Dag 216: Verlangen naar erkenning en faalangst - zelf-correctie

Dit is een verderzetting van "Dag 215: Angst om te falen en verlangen naar erkenning (deel 2)"


ik stel mezelf tot doel om mijn vertrouwen te verplaatsen/verleggen van het vertrouwen op de geest als gedachten en energetische reacties naar het vertrouwen op mezelf als het fysieke lichaam in en als de zelf-eerlijkheid van wie ik ben als het lichaam in elk moment van ademhaling

hierin stel ik mezelf tot doel om, wanneer en als ik gedachten zie opkomen in mijn geest van 'wat ik zal doen', mezelf te stoppen en te ademen, en mezelf niet toe te staan te reageren met beoordelingen op 'wat ik doe' --- en mezelf HIER te brengen, in en als de natuurlijke, simplistische, eenvoudige en vloeiende beweging van het fysieke lichaam in en als het moment

ik stel mezelf tot doel om 'zelf-vertrouwen' te leven als het vertrouwen op mezelf als het fysieke lichaam in elk moment van ademhaling - omdat ik besef dat de geest enkel bestaat in afscheiding van mezelf op basis van angst --- en dat het fysieke lichaam HIER is als al wat bestaat en dat het dus gezond verstand is om te vertrouwen op de absoluutheid, stabiliteit en soliditeit van het fysieke lichaam en niet op de onzekerheid, angst, twijfel, onstabiliteit en onbestaandheid van de geest

ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik de energetische ervaring van opwinding zie opkomen in mezelf als reactie op gedachten aan mezelf in en als 'erkenning krijgen', mezelf te stoppen en te ademen --- en stabiel te blijven in mezelf als fysieke expressie omdat ik besef dat wanneer en als ik mezelf toesta mezelf te definieren in en als de ervaring van opwinding in en als 'erkenning krijgen', dat ik mezelf aan het saboteren ben door de angst om te falen te creëren als de tegenpool van het verlangen naar erkenning

 en dus stel ik mezelf tot doel om in elk moment mezelf uit te drukken in en als de zelf-eerlijkheid van mezelf als het fysieke lichaam, in en als absoluut zelf-vertrouwen - in en als het besef dat de geest mijn expressie enkel zal sturen vanuit voorgeprogrammeerde beoordelingen van 'juist/fout', 'goed/slecht', 'positief/negatief' en 'superieur/inferieur' in en als een voorgeprogrammeerde overlevingstechniek --- en dat mijn expressie als gestuurd vanuit de geest nooit het beste zal zijn voor allen als mezelf omdat het enkel 'mijn overleving in deze wereld' in overweging neemt

hierin stel ik mezelf tot doel om het leven van allen in overweging te nemen in mijn expressie in deze wereld --- door mezelf te stoppen in het weggeven van mijn vertrouwen aan het systeem van overleving als de geest als gedachten, gevoelens en emoties in en als verlangen naar erkenning en angst om te falen - en door mezelf in elk moment HIER te brengen in en als de fysieke expressie van mezelf in en als het moment --- omdat ik besef dat alles van mezelf in en als het fysieke lichaam bestaat als HIER, en dat ik dus niet moet vertrouwen op 'de geest' in afscheiding van mezelf

ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik de ervaring van twijfel, onzekerheid en angst zie opkomen in mezelf als reactie op de gedachte dat ik zal 'falen' in wat ik doe, te stoppen en te ademen, - en mezelf niet te laten beïnvloeden, bepalen of sturen in mijn expressie door de energetische ervaring van angst, twijfel en onzekerheid --- omdat ik besef dat gedachten als zelf-beoordeling altijd een zelf-sabotage zijn omdat hun enige functie is om mij gelimiteerd te houden in het voorgeprogrammeerde 'programma' van overleving om te leven/bestaan als een kopie van voorgaande generaties - en dat de geest dus niet is wie ik werkelijk ben als het leven zelf als zelf-expressie

ik stel mezelf tot doel om te leven/bestaan als het levende voorbeeld van wat het leven werkelijk is, als ongelimiteerde zelf-expressie, niet bepaald of gestuurd door de geest als het programma van overleving --- door in elk moment mezelf uit de energetische polariteit te halen van verlangen naar erkenning en angst om te falen als de ervaring van 'twijfel' en mezelf te vertrouwen in wie ik werkelijk ben als de natuurlijke expressie van het fysieke lichaam in elk moment van ademhaling

ik stel mezelf tot doel om 'expressie' te leven als de vloeibaarheid, ongelimiteerdheid en eenvoud van het bestaan van mezelf als het fysieke lichaam - en dus niet als een 'competitie' - omdat ik besef dat de definitie van 'expressie' in en als 'competitie' een voorgeprogrammeerde definitie is en niet is wie ik werkelijk ben als het leven zelf

ik stel mezelf tot doel om de definitie en 'ervaring' van het woord 'twijfel' te veranderen van een strijd tussen juist en fout, goed en slecht en superieur en inferieur in en als zelf-beoordelingen - naar de expressie van 'zelf-bevraging' als 'zelf-onderzoek' - als het niet blindelings aanvaarden van beoordelingen als 'wie ik ben' --- maar het besef te leven dat beoordelingen nooit een oplossing bieden voor problemen, en dat de enige oplossing is om het probleem te onderzoeken en de aanvaarde realiteit te bevragen

ik stel mezelf tot doel om mezelf niet te laten sturen in mijn expressie door het verlangen om iets te 'bereiken' omdat ik besef dat ik daarin tegelijkertijd de angst creëer om te 'falen' - en dat ik mezelf op die manier enkel saboteer in mijn expressie in deze wereld omdat ik inzie en besef dat in in en als mijn geest de 'realiteit'/'toekomst' niet kan voorspellen - en dat ik dus enkel onzekerheid, angst en twijfel creëer in mezelf door te vertrouwen op de geest

hierin stel ik mezelf tot doel om te leven/bestaan in en als elk moment van ademhaling in en als het besef dat alles al HIER is - dat ik niets moet 'bereiken' of 'worden' of 'behalen' - omdat ik besef dat alles in de geest in wezen omgekeerd is, en dat ik in het verlangen om iets te bereiken/behalen, net een 'gemis' creëer in mezelf als het geloof dat ik 'niet goed genoeg' ben als wie ik ben HIER

ik stel mezelf tot doel om te bestaan/staan als een levende statement van/als het leven zelf als HIER - hierin besef ik dat enkel de geest een 'toekomst' zal projecteren/creëren met een 'doel' om te 'bereiken' - om mezelf in een 'race'/'competitie' te plaatsen, in functie van het genereren van energie in mezelf, als een constante wisselstroom tussen verlangen naar erkenning en angst om te falen --- hierin besef ik dat er geen 'toekomst' is, er is geen 'doel', er is niets 'meer' dan HIER - en dat enkel de geest werkt in 'polariteiten' van 'minder'/'meer', 'beter/slechter', 'goed/slecht', 'juist/fout', 'positief/negatief', 'superieur/inferieur' om zichzelf als een systeem van energie te voeden/ondersteunen en in stand te houden

ik besef dat 'het leven' als wie ik werkelijk ben in allen op elk moment GELIJK is, en dat er dus niets te 'bereiken' valt - omdat het verlangen om iets te 'bereiken' enkel bestaat in de geest van het individu als eigenbelang en het verlangen om 'speciaal'/'uniek' te zijn

hierin stel ik mezelf tot doel om mezelf uit te drukken als allen als één als gelijk als het leven zelf - waarin ik besef dat ik als het lichaam de 'catalysator' ben van eenheid en gelijkheid --- en dat er dus geen 'persoonlijk doel' is dat ik moet 'bereiken'/'worden'/'behalen' --- en dat, vanaf het moment dat ik een energetische 'motivatie' ervaar in mezelf om iets te 'doen'/'behalen'/'bereiken'/'worden, ik in de geest zit als afscheiding

Dag 215: Angst om te falen en verlangen naar erkenning (deel 2)

Dit is een verderzetting van "Dag 214: Faalangst en het Verlangen naar Erkenning"


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een beeld te vormen in mijn geest van het 'resultaat' van wat ik ga doen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te verwachten dat ik dit resultaat zal 'bereiken' in wat ik doe

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd steeds een 'resultaat' te willen bij al wat ik doe, om erkenning te krijgen van 'andere mensen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te leven voor andere mensen en niet voor mezelf door te verlangen naar 'erkenning' voor mijn daden van andere mensen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik moet weten wat het 'resultaat' zal zijn van mijn daden, hoe het er zal uitzien, voordat ik eraan begin

