Dag 416: Waarom en Hoe bestaat De Groep In en Als Mezelf?

Dit is een verderzetting van "Dag 415: Samen maar toch alleen - jezelf blijven in een groep van mensen"



Zelf-Vergeving Dimensie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf in mijn beweging, handelingen en gedrag te laten beïnvloeden door mijn omgeving als de groep van mensen waarin ik mij bevindt en de ideëen die ik in mijn geest gecreëerd heb in verband met wat het wil zeggen en wat het betekent om in een groep te leven

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'in groep leven' te associeren en verbinden in mijn geest met 'overleving' en voorgeprogrammeerde gedachten en ideëen in verband met hoe de 'groepsdynamiek' moet bestaan tussen de verschillende individuen in de groep en hoe ik mezelf moet gedragen in de groep teneinde te 'overleven' in de groep en dus de groep te gebruiken in functie van mijn persoonlijke belangen van overleving --- en daarin dus geen verantwoordelijkheid te nemen voor hoe de groep bestaat of wat er bestaat in en als de groep of hoe de individuen in de groep handelen en wat de consequenties/gevolgen zijn van die handelingen - door enkel te geven om en bezorgt te zijn om mijn overleving en of ik van de groep kan krijgen wat ik wil en geloof nodig te hebben

ik vergeef mezelf dat ik een ervaring van twijfel, onzekerheid en angst heb gecreëerd in mezelf in relatie tot mijn handelingen/gedrag/beweging in de groep van mensen waarin ik mij bevindt - door mijn handelingen/gedrag/beweging te baseren op het startpunt van de groep te willen gebruiken voor mijn persoonlijke belangen en doeleinden en daardoor de groep te willen manipuleren door middel van mijn handelingen/gedrag/beweging zodat ik krijg wat ik wil --- en daardoor dus een constante onzekerheid, angst en twijfel te ervaren in mezelf in en als gedachten van 'wat als de groep mij niet aanvaard', 'wat zal de groep van mij denken', 'wat als ze mij niet goed vinden', 'zullen ze mij wel aanvaarden', etcetera

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de ervaring van twijfel en onzekerheid en angst in relatie tot mijn handelingen en gedrag, een gevolg is van het feit dat ik geen verantwoordelijkheid neem voor mijn expressie/handelingen/gedrag - door mijn expressie in het teken te stellen van overleving en dus mijn expressie te definieren in en als manipulatie van mijn omgeving als 'de groep' door bvb het gedrag van de mensen om mij heen te kopieren of mij te gedragen zoals ik denk dat de mensen om mij heen zullen goedkeuren

ik vergeef mezelf dat ik de idee in mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan dat ik het gedrag van de mensen in de groep om mij heen moet kopieren en dat ik mezelf moet uitdrukken op een manier die zij goed vinden en aanvaarden - zodat ik kan overleven in de groep --- omdat dat is wat ik impliciet geleerd heb tijdens mijn kindertijd in deze wereld, in relatie tot de groepen waar ik mij in bevond zoals mijn familie - waarin ik heb geobserveerd en geleerd dat ik krijg wat ik wil in/van de groep als/wanneer ik een kameleon wordt in de groep en mezelf gedraag als een lid van de groep door hun gedrag te kopieren

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd het zelfsturende en zelfbepalende principe te zijn in en van de groep en zelf te bepalen wat een groep werkelijk is in de zin van wat het beste is voor al het leven als mezelf -- door mijn definitie en ervaring van/in een groep te laten definieren en bepalen door mijn omgeving als het geldsysteem in deze wereld waarin alle interactie tussen mensen draait rond en bepaald wordt door geld en waarin groepen van mensen functioneren op basis van en in functie van het proberen te functioneren in het huidige geld systeem en elkaar veilig houden in het huidige geld systeem --- in de plaats van in te zien dat het huidige geld systeem net hetgene is dat zou moeten bestaan en functioneren als de 'groep' die ondersteuning biedt aan elk lid van de groep als elk levend wezen op aarde --- en dat het dus eigenlijk geen steek houdt dat er aparte groepen gevormd worden en bestaan in de wereld die in functie staan van het beschermen van de individuen in de groep tegenover het geld-systeem

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd het concept van een 'groep' te definieren in en als een samenwerking tussen mensen die gebaseerd is op het nemen van verantwoordelijkheid voor al wat bestaat in deze wereld en realiteit - als het hele economische systeem, de hele mensheid en de natuur --- en daarin bewegen op een manier die richting geeft aan al wat bestaat in deze wereld teneinde een wereld te creëren die bestaat als een organisme van ondersteuning voor elk lid/deel van de groep als elk levend wezen op aarde

ik vergeef mezelf dat ik afgescheiden groepen heb toegestaan te bestaan in en als deze wereld en realiteit, als mensen die elkaar ondersteunen om elkaar te beschermen tegen het geld systeem  - in de plaats van in te zien dat dat net de reden is waarom mensen zich bedreigd voelen door het geld systeem en waarom het geld systeem niet bestaat op een manier die het beste is voor elk wezen --- omdat de individuen in het geld systeem dat systeem niet zien als hun 'groep', omdat ze zichzelf hebben afgescheiden van deze wereld door zichzelf te definieren in en als hun persoonlijke 'groep' zoals familie, religie, cultuur, ras, leeftijd, geslacht, enzovoort en daarin enkel die specifieke wezens willen beschermen en de rest van de wereld links laten liggen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd verantwoordelijkheid te nemen voor hoe groepen bestaan in deze wereld en realtieit - door nooit te hebben ingezien dat dat is hoe ik groepen heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in en als deze wereld en realiteit en dus hoe ik bijgevolg deze hele wereld en realiteit heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in en als absolute afscheiding en conflict --- waarin ik bijgevolg verlang om bij een groep te horen teneinde bescherming te krijgen tegenover de rest van de wereld --- in de plaats van in te zien dat hoe ik groepen toesta te bestaan in en als mezelf als hoe ik groepen heb gedefinieerd in mijn geest, op basis van voorgeprogrammeerde ideëen, observaties en ervaringen, is hoe ik groepen toesta en accepteer te bestaan in en als deze wereld en realiteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te erkennen als een verantwoordelijke factor in deze realiteit door mijn macht zomaar weg te geven aan mijn omgeving en aan hoe groepen bestaan in deze wereld en reaiteit, als de definitie van 'groepen' die ik geleerd en gekopieerd heb van mijn familie, het schoolsysteem, de media, de samenleving en vrienden, als al de 'groepen' van mensen waar ik mezelf mee geassocieerd en gedefinieerd heb - en daarin nooit mijn positie als medeverantwoordelijke in die groep te hebben gezien, beseft of erkent door 'de groep' altijd te zien en te definieren als 'meer', 'groter', 'machtiger' en 'superieur' dan mezelf ---- in de plaats van in te zien dat een groep altijd gelijk is aan de som van de individuele delen, en dat als dus de individuele delen geen verantwoordelijkheid nemen en niet staan als een stabiel deel van verantwoordelijkheid in en als de groep, dan is de groep als geheel dus niet stabiel of verantwoordelijk

