard als een deel van mezelf, zoals ik bijvoorbeeld niet wilde aanvaarden dat ik mij onzeker voel in relatie tot andere mensen, dan geef ik dat deel als het ware meer 'macht' over mij. Wat ik namelijk doe door bijvoorbeeld de emotionele reactie van onzekerheid in mezelf te beoordelen en mezelf ervan proberen weg te duwen, is dat ik in feite zeg tegen mezelf dat die onzekerheid een soort monster is, een demon die mijn geest binnendringt en die mij dingen doet ervaren die ik helemaal niet wil ervaren. En uiteraard, wanneer ik de onzekerheid dan zie als een 'demon', zal ik steeds reageren met angst op het moment dat ik de onzekerheid naar boven zie komen in mezelf - en wanneer ik reageer met angst, geef ik mijn macht weg aan datgene waar ik op reageer met angst omdat ik mezelf in en als die angst in de slachtofferrol plaats.

En dit op zich is dus vrij absurd omdat de emotionele ervaring simpelweg op zich een emotie is die ik zelf ben gaan creëren en opwekken in mezelf - maar nu, omdat ik erop ben gaan reageren met weerstand en beoordeling en angst, heb ik er iets 'meer' van gemaakt dan het eigenlijk is -- en ben ik mezelf onderhevig gaan plaatsen aan deze emotionele reactie. Waardoor dus, elke keer onzekerheid in mezelf naar boven kwam wanneer ik bij mensen was, voelde ik mij niet enkel onzeker maar ging ik mij ook nog eens angstig voelen in relatie tot de onzekerheid waardoor de hele ervaring in mezelf een grotere proportie aannam dan wat het eigenlijk aanvankelijk was. En uiteindelijk kreeg ik zelfs het gevoel dat ik zo gevangen zit in deze schijnbare monsterachtig intense ervaring van onzekerheid dat ik mij amper nog kon bewegen of uitdrukken in dat moment.
 

Het is dus door mezelf te vergelijken met de mensen die ik zie in mijn wereld en realiteit en te verlangen om te zijn zoals hen en mezelf te kunnen uitdrukken zoals hen, vanuit het startpunt van het verwerpen van de emotionele ervaring van onzekerheid die ik voelde in mezelf -- dat ik die stelling maak in mezelf dat ik mezelf niet aanvaard zoals ik ben omdat ik ga denken en geloven dat de uitdrukking en het bestaan van een ander beter is dan mijn uitdrukking en bestaan. En het is net in dat punt van het niet aanvaarden van mezelf dat ik mezelf een slachtoffer maak van mezelf als de delen van mezelf die ik niet aanvaard.

Omdat, in de plaats van die delen die mij 'parten spelen' in mezelf aan te pakken en te corrigeren, vanuit het startpunt dat die specifieke ervaringen niet het beste is voor mezelf, ben ik er in feite enkel van aan het wegkijken en probeer ik het als het ware zelfs te verbergen en onderdrukken voor mezelf omdat ik mezelf zo niet wil zien of aanvaarden. Ik bedoel, om bepaalde delen van mezelf daadwerkelijk te kunnen veranderen, moet ik er eerst één en gelijk mee staan, hetgeen wil zeggen dat ik eerst mezelf in de ogen kijk en zeg van 'ok, ik zie en besef dat dit is wie ik ben op dit moment', in en als het besef dat er niets 'negatief' of 'slecht' of 'fout' is aan de eigenschap van onzeker worden en mij onzeker voelen in relatie tot mensen, het is gewoon wat het is.

En dan vanuit dat startpunt kan ik beginnen met het onderzoeken van hoe en waarom het is dat die specifieke emotionele reactie van onzekerheid bestaat in mezelf in de eerste plaats. Omdat, ik bedoel, het is in feite maar vreemd dat er dingen bestaan in mezelf die ik zelf niet aangenaam vind en die ik verwerp. Het feit dat die dingen in mezelf bestaan wil zeggen dat ik er op een bepaald niveau in mezelf wel het nut van inzie, maar dat ik de specifieke achterliggende redenen voor mezelf verborgen houdt omdat het een realiteit van mezelf zou blootleggen die ik eigenlijk liever niet onder ogen kom.

