Dag 249: Hoe is Angst om te Falen opzettelijke Zelf-Sabotage?

Dit is een verderzetting van "Dag 248: Ik heb niets om over te Schrijven"


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te denken dat ik niets heb om over te schrijven

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien hoe ik vanuit mijn gedachten opzettelijk mijn expressie probeer te controleren, en daarin de idee en de ervaring heb gecreëerd dat ik 'blanco' ben en 'niets te schrijven heb' en 'niet weet waar te beginnen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik, in en als de gedachte dat ik 'niet weet wat ik moet schrijven', eigenlijk mijn expressie opzettelijk aan het onderdrukken ben uit ANGST om te 'falen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn expressie in en als schrijven te definieren in en als competitie als het verlangen om iets te 'bereiken' - en daarin de geest in en als angst om te falen macht te geven over mijn expressie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn expressie in en als schrijven te definieren in en als het verlangen om erkenning te krijgen voor wat ik 'heb bereikt'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn expressie in en als schrijven te definieren in en als angst om te falen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien dat het verlangen om iets te bereiken en de angst om te falen de geest is en niet wie ik werkelijk ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de gedachte dat ik 'niet weet wat ik moet schrijven' afkomstig is vanuit de angst om te falen waarin ik mezelf heb gedefinieerd

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de angst om te falen waarin ik mijn expressie heb gedefinieerd bestaat in en als competitie als het voorgeprogrammeerde construct van de menselijke geest en niet is wie ik werkelijk ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als de gedachte dat ik 'niets heb om over te schrijven'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als de gedachte 'wat als ik iets slecht schrijf?!'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'slecht' enkel bestaat als een beoordeling in de menselijke geest in en als het construct van competitie -- en dus enkel bestaat als een sabotage-mechanisme in mijn proces van mezelf uitdrukken als wie ik werkelijk ben als HIER

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien dat de angst om te falen waarin ik mijn expressie heb gedefinieerd, gebaseerd is op het verlangen om erkenning te krijgen van 'andere mensen' zodat ik mezelf kan beoordelen als 'goed', 'successvol', 'superieur' en 'belangrijk'/'speciaal'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te schrijven voor, als en één en gelijk met mezelf - door 'schrijven' te definieren in en als het verlangen om erkenning te krijgen van 'andere mensen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het verlangen naar erkenning in en als mijn expressie in wezen een sabotage-mechanisme is van de geest waarin ik mezelf de vrijheid niet geef om mezelf onvoorwaardelijk uit te drukken - door mezelf te 'controleren' in mijn expressie door angst om te falen in en als backchat van 'ik weet niet wat te schrijven', 'ik ben blanco', 'ik kan dit niet', etc

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te identificeren met de ervaring van angst verbonden met de gedachte/backchat 'wat als ik een fout maak'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten beinvloeden door het 'systeem-construct' van de ervaring van angst verbonden met de gedachte 'wat als ik een fout maak' - door niet te schrijven en door beelden op te roepen in mijn geest van dingen die ik kan doen waar ik mij positief/goed bij zou voelen --- in de plaats van in te zien dat dit een sabotage-mechanisme is van de geest en niet is wie ik werkelijk ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te identificeren met de gedachte 'hoe zullen andere mensen mijn expressie beoordelen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de gedachte 'hoe zullen andere mensen mijne expressie beoordelen' te verbinden met angst om te falen - in de plaats van in te zien dat dit een 'systeem-construct' is van zelf-sabotage in en als de menselijke geest waarin ik er alleen maar voor zorg dat ik mezelf niet uitdruk en beweeg en dus ook mezelf niet leer kennen in en als mijn expressie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik mezelf uitdruk in elk moment in en als schrijven

en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd schrijven te gebruiken om mezelf te leren kennen in elk moment van expressie - in het besef dat schrijven mezelf is en dus niet 'goed' of 'slecht', 'juist' of 'fout' kan zijn --- het is gewoon wat het is, het is 'mezelf' als wie ik ben HIER

en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat weerstand ervaren tegenover schrijven, een teken is dat ik mezelf niet wil zien

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf niet te willen zien - en dus niet te willen schrijven in en als ademhaling -- en daardoor mezelf te saboteren in en als de geest door schrijven te definieren in en als een energetische polariteit van verlangen naar erkenning en angst om te falen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat wanneer ik mijn expressie definieer in en als angst om te falen en verlangen naar erkenning in en als de gedachte 'wat zullen andere mensen denken over mij', dat ik dan mijn expressie en mezelf limiteer tot de 'grenzen' van het ego --- en mezelf saboteer in mijn proces van zelf-realisatie als het leren kennen van mezelf en het uitbreiden van mezelf voorbij de grenzen van het ego

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat zolang ik mijn expressie definieer in en als de gedachte 'wat zullen andere mensen van mij denken' in en als de energetische polariteit van verlangen naar erkenning en angst om te falen, ik nooit zal 'leren' over wie ik ben en nooit werkelijk inzicht zal kunnen verwerven in wie ik ben als de realiteit als HIER --- omdat ik daarin mijn expressie van mezelf afscheidt en dus zelf niet erken/zie als 'mezelf'

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat wanneer ik mijn expressie definieer in en als het verlangen om erkenning te krijgen - ik alles 'moeilijk' en 'moeizaam' maak door mezelf te limiteren in en als de angst om fouten te maken --- in de plaats van in te zien dat het verlangen om erkenning te krijgen en de angst om fouten te maken een voorgeprogrammeerd energetisch construct is dat ik in mezelf heb laten programmeren door de systemen en structuren in en van deze wereld/realiteit en dus niet is wie ik werkelijk ben


Wordt Vervolgd in Dag 250

Dag 248: Ik heb niets om over te Schrijven

Probleem:

In deze blog kijk ik naar de zelf-sabotage gedachte 'ik heb niets om over te schrijven', bijvoorbeeld in het wandelen van de Reis Naar leven, het dagelijks schrijven over aspecten van mezelf als het leven op aarde in zelf-eerlijkheid en het toepassen van zelf-vergeving voor de afscheiding en het gebrek aan zelf-verantwoordelijkhed dat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf.

Uiteraard is deze gedachte niets meer of minder dan zelf-sabotage en ligt er een persoonlijke motivatie achter die ik eigenlijk verborgen probeer te houden van mezelf omdat 'wie ik ben' één en al afscheiding is, elk aspect van mezelf is het product van de afscheiding die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf --- en dus de gedachte dat ik 'niets om over te schrijven heb' kan niets anders zijn dan opzettelijke onderdrukking van iets waar ik eigenlijk niet eerlijk over wil zijn met mezelf.


Oplossing

Hierin is het dus belangrijk dat ik niet zomaar de gedachte geloof en vertrouw en dus beslis om niet te schrijven omdat ik blijkbaar zogezegd 'niets om over te schrijven heb' - maar dat ik even stilsta en adem, en inzie dat ik 'schrijven' van mezelf aan het afscheiden ben en dat ik dus opzettelijk geloof dat ik 'over iets' moet schrijven als het schrijven van kennis en informatie 'over' een bepaald onderwerp - waarin ik mezelf door middel van die kennis en informatie, afscheid van het onderwerp als mezelf.

In de plaats van 'schrijven' te zien als simpelweg een uitdrukking van wie ik ben in en als het moment, iets dat geen moeite zou moeten vergen en dat het net zo is dat wanneer het schrijven moeite vergt, dan ben ik mezelf opzettelijk aan het onderdrukken door niet simpelweg te schrijven vanuit en als mezelf. Want, wanneer en als ik zou schrijven vanuit en als mezelf, dan zou het schrijven zo moeiteloos en eenvoudig zijn als ademhaling, want dat is wie ik werkelijk ben in en als de simpliciteit van mezelf. Het feit dat ik dus 'moeite' heb met schrijven, laat zien dat ik die 'moeite' opzettelijk aan het creëren ben omdat er iets is aan mezelf waar ik niet mee geconfronteerd wil worden - en ik weet dat als ik zou schrijven vanuit en als mezelf in en als de simpliciteit van ademhaling, dat ik dan geconfronteerd zal worden met mezelf.

Er zullen dan, omdat ik blijkbaar iets te verbergen heb, allerlei gedachten opkomen als redenen waarom ik niet zou moeten schrijven en als rechtvaardigingen voor mijn weerstand tegen schrijven - gedachten zoals 'ik kan dit niet' en 'ik ben blanco' en allerhande zelf-verminderende gedachten waarin ik mezelf opzettelijk een negatieve energie/ervaring inpraat via die backchat --- zodat ik die energie/ervaring kan gebruiken als een rechtvaardiging om iets anders te gaan doen dan schrijven zodat ik mij beter kan voelen en zodat ik dus van een negatieve naar een positieve energie kan bewegen in mezelf. Terwijl ik dus de negatieve energie zelf opzettelijk had gecreëerd via backchat om mezelf te saboteren in de eerste plaats. En wanneer ik het 'schrijven' dan uiteindelijk heb opgegeven door de zelf-verminderende backchat te vertrouwen, te geloven en te volgen - heb ik weer een excuus om te gebruiken tegen mezelf om ervoor te zorgen dat ik nooit meer zal schrijven, door dan te denken 'zie je wel, ik kan het gewoonweg niet - ik ben een mislukking' --- en zo is de cirkel van zelf-sabotage compleet.

De oplossing is dus om ten eerste mezelf te vergeven voor deze vorm van zelf-sabotage die ik heb toegestaan plaats te vinden in mezelf en dat ik mezelf dus heb toegestaan mezelf opzettelijk af te scheiden van 'schrijven' om mezelf te saboteren in mijn proces van zelf-realisatie zodat ik in en als de geest zal blijven steken --- omdat ik diep vanbinnen goed genoeg weet dat als ik werkelijk zou schrijven en zelf-vergeving zou toepassen, dat ik als de geest dan niet meer zal kunnen bestaan.

De oplossing is dus in wezen zeer simpel --- omdat het probleem niet eens echt is aangezien ik de ervaring van weerstand in 'schrijven' zelf opzettelijk heb gecreëerd om een excuus te hebben om niet te moeten schrijven - aangezien 'schrijven' op zich absoluut niet 'moeilijk' is, het wordt enkel 'moeilijk' wanneer ik stokken begin te steken in mijn eigen wielen via en door middel van gedachten en backchat.

Schrijven is in wezen net als ademhaling, het is de 'natuurlijke' expressie van wie ik ben, in en als absolute simpliciteit --- en wanneer ik hier ben, in en als absolute zelf-eerlijkheid, dan gaat schrijven vanzelf. Wanneer ik echter iets verborgen probeer te houden, zal ik beginnen nadenken om manieren te vinden om ervoor te zorgen  dat dat specifieke aspect dat ik verborgen wil houden ook verborgen blijft -- waardoor het schrijven uiteraard 'moeilijk' wordt omdat ik vanuit mijn gedachten mijn woorden probeer te controleren en gedachten zijn altijd zeer gelimiteerd en in essentie enkel een gereedschap van zelf-sabotage, wat wil zeggen dat het enige doel van gedachten is om ervoor te zorgen dat ik mezelf nooit zal realiseren als het leven zelf en dat ik de geest nooit zal stoppen, en dus wat gedachten dan zullen doen is opzettelijk een 'frictie'/'wrijving'/conflict creëren in mezelf door mezelf bijvoorbeeld te bombarderen met allerlei angsten, zodat ik uiteindelijk het 'schrijven' zal opgeven en iets zal gaan doen dat enkel de geest als eigenbelang voedt --- hetgeen impliceert dat 'gedachten' en de geest absoluut niet te vertrouwen zijn wanneer het aankomt op schrijven en zelf-vergeving toepassen en dat - wanneer ik gedachten zie opkomen en wanneer ik de neiging van de geest zie opkomen om mijn expressie in en als schrijven te controleren, is het best dat ik even stop en adem en mezelf niet laat beïnvloeden door al de zelf-verminderende backchat die opkomt en daarin een statement maak dat ik niet zal luisteren naar gedachten en dat ik mezelf niet zal laten saboteren door de geest. En dan schrijf ik verder, zonder gedachten, zonder verwachtingen, zonder angsten, zonder weerstand --- in en als de absolute simpliciteit van ademhaling.


Beloning

De beloning hierin is dat ik leer om mezelf in en als mijn 'natuurlijke' expressie te aanvaarden als 'goed genoeg' en leer om te vertrouwen op mezelf in de plaats van op gedachten. Ik zal voor de eerste keer mezelf de kans geven om mezelf te leren kennen en mijn zelf-opgelegde grenzen te doorbreken.

Ik zal hierin ook opstaan als het levende voorbeeld in deze realiteit om te staan als het levende bewijs dat de mens in staat is om te veranderen en dat het mogelijk is om een wereld/realiteit te creëren waarin het leven zelf als de simpliciteit van ademhaling wordt geëerd in de plaats van de illusie van de geest.

De beloning is dat ik leer werken met de realiteit op een heel simpele en eenvoudige manier en dat ik dus 'gedachten' helemaal niet nodig heb om mezelf uit te drukken in en als deze realiteit.


Wordt vervolgd in Dag 249