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het mijn verantwoordelijkheid is als mens in deze wereld, als deel van de groep van de mensheid en van het economische en ecologische systeem op aarde - om te staan/bestaan als een levend voorbeeld van wat de groep als geheel zou moeten zijn, omdat de groep onmogelijk meer of anders kan zijn dan de individuele delen in en van de groep --- en dat het dus mijn verantwoordelijkheid is om te bestaan als een representatie van wat het beste 'model'/'structuur'/'bestaan' is van 'de groep'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als de ervaringen van twijfel, onzekerheid en angst  als de ervaring van het weggeven van mijn verantwoordelijkheid voor/van wie ik ben als co-creator van deze realiteit en de groep van de mensheid en het leven op aarde --- in de plaats van in te zien dat ik de groep BEN, en dat, wat ik toesta te bestaan in en als mezelf is wat ik toesta te bestaan in en als de groep --- en dat het dus mijn verantwoordelijkheid is om te bestaan ALS de groep, als het levende voorbeeld van wat het beste is voor al het leven op aarde als elk lid van de groep van het LEVEN

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'bij de groep horen' niet wil zeggen 'hetzelfde doen als de groep' of 'er hetzelfde uitzien' of 'mij hetzelfde gedragen' of 'geaccepteerd worden door de groep' of 'erkenning krijgen van de groep --- het willen erkenning/aanvaarding krijgen van de groep is immers gebaseerd op het startpunt van mezelf niet zien/aanvaarden/ervaren als een volwaardig lid/deel van de groep en dus in feite het tegenovergestelde is van 'bij de groep horen --- en dat, werkelijk 'bij de groep horen' wil zeggen dat ik mezelf uitdruk vanuit het startpunt van het besef dat ik HIER besta, ALS een deel van de groep van het leven op aarde en dat ik daardoor/daarin inherent in mezelf de verantwoordelijkheid heb voor de gehele groep --- en dat, als ik mezelf toesta mezelf te laten beinvloeden door de rest van de groep, dat ik dan die verantwoordelijkheid uit handen geef en mezelf verwerp uit de groep door mezelf af te scheiden van de groep, door niet in te zien dat 'deel uitmaken van de groep' wil zeggen dat ik besta ALS de groep in en als mezelf, en dat dus 'de groep' in wezen bestaat in en als 'alleenheid' in en als mezelf, waarin ik alleen sta/besta in en als verantwoordelijkheid voor al wat bestaat in en als mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het verlangen in mezelf om deel uit te maken van de groep in wezen is waar/waarin ik mezelf net afscheid van/verwerp uit de groep -- door 'de groep' te zien als iets dat bestaat buiten mezelf waar ik moet zien 'bij te horen', en niet in te zien dat 'bij de groep horen' impliceert dat ik verantwoordelijkheid neem voor de groep en sta/besta als een volwaardig deel van de groep en dat ik daarin sta/besta ALS de groep in en als mezelf --- waarin ik als de groep mezelf als individu aanvaard in en als de groep

Wordt Vervolgd in Dag 417

Dus, ik bedoel - wat impliceert het om werkelijk verantwoordelijkheid te nemen voor mijn daden, om werkelijk absoluut alleen te staan in mezelf --- in de zin van dat ik in elke daad, in elke handeling en elke beweging de statement maak van 'dit is wie ik ben - en dit is waar ik voor sta', zonder daarin mezelf te vergelijken met of af te meten aan de mensen die ik zie om mij heen --- maar om dus werkelijk volledig alleen te bestaan als een levende uitdrukking/expressie van 'wie ik ben' als een levend wezen. 'Alleen staan', in de zin van dat ik wel in een groep besta en samenwerk met een groep van mensen, en communiceer en omga met een groep van mensen -- maar dat ik daarin mezelf in en als wie ik ben, in woord en daad, niet compromitteer door mezelf aan te passen en te veranderen om meer te lijken op of te passen bij die mensen die ik zie om mij heen in en als 'de groep' -- en dat ik dus niet besta in en als een overlevingsangst en patronen van overleving, maar besta als een onvoorwaardelijke uitdrukking van het leven dat is/bestaat in en als mezelf. - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2013/12/dag-415-samen-maar-toch-alleen-jezelf.html#sthash.eWVzAcGa.dpuf

Dag 415: Samen maar toch Alleen - Jezelf Blijven in een Groep van Mensen

Hier op de Desteni Farm, waar ik mij bevindt in een groep mensen - komen veel van mijn patronen naar boven, van hoe ik leef en besta in mijn geest, die anders, wanneer/toen ik alleen woonde, nooit aangesproken werden en dus ook niet zo zichtbaar aanwezig waren.

Het is het punt van mij bevinden in een 'groep', een 'gemeenschap' van mensen waarin we allemaal deel uitmaken van een specifiek 'organisme' en elkaar daarin nodig hebben om te overleven en om het geheel van 'de groep' te doen functioneren -- dat bepaalde specifieke 'overlevings-patronen' in mezelf naar boven brengt en die ik makkelijker kan opmerken/zien in mezelf dan wanneer ik alleen zou leven in het systeem/de samenleving.

Wat ik heb gemerkt in mezelf de laatste tijd, als iets dat naar boven is gekomen in hoe ik mezelf ervaar hier op de Farm - is een ervaring van 'vermoeidheid', van een 'niet weten wat te doen met mezelf' --- waarin, ik wel bepaalde specifieke taken heb om mezelf mee bezig te houden, maar tegelijkertijd is er een ervaring van twijfel en onzekerheid in verband met hoe ik die taken zou uitvoeren of wanneer en vaak heb ik het gevoel dat ik mijn tijd aan het verdoen ben door zoveel te twijfelen --- alsof ik stagneer en vastzit in de ervaring van twijfel en onzekerheid, hetgeen een vorm van passiviteit creëert. En deze 'passiviteit' ervaar ik als een 'vermoeidheid' - waarin ik vaak tijdens de dag het gevoel heb dat ik gewoon in mijn bed wil gaan liggen en slapen -- omdat, het is immers makkelijker om te slapen en 'weg te dromen' dan mij zo verloren te voelen de hele tijd.