Dag 141: Het Vrouwelijke Monster

Dit is een verderzetting van "Dag 140: Ik heb de totale controle over mijn Omgeving en ik zal altijd krijgen wat ik wil! "


In mijn blog van gisteren ben ik beginnen schrijven over het 'controle' en 'manipulatie' personage dat ik had 'ontdekt' in mezelf, door een pijn in mijn buik op te merken en een onbewuste gedachten/gevoelens laag van 'controle' willen hebben over mijn omgeving om te krijgen wat ik wil, maar uiteindelijk terwijl ik zelf-vergeving toepaste, draaide het punt uit op het 'relatie-construct' in en als het vrouwelijk ego --- als een voorgeprogrammeerd 'overlevings-construct' waarin ik als vrouw 'automatisch' mijn leven/wezen in functie en in het teken van mijn relatie en mijn partner zal plaatsen - waarin ik het 'vrouwelijke monster' wordt, compleet obsessief, dwangmatig, controlerend en manipulatief in het ervoor willen zorgen dat mijn partner in mijn wereld blijft en dat ik krijg wat ik wil.

Dus, bij deze zet ik de zelf-vergeving statements verder voor het 'relatie construct' in en als het vrouwelijk ego.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te leven voor seks en relaties, als het enige waar ik de hele tijd aan denk in mijn geest

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de beelden van 'romantiek', 'liefde' en 'genegenheid' die ik had gezien in films op televisie, af te spelen in mijn geest, en mij in te beelden dat dit keer ik het hoofdpersonage ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als fantasiëen over 'romantiek', 'liefde' en 'sex'/'relaties en de energetische opwinding die ik daarmee geassocieerd heb -- in de plaats van te beseffen dat AL de beelden in mijn verBEELDing afkomstig zijn van de televisie en dus niet wie ik werkelijk ben en dus ook niet te vertrouwen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn relatie met mijn partner/man te 'romantiseren' door erover na te denken in en als beelden in mijn geest, waarin ik waarde en betekenis hecht aan onze relatie, ons samenzijn, zijn blik naar mij, zijn aanraking, zijn woorden en seks -- en waarin ik mezelf compleet afluit en opsluit in mijn persoonlijke geest-realiteit van positieve gevoelens en 'betekenissen', waardoor ik uiteindelijk de consequentie creëer van teleurstelling, omdat ik uiteindelijk op een punt zal moeten komen waarin ik zal inzien dat die 'speciale' realiteit in mijn geest van gedachten en gevoelens nooit echt was

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf op te sluiten en af te sluiten van mijn partner in en als een verborgen, persoonlijke geest-realiteit in mezelf van persoonlijke verlangens in verband met hoe onze relatie/samenzijn/interactie/communicatie moet en zal verlopen, volgend de 'voor'beelden die ik gezien heb op televisie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geen verantwoordelijkheid te nemen voor de betekenis en waarde die ik hecht aan mijn relatie met mijn partner in mijn geest -- door te geloven dat die beelden in mijn gedachten echt zijn, en dus te verwachten dat mijn partner zich volgens die beelden zal gedragen --- waardoor ik mij uiteindelijk enkel teleurgesteld voel wanneer blijkt dat de realiteit niet overeenkomt met die 'ideaalwereld' in mijn geest

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een persoonlijke innerlijke wereld te creëren en onderhouden van fantasiëen, verbeelding en gedachten waarin ik mijn persoonlijke betekenis en waarde hecht aan mijn relatie en mijn partner -- en niet te beseffen deze manier mezelf en mijn relatie saboteer, omdat ik mijn partner niet aanvaard of zie als wie/hoe hij is, omdat ik enkel zie wat ik wil zien, volgens de verwachtingen en verlangens die ik gecreëerd heb  in mijn geest

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd vanalles te willen en te verwachten van mijn relatie met mijn partner, volgens wat ik heb gezien op televisie, namelijk 'romantiek', 'liefde', 'genegenheid', 'speciale aandacht', enzovoort -- omdat ik mezelf heb toegestaan in en als het vrouwelijk ego, te verlangen om te zijn zoals andere vrouwen zodat ik het gevoel kan hebben dat ik 'erbij hoor en 'normaal' ben, als een voorgeprogrammeerde overlevingstechniek