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te identificeren met de gedachte dat ik moet weten hoe het resultaat van mijn daden eruit zal zien voordat ik eraan begin - om zeker te zijn of het mij wel zal 'lukken'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd ideëen te creëren in mijn geest over wat 'lukken'/'slagen' is en wat 'falen'/'mislukken' is

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te verlangen om te 'weten' wat ik zal 'doen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te verlangen om te beoordelen in en als mijn gedachten wat ik zal 'doen' - en daarin mezelf te kunnen definieren in en als beoordelingen op basis van wat ik 'doe' --- in de plaats van mezelf uit te drukken in eenheid en gelijkheid met wat ik 'doe', als een 'zelf-expressie'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als beoordelingen in mijn geest over wat ik 'doe' - en daarom de toekomst te willen voorspellen als hoe wat ik zal doen eruit zal zien, zodat ik kan 'weten wie ik ben' in en als beoordelingen in mijn geest over wat ik doe

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben van negatieve beoordelingen over wat ik doe, en daarom te willen weten in mijn geest/verbeelding hoe wat ik zal doen eruit zal zien - in een poging om mezelf te beschermen van 'negatieve beoordelingen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'expressie' van mezelf af te scheiden door 'expressie' te definieren in en als 'competitie' door mijn expressie te beoordelen als een 'beeld' in mijn geest - in de plaats van expressie te leven als wie ik ben als het leven zelf in elk moment van ademhaling in en als zelf-eerlijkheid

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn expressie als wie ik ben in en als het moment te onderdrukken door 'expressie' te definieren in en als 'competitie' als een beoordeling over hoe mijn expressie eruit ziet en mezelf daarin te hebben afgescheiden van mezelf als expressie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij te verbeelden hoe ik zal doen/uitvoeren wat ik wil doen voordat ik het doe in een poging om het 'resultaat' te controleren in en als het verlangen naar erkenning door mezelf te hebben toegestaan mijn expressie te definieren in en als competitie - in de plaats van in te zien dat ik hierbij de angst om te falen creëer, en mezelf zo saboteer in mijn expressie in en als deze realiteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'expressie' te definieren in en als het verlangen om een 'resultaat' te 'bereiken' in en als 'competitie' - door mezelf te hebben toegestaan mijn 'zelf-waarde' te definieren in en als 'erkenning krijgen' --- in de plaats van te bestaan in en als onvoorwaardelijke zelf-erkenning in elk moment van ademhaling, en mezelf uit te drukken in en als elk moment als levende zelf-expressie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn expressie te laten definieren door beoordelingen in en als 'competitie' als het verlangen naar erkenning en de angst om te falen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten sturen door angst om te falen door de ervaring van zelf-medelijden te gebruiken om mezelf te manipuleren om op te geven --- en daarin nooit te hebben ingezien dat ik op die manier mijn macht/leven heb weggegeven aan 'het systeem'/'andere mensen'/'beoordelingen' door mijn expressie te laten sturen/bepalen door angst van negatieve beoordelingen --- in de plaats van in te zien dat ik verantwoordelijk ben voor mijn leven/mezelf en dat er dus geen excuses zijn om 'op te geven'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geen verantwoordelijkheid te nemen voor de angst om te falen in mezelf door niet in te zien dat ik die angst als een negatieve energie zelf gecreëerd heb door mij in te beelden dat ik erkenning krijg voor mijn expressie en daarin een positieve energie/opwinding te genereren in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd dat angst om te falen als zelf-sabotage de consequentie is van het participeren in verbeelding in en als verlangen naar erkenning

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat beelden die opkomen in mijn geest waarin ik mezelf zie 'falen' en waarin ik mezelf beoordeel als een 'mislukking' en 'gefaald', in en als de ervaring van angst/depressie, de consequentie is van mijn participatie in verbeelding waarin ik mezelf erkenning zie krijgen en mezelf beoordeel als 'geslaagd'/'superieur'/'goed' en de energetische ervaring van opwinding

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'expressie' te definieren in en als verbeelding, in en als positieve en negatieve energie - in de plaats van expressie te leven als een werkelijke fysieke ervaring/beleving/uitdrukking van mezelf in en als elk moment van ademhaling -- en in te zien dat de 'expressie' als beelden in mijn geest niet werkelijk bestaat en dat ik als een beeld in mijn geest niet werkelijk besta

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te reageren met opwinding op de verbeelding waarin ik mij erkenning zie krijgen en waarin ik mij inbeeld dat 'andere mensen' mij een positieve beoordeling geven op mijn 'expressie', en niet in te zien dat ik daarin de negatieve energetische ervaring van angst aan het creëren ben, verbonden met verbeelding waarin ik mezelf zie 'falen' en negatieve beoordelingen zie krijgen van mensen --- in de plaats van constant en stabiel te blijven in en als mezelf als wie ik ben in elk moment van ademhaling, en mezelf dus niet te laten sturen, bepalen of beïnvloeden door beoordelingen, en te beseffen dat 'beoordelingen' een persoonlijke mening/reactie zijn van een individu en dus niet de werkelijkheid/realiteit van wie ik ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als de polariteit van verlangen naar erkenning als opwinding als reactie op verbeelding waarin ik mij inbeeld dat ik positief beoordeeld wordt door mensen en de angst om te falen als negatieve energie als reactie op verbeelding  waarin ik mezelf negatief beooordeeld zie worden door mensen - in de plaats van in te zien dat die energetische polariteit in en als verbeelding niet is wie ik werkelijk ben en in te zien dat wie ik werkelijk ben HIER is, als de fysieke werkelijkheid van mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van mezelf door mezelf te definieren in en als verbeelding in en als een energetische polariteit van opwinding en angst op basis van zelf-beoordelingen - en daarin mezelf te saboteren in wie ik ben als fysieke expressie - door mezelf te hebben toegestaan mezelf te definieren in en als het ego van de geest als 'zelf-beeld' --- in de plaats van te bestaan als de constante en stabiele levende expressie van het fysieke lichaam als wie ik werkelijk ben als HIER

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de realiteit geen competitie is, er is geen 'juist' of 'fout', 'goed' of 'slecht', 'beter' of 'minder' - er is enkel 'wie ik ben' als HIER als zelf-expressie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd zelf-medelijden te gebruiken om mezelf te onderdrukken en te saboteren in mijn bestaan en expressie HIER in en als de realiteit - door niet in te zien dat 'wie ik ben' in mijn handen ligt

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd medelijden te hebben met mezelf en daarin 'andere mensen' te beschuldigen voor hoe ik mezelf gesaboteerd heb in mijn leven/mezelf en opzettelijk geen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn bestaan/leven/mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te beoordelen om mezelf opzettelijk te onderdrukken, om mezelf in de ervaring van zelf-medelijden te plaatsen en daarin andere mensen te beschuldigen en als verantwoordelijken te plaatsen voor mijn 'innerlijke strijd' met mezelf en mijn expressie --- in de plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en de innerlijke strijd als zelf-beoordeling op te geven in het besef dat ik in mijn eigen handen lig

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van verbeelding als de 'beoordelingen' van 'andere mensen' over mijn expressie - door te reageren op mijn verbeelding als 'beoordelingen' van 'andere mensen' met opwinding in en als verlangen naar erkenning en negatieve energie in en als angst om te falen --- in de plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en één en gelijk te staan met mijn verbeelding en de 'beoordelingen' van 'andere mensen' als mijn creatie als een opzettelijke zelf onderdrukking - en op te staan in en als mezelf in het besef dat ik in mijn eigen handen lig en dat 'zelf-beoordeling' en 'wat andere mensen denken over mijn expressie' dus geen excuus is om op te geven

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn verantwoordelijkheid voor mezelf weg te geven door mezelf te definieren in en als verbeelding van 'wat andere mensen over mijn expressie denken' - en daarin mijn macht te hebben weggegeven aan de geest als energetische reacties op beoordelingen - in de plaats van in elk moment HIER te zijn, in het besef dat ik verantwoordelijk ben voor mezelf in elk moment van ademhaling

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de geest als energetische reacties op 'beoordelingen' te laten bepalen wie ik ben in de plaats van het zelf directieve principe te zijn van mezelf in elk moment van ademhaling in het besef dat ik in mijn handen lig