Wanneer ik deze ervaring nader onderzocht, door zelf-vergeving toe te passen in het moment waarin ik het opmerkte in mezelf - zag ik dat die twijfel en besluitloosheid in verband met mijn beslissingen en dus mijn zelf-beweging en zelf-sturing, verbonden is met een angst in mezelf om iets 'fout' te doen en om 'fouten' te maken, angst om niet de juiste beslissing te maken --- waarin, wat 'juist' is, bepaald wordt door 'de groep' -- en dus, angst dat, als ik niet de 'juiste' beslissing maak of iets 'fout' doe, dat de groep mij dan zal afwijzen en wegduwen en dat ik bijgevolg niet zal kunnen overleven als ik alleen in het systeem zou staan, zonder groep die mij ondersteuning biedt.

Dat is immers de idee die ik steeds heb gehad doorheen mijn leven in deze realiteit - is dat ik bepaalde groepen van mensen nodig heb, zoals mijn familie, en mijn vriendengroep en andere groepen zoals collega's enzovoort, om 'veiligheid' voor mij te creëren in deze wereld - en dat ik zonder die groepen 'verloren' zou zijn, omdat 'het systeem' in deze wereld in werkelijkheid medogenloos is voor de mens in het systeem, omdat, het systeem geeft niet om de mens, het systeem functioneert op basis van allerlei wetgevingen en regels die in veel situaties niet ondersteunend zijn voor individuen - waardoor elk mens dus ondersteuning nodig heeft van 'groepen', zoals familie en vrienden om elkaar te beschermen tegen/in 'het systeem'. Hetgeen eigenlijk heel absurd is omdat waarom bestaat het systeem in de eerste plaats niet als niet om een vorm van veiligheid en zekerheid te creëren voor elk mens?

En dus, de twijfel die ik in mezelf ervaar in verband met mijn dagelijkse taken en beweging in de groep - is in wezen een angst dat wat ik doe en de beslissingen die ik maak in de taken die ik uitvoer, niet in goede aarde zullen vallen in de groep en dat ik bijgevolg 'niet goed genoeg' bevonden zal worden door de groep en ik bijgevolg afgewezen en alleen achter gelaten zal worden, om alleen voor mezelf te staan en te zorgen in deze wereld/realiteit.

Dit is hoe ik als mens besta in deze wereld en hoe ik opgevoed ben - in en als de idee van 'dit systeem is een medogenloze realiteit en je hebt een groep van mensen nodig die voor je zorgen - dus je moet er alles aan doen opdat die groep jou goed en correct vindt en je aanvaard en accepteerd als een lid van de groep' - hetgeen vrij consequentieel is in de zin van dat deze houding ervoor zorgt dat ik niet werkelijk stil sta bij mijn daden en de echte effecten/gevolgen van mijn daden in/op mijn omgeving omdat ik te druk bezig ben met mijn daden/gedrag af te stemmen op het gedrag van de groep dat ik zie en oberserveer opdat ik aanvaard en gezien zal worden door de groep als een volwaardig deel van de groep omdat ik mij gedraag volgens de 'norm'.

Dus, ik bedoel - wat impliceert het om werkelijk verantwoordelijkheid te nemen voor mijn daden, om werkelijk absoluut alleen te staan in mezelf --- in de zin van dat ik in elke daad, in elke handeling en elke beweging de statement maak van 'dit is wie ik ben - en dit is waar ik voor sta', zonder daarin mezelf te vergelijken met of af te meten aan de mensen die ik zie om mij heen --- maar om dus werkelijk volledig alleen te bestaan als een levende uitdrukking/expressie van 'wie ik ben' als een levend wezen. 'Alleen staan', in de zin van dat ik wel in een groep besta en samenwerk met een groep van mensen, en communiceer en omga met een groep van mensen -- maar dat ik daarin mezelf in en als wie ik ben, in woord en daad, niet compromitteer door mezelf aan te passen en te veranderen om meer te lijken op of te passen bij die mensen die ik zie om mij heen in en als 'de groep' -- en dat ik dus niet besta in en als een overlevingsangst en patronen van overleving, maar besta als een onvoorwaardelijke uitdrukking van het leven dat is/bestaat in en als mezelf.

Omdat, enkel op die manier kan ik mijn macht opnemen die in mezelf bestaat in relatie tot deze realiteit waarin ik besta - de macht die inherent in mij aanwezig is door het feit dat ik hier ben, ik ben een deel van deze realiteit, een mens in het systeem -- evenwaardig en gelijk aan elk ander mens en levend wezen hier op aarde. Want, het feit dat ik hier besta, impliceert dat ik de macht, het vermogen en de mogelijkheid heb om mijn omgeving te beïnvloeden, op dezelfde manier als hoe mijn omgeving mij heeft beïnvloedt doorheen mijn bestaan hier op aarde.

En dus is het door in elk van mijn handelingen, daden en bewegingen - absolute verantwoordelijkheid te nemen --- door mijn daden/handelingen/beweging in deze wereld/realiteit af te stemmen op wat een realiteit/werkelijkheid zal creëren en manifesteren die het beste is voor elk levend wezen op aarde en bijgevolg mezelf. Omdat, als ik mezelf toesta mezelf te laten beïnvloeden en leiden in mijn gedrag/handelingen/beweging door een angst om niet te overleven, en daarin mezelf toesta mijn verantwoordelijkheid te plaatsen in 'de groep' door mezelf blindelings aan te passen aan de mensen om mij heen --- dan sta ik, in en als hoe ik mezelf uitdruk en bijgevolg de impact die mijn handelingen hebben op de realiteit/wereld waarin ik besta, een wereld/realiteit toe te bestaan die in lijn staat met de overlevingsangst die aan het startpunt ligt van mijn uitdrukking en daarin/daardoor dus bestaat ter ondersteuning van die overlevingsangst.

Wordt Vervolgd in Dag 416

Dag 414: Waarachtig Leiderschap is een Levende Toepassing

Dit is een verderzetting van "Dag 413: Wat is Echt Leiderschap?"