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'mijn klauwen te zetten' in mijn partner, door verwachtingen en verlangens te creëren in mezelf tegenover mijn partner, verwachtingen in verband met wie hij is en hoe hij zich moet gedragen, zodat ik mij goed kan voelen over mezelf en mijn leven --- omdat ik het leven van de vrouwen die ik zag op televisie wil uitleven in mijn eigen leven, in de plaats van hem te respecteren en aanvaarden als wie hij is, en dus niet bezitterig, hebberig of controlerend en dwangmatig te zijn in de relatie, maar gewoon te ZIJN, als wie ik ben, in en als elk moment, zonder iets te verwachten of verlangen van hem of de relatie, in het besef dat al die verlangens en verwachtingen ALTIJD enkel in MIJN persoonlijke geest bestaan, en niets te maken hebben met de realiteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben beseft dat de verbeelding, fantasiëen en gedachten als verwachtingen en verlangens in mijn geest in verband met 'mijn relatie' en 'mijn partner', waarin ik steeds verwachtte dat ik zou krijgen wat ik wilde, een leugen/illusie is/was  - en dat mijn partner een levend wezen is dat niet 'onder mijn controle' bestaat, waar ik ook geen 'recht' op heb

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik in mijn fantasiëen en verbeelding in mijn geest, geen rekening houdt met mijn partner, en dat ik controlerend en dwangmatig bezig ben, opgeslorpt door mijn eigen-belang en ego-centrisme, waarin MIJN verlangens centraal staan

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een relatie te creëren op basis van MIJN verlangens, in en als het geloof dat mijn verlangens centraal staan, en dat ik MOET krijgen wat IK WIL, en geen rekening te houden met wie mijn partner is als een levend wezen


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet nederig te zijn in mijn relatie -- door enkel te bestaan in een relatie in mijn geest, als beelden, en niet in en als de eigenlijke, werkelijke fysieke relatie als het fysieke samenzijn met mijn partner in het moment --- en dus niet te beseffen dat ik hierin werkelijk nooit echt samengeweest ben met mijn partner, omdat ik continu enkel in mijn geest zit, waarin ik mijn partner gebruik om mijn persoonlijke verlangens uit te spelen, die gebaseerd zijn op beelden die ik heb gezien op televisie die ik wilde uitspelen in mijn eigen leven

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat mijn partner, net als ik, een fysiek wezen is, en dat de beelden die ik van hem creëer in mijn geest enkel mijn eigen persoonlijke hersenspinsels zijn die enkel draaien rond mijn persoonlijke verlangens en dus niet echt zijn -- en dus nooit werkelijk te hebben genoten van mijn samenzijn met mijn partner, als twee fysieke wezens in en als het moment, in eenheid en gelijkheid -- door vast te zitten in mijn geest in het relatie-construct als mijn eigen creatie van gedachten, gevoelens en emoties waarin ik 'meer' creëer van de realiteit dan wat eigenlijk gewoon HIER is --- omdat ik op zoek ben naar een positief gevoel/ervaring van 'meer'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten 'wegdrijven' in mijn gedachten en verbeelding/fantasie, waarin ik automatisch 'meer' begin te creëren van mijn relatie met mijn partner dan wat het eigenlijk is, door 'speciale betekenis' te geven aan bepaalde momenten door die momenten opnieuw af te spelen in mijn geest, zodat ik mij 'speciaal'/opgewonden kan voelen in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten bewegen en besturen door de energetische opwinding in mezelf als reactie op de fantasiëen in mijn geest, in relatie/interactie met mijn partner, en dus niet gewoon mezelf te zijn, zelf-eerlijk en met beide voeten op de grond --- waarin ik dus omga met mijn partner vanuit zelf-oneerlijkheid als persoonlijke verwachtingen en verlangens en gedachten en dus niet werkelijk met mijn partner omga in eenheid en gelijkheid in het besef dat wij beiden simpelweg fysieke levende wezens zijn die HIER bestaan in en als de fysieke realiteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een spanning op te bouwen in mezelf tegenover mijn partner, en niet te beseffen dat die spanning/angst afkomstig is van de fantasiëen die ik gecreëerd heb in mijn geest als een zelf-oneerlijke innerlijke realiteit die ik probeer verborgen te houden van hem -- en dat die spanning dus een teken is dat ik leugenachtig ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet eens op te merken hoe mijn partner zich voelt of wie mijn partner is, door geobsedeerd en geconsumeerd te zijn door mijn persoonlijke fantasiëen, verbeelding en gedachten als wat ik wil en verwacht van de relatie en van mijn partner -- waardoor ik ook continu zijn expressie enkel interpreteer vanuit die verlangens in mezelf, waarin het enige wat lijkt te tellen is hoe IK mij voel, en dat IK krijg wat ik wil --- in de plaats van mijn partner te erkennen als een leven wezen, evenwaardig aan mezelf, en dus met mijn partner om te gaan vanuit en als hoe ik zou willen dat hij met mij omgaat, in en als het besef dat ik enkel zal krijgen wat ik zelf geef

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd


Wordt vervolgd in Dag 142