Dag 420: Waarom Vrezen we het Ergste?

Dit is een verderzetting van "Dag 419: Oh neen, Wat als het Kanker is?!" - waarin ik mijn aanpak heb omschreven in relatie tot een moment waarin ik plots reageerde met een ervaring in mezelf van angst en paniek toen ik een nieuw moedervlekje opmerkte op mijn huid --- en de automatische gedachte die opkwam in mijn geest van 'oh neen, wat als het kanker is?!'.

In deze blog brei ik verder op de vraag van 'Waarom is het dat ik in mijn geest automatisch reageer op factoren in mijn omgeving met doemscenario's en het ergste vrees?' in de plaats van te werken met wat praktisch en realistisch is --- in de zin van dat die reactie van angst en het uistpelen van doemscenarios in mijn geest waarin ik mezelf nog meer angst aanjaag in wezen contraproductief is omdat ik mezelf in en met die angst letterlijk verblind en verlam in relatie tot praktische beslissingen nemen. Ik zal bijvoorbeeld, omwille van die angst uiteindelijk de beslissing nemen om het moedervlekje op mijn arm waar ik mij angstig over voel, te negeren om gewoon niet meer die angst te voelen in mezelf --- waardoor ik de kans verhoog dat er uiteindelijk wel iets kan mislopen in en met mijn lichaam door het niet onmiddellijk bijvoorbeeld bij de dokter te gaan laten onderzoeken.

Ik bedoel, ik heb dat zo vaak gedaan in mijn leven - het negeren van dingen gewoon omdat ik mij er angstig over voel en zodat ik de angst niet onder ogen moet komen omdat, vreemd genoeg, had ik angst van die ervaring van angst, waardoor er uiteindelijk consequenties volgen  omdat ik de problemen of dringende punten niet onmiddellijk had aangesproken.

Het praktisch aanpakken van de situatie zou bijvoorbeeld zijn om ten eerste niet emotioneel te reageren op een nieuw moedervlekje dat ik opmerk op mijn huid -- en niet te reageren met allerlei veronderstellingen en ideëen die allemaal gebaseerd zijn op angst --- in de zin van dat, wat er opkomt in mijn gedachten zijn woorden en zinnen en uitspraken die ik ooit had gehoord of gelezen in/van mijn omgeving en waar ik in dat moment op reageerde met angst.

Bijvoorbeeld, mijn moeder die een verhaal vertelde over een vriendin van haar waar kanker bij was vastgesteld toen ze naar het ziekenhuis ging om een klein schijnbaar onschuldig moedervlekje te laten verwijderen.

Of elke keer wanneer ik in een dokterspraktijk kom en ik zie in de wachtzaal dat groot bord ophangen met foto's van kwaadaardige moedervlekken - of wanneer ik in de krant lees dat huidkanker aan een opmars bezig is en dat je ervoor moet opletten. Enzovoort.

Al die momenten zijn als stukjes informatie die opgeslagen liggen in mijn geest, en dat komt allemaal in een stortvloed naar boven in zo een moment waarin ik een moedervlekje zie dat ik niet onmiddellijk kan plaatsen, of dat een rare vorm heeft of dat er een paar dagen geleden niet was. Er komen dan associatieve gedachten op in mijn geest zoals een moment waarin iemand mij zei van 'pas op voor nieuwe moedervlekjes, die kunnen gevaarlijk zijn', en dat is dan verbonden met allemaal beelden van wat er zou kunnen gebeuren als ik naar de dokter zou gaan - bijvoorbeeld een beeld van de dokter die zegt van 'mevrouw, de resultaten zeggen dat het kwaadaardig is', en dan een beeld van mezelf in een ziekenhuisbed met een kaal hoofd, vermagerd, een bleke kleur in mijn gezicht en buisjes in mijn armen - verbonden met allerlei woorden zoals 'pijn', 'misselijkhid', 'overgeven', 'kankercellen', 'kwaadaardig', 'woekering', 'dood', enzovoort --- die allemaal verbonden zijn met een ervaring van angst in mezelf. En dus, voor ik het weet, voel ik mij volledig radeloos, angstig en in absolute blinde paniek --- enkel en alleen bij het zien van een moedervlekje dat ik nog niet eerder had opgemerkt.

Ik bedoel, hoe absurd -- hoe al de films en krantenartikels en verhalen die ik gezien, gelezen en gehoord heb in verband met kanker en ziekte en dood -- zich allemaal in mijn onderbewustzijn hebben opgeslagen als stukjes informatie en dat die allemaal in één moment geactiveerd worden als een kettingreactie, simpelweg op basis van één enkele gedachte - zoals bijvoorbeeld "tiens, dat moedervlekje heb ik nog nooit eerder opgemerkt" -- en dan gaat het van "oh neen, wat als ... ?!"

Want, sterven zal ik toch, en er zal waarschijnlijk pijn bij zijn, dat is onvermijdelijk - dat is hoe deze fysieke realiteit werkt, bijna alles is pijn --- ik ben met pijn deze wereld ingekomen, met pijn ben ik opgegroeid en met pijn zal ik sterven. Maar dat wil niet zeggen dat er ook emotionele pijn bij moet komen kijken - waar is dat in godsnaam voor nodig --- dat is de zaak enkel erger maken dan het al is.