Zelf-Correctie Dimensie

Wanneer en als ik mezelf in een ervaring van minderwaardigheid zie gaan in relatie tot specifieke individuen in mijn omgeving die ik in mijn geest zie, beoordeel en ervaar als 'de leider' omwille van specifieke persoonlijkheidseigenschappen die ik in hen zie zoals zelf zekerheid, assertiviteit en besluitkrachtigheid - dan stop ik en ik adem --- en ik zie, besef en begrijp dat de eigenschappen en kwaliteiten die ik in dit individu zie, eigenschappen en kwaliteiten zijn die ik heb afgescheiden van en onderdrukt in mezelf en heb geprojecteerd in dit individu, om een excuus te hebben om mijn verantwoordelijkheid en macht in hun handen te leggen en dus niet aansprakelijk te moeten zijn voor mijn daden

hierin zie, besef en begrijp ik dat ik zelf de idee dat er 'maar één iemand de leider/baas kan zijn' heb gecreëerd in mijn geest omdat dat makkelijker is voor mezelf - dan kan ik mezelf ervan overtuigen dat het aanvaardbaar is om mijn verantwoordelijkheid en macht in de handen van een ander te leggen

ik zie, besef en begrijp dat de idee en het geloof dat er maar één iemand de baas kan zijn en ik met andere woorden gedoemd ben om een volgeling te zijn als en wanneer er iemand anders de positie inneemt van de baas/leider - een idee/geloof is dat ik heb gekopieerd van mijn omgeving, door mezelf te hebben laten programmeren in mijn geest met een voorgeprogrammeerde definitie van wat 'leiderschap' wil zeggen, als een machtsstrijd gebaseerd op en bepaald door voorgeprogrammeerde persoonlijkheidseigenschappen die bepalen wie de 'dominante' en wie de 'onderdanige' zal zijn

ik stel mezelf tot doel om het bepalende en sturende principe te zijn van mezelf in het herdefinieren en herprogrammeren van het begrip 'leiderschap' in mezelf, zodat ik 'leiderschap' op een praktische manier kan leven in en als mezelf en zodat ik dus geen slaaf ben van een systeem van zogezegd 'leiderschap' als hoe ik het geleerd heb van mijn ouders en leerkrachten en omgeving, waarin leiderschap nooit bestond op een manier die ondersteunend was voor mij, maar eerder op een manier die mij onderwierp en onderdrukte

ik zie, besef en begrijp dat echt leiderschap als een praktische realiteit van mezelf en een praktische toepassing in en als deze realiteit - is geen beeld of idee in mijn geest waarin ik in afscheiding besta van alle andere mensen --- echt leiderschap is eerder het in elk moment verantwoordelijkheid nemen voor de levens van de wezens om mij heen, en die levens ondersteunen en leiden/begeleiden tot een bestaan dat het beste is --- door in de eerste plaats mezelf te onderwijzen in verband met hoe de realiteit werkt en functioneert en wat het precies is dat wezens nodig hebben om te bestaan op de meest optimale manier

ik stel mezelf tot doel om leiderschap te leven als wie ik ben als een vanzelfsprekende uitdrukking van mezelf in mijn interactie met mijn omgeving in elk moment van ademhaling --- waarin ik geen erkenning of bevestiging of aandacht wil voor die zogezegde 'leiderspositie', en waarin het doel niet is om boven andere wezens te staan of 'meer'/'beter' te zijn of de baas te spelen, en het doel is niet dat ik mij positief kan voelen over mezelf --- maar waarin ik sta als een punt van stabiliteit en ondersteuning voor andere wezens zodat zij zichzelf kunnen realiseren als hun beste potentieel en zodat zij net als ik zichzelf kunnen realiseren als een ware 'leider', als het leven zelf in en als eenheid en gelijkheid

Dag 413: Wat is Echt Leiderschap?

Dag 413: Wat is Echt Leiderschap?

Dit is een vervolg van "Dag 412: Waarom kan er maar één Iemand de Leider zijn?"

Zelf-Vergeving Dimensie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als het geloof en de idee dat 'er maar één iemand de leider kan zijn', en daardoor wanneer ik in een groep van mensen ben, automatisch mijn macht en verantwoordelijkheid weg te geven aan de mens/mensen die zich gedragen alsof ze 'de baas' of 'de leider' zijn, namelijk mensen zie zelf zeker en assertief zijn, mensen die beslissingen maken in naam van de groep en die geen angst hebben om de groep te sturen/besturen --- door in mijn geest automatisch te aanvaarden dat zij 'de leider' zijn - omdat ik mezelf heb afgescheiden van die 'leiderschaps-kwaliteiten' van zelf zekerheid, assertiviteit en besluitkrachtigheid, en dan in relatie tot die persoon, mezelf vergelijk en denk van 'ik ben zo niet - dus ik ben minder dan deze persoon - dus deze persoon is een leider en ik niet' --- in de plaast van in te zien, te beseffen en te begrijpen dat ik tijdens mijn leven mijn macht en verantwoordelijkheid heb weggegeven en mezelf heb gedefinieerd als 'inferieur', als 'een volgeling' en impliciet aanvaard heb dat ik nooit een 'leider' zal zijn omdat ik schijnbaar de specifieke kwaliteiten er niet voor heb --- terwijl, de realiteit is dat ik die kwaliteiten nooit heb erkent in mezelf omwille van hoe ik heb geleerd van mijn omgeving om te bestaan en mezelf uit te drukken en aanvaarden als eerder 'een volgeling' en niet 'een leider'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'leiderschap' in deze wereld en realiteit en of iemand al dan niet een leiderspositie zal bekleden in deze wereld en zal uitgroeien tot een 'leiderspersoonlijkheid' - volledig afhangt van en bepaald wordt door de familie waarin mensen opgroeien en de specifieke omgeving waar mensen mee in contact komen en die hun persoonlijkheid vormgeeft - en dat echte leiderschapskwaliteiten nog nooit werkelijk ontwikkeld zijn door individuen in deze wereld --- omdat, het enige dat op dit moment uitmaakt wie de leider zal zijn en wie een volgeling is, zijn aangeleerde en gekopieerde persoonlijkheidseigenschappen en uitdrukkingen  --- waarin bijvoorbeeld het kind met de meest 'extraverte' en 'dominante' persoonlijkheid zal de leiderspositie innemen op de speelplaats terwijl kinderen met een introverte persoonlijkheid zullen de positie van volgeling innemen -- terwijl de ware kwaliteiten die werkelijk nodig zijn in en als leiderschap nooit onderzocht of ontwikkeld worden