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd wat ik doe te verdelen tussen 'goed' en 'slecht' en 'juist' en 'fout'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'het juiste' te willen doen - en daarin te vechten tegen mezelf - en zo mezelf te saboteren door wat ik doe van mezelf af te scheiden in en als beoordelingen in de plaats van te bestaan in en als zelf-eerlijkheid en mezelf onvoorwaardelijk uit te drukken in en als elk moment van ademhaling

ik vergeef mezelf dat ik beoordelingen van 'juist' en 'fout' heb toegestaan te bestaan in mezelf - en op basis daarvan de energetische polariteit van verlangen naar 'erkenning' als 'het juiste doen' en de 'angst om te falen' als 'fouten maken' te hebben toegestaan te bestaan in mezelf --- in de plaats van in te zien dat juist en fout niet bestaan in en als de fysieke werkelijkheid en dat de beoordelingen van 'juist' en 'fout' in mezelf in en als verlangen en angst in verband met 'beoordeeld worden' een patroon is dat ik heb laten programmeren in mezelf als een overlevingsstrategie die ik heb gekopieerd van mijn familie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een energetische opwinding te verbinden met de gedachte dat ik 'het juiste wil doen' - en daarin tegelijkertijd de negatieve energie van angst te genereren in verbinding met de gedachte dat ik iets 'fout zal doen' --- in de plaats van in te zien hoe ik mezelf hierin saboteer in mijn expressie in deze wereld door niet in te zien dat 'juist' en 'fout' persoonlijke beoordelingen zijn van/in de menselijke geest en dus niet werkelijk bestaan

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf gevangen te zetten in de energetische ervaring van conflict tussen 'het juiste willen doen' en 'het foute doen' in mezelf, in en als hoe ik mijn expressie beoordeel --- in de plaats van in te zien hoe ik, door mezelf te beoordelen op mijn expressie, mijn expressie onderdruk zonder enig inzicht te hebben in wie ik ben of waarom in de dingen die ik al dan niet doe, en daarin geen verantwoordelijkheid neem voor wie ik ben in wat ik doe, door niet één en gelijk te staan met mijn expressie in elk moment van ademhaling als een zelf-eerlijke statement/expressie van wie ik werkelijk ben als HIER

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik, door bepaalde dingen/daden/handelingen te beoordelen als 'juist' en 'goed' en 'superieur', en andere dingen/daden/handelingen te beoordelen als 'fout' en 'slecht' en 'inferieur', een gevecht heb gecreëerd in mezelf tegen mezelf en tegen de 'impulsen'/'verlangens' in mezelf om bepaalde dingen te doen die ik in mezelf beoordeel als 'slecht' en 'negatief'/'inferieur' - en dat ik dit 'gevecht' onmogelijk kan 'winnen' omdat ik die 'impulsen' niet begrijp of doorzie, maar enkel beoordeel, zonder enig inzicht in wie ik ben in en als die impulsen en waar die impulsen vandaan komen in de eerste plaats

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat die beoordelingen in mezelf over 'wat ik doe'/'mijn daden' in deze wereld  een gevolg zijn van de specifieke 'programmatie' die ik heb 'genoten' tijdens mijn opvoeding - waarin mijn omgeving mij beoordeelde op mijn daden/handelingen als 'juist' of 'fout', 'goed' of 'slecht' en 'inferieur' of 'superieur' --- waarin ik mezelf heb toegestaan te reageren met energie in mezelf, in correlatie met de 'waarde-oordelen' die mijn omgeving plaatste op wat ik deed, als een 'negatieve' energie als angst in verbinding met 'fout'/'slecht'/'inferieur'/'minder' en de energie van opwinding in verbinding met 'juist'/'goed'/'superieur'/'beter' - om mezelf in en als de menselijke geest als een systeem van overleving aan te passen aan de reacties/e-moties van mijn omgeving om te kunnen overleven in die omgeving

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik heb geleerd in mijn 'primaire omgeving' om steeds te 'bewijzen' aan die omgeving dat ik 'het juiste' doe - als een overlevings-techniek in die omgeving --- en dat ik zo geleerd heb om mezelf af te scheiden van mijn expressie als 'wat ik doe' door mijn expressie te definieren in en als het 'krijgen van erkenning van mijn omgeving'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe ik mezelf heb afgescheiden van mezelf in en als 'wat ik doe' in deze realiteit - door 'wat ik doe' onder te verdelen in 'juist' en 'fout' en 'goed' en 'slecht' en 'superieur' en 'inferieur' - en dat ik een verborgen realiteit heb gecreëerd waarin ik de dingen die ik beoordeel als 'inferieur'/'fout'/'slecht' doe 'in het geheim' en de 'juiste'/'goede'/'superieure' dingen doe om een beeld te creëren van 'wie ik ben' in de ogen van 'andere mensen' --- en dat ik daarin nooit werkelijk mezelf geweest ben, door constant te bestaan in een gevecht in mezelf tussen 'goed' en 'slecht' en 'juist' en 'fout' --- in de plaats van in te zien dat geen van beide is wie ik werkelijk ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'het juiste' in en als 'wat ik doe' niet werkelijk 'juist', 'correct' of 'goed' is en dat ik daarin niet werkelijk 'juist', 'correct' of 'goed' ben, omdat het gemotiveerd is door angst om 'kritiek'/'negatieve beoordelingen' te krijgen --- waarin ik de 'negatieve'/'foute' dingen enkel verborgen houdt in mezelf --- door mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd te geloven dat 'wie ik ben' is 'hoe andere mensen over mij denken' --- in de plaats van zelf-eerlijk te zijn en waarachtig te zijn en in te zien dat 'beoordelingen' over 'wie ik ben' in en als 'wat ik doe' altijd een 'leugen' zijn en dat 'wie ik ben' goed noch slecht, juist noch fout is - ik ben HIER

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de zelf-sabotage als zelf-beoordeling in mezelf een gevolg/consequentie is van de angst die doorheen generaties doorgegeven geweest is - en dus niet is wie ik werkelijk ben, maar gewoon een gevolg/resultaat van generaties van bewustzijnssystemen die nooit verantwoordelijkheid genomen hebben voor zichzelf en voor wat zij aan hun kinderen doorgeven als 'de zonden van de vaders'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf in mijn expressie te laten sturen, bepalen en beïnvloeden door energie als opwinding en angst als verlangen naar erkenning en angst om te falen -- in de plaats van in te zien dat die energie een voorgeprogrammeerd programma is in en als de geest als een gekopieerde overlevingstechniek -- en niet is wie ik werkelijk ben als de natuurlijke beweging van het fysieke lichaam in  en als elk moment van ademhaling

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te vertrouwen op de geest als gedachten en energie in mijn beweging - in de plaats van te vertrouwen op mezelf als het fysieke lichaam als het moment


wordt vervolgd in Dag 216

Dag 214: Faalangst en het Verlangen naar Erkenning

Dit is een verderzetting van "Dag 213: Faalangst - De Grote Muur"


In deze blog kijk ik naar wat er gebeurt in het moment voordat ik iets wil doen/uitvoeren, het 'quantum moment' waarin ik van een hoge energie naar een lage energie ga, en mezelf daarin saboteer in het daadwerkelijk fysiek DOEN en uitvoeren van een 'opdracht'/'taak'/'plan'. Ik heb doorheen mijn leven bepaalde gewoontes/patronen gecreëerd, van specifieke dingen die ik 'doe' waar ik uitsluitend een positief/goed gevoel bij ervaar, en buiten die specifieke handelingen, heb ik mezelf aan een zeer kort touw gehouden wat betreft mijn fysieke expressie in deze realiteit, door mezelf dus te laten tegenhouden door de angst om te 'falen' in het doen van dingen die ik niet 'ken', waarvan ik dus de 'uitkomst' als hoe ik mij zal 'voelen' niet kan berekenen/voorspellen.