In de volgende blog ga ik verder op deze automatische voorgeprogrammeerde reactie van angst om kanker te krijgen en ziek te worden en te sterven - teneinde dat hele punt uit te spitten, open te trekken en los te laten zodat ik in mijn leven mezelf niet meer saboteer door emotioneel te reageren op situaties -- maar zodat ik stabiel kan blijven in elke gegeven situatie en nuchtere beslissingen kan maken die het beste zijn voor mezelf.

Dag 257: De Eeuwige Zoektocht naar Het Positieve

Probleem:

Het negatieve wordt onderdrukt en genegeerd in onze collectieve en individuele zoektocht naar en obsessie met het Positieve en tegelijkertijd wordt het negatieve bevestigd en versterkt omdat we niet inzien en beseffen dat positief en negatief twee zijden van dezelfde medaille zijn die elkaar ondersteunen, verstevigen en in stand houden.

Wat de mens doet in zichzelf, namelijk proberen het negatieve te negeren, ontvluchten en onderdrukken, is wat er gebeurt in de fysieke realiteit als het 'leven op aarde' - namelijk het zogezegde 'negatieve', datgene dat mensen een 'slecht' gevoel geeft en dat mensen beoordelen als 'slecht' en 'negatief' wordt naar de achtergrond gedrukt, genegeerd en onderdrukt - zonder dat we beseffen dat de situaties en manifestaties in deze realiteit die wij beoordelen als 'negatief', in wezen de gevolgen zijn van onze obsessie met het 'positieve' -- zoals een verstoord ecologisch organisme dat een gevolg is van het onuitputtelijke verlangen van de mens naar de grondstoffen van de aarde om onze 'feel-good' consumptie-producten mee te produceren en ongezonde, misbruikende relaties die de mens gecreëerd heeft tussen zichzelf en de natuur, allerhande fysieke en mentale stoornissen en ziektes als een gevolg van vervuilde, toxische en gemanipuleerde voeding en omgeving, meer dan de helft van de mensheid die in armoede en zelfs hongersnood bestaat om de hebzucht van een elite aantal mensen naar het hoogste positieve gevoel en de grootste rijkdom te voeden, uitbuiting van arbeiders in derdewereldlanden door bedrijven om het 'consumptie-tempo' van de 'welvaartslanden' te kunnen volgen, etc.

Het probleem hierin is niet alleen dat we al die 'negatieve' gevolgen manifesteren door het 'positieve' na te jagen - maar het grootste probleem is dat we die 'negatieve' gevolgen opzettelijk NEGEREN, omdat het ons een 'negatief' gevoel geeft, en wij willen ons niet negatief voelen --- we willen ons enkel positief voelen, dus negeren we datgene dat net het meest onze aandacht nodig heeft, en blijven we verder bestaan in en als een 'levensstijl' die de problemen enkel erger maakt, terwijl wij onszelf opzettelijk onwetend en blind houden.

Elk mens heeft zijn eigen positieve 'imago'/'persoonlijkheid'/'karakter'/'zelf-beeld', zijn eigen persoonlijke 'interesses' waar hij zich mee identificeert en waar hij zich persoonlijk positief en goed ('belangrijk' en 'speciaal') in kan voelen en zijn eigen 'positieve uitstraling' op de één of andere manier --- dat is immers de basis van onze 'relaties', we voelen ons aangetrokken tot bepaalde positieve eigenschappen die we zien in de 'uitstraling' van een ander mens, en dus doen we ons best om zoveel mogelijk positieve eigenschappen te bezitten en 'uit te stralen' en de negatieve eigenschappen in onszelf te onderdrukken en verbergen. Maar tegelijkertijd leven we in een wereld die op elk vlak op instorten staat, een wereld vol misbruik en vol lijden, een wereld van uitbuiting, moord, verkrachting, massale kindersterfte, hongersnood, armoede, corruptie en vervuiling - wat is er eigenlijk 'positief' in en aan deze wereld - aan de wereld die wij, mensen, gecreëerd hebben? De zonsondergang (wanneer ze niet 'vervuild' is door de smog die van onze steden komt)? De sterrenlucht (wanneer die niet vervuild is door het 'licht' dat van onze steden komt)? De zee (wanneer die niet vervuild is door olie, plastiek en andere schadelijke chemische stoffen die bedrijven in zee dumpen)? De fauna en flora in de bossen (wanneer die niet met uitsterven bedreigd zijn door een vervuiling van de bodem en het verdwijnen van de bijen)?

Wij hebben van deze aarde, die op zich nooit positief noch negatief was, iets 'negatief' gemaakt omdat wij verlangden om ons 'positief' te voelen in onze eigen geest, onze persoonlijke innerlijke realiteit van gedachten, gevoelens en emoties en een 'alternatief', afgescheiden wereldje te hebben van positieve gevoelens - en het is fascinerend dat, hoe meer de wereld om ons heen 'negatief' wordt ten gevolge van onze voortdurende negatie en opzettelijke onwetendheid van de problemen, hoe meer wij die 'negatiefheid' uit onze perceptie gaan proberen te filteren en ons gaan proberen te 'concentreren' op het 'positieve' --- hetgeen uiteraard de problemen op aarde enkel erger zal maken.