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het principe/concept van 'er kan maar één iemand de leider zijn' gebaseerd is op en een gevolg is van het feit dat leiderschap in deze wereld bepaald wordt door voorgeprogrammeerde persoonlijkheidseigenschappen - en dus geen werkelijke zelf-gecreëerde uitdrukking is van individuen in en als zichzelf, waardoor leiderschap in deze wereld een kwestie van machtsstrijd wordt tussen mensen --- als een strijd tussen voorgeprogrammeerde persoonlijkheden --- terwijl, als leiderschap echt zou zijn, dan zou die strijd/conflict niet bestaan omdat de leiderschap is wie het individu werkelijk is als levend wezen, waardoor er dus ook niets te bewijzen valt en waardoor er ook geen sprake meer is van 'dominantie'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat echt leiderschap geen kwestie is van een machtsstrijd waarin er zogezegd maar één iemand de 'leider' kan zijn omdat er maar één iemand de 'winnaar' van de strijd kan zijn - en dat dat eerder de uiterlijke verschijning/vertoning/illusie is van leiderschap als een beeld en een idee in mijn geest --- en dat echt leiderschap eerder een kwaliteit is die bestaat in hoe ik in relatie sta met mezelf in en als zelf-integriteit en zelf-eerlijkheid --- waarin ik in mezelf de beslissing maak om de wezens in mijn wereld en realiteit te sturen en te 'leiden' opdat zij zien wat ik zie, ervaren wat ik ervaar, hebben wat ik heb, kunnen wat ik kan en ervaren wat ik ervaar - en daarin ook net als ik in en als de positie van 'leiderschap' kunnen staan --- waarin dus 'leiderschap' of 'de leider' zijn, geen uiterlijke verschijning of beoordeling is, geen beeld of idee is dat in de geest van de mens bestaat, maar eerder een levende expressie van wie ik ben in en als mezelf, waarin 'leiderschap' in wezen de zelf-integriteit, zelf-eerlijkheid en zelf-verantwoordelijkheid is die ik leef in en als mezelf in relatie tot al de wezens om mij heen

ik vergeef mezelf dat ik leiderschap heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in mijn wereld en realiteit als een machtsstrijd, waarin elk individueel mens verlangt om in de positie te staan van 'de leider' en erkenning te krijgen van elk ander individu voor die positie --- door mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd leiderschap van mezelf af te scheiden en te projecteren in en als een beeld en een idee in mijn geest --- waardoor ik van leiderschap een 'bezit' gemaakt heb dat maar 'opgeëist' kan worden door één iemand - in de plaats van het woord/concept/principe van 'leiderschap' praktisch te leven in eenheid en gelijkheid met mezelf, op een manier waarin elk levend wezen kan bestaan in en als de praktische toepassing en realiteit van 'leiderschap' --- waarin dus echt 'leiderschap' een ondersteuning impliceert van andere wezens, teneinde elk individueel wezen te assisteren om zichzelf te realiseren als een 'leider' in en als zichzelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat als 'leiderschap' niet ervaren kan worden door elk levend wezen individueel in eenheid en gelijkheid, dat leiderschap dan niet echt kan zijn -- en dat dus leiderschap als hoe ik het heb toegestaan en geaccepteed te bestaan in mezelf, niet echt leiderschap kan zijn, omdat het maar kan ervaren worden door één individu - omdat hoe ik de definitie van leiderschap heb toegestaan te bestaan als het 'macht/leiding hebben OVER andere wezens' - waardoor al die andere wezens zowieso geen 'leider' kunnen zijn, maar zich moeten schikken in de 'volgeling' positie --- waardoor deze vorm van zogezegd 'leiderschap' dus eigenlijk niet werkelijk leiderschap is omdat al wat het doet is het onderwerpen en onderdrukken van andere wezens in de plaats van het onvoorwaardelijk ondersteunen en 'begeleiden' van andere wezens om het beste te worden dat ze kunnen zijn


Wordt vervolgd in Dag 414

Dag 412: Waarom kan er maar één iemand de Leider zijn? - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2013/12/dag-412-waarom-kan-er-maar-een-iemand.html#sthash.4ntlnmML.dpuf

Dag 412: Waarom kan er maar één iemand de Leider zijn?

Samenleven met verschillende mensen, samen op één domein, waarin we dagelijks met elkaar in contact komen - opent interessante realiteiten in/van de Geest in mezelf. Zoals bijvoorbeeld een punt dat ik heb ervaren in relatie tot specifieke mensen - bepaalde vrouwen die in hun uitdrukking een soort van 'leidinggevendheid' resoneren - waarin ze weten wat ze willen en niet aarzelen om de mensen in hun omgeving te laten weten wat het is dat ze willen - op een manier die zeer rechtuit en direct is. En door hun rechtuitte en directe manier van spreken en handelen, heb ik in mijn geest automatisch de relatie/verbinding gevormd met de gedachte/idee dat zij 'de baas' zijn, dat zij 'de leider' zijn, de dirigent, degene die al de beslissingen maakt - en ervoer ik mezelf minderwaardig/inferieur tegenover hen.

Omdat, in mijn gedachte bestond er een idee van 'er kan er maar één de baas zijn' - hetgeen dus wil zeggen dat wanneer en als er één individu die rol/positie inneemt van 'de baas spelen' in hun gedrag/uitdrukking tegenover de mensen in hun omgeving -- dat die persoon dan automatisch die positie ook toegewezen krijgt door iedereen. Dan lijkt het wel alsof iedereen zich daarnaar schikt, en die ene persoon die zichzelf schijnbaar geprofileerd heeft als 'de leider', in die positie aanvaardt. Waarin er precies een onzichtbare structuur bestaat in en tussen mensen in groep, een soort van 'sociale stratificatie' - zoals in het dierenrijk, waarin je in groepen altijd een 'leider'/'alfa' hebt, en die 'leider'/'alfa', is eigenlijk gewoon een individueel wezen dat zichzelf heeft 'uitgeroepen' tot leider/alfa, door middel van een specifiek 'alfa-gedrag', een specifieke dominante manier van spreken/uitdrukken -- en elk lid van de groep aanvaard zichzelf als 'minder' dan de 'alfa', uit angst van die 'dominante expressie' van de 'alfa' --- en omdat, in en als het principe van 'er kan maar één de leider zijn', wil dat zeggen dat, als er een ander lid van de groep zelf de 'leider'/'alfa' wil zijn, dat dat individu de huidige leider/alfa moet uitdagen en gaan duelleren, en dat er dan conflict ontstaat -- hetgeen veel wezens niet zien zitten omdat je jezelf dan echt wel moet bewijzen in je kracht en macht en vermogen om een groep te leiden en beslissingen te maken --- waardoor vaak de leider/alfa niet uitgedaagd wordt.

Ik bedoel, dat is het systeem dat in mijn geest bestaat - die hele structuur die ik gereflecteerd zie in de natuur - dat hele idee van 'er kan maar één iemand de leider/alfa/beste/dominante zijn' --- en dat is waarom ik die specifieke persoon/personen in mijn omgeving definieer en beoordeel in mijn geest als 'de leider'/'de beste'/'de alfa'/'de baas', en waarom ik mij minderwaardig/inferieur voel tegenover hen. En, hand in hand hiermee gaat dan ook het principe/concept van 'verantwoordelijkheid' - en het fenomeen van het uit handen geven van mijn verantwoordelijkheid aan het wezen dat ik zie als de leider/alfa -- omdat ik in mijn geest aanvaard heb dat deze ene persoon 'beter' is dan ikzelf en daarin er dus onbewust vanuit ga dat die persoon meer/beter in staat is dan ikzelf om beslissingen te nemen en mijn leven en mijn realiteit in goede banen te leiden.