Hetgeen concreet wil zeggen, dat elke keer ik iets ga doen, iets 'van plan ben', dat ik nog nooit eerder gedaan heb of waar ik niet zo vertrouwd mee ben, een handeling die met andere woorden niet deel uitmaakt van mijn repertoire aan 'gewoontes', stop ik mezelf voordat ik eraan begin door angst te hebben dat ik 'het niet zal kunnen' (=angst om te 'falen') -- hetgeen dus impliceert dat ik al een bepaald beeld gevormd had in mijn geest in verband met wat 'het' is of zal zijn en in verband met wat het 'resultaat' zal zijn van mijn specifieke handeling/plan/project dat ik wil uitvoeren, en in verband met 'wie ik wil zijn' als 'hoe ik mij wil voelen' wanneer ik de bepaalde handeling/project heb uitgevoerd, hetgeen mij laat zien dat ik mezelf identificeer met 'wat ik doe' als 'wat ik kan laten zien aan andere mensen' om 'waarde'/'erkenning' te krijgen voor mijn 'bestaan' - en dat ik dus verlang om mij 'waardevol' te voelen door iets 'speciaal', 'uniek', 'goed' te doen, iets dat 'andere mensen' zullen beoordelen als 'waardevol', 'uniek', 'speciaal', 'goed'. Hetgeen impliceert dat ik geloof dat wie ik werkelijk ben als simpelweg HIER, als een wezen, niets 'waard' is en niet echt 'bestaat', en dat ik wil/'moet' bewijzen dat ik 'besta' door dingen te 'doen' in deze realiteit, als wat 'andere mensen' kunnen ZIEN, waarin ze mijn 'bestaan' 'erkennen'/'zien' en 'bevestigen' door middel van hoe ze mijn 'daden'/'handelingen' beoordelen in hun gedachten/woorden.

Het verlangen om erkenning te krijgen voor mijn 'bestaan' van 'andere mensen' door middel van mijn 'daden', als mijn 'gereedschap' dat ik gebruik om aandacht te krijgen, laat mij zien dat ik mezelf nooit heb 'erkent' in het feit dat ik wel degelijk besta, dat ik wel degelijk HIER ben/besta.

Wanneer ik dus aan een 'taak'/'opdracht' ga beginnen, bvb een blog schrijven, heb ik dus al een bepaalde verwachting gecreëerd in mijn geest in verband met 'hoe het eruit zal zien' wanneer het al 'af' is, waarin mijn 'startpunt' voor het uitvoeren van mijn taak/opdracht dus één van 'ego' wordt als het verlangen naar een gevoel/ervaring van opwinding/superioriteit in en als het 'krijgen van erkenning/aanzien/aandacht' voor 'wat ik heb gedaan/gemaakt'. Hierin geef ik mezelf de vrijheid niet om de taak/opdracht te volbrengen en uit te voeren in de eigenlijke fysieke werkelijkheid, rekening houdend met het feit dat ik de specifieke taak/opdracht nog nooit eerder heb uitgevoerd en dus onmogelijk al kan weten 'hoe het eruit zal zien' wanneer het 'af'/'gedaan' is -- hetgeen dus pure zelf-sabotage is.

Dus, wat gebeurt er nu specifiek, stap voor stap, in mijn geest in het moment dat ik een gedachte vorm in mijn geest over 'iets dat ik kan/wil/moet doen'? Eerst is er de gedachte, een 'neutraal' beeld, als een 'idee', van 'hey, dit zou ik kunnen doen' - dan activeert mijn verbeelding waarin ik me het eindresultaat al inbeeld, alsof het al helemaal 'af' is en ik er complimentjes en erkenning voor krijg van 'andere mensen', ik beeld me de gedachten in van 'andere mensen' wanneer ze zien wat ik heb gedaan/gemaakt, gedachten als 'wow, dat had ik nooit gedacht van haar', 'amai, ze is zo intelligent/speciaal/uniek', 'wie had dat gedacht' -  waar ik dan op reageer in mezelf met backchat als 'mensen zullen zien hoe intelligent/uniek/speciaal ik ben', 'mensen zullen zien/opmerken dat ik besta', 'ze zullen mij eindelijk erkennen', 'ze zullen eindelijk zien dat ik wel iets waard ben' en de energetische ervaring van opwinding.

Nadat ik mezelf een hoge energie als verwachting/verlangen heb ingepraat in mijn geest via mijn verbeelding en backchat - komt de angst als de lage energie. Er komt een beeld in mijn gedachten waarin ik mezelf zie 'falen', in dat beeld zie ik hoe ik mij gefrustreerd VOEL, hoe ik het gevoel heb dat het mij niet lukt en dat ik 'vast zit', ik zie hoe ik mij gelimiteerd voel en hoe ik uiteindelijk opgeef, als een beeld/ervaring uit mijn verleden/herinneringen - dan komt de verbeelding waarin ik mij verbeeld dat 'andere mensen' mijn expressie beoordelen als 'idioot', dat ze 'neerkijken op mij', dat ze zeggen dat ik 'niet weet waar ik mee bezig ben' en er 'gewoon mee zou moeten ophouden', dat het 'stom'/'dom' is wat ik doe - hierop reageer ik met de ervaring van angst in mezelf -- en dan volgt de backchat waarin ik mezelf 'neerhaal' door te zeggen tegen mezelf in mijn geest dat 'ik er gewoon mee zou moeten ophouden', dat ik 'dit toch niet kan/zal kunnen', dat het 'mij niet zal lukken', en dat ik waarschijnlijk toch gewoon weer zal opgeven en dat ik er daarom niet eens aan zou moeten beginnen --- hierop reageer ik met een gevoel van kwaadheid tegen mezelf,  - waarna de backchat van opzettelijke zelf-sabotage begint waarin ik mezelf beoordeel in mezelf door te denken dat ik 'niets kan', en 'voor niets goed ben', en 'nooit iets zal kunnen', en dat het 'altijd hetzelfde is met mij', als opzettelijke 'zelf-verdoemende' gedachten/beoordelingen om mezelf in een gevoel van depressie en zelf-medelijden te brengen, hetgeen voor mij de reden en het excuus is om 'op te geven', omdat ik mezelf hierin opzettelijk in een 'neerwaardse spiraal' heb geplaatst van zelf-beoordeling en zelf-onderdrukking.


Wordt Vervolgd in Dag 215

Dag 213: Faalangst - De Grote Muur

Na de vorige blog die ik schreef over 'Faalangst' - "Dag 212: Faalangst - Zelf-Vergeving"
en na erover te spreken in mijn vlog "Dag 212: Faalangst"


heb ik ingezien hoe deze 'faalangst' een grote controle heeft over mijn leven op vele manieren en hoe ik mezelf vaak enorm saboteer in wat ik doe. Dus, zal ik deze blog en waarschijnlijk een paar volgende blogs toewijden aan het verder uitspitten van en veranderen van dit patroon - zodat ik werkelijk kan LEVEN zonder mezelf te saboteren.

Waar ik nu over ga schrijven is wat er gebeurt elke keer ik 'iets van plan ben', wanneer ik een idee in mijn geest heb dat ik 'van plan ben' uit te voeren in fysieke daad. Zoals bijvoorbeeld het schrijven van een blog. Wat er gebeurt is dat ik als het ware op een muur bots in mijn geest, een muur van twijfel, angst en onzekerheid - een muur van 'wat als...' --- 'wat als ik niet perfect ben in wat ik doe?', 'wat als ik geen erkenning zal krijgen voor wat ik doe?', 'wat als wat ik doe dom zal zijn?'. Hier speelt dus een angst om 'Dom' te zijn, om beoordeeld te worden als 'dom' en dus 'inferieur' in mijn expressie.

Ik zie dat ik die angst heb overgenomen van mijn omgeving - het is een punt van ego waarin ik mezelf met mijn 'intelligentie' en mijn zogezegde 'superioriteit' in wat ik doe boven andere mensen plaats en mezelf vergelijk met mensen, om mezelf ervan te verzekeren dat ik 'beter' ben, dat ik alles 'juist' en 'perfect' doe, waarin ik andere mensen altijd heb gezien als 'imperfect', 'slordig' in wat ze doen' en 'dom'.

Ik heb tijdens mijn leven veel tijd en moeite toegewijd aan het HOE van de dingen die ik doe, van mijn fysieke expressie/beweging/uitvoering. WAT ik doe was nooit echt belangrijk, maar wel HOE ik doe wat ik doe -- met andere woorden: zolang het er maar 'professioneel', 'perfect', 'goed', 'juist', 'correct' uitziet, zolang ik maar erkenning krijg van mensen voor 'wie ik ben' als een 'beeld'.

Het is zelfs alsof mijn leven een 'film' is en elk moment is een 'scene', een 'opname' waarin ik beoordeeld wordt op HOE ik mij beweeg/uitdruk, en waarin ik steeds op zoek ben naar een 'erkenning' voor mijn 'kunde' en 'vaardigheden'. Hierdoor zal ik ook mezelf limiteren in wat ik daadwerkelijk doe, door mezelf te schuwen van dingen die ik niet ken en waarvan ik dus niet zeker ben dat ik ze 'goed'/'juist' zal uitvoeren en of ik er dus erkenning voor zal krijgen -- dit zorgt voor veel 'herhaling' in mijn leven. Want, wie weet zal ik 'falen' als ik iets doe dat ik nog nooit gedaan heb, waar ik dus geen 'plan' voor heb in mijn geest in verband met HOE ik het zal doen/uitvoeren en HOE het er zal uitzien en hoe mensen mij dus zullen beoordelen. Ik zal enkel dingen willen doen waar ik al een 'plan' voor heb gecreëerd in verband met hoe het eruit ziet in mijn geest - zodat ik mij zeker voel in en als de gedachte dat niemand mij zal uitlachen, bekritiseren, neerhalen of negatief beoordelen.