Oplossing:

De oplossing is dat wij mensen, door een proces van zelf-eerlijkheid, zelf-vergeving en zelf-correctie te bewandelen, onszelf uit ons 'persoonlijke', alternatieve wereldje in en als de geest halen, en inzien dat elke positieve ervaring in onszelf een leugen en een illusie is - omdat er nu eenmaal niets 'positief' is aan deze realiteit. De oplossing is dat we onszelf in de eerste plaats de vraag stellen 'Waarom verlang ik om mij positief te voelen in de eerste plaats?' en dat we durven eerlijk te zijn met onszelf dat we al die tijd probeerden weg te vluchten van de negatieve gevoelens in onszelf, van de angsten, de onzekerheden, de frustraties, de schaamte, de schuldgevoelens, het verdriet en de spijt - net zoals we in en als het globale economische systeem constant proberen 'wegvluchten' van de 'negatieve' situaties zoals armoede, hongersnood en verlies van geld en schoonheid/relaties.

Het is belangrijk dat we inzien dat 'negatiefheid' eigenlijk maar een gevoel is, een gevoel/emotie dat bestaat in onszelf, een voorgeprogrammeerde reactie op wat we zien met onze ogen - en dat het op zich niet eens echt bestaat. Negatieve ervaringen en gevoelens en de angst van negatieve gevoelens 'bestaat' enkel in onszelf omdat positieve gevoelens en het verlangen om ons positief te voelen in onszelf 'bestaat' --- dus, door ons positief te willen voelen, creëren we net de negatieve ervaring in onszelf, hetgeen op zijn beurt dan weer het verlangen naar een positieve ervaring creëert.

Want, zolang we bepaalde dingen die we zien in deze wereld beoordelen als 'negatief', zullen we er nooit naar willen kijken en zullen we altijd proberen die dingen te negeren en onderdrukken, net zoal wat we doen met de dingen in onszelf die we beoordelen als 'negatief' --- en, als we er niet naar kijken, kunnen we het niet onderzoeken, en als we het niet onderzoeken, kunnen we niet begrijpen hoe het ontstaan is en hoe we het kunnen oplossen.

De oplossing is dus om dat hele energetische systeem in onszelf van positieve en negatieve gevoelens, van verlangens en angsten, van zelf-zekerheid en zelf-onzekerheid, van mooi en lelijk, van goed en slecht, van aantrekkelijk en onaantrekkelijk, etc.. te stoppen -- en te bestaan als wie we werkelijk zijn, als HIER, één en gelijk met de realiteit die hier is, zonder die realiteit te beoordelen.

Hiervoor is het echter nodig om een proces te bewandelen van zelf-eerlijkheid, zelf-vergeving en zelf-correctie - omdat we niets in deze 'uiterlijke' fysieke realiteit kunnen manifesteren, wanneer het niet al bestaat in en als onze 'innerlijke' werkelijkheid als hoe wij in relatie staan met onszelf. Om dus één en gelijk te kunnen staan met de fysieke werkelijkheid die HIER bestaat, zonder die te beoordelen, moeten we eerst één en gelijk kunnen staan met onszelf zonder onszelf te beoordelen --- omdat, het 'positieve' en het 'negatieve' heeft nu eenmaal absoluut niets te maken met wat hier bestaat in en als deze fysieke realiteit, het 'positieve' en 'negatieve' is GEVOELENS, die enkel bestaan in onszelf in en als de menselijke geest.


Beloning:

De beloning zal zijn dat we leren om onszelf te aanvaarden als wie we werkelijk zijn, en onszelf de kans geven om ons ware potentieel te ontdekken, omdat we niet meer bepaalde delen van onszelf beoordelen als 'slecht' en 'negatief' - omdat we dus ook niet meer in ontkenning en onderdrukking bestaan van bepaalde delen van onszelf --- hetgeen ons de vrijheid geeft om onszelf te verkennen en uitbreiden op alle vlakken, zonder limitaties.

Ten gevolge daarvan, zullen we ook oog in oog durven staan met wat we van deze wereld gemaakt hebben - omdat dat enkel mogelijk is wanneer we stoppen met onszelf te beoordelen of beschuldigen, maar wanneer we enkel vaststellen wat HIER bestaat. En wanneer we onszelf toestaan te zien hoe deze wereld functionneert, wat de problemen zijn, waar er dysfuncties zijn in hoe de mens in relatie staat met de natuur, met zichzelf en met elkaar, zonder die problemen en dysfuncties te beoordelen als 'slecht' of 'negatief' - dan kunnen we overgaan tot het ontwerpen van en werken aan oplossingen om de 'imbalansen'n 'verstoringen' en 'dysfuncties' te herstellen en corrigeren - net zoals we de imbalansen, verstoringen en dysfuncties in onszelf hebben hersteld.


Wordt vervolgd in Dag 258