Dus, waar komt die specifieke structuur vandaan dat in mijn Geest bestaat, als de 'blauwdruk' van hoe ik mijn omgeving/wereld/realiteit zie en interpreteer en ervaar? Waar is het dat we zo een structuur leren? Omdat, terwijl natuurkundigen en antropologen en wetenschappers zouden durven beweren dat deze manier van denken 'natuurlijk' is, omdat het ook in de 'natuur' bestaat - is het toch niet 'natuurlijk' in de zin van dat het iets is dat aangeleerd wordt tijdens de kindertijd, omdat het een idee is dat eigen is aan de Geest --- ik bedoel, dat hele punt van 'ja, maar het bestaat toch ook in de natuur, en dus is het 'natuurlijk'', is een excuus dat mensen gebruiken om niet werkelijk te onderzoeken hoe het echt zit.

Want, waar die structuur begint, is wanneer je als baby/kind je omgeving begint te observeren - je omgeving waarin er altijd 'een baas' is, iemand die zich in een positie plaatst van leiderschap over jou - zoals je ouders, je leerkrachten, religieuze leiders, scoutsleiders, politici, werkgevers, etcetera. En, zelfs op de speelplaats tussen de kinderen onderling, is er steeds één iemand die zichzelf zal profileren als 'de leider', één iemand die altijd beslist welk spel er zal gespeeld worden, of wat de mening van de groep zal zijn over de nieuwkomer of over wie bij de groep mag horen en wie niet -- en die ene persoon is altijd het individu die dat specifieke 'alfa-gedrag' vertoont en die daarin zichzelf profileert en aanwijst als 'de beste'/'de leider'/'de baas'.

Maar, wat hierin eigenaardig is, is dat 'de baas'/'de leider' niet kan bestaan zonder de volgelingen - die te angstig zijn om op te staan en de leider/baas uit te dagen --- de 'volgelingen', namelijk alle andere individuen in de groep die gemakshalve hun verantwoordelijkheid in de handen leggen van de 'leider', omdat ze conflict willen vermijden.

Dus, wil dat dan zeggen dat 'leiderschap' als hoe het op dit moment bestaat in deze wereld/realiteit -- een kwestie is van conflict en dominantie -- in de zin van dat de enige reden waarom 'de leider' in die positie staat en al de macht heeft/krijgt, is omdat alle andere mensen angst hebben van die ene persoon, en niet zozeer omdat hij/zij werkelijk een 'leider' is, wat dat woord dan ook wil zeggen? Omdat, waarom is het in de eerste plaats dat de meeste mensen zichzelf niet willen of kunnen 'leiden'? Waarom is het in de eerste plaats dat we één iemand nodig hebben die al de touwtjes in handen neemt/heeft? Waarom is het dat we iemand nodig hebben die 'beter' is dan onszelf en die ons dan zal 'leiden'? Ik bedoel, waarom is het dat wij onszelf hebben aanvaard als 'inferieure/minderwaardige wezens' die schijnbaar niet in staat zijn om zichzelf te leiden/besturen en hun eigen beslissingen te maken?

En, is het zelfs mogelijk dat er mensen zijn in deze wereld die 'beter' zijn dan de rest van ons? Want, zijn we niet allemaal gewoon 'mensen' - van hetzelfde materiaal gemaakt? En zijn we daardoor niet allemaal één en gelijkmatig in staat om een 'leider' te zijn, om richting te geven aan onze omgeving, en dus om verantwoordelijkheid te nemen voor onszelf en onze omgeving?

En dus, in de confrontatie met die persoon in mijn omgeving die ik zie/ervaar als 'de leider', is het niet zozeer dat zij werkelijk 'beter' is dan ikzelf of dat ze werkelijk 'de baas' is - maar het is eerder mijn onzelfzekerheid en gebrek aan zelf vertrouwen in mezelf waardoor ik denk van 'nah, ik wil geen verantwoordelijkheid nemen voor mezelf en mijn omgeving, laat haar dat maar doen, dat is veel gemakkelijker' -- waardoor het LIJKT alsof zij 'beter' is dan mezelf --- hetgeen dus in werkelijkheid een IDEE is dat ik zelf gecreëerd heb in mijn geest om een excuus te hebben om zelf niet in die positie te staan van leiderschap en verantwoordelijkheid.

Omdat, met leiderschap en verantwoordelijkheid komt aansprakelijkheid - dan moet ik mezelf bewijzen in mijn woorden en mijn daden, want dan kan iedereen mij zien - dan is er nergens meer dat ik mezelf kan verschuilen of verbergen. Dus, heeft onze weerstand en onwil om zelf in de positie van leiderschap te staan te maken met ons verlangen om geheimen te houden en de mogelijkheid te hebben om te ontvluchten van de realiteit en onszelf te verschuilen, ver weg van andere mensen waar niemand zich bemoeit met waar wij ons mee bezig houden in ons leven -- met andere woorden: ons verlangen om dingen te doen die niet in lijn staan met de eigenschappen van oprechtheid, eerlijkheid en integriteit die een leider zou moeten bezitten?


Wordt vervolgd in Dag 413

Dag 411: Hoe kan Manipulatie een Uitdrukking zijn die het Beste is voor Allen?

Dit is een verderzetting van "Dag 410: Het Verleden is een Leugen"


Zelf-Correctie Dimensie

Wanneer en als ik mezelf in een emotionele reactie zie gaan van te willen ineenstorten en huilen als een reactie op de ervaring van een conflict tussen machteloosheid en frustratie in mezelf - dan stop ik en ik adem - en ik zie, besef en realiseer mij dat deze reactie een manipulatie techniek is die ik tijdens mijn kindertijd in mezelf ontwikkeld heb, uit angst van de kwaadheid van de mensen om mij heen wanneer en als ik iets niet zou kunnen

waarin ik zie, besef en begrijp dat ik mezelf, door te participeren en mezelf uit te drukken in en als die manipulatie, onderdruk en limiteer en minder/kleiner maak dan wie/wat ik eigenlijk ben --- omdat ik mezelf in en als die manipulatie heb aanvaard als een slachtoffer van de mensen om mij heen, net zoals ik mezelf als kind het slachtoffer voelde van mijn ouders/leerkrachten en de volwassenen om mij heen -- en dat dus, als ik mezelf toesta mezelf te definieren in en als die manipulatie, dat ik dan het verleden met/in mezelf blijf meedragen en mezelf blijf verminderen in en als mezelf net zoals ik mij vroeger 'minderwaardig' voelde tegenover mijn ouders/leerkrachten/volwassenen

waarin  ik zie, besef en begrijp - dat ik nooit werkelijk minderwaardig geweest ben tegenover mijn ouders/leerkrachten/volwassenen - en dat die ervaring van minderwaardigheid een voorgeprogrammeerde, voorspelbare ervaring is die in elk kind geprogrammeerd wordt via het schoolsysteem en het familie-systeem in deze wereld, en dat ervoor zorgt dat kinderen zich onderwerpen aan al de systemen in deze wereld en bijgevolg zullen leven en bestaan in deze wereld als exacte kopiëen van hun ouders en grootouders en dus nooit zullen opstaan om het systeem te veranderen

ik zie, besef en begrijp hoe ik mezelf opzettelijk aan het limiteren en onderdrukken ben door mezelf te definieren in en als emotioneel geladen herinneringen/momenten uit het verleden waarin ik reageerde op de angst die ik voelde in mezelf in relatie tot mensen in mijn omgeving en door mezelf uit te drukken in en als het mechanisme van manipulatie in en als mezelf door bvb te beginnen huilen als reactie op een angst in mezelf, waarin ik probeer om opzettelijk in te spelen op de emoties van mensen om mij heen --- omdat ik daarin een statement maak dat ik geloof dat de ervaring van minderwaardigheid is wie ik werkelijk ben

ik zie, besef en begrijp dat ik niet minderwaardig ben aan de mensen om mij heen en dat de ervaring van minderwaardigheid eerder een gevolg was van voorgeprogrammeerde factoren tijdens de kindertijd die de illusie/idee creëren dat het kind 'minder' is dan de volwassene

waarin, ik mezelf tot doel stel om op te staan in en als mezelf en in en als deze wereld en realiteit als een zelf-verantwoordelijk levend wezen, in en als het besef dat ik één en gelijk ben met elk ander mens --- door een proces van zelf-correctie te bewandelen waarin ik de emotionele en mentale brainwashing van het verleden corrigeer en mezelf herstel als een stabiel levend wezen dat staat/bestaat als een punt van onvoorwaardelijke ondersteuning --- als het levende voorbeeld van hoe een volwassen mens werkelijk zou moeten bestaan, op een manier die het beste is voor al het leven hier op aarde, als een stabiel, consistent en betrouwbaar wezen dat niet bestuurd wordt door persoonlijke gevoelens of emotionele reacties, maar dat zichzelf bestuurt en dirigeert

ik stel mezelf tot doel om manipulatie in en als mezelf te corrigeren tot een expressie/uitdrukking van mezelf die geen reactie is op voorgeprogrammeerde emotionele ervaringen en in functie bestaat van persoonlijke overleving/zelfbehoud - maar die eerder een uitdrukking is in/van mezelf van een geven om al wat bestaat als mezelf, waarin ik de verantwoordelijkheid op mij neem om al wat bestaat in en als mijn omgeving, te sturen, besturen en begeleiden vanuit en op basis van inzicht in en begrip van hoe alles bestaat, werkt en functioneert - om een bestaan te creëeren dat het beste is voor allen als mezelf

Dag 410: Het Verleden is een Illusie

Dit is een vervolg van "Dag 409: Hoe het Verleden het Heden bepaalt"

"En dan, de ervaring van 'instorten' en 'huilen' in en als de emotionele ervaring van wanhoop, machteloosheid, hulpeloosheid en verlorenheid - is in feite een moment van manipulatie - omdat ik op dat moment inzie dat het mij niet zal lukken, en dat dus 'de volwassenen' kwaad zullen worden op mij omdat het mij niet lukt. En, omdat ik angst heb van die kwaadheid en die kwaadheid wil vermijden - ga ik beginnen huilen en 'ineenstorten' om medelijden te krijgen van 'de volwassenen' -- zodat ze, in de plaats van kwaad te zijn op mij omdat ik iets niet kan, eerder lief zullen zijn voor mij uit medelijden."

Zelf Vergeving Dimensie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de plotse emotionele reactie van beginnen te huilen omdat ik iets niet kan - in werkelijkheid een 'overblijfsel' is van mijn kindertijd, als herinneringen die ik heb laten integreren en programmeren in mezelf en waarin ik mezelf heb gedefinieerd - waarin ik de uitdrukking van 'huilen' gebruikte om de mensen in mijn omgeving te manipuleren in hoe zij zichzelf uitdrukken tegenover mij omdat ik angst had dat zij kwaad zouden worden op mij --- in de plaats van in te zien dat deze emotionele reactie en uitdrukking niet is wie ik werkelijk ben omdat het gebaseerd is op een specifieke interpretatie en perceptie van de realiteit tijdens mijn kindertijd, waarin ik geloofde dat de mensen om mij heen 'meer' en 'machtiger' en 'sterker' en 'groter'/'beter' waren dan ikzelf --- en dat, de realiteit van mezelf is dat ik evenwaardig en één en gelijk ben met al de zogezegde 'volwassenen' om mij heen, en dat zij dus geen macht hebben over mij met hoe ze al dan niet denken over en/of reageren op mij

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te identificeren met de manipulatie techniek van 'beginnen huilen' wanneer ik iets niet kan - als een reactie op de angst dat andere mensen zullen kwaad worden op mij, en dat dus specifieke herinneringen uit mijn kindertijd zich zullen herhalen --- in de plaats van in te zien dat de ervaring van mezelf tijdens mijn kindertijd, als 'inferieur' tegenover de mensen/volwassenen om mij heen, was een voorgeprogrammeerde ervaring die een gevolg/consequentie is van hoe ouders/volwassenen hun fysieke en mentale macht die ze hebben over kinderen misbruiken om slaven te kunnen hebben, in en als een persoonlijk verlangen naar een gevoel van superioriteit - en dat ik die manipulatie techniek van beginnen huilen wanneer ik iets niet kan om opzettelijk in te spelen op de medelijden van de mensen om mij heen, heb ontwikkeld als een 'overlevings-mechanisme', dat een reactie was op en een gevolg van de ervaring van inferioriteit die ik in mezelf had aanvaard als 'wie ik ben' in relatie tot en tegenover 'de volwassenen' in mijn wereld/omgeving, hetgeen in de eerste plaats een leugen was