En dat is waar ik dus specifiek angst van heb in mijn 'angst om te falen' - angst om te horen te krijgen hoe ik mijn tijd heb verspild, hoe 'dom' ik was en hoe 'idioot' wat ik gedaan heb is --- een patroon dat ik heb overgenomen van mijn familie --- hetgeen dus duidelijk geresulteerd heeft in een complete zelf-sabotage en stagnatie/blokkage in mijn proces van zelf-ontwikkeling.

En dit patroon dat gebaseerd is op het geloof dat er geen fouten gemaakt mogen worden en dat alles als het ware steeds 'perfect' moet uitgevoerd worden - is op zich zeer absurd en compleet achterwaardse redenering wanneer het aankomt op het opvoeden van een kind. Je kan immers niet verwachten van een kind dat het iets zomaar 'kan', zonder dat het ooit de kans gekregen heeft om zich te ontwikkelen in die specifieke 'handeling'/'vaardigheid'.

Dit specifieke patroon is gebaseerd op het onderverdelen van de realiteit/mensen op basis van hun 'kunde', op basis van 'hoe goed ze zijn in iets', als dus een systeem van COMPETITIE, en het waarde hechten aan het 'verslagen' van een ander in het kunnen tonen dat je 'beter' bent dan hen in de bepaalde 'handeling'/'beweging' die je uitvoert, zoals waar alle sporten in deze realiteit op gebaseerd zijn -- het tonen dat je 'de beste' bent in een bepaalde beweging/handeling, zodat je je superieur kan voelen. Hetgeen dus eigenlijk een obsessie is met 'aanzien' krijgen van 'andere mensen', een obsessie met 'hoe een ander over je denkt'.

Dit is een zeer limiterende manier van kijken naar de werkelijkheid en mezelf, een manier waarin ik niets bijleer omdat ik enkel de aspecten zie waarin ik mezelf kan vergelijken met een ander in wat zij en ik doen, en mezelf dus enkel bezig houdt met 'hoe het eruit ziet', waardoor ik me absoluut niet bezig houdt met het daadwerkelijk 'perfectionneren' van wat ik doe, door bijvoorbeeld mijn eigen beweging niet te verkennen, door mezelf de vrijheid niet te geven om te bewegen, te ontdekken, te verkennen of nieuwe wegen in te slaan en nieuwe dingen uit te proberen.

Wat ik nooit heb ingezien is hoe eigenlijk deze hele realiteit van 'mensen' een spel is van COMPETITIE waarin die angst om 'fouten te maken' in kinderen geprogrammeerd wordt in het schoolsysteem --- door elkaar te beoordelen, en door 'neer te kijken op' kinderen die zogezegd 'minder presteren' of door zelfs kinderen regelrecht te PESTEN, 'de grond in te boren' wanneer ze niet bewegen/handelen/presteren volgens de voorgeschreven normen/regels.

Waarom bestaan er zelfs woorden als 'dom', 'idioot', 'achterlijk', 'marginaal', 'minder', 'inferieur', 'slecht', 'fout', 'stom', 'verliezer', 'lelijk', 'raar', 'abnormaal', enzovoort? Woorden waar we allemaal angst van hebben maar die we maar al te graag gebruiken in onze geest om een ander te omschrijven.

In de volgende blogs zal ik dieper ingaan op hoe ik mezelf heb toegestaan een negatieve waarde te geven aan deze woorden en dus een angst heb ontwikkeld van deze woorden - en hoe ik mezelf in die angst heb gesaboteerd in mijn fysieke expressie in deze wereld --- omdat ik besef dat het niet de woorden zelf zijn die 'schade aanrichten' of 'slecht/'negatief/beangstigend' zijn, maar het is ik die de woorden een 'betekenis'/'waarde' gegeven heb in mijn geest --- door te bestaan als een energetische entiteit als het EGO, dat constant op zoek is naar een 'hoge energie' waarin ik mij 'speciaal' en dus 'superieur'/'beter' kan voelen.

Ik zal ook kijken naar hoe ik mezelf heb laten vormen/programmeren door het schoolsysteem en mijn omgeving tijdens mijn kindertijd in en als een 'bevriezende/verlammende' angst van deze woorden en alles wat ik geassocieerd heb met het beoordeeld worden in en als deze woorden, zoals pesterijen, buitengesloten worden, bestraffing, pijn, verlies -- als wat ervoor gezorgd heeft dat ik mezelf heb onderdrukt in wie ik ben als mijn natuurlijke fysieke expressie in deze realiteit, en dat ik dus nooit werkelijk 'geleefd' heb.

Ik zie in mezelf hoe die 'competitie' in het alles 'juist', 'perfect' en 'beter' willen doen in feite een soort 'zelf-bescherming' is - tegen de beoordelingen en dus 'pesterijen' die ik heb ervaren tijdens mijn kindertijd, waarin ik het gevoel had dat mijn 'kinderlijke kwetsbaarheid' in hoe ik mezelf uitdrukte werd aangevallen door mijn omgeving -- en dat ik dus moest 'vechten' tegen zij die zich zogezegd 'superieur' wanen over mij, als dus de volwassenen, de 'andere mensen', door zelf ook te proberen om 'superieur'/'beter' te zijn dan andere mensen. Waarin ik mezelf compleet heb onderdrukt en verloren in het ego van de geest, in de plaats van trouw te blijven aan die 'kwetsbaarheid' als de zelf-eerlijkheid van het leven als wie ik werkelijk ben. hetgeen fascinerend is omdat ik op die manier enkel de angst om beoordeeld/gepest te worden zelf in stand heb gehouden, door het zelf te gaan doen in mijn geest, in het beoordelen van andere mensen op hoe zij zichzelf uitdrukken en mezelf daarboven te gaan plaatsen.

Dag 212: Faalangst - Zelf Vergeving

In deze blog-post deel ik de Zelf-vergeving statements gerelateerd aan het onderwerp in "Dag 211: Faalangst - Probleem, Oplossing en Beloning"


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf in de toekomst te projecteren aan de start van een project door te verlangen naar erkenning voor het eindresultaat

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik mezelf daarin in een energetische polariteit plaats van verlangen en angst - en dat de consequentie van het verlangen naar erkenning voor het eindresultaat is dat ik angst zal hebben om te falen, en waarschijnlijk niet zal beginnen aan het project uit angst om te falen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat verlangen naar erkenning voor het resultaat/product van mijn daden een zelf-sabotage is - door angst om te falen te creëren in mezelf en door niet in te zien dat het 'resultaat' dat ik verwacht van mijn daden als hoe ik het inbeeld in mijn geest/verbeelding NOOIT overeenkomt met de fysieke werkelijkheid en dat het daarom onmogelijk is om het 'project' in mijn geest om te zetten in fysieke realiteit en om het resultaat dat ik in mijn verbeelding heb als wat ik 'wil bereiken', werkelijk te bereiken in de fysieke werkelijkheid - omdat de geest een gelimiteerd systeem is van kennis en informatie gebaseerd op herinneringen als een 'persoonlijke interpretatie van de realiteit die ik zie met mijn ogen en dus niet gebaseerd is op of rekening houdt met hoe de fysieke realiteit werkelijk functioneert -- waardoor ik als het ware 'gedoemd' ben om te 'falen' aangezien het 'resultaat' dat ik bereik in de fysieke realiteit nooit overeen zal of kan komen met het 'resultaat' dat ik wil bereiken in mijn geest

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te saboteren in het uitvoeren van een opdracht/project/taak door mezelf in de toekomst te projecteren in mijn geest en mij in te beelden hoe ik het project tot een einde zal brengen, in en als het verlangen om erkenning te krijgen voor 'het resultaat', en door niet in te zien dat ik daarin de 'angst om te falen' creëer waarin ik mezelf saboteer in het daadwerkelijk uitvoeren van het project in de fysieke werkelijkheid, omdat ik nooit heb beseft dat de 'realiteit' in mijn verbeelding niet de realiteit is die HIER is als de fysieke werkelijkheid/substantie - en dat het uitvoeren van het project in fysieke werkelijkheid zoals ik het in mijn verbeelding heb gedaan onmogelijk is en dus 'gedoemd' is om te 'falen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te denken 'ik kan dit niet' bij het begin van een project als een gedachte van angst om te falen in wat ik doe

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben om kritiek te krijgen voor wat ik doe

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten programmeren door mijn familie in en als het geloof dat ik erkenning moet krijgen van andere mensen voor wat ik doe om te overleven in deze wereld, en dat ik daarom mijn expressie moet onderdrukken door na te denken over 'wat andere mensen zouden goed vinden'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe mijn familie geen inzicht had in de consequenties van hun daden - en dat ze niet zagen hoe ze angst om te falen aan het programmeren waren in mij door een negatieve waarde te geven aan 'fouten maken' in en als 'kritiek krijgen' - waardoor ik uiteindelijk niet meer zou durven mezelf uitdrukken of zelf beslissingen maken uit angst om fouten te maken

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de angst om fouten te maken te hebben gekopieerd van mijn familie door mezelf te definieren in en als de energetische polariteit van verlangen naar erkenning en angst om te falen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'falen' enkel in de geest bestaat in en als beoordelingen en in wezen niet echt is

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'falen' te definieren in en als 'competitie', als de angst om negatief beoordeeld te worden door andere mensen en daarom afgewezen te worden en te 'verliezen' - in de plaats van 'falen' te definieren als 'zelf-oneerlijkheid', als het 'vallen' in energie in het proces van zelf-realisatie, en dat dus 'angst om te falen' op zich een 'falen' is, als het 'vallen in energie', in de plaats van mezelf te vertrouwen in en als zelf-eerlijkheid, en mezelf uit te drukken in het moment in en als zelf-eerlijkheid, en zo te staan/bestaan als het levende voorbeeld van wat het leven werkelijk is en zou moeten zijn, als dus NIET een competitie met 'winnaars' en 'verliezers', maar als een onvoorwaardelijke zelf expressie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat als en wanneer ik angst heb om te falen, ik al 'gefaald' ben, door zelfs maar te overwegen om 'falen' toe te staan te bestaan in mezelf --- in de plaats van mezelf te vertrouwen in en als wie ik werkelijk ben als het leven zelf en in te zien dat er geen 'juist' of 'fout', 'goed' of 'slecht' is, er is enkel mezelf in en als zelf-eerlijkheid

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'angst om te falen' in wezen een excuus is om niet te groeien, leren, ontwikkelen en veranderen - door mezelf, in en als 'angst om te falen', te saboteren in het uitdrukken en dus leren kennen van mezelf --- door niet in te zien dat ik mezelf enkel kan ontwikkelen en dat ik enkel kan leren en groeien als en wanneer ik mezelf toesta mezelf onvoorwaardelijk uit te drukken in en als zelf eerlijkheid

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te saboteren in mijn leerproces, en in mijn proces van zelf-ontwikkeling, zelf-verandering en zelf-verbetering door mezelf te definieren in en als en te laten beinvloeden door angst om te falen als de angst om negatief beoordeeld en afgewezen/afgekeurd te worden door 'andere mensen' - in de plaats van in te zien dat, zolang ik mezelf definieer in en als een 'beeld' dat 'andere mensen' kunnen zien/beoordelen, ik mezelf 'gevangen' houdt in een gelimiteerde eendimensionele expressie van mezelf, en mezelf dus tegenhoudt in het werkelijk ontplooien, onwikkelen en ontdekken van mezelf als een interdimensioneel wezen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te identificeren met angst om te falen en mezelf te laten beinvloeden door angst om te falen, door onmiddellijk te stoppen met wat ik doe, en te zoeken naar afleiding, als iets dat mij een 'goed gevoel' zal geven - in de plaats van te ademen door de angst en in te zien dat ik in en als die angst mezelf enkel aan het saboteren ben in mijn proces van zelf-verandering, zelf ontdekking en zelf-expressie door mezelf gelimiteerd te houden in mijn fysieke expressie - en daardoor in mijn geest te gaan, in en als verbeelding en gedachten

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de angst om te falen een techniek is van de geest om ervoor te zorgen dat ik mezelf nooit zal realiseren als een fysiek wezen, als het leven zelf, in en als eenheid en gelijkheid, als wie ik werkelijk ben -- door mezelf te hebben toegestaan steeds te 'vluchten' van de angst om te falen in 'verbeelding' en gedachten, op zoek naar een positief gevoel, waarin ik mezelf nooit de kans geef om mezelf als fysieke expressie te ontdekken, leren kennen en realiseren

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd  'fouten maken' te verbinden met de ervaring van angst - door 'fouten maken' te beoordelen als 'negatief' en 'slecht'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'groei' en 'ontwikkeling' en een 'leerproces' onmogelijk is zonder 'fouten' te maken --- waarin 'fouten maken' in wezen zoveel betekent als 'proberen', 'leren', 'ontwikkelen' en 'perfectionneren'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat fouten maken zelfs noodzakelijk is in elk ontwikkelings- en groei-proces

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'fouten maken' te definieren als 'kritiek' krijgen van en beoordeeld worden door mensen en met een emotionele reactie in mezelf van angst --- in de plaats van 'fouten maken' te definieren in en als  het ontdekken, verkennen en ontwikkelen van wie ik ben als een fysiek wezen, tot in de perfectie - in het besef dat een 'perfect resultaat' onmogelijk is zonder het 'leerproces' dat eraan vooraf gaat


zelf correctieve statements volgen in Dag 213

Dag 211: Faalangst - Probleem, Oplossing en Beloning

Probleem:

Ik heb vaak ‘ideëen’ over ‘wat ik kan doen’, en dan voel ik mij opgewonden om eraan te beginnen. In mijn gedachten werk ik die ideëen al helemaal uit, waarin ik mij voornamelijk concentreer en bezighoud met het ‘erkennings-aspect’, met ‘hoe andere mensen mij zouden beoordelen’, hoe het project beoordeeld zou worden door ‘andere mensen’. ik pomp mezelf helemaal op en kan haast niet wachten om eraan te beginnen, met een hoge energetische ervaring/motivatie. Maar dan, om er werkelijk aan te beginnen, om daadwerkelijk het idee om te zetten in fysieke daden/beweging, dan ‘valt’ de energie als het ware naar beneden en bombardeer ik mezelf in mijn geest met gedachten over al wat er zou kunnen mislopen en allerhande redenen voor waarom het ‘mij niet zal lukken’ en waarom ik er dus beter niet aan zou beginnen. Uiteindelijk voel ik me gefrustreerd wanneer ik eraan begin omdat ik het gevoel heb ‘vast te zitten’ in de gedachte dat ik ‘niet weet hoe ik het moet doen’ als een ‘angst om te falen’, waardoor het hele proces iets frustrerend wordt, en ik vaak uiteindelijk helemaal opgeef.

Dus, het probleem in deze situatie is concreet dat ik het ‘plan’/’project’ in mijn geest tracht uit te voeren, in de geest die alleen maar op zoek is naar ‘energie’ en dus naar ‘erkenning’, ‘aanzien’, ‘success’, ‘aandacht’ en ‘seks’/’relaties’, waarin ik een ‘projectie’ maak van de ‘realiteit’ en mij inbeeld dat ik aan het project aan het werken ben. wat ik me hierin echter niet realiseer is dat de geest/verbeelding nooit werkelijk gebaseerd is op reële fysieke parameters en vergelijkingen/verhoudingen, omdat het maar een ‘projectie’/’reflectie’/’interpretatie’ is van de fysieke werkelijkheid waarin ik de beelden die ik zie van de realiteit, als de ‘reflectie’ van de fysieke substantie, gebruik om een ‘film-wereld’ op te bouwen in mijn geest, waarin ik het ‘hoofdpersonage’ kan spelen, en waarin alles draait rond het krijgen van ‘aandacht’/’aanzien’ en dus het genereren van energie/opwinding in mezelf. Hetgeen wil zeggen dat de geest absoluut niet te betrouwen is wanneer het aankomt op het doorlopen van een fysiek project, omdat de geest een systeem is van energie, wiens enige functie het is om meer energie te produceren. De geest zal dus enkel beelden opwerpen die in functie staan van het genereren van energie, zonder werkelijk geïnteresseerd te zijn in de fysieke werkelijkheid, en of ik al dan niet een project kan uitwerken of daadwerkelijk iets kan bereiken in de fysieke werkelijkheid.

De geest zal mij dus eerder saboteren in de fysieke uitvoering van mijn projecten dan ondersteunen, door mij geoccupeerd te houden in allerlei angsten en verlangens die op zich weinig tot niets met de eigenlijke praktische, dagelijkse, fysieke werkelijkheid te maken hebben --- hetgeen resulteert in een ‘passiviteit’ en een ‘stagnatie’ in het ‘opbouwen’ van mijn leven hier op aarde en in het maken van beslissingen en het uitvoeren en doorlopen van die beslissingen.


De voorspelbaarheid/oorsprong/consequentiele creatie van dit Probleem:

Waar komt dit probleem vandaan? Waarom is het dat ik eerder op mijn geest ga vertrouwen in het uitvoeren van fysieke projecten dan op de fysieke werkelijkheid als hoe die zich in elk moment presenteert?

Ik heb al vastgesteld dat de reden van mijn participatie in verbeelding over het uitvoeren van een project het verlangen naar erkenning is voor het ‘eindresultaat’ van dat project.
En die vergelijking die ik heb gemaakt in mezelf tussen ‘een fysiek project uitvoeren’ en ‘er erkenning voor krijgen van andere mensen’ is een patroon dat ik ‘van thuis’ heb meegekregen door op te groeien in een omgeving die veel waarde hechtte aan en nadruk legde op de ‘resultaten’ van je daden, wat je kan bewijzen/voorleggen in verband met hoe je je tijd hebt doorgebracht. Een omgeving die vrij bekritiserend was over hoe ik mijn leven inschikte en waarin ik mij ‘verplicht’ voelde om aan te tonen dat ik iets bereikt had en dat mijn tijd dus niet ‘verspild’ was aan ‘nutteloze’ zaken, zodat ik geen kritiek over mij heen zou krijgen.

Waardoor ik uiteindelijk begon te liegen over wat ik had gedaan om mijn omgeving tevreden te stellen en zo kritiek te ontwijken. En zo ben ik zelf meer waarde gaan hechten aan wat mijn omgeving DENKT over wat ik zogezegd gedaan en ‘bereikt’ heb in mijn leven en dus het ‘erkenning krijgen’, dan wat ik eigenlijk daadwerkelijk doe, als de realiteit van mijn leven en wie ik ben.

Hierin ben ik een energetische persoonlijkheid gaan ontwikkelen waarin ik mezelf heb geidentificeerd met het positieve gevoel dat ik ervoer wanneer mijn omgeving tevreden was over en mij erkenning gaf voor wat ik zogezegd had gedaan, en de ‘negatieve’ ervaring van angst om kritiek te krijgen die daaronder lag --- waardoor ik dan ben beginnen participeren in verbeelding, als het mij inbeelden dat ik vanalles doe en dat ik er erkenning voor krijg, om die positieve energie te kunnen ervaren als wat ik geloofde nodig te hebben om ‘mezelf’ te kunnen zijn --- waarin ik verder en verder wegdreef van mijn eigenlijke fysieke participatie in deze wereld door een groeiend gevoel van onzekerheid in al wat ik daadwerkelijk doe, als een angst dat het mij niet zal ‘lukken’, dat ik niet zal ‘slagen’ en dus niets zal bereiken om erkenning voor te krijgen --- het was immers zoveel makkelijker om te ‘leven’ in mijn verbeelding waarin alles mogelijk was, waarin ik beroemd kan zijn en zoveel kan ‘bereiken’ en waarin ik altijd erkenning krijg van het ‘virtueel’ publiek in mijn geest – en waarin ik mij dus continu positief kan voelen over mezelf.


Oplossing

In het doorlopen van en kijken naar het ‘voorspelbaarheids-’ aspect van dit probleem, als hoe dit specifieke ‘persoonlijkheids-/gedrags-virus’ ontstaan is, kan ik zien dat dit hele construct van ‘angst om te falen’ als zelf-sabotage in wezen een voorspelbare/voorgeprogrammeerde emotionele reactie was in en als mijn ‘geest’ op hoe mijn omgeving zich uitdrukte tegenover mij in en als het ‘verwachten/eisen van resultaten’ en dat de ervaring van mezelf in deze wereld met andere woorden volledig anders zou zijn geweest als mijn omgeving op een andere manier met mij zou zijn omgegaan.

Dit ‘eisen van resultaten’ als het ‘product van je arbeid’ is in en op zichzelf een ‘overlevings-programma’ dat gestuurd wordt door hoe onze samenleving functioneert en hoe mensen gedwongen worden om meer waarde te hechten aan ‘het product’ van je expressie in de vorm van ‘aanzien’/’erkenning’ en dus ‘geld’/’success’, dan je expressie zelf als ‘wie je bent’. En dus ligt de ‘oplossing’ van dit specifieke probleem in wezen in het veranderen van de structuur van onze samenleving, zodat mensen zich meer kunnen ontspannen in wat ze doen in deze wereld, en kunnen genieten van hun expressie, zonder zich zorgen te hoeven maken over of het wel iets zal opleveren/opbrengen – zonder zich dus zorgen te hoeven maken over hun overleving in deze wereld. Omdat het duidelijk is dat het ‘overlevings-gerichte’ model enkel angsten en stress produceert die eerder verlammend en onderdrukkend dan motiverend en opbouwend werken wanneer het aankomt op de fysieke uitdrukking/expressie.

Een oplossing is dus een Gelijk Geld Kapitalisme Systeem, waarin de ‘competitieve factor’ tussen mensen afgezwakt zal worden, en mensen dus de ‘vrijheid’ krijgen om zichzelf uit te drukken en hun expressie te ontdekken en verkennen in de plaats van steeds te moeten ‘streven’ naar bepaalde ‘resultaten’, ‘beloningen’, ‘erkenningen’ en ‘prijzen’ om de individuele waarde in de samenleving te ‘bewijzen’, hetgeen, zoals in mijn geval, kan resulteren in een reactieve staat van ‘opgeven’ als absolute ‘passiviteit’ als een product van ANGST en een gebrek aan voldoende ‘coping-mechanismen’ in het ‘omgaan’ met die angst.

Een bijkomstige oplossing voor dit probleem – één dat gelijk opgaat met een verandering in economisch stelsel – is een ondersteuning voor ouders om zichzelf te onderwijzen in hoe de menselijke geest functioneert, en dus in wat de consequenties als de ‘voorspelbare gevolgen’ zullen zijn van hun gedrag/expressie tegenover hun kind, in het besef dat zij de ‘creators’, de ‘programmeurs’ zijn van wie hun kind uiteindelijk zal zijn in deze wereld – en dat de menselijke geest een voorspelbaar programma is dat functioneert aan de hand van voorspelbare ‘codes’/’programma’s’/’patronen’, en dus op een voorspelbare manier geprogrammeerd kan worden tot het beste resultaat.

Tot we echter tot zulk een verandering kunnen komen, besef ik de noodzaak van het uitspitten en onderzoeken van de ‘menselijke geest’ als de ‘persoonlijkheids-/gedrags-virussen’ die zowel een gevolg als een oorzaak zijn van de huidige ‘samenlevings-vorm’, en het stoppen van die ‘virussen’ in mezelf, zodat ik kan staan/bestaan als een levend voorbeeld en bewijs dat ware verandering mogelijk is – hetgeen een proces inhoud van het dagelijks toepassen van zelf-eerlijkheid, zelf-vergeving en zelf-correctie. Ik zal dan ook, in de blog die volgt, mijn zelf-vergeving delen in verband met dit specifieke ‘persoonlijkheids-/gedrags-virus’.


Beloning:

De beloning ten gevolge van deze voorgestelde verandering in ‘samenlevingsstructuur’/’economisch model’ op persoonlijk vlak is dat een individu de ‘vrijheid’ heeft om zichzelf op een ontspannen manier uit te drukken, en dingen uit te proberen, te experimenteren en te testen – zonder dat daar druk achter ligt om iets te ‘presteren’, te ‘behalen’ of te ‘bereiken’, waardoor een persoon ook minder geneigd zal zijn om te ‘vluchten’ van de ‘angst’/’stress’ in verband met een mogelijk ‘falen’ in verbeelding. Het individu zal de zekerheid en veiligheid ervaren om de FYSIEKE werkelijkheid te ontdekken en om zichzelf als een fysieke expressie te ontdekken, ontwikkelen, uit te drukken en verkennen.

Op sociaal/economisch vlak zal dit uiteraard ook resulteren in een ‘rijkere’ samenleving, met veel meer mogelijkheden om nieuwe ontdekkingen en vooruitgangen te maken op alle vlakken – omdat meer mensen ‘uit hun schelp’ zullen kruipen, waardoor er meer ‘expressies’ zullen ontstaan, waar iedereen baat bij zal hebben. We zullen immers de ‘tijd en ruimte’ hebben om werkelijk op een zorgzame manier om te gaan met onze fysieke omgeving en uit te testen wat werkt en wat niet, wat we kunnen veranderen en hoe het beter kan, omdat de stress, gehaastheid, druk en angst in verband met ‘geld verdienen’ en ‘overleven’ wegvalt.

Dag 210: De Oplossing voor Erfenis-Fraude en Koningshuis Problematiek in België

Probleem:

Een probleem dat de laatste tijd in de kranten staat in verband met de dotaties die de Koninklijke familie ontvangt van de belastingen van 'het Volk', is dat ontdekt werd dat Fabiola haar erfenis in zelf opgerichtte stichtingen stortte om zo de successierechten op die erfenis te ontlopen - waarop de regering/'het volk' dan reageerde met verontwaardiging omdat ze het geld dat ze krijgt van 'de Staat' niet her-investeert in de staat door de, door de wet bepaalde, belastingen te ontduiken.

Dit zette een discussie in gang om de dotaties aan de koninklijke familie te herzien, en werpt opnieuw de vraag op of we die koninklijke familie in België wel nodig hebben in de eerste plaats.

Dit probleem heeft verschillende dimensies:

• er is de 'persoonlijke' dimensie van het bestaan van de koninklijke familie in België als een 'traditie' die al lange tijd in België wordt verdergezet, waaraan 'het volk' bepaalde verwachtingen en eisen stelt in verband met hoe ze zich presenteren en hoe hun leven er moet uitzien om de zogezegde 'representatieven' te zijn van 'ons koninkrijk' - waarvoor ze dan ook rijkelijk vergoed worden. In die zin zijn wij allen verantwoordelijk voor de creatie en het bestaan van dit koningshuis als wat we al die tijd aanvaard hebben in onze samenleving, en de 'vervreemding' van de 'royals' van de rest van de samenleving.

• er is de economische dimensie van zovelen euros die per jaar via belasting naar het koningshuis vloeien als 'dotaties' - zonder een overzichtelijke voorstelling van wat precies de bijdrage van het koningshuis is voor de economie van onze samenleving, wat ze met andere woorden 'terug-geven' - waardoor we niet in staat zijn om uit te maken of we dit koningshuis nu wel dan niet nodig hebben, hetgeen vaak conflict creëert doordat mensen het koningshuis gaan beschuldigen en zich kwaad gaan maken op de 'royals' omdat zij zoveel geld 'krijgen' van ons vanuit een 'traditie', zonder dat wij een duidelijk zicht hebben op wat precies de functie is van deze mensen in onze samenleving, als dus het 'waarom' ze precies zoveel geld krijgen en wij niet

• er is de sociale dimensie van het aanstellen van deze 'royals' om te bestaan als 'voorbeeldfunctie' voor 'het volk' - waarin velen vinden dat het koningshuis moet blijven bestaan omdat ze vertrouwen hebben in het haast 'perfecte' beeld dat opgevoerd wordt van/door 'de Koninklijke Familie' -- hetgeen noodgedwongen vroeg of laat uit elkaar zal vallen, bijvoorbeeld nu met het gesjoemel met de erfenis van Fabiola, omdat dit beeld uiteraard niet is wie ze werkelijk zijn, het is immers hun job om zich zo te presenteren en 'het volk' een zekere 'troost', 'hoop' en gevoel van 'vertrouwen' te bieden en het daarin met andere woorden af te leiden van de problematiek die zich afspeelt in onze huidige samenleving

 Oplossing

De oplossing die een Gelijk Geld Kapitalisme Systeem biedt voor dit specifieke probleem is de toepassing van absolute transparantie op alle vlakken van de samenleving, zodat er geen misverstand en dus ook zo weinig mogelijk conflict kan bestaan over waarom welk geld waar naartoe gaat, waarom we precies belastingen betalen, waar dat belastingsgeld naartoe gaat en waarom.

Wat betreft de aanwezigheid van het Koningshuis in België zal dit herbekeken moeten worden, in termen van of het al dan niet werkelijk een functie heeft in onze samenleving, met het oog op het zo praktisch en leefbaar mogelijk maken van onze samenleving voor iedereen.

Indien er besloten zou worden dat het Koningshuis blijft bestaan, zal er ook gekeken moeten worden naar een meer duidelijke 'job-beschrijving' van de zogezegde 'royals'. Op dit moment krijgen ze geld alleen maar omdat ze van een bepaalde 'bloedlijn' afstammen, omwille van de 'familie' waar ze uit voortkomen, hetgeen op zich geen echte reden zou mogen zijn voor waarom iemand 'meer waard' is dan een ander. Een 'job-omschrijving' die een 'royal' zou kunnen vervullen is bijvoorbeeld om te fungeren als 'cultureel erfgoed', een toeristische attractie als het ware - die, in de vorm van 'levende kunst' door middel van 'de manier waarop zij leven', instaan voor het onderwijzen en informeren van mensen over de geschiedenis van België, aangezien zij als afstammelingen van de zogezegde 'machtshebbers' een perspectief kunnen bieden op hoe het land België al die tijd werkelijk geregeerd geweest is --- hetgeen informatie is die wij bijvoorbeeld nu niet krijgen in onze geschiedenisboeken.


De rol van 'royal' zal dus meer praktisch worden en ingesteld worden op basis van hoe zij de samenleving kunnen ondersteunen -- en in een Gelijk Geld Kapitalisme Systeem betekent dat zoveel als dat ze ook gelijk gewaardeerd/beloond/betaald zullen worden met elk ander individu in de samenleving, gesteund op het principe dat elke taak even belangrijk en essentieel is voor het wel functionneren van de hele samenleving en dat elk individu dus ook gelijk gewaardeerd/beloond zou moeten worden.


 Beloning 

De beloningen die ervaren zullen worden ten gevolge van deze verandering:

Op persoonlijk en sociaal vlak -- door het verdwijnen van de 'grens'/'afscheiding' tussen 'royal' en 'niet royal' in termen van beloning/waardering zullen individuen een groter gevoel van zelf-waarde gaan ervaren, omdat we beseffen dat de familie waar we al dan niet van afkomstig zijn niet bepaalt hoeveel we als wezen waard zijn in deze wereld/samenleving en omdat dit besef ook praktisch geleefd wordt in het ontwerp en de structuur van de samenleving waarin we bestaan - aangezien de 'royals', door middel van hoeveel geld ze 'verdienen', gelijk staan met elk individu in de samenleving, en daarin zowel letterlijk als figuurlijk, niet meer op een troon geheven worden.

Zij die nu 'royals' zijn, zullen werkelijk in de samenleving staan, tussen alle andere mensen, en zullen voor de eerste keer kunnen ontdekken wat het leven werkelijk inhoudt, en wie zij werkelijk zijn als een 'mens tussen de mensen' - terwijl er nu een vervreemding en isolatie plaatsvindt van 'de royals' tegenover 'het volk' doordat ze van bij hun geboorte in een rol/definitie geduwd worden van 'beter/meer dan' te zijn, hetgeen op zich ook zorgt voor een verdraaiing in hun 'wereld-beeld' als een 'sociale stoornis' en hen bijgevolg niet in staat stelt om te functioneren in de samenleving op een manier die het beste is voor de hele samenleving, laat staan om een 'voorbeeldfunctie' voor andere mensen te bekleden.


Op economisch vlak zal er een stop gezet worden op het uitgeven van belastingen aan 'dubieuze zaken', met andere woorden, aan dingen waar 'de belastingbetaler' geen zicht heeft in het waarom, wat en hoe, zoals bijvoorbeeld 'het Koningshuis'. Door de transparantie in hoe het belasting-geld gebruikt wordt, en wat de precieze functie is van elk onderdeel, elke job, van/in de samenleving, zal er een economisch stabieler systeem ontstaan omdat elk mens zijn verantwoordelijkheid ziet in het geheel -- elk mens zal precies kunnen zien wat er nodig is en waarom en wat de consequenties zullen zijn op termijn als we onze 'verplichtingen' in de samenleving niet vervullen. Waardoor de stelling 'Preventie is het beste medicijn' beter toegepast zal kunnen worden.