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat manipulatie technieken zoals beginnen huilen wanneer ik iets niet kan in de hoop dat andere mensen niet kwaad zullen worden op mij maar eerder medelijden zullen hebben met mij - in mij bestaan omdat, toen ik een kind was, hielden de volwassenen in mijn omgeving die verantwoordelijk waren voor mij, geen rekening met wie ik eigenlijk ben in wat ik doe, met mijn fysieke beperkingen als kind en welke ondersteuning ik eigenlijk nodig heb als levend wezen in deze wereld --- waardoor ik allerlei 'overlevingsmechanismen' heb ontwikkeld die op zich niets te maken hebben met een fysieke overleving, maar eerder een 'mentale' overleving is, in een wereld en omgeving die niet werkelijk gaf om wie ik ben als een fysiek levend wezen en hoe ik besta in en als de fysieke realiteit van mezelf, waarin ik dus die 'mentale spelletjes' moest spelen teneinde van mijn omgeving gedaan te krijgen wat ik wilde en dus mezelf te kunnen beschermen -- en dat daardoor dus die manipulatie technieken niet zijn wie ik werkelijk ben in eenheid en gelijkheid met alle wezens om mij heen



ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien dat de manipulatie techniek van beginnen huilen wanneer ik als kind iets niet kon, teneinde in te spelen op de medelijden van de mensen in mijn omgeving en hun reactie van kwaadheid te vermijden/ontwijken --- een voorgeprogrammeerde reactie was in en als de geest - die gebaseerd is op een ervaring van overlevingsangst als een reactie op de kwaadheid die ik ervoer van de volwassenen/mensen in mijn omgeving --- en dus niet een expressie/uitdrukking is van mezelf als wie ik werkelijk ben als het leven zelf in eenheid en gelijkheid


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'manipulatie' te beoordelen als een 'negatieve eigenschap' - in de plaats van in te zien dat die manipulatie nodig was tijdens mijn kindertijd om mezelf veilig en beschermd te houden, in relatie tot de volwassenen om mij heen - omdat de aard van de mens en van de menselijke geest in de mens, is dat de mens een irrationeel wezen is dat handelt op basis van en vanuit persoonlijke emotionele reacties op fysieke situaties en dus niet op basis van puur fysieke berekeningen van wat het beste is voor allen - en daardoor inconsistent en onbetrouwbaar is --- waardoor die manipulatie dus een gevolg was van de specifieke omgeving waar ik mij in bevond, die ik ervoer als zeer onvoorspelbaar en irrationeel, waarin ik merkte dat ik manipulatie nodig had om te kunnen krijgen wat ik wilde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van manipulatie door manipulatie te beoordelen als een negatieve eigenschap - en door mij slecht te voelen over mezelf omdat ik mezelf heb toegestaan mijn omgeving te manipuleren - in de plaats van te kijken naar de realiteit van de situatie en in te zien dat manipulatie op zich niet 'slecht' of 'negatief' is - maar dat manipulatie noodzakelijk is in deze wereld en realiteit om een specifiek gewenst resultaat te bereiden --- en dat er een verschil is tussen manipulatie die gebaseerd is op eigenbelang en afkomstig is vanuit de ervaring van verlangen, en manipulatie die gebeurt vanuit en op basis van een inzicht in en begrip van hoe de menselijke geest functioneert en wat er nodig is om mensen te kunnen bereiken en doen inzien dat hoe wij op dit moment bestaan niet het beste is voor allen en dus ook niet voor onszelf --- waarin het dus enkel een kwestie is van de manipulatie in en als mezelf te veranderen en corrigeren zodat het bestaat in en als zelf-directie, als een zelf-bestuurde/-gestuurde uitdrukking die het beste is voor allen

 ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te identificeren met de herinnering die zich heeft ingeprent/geintegreerd in en als mijn fysieke cellen - van de ervaring van angst op de reactie/ervaring van kwaadheid wanneer ik iets niet kan of wanneer iets mij niet lukt - en nog steeds te bestaan in en als een herhaling van dat ene moment --- in de plaats van mezelf te ondersteunen om de herinnering te vergeven en te corrigeren zodat ik in mijn bestaan/dagelijkse leven niet meer gestuurd/bestuurd en beïnvloed wordt door emotionele momenten/ervaringen uit het verleden

En dan, de ervaring van 'instorten' en 'huilen' in en als de emotionele ervaring van wanhoop, machteloosheid, hulpeloosheid en verlorenheid - is in feite een moment van manipulatie - omdat ik op dat moment inzie dat het mij niet zal lukken, en dat dus 'de volwassenen' kwaad zullen worden op mij omdat het mij niet lukt. En, omdat ik angst heb van die kwaadheid en die kwaadheid wil vermijden - ga ik beginnen huilen en 'ineenstorten' om medelijden te krijgen van 'de volwassenen' -- zodat ze, in de plaats van kwaad te zijn op mij omdat ik iets niet kan, eerder lief zullen zijn voor mij uit medelijden. - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2013/11/dag-409-hoe-het-verleden-het-heden.html#sthash.RCxPzb3I.dpuf

En dan, de ervaring van 'instorten' en 'huilen' in en als de emotionele ervaring van wanhoop, machteloosheid, hulpeloosheid en verlorenheid - is in feite een moment van manipulatie - omdat ik op dat moment inzie dat het mij niet zal lukken, en dat dus 'de volwassenen' kwaad zullen worden op mij omdat het mij niet lukt. En, omdat ik angst heb van die kwaadheid en die kwaadheid wil vermijden - ga ik beginnen huilen en 'ineenstorten' om medelijden te krijgen van 'de volwassenen' -- zodat ze, in de plaats van kwaad te zijn op mij omdat ik iets niet kan, eerder lief zullen zijn voor mij uit medelijden. - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2013/11/dag-409-hoe-het-verleden-het-heden.html#sthash.RCxPzb3I.dpuf

En dan, de ervaring van 'instorten' en 'huilen' in en als de emotionele ervaring van wanhoop, machteloosheid, hulpeloosheid en verlorenheid - is in feite een moment van manipulatie - omdat ik op dat moment inzie dat het mij niet zal lukken, en dat dus 'de volwassenen' kwaad zullen worden op mij omdat het mij niet lukt. En, omdat ik angst heb van die kwaadheid en die kwaadheid wil vermijden - ga ik beginnen huilen en 'ineenstorten' om medelijden te krijgen van 'de volwassenen' -- zodat ze, in de plaats van kwaad te zijn op mij omdat ik iets niet kan, eerder lief zullen zijn voor mij uit medelijden. - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2013/11/dag-409-hoe-het-verleden-het-heden.html#sthash.RCxPzb3I.dpuf

En dan, de ervaring van 'instorten' en 'huilen' in en als de emotionele ervaring van wanhoop, machteloosheid, hulpeloosheid en verlorenheid - is in feite een moment van manipulatie - omdat ik op dat moment inzie dat het mij niet zal lukken, en dat dus 'de volwassenen' kwaad zullen worden op mij omdat het mij niet lukt. En, omdat ik angst heb van die kwaadheid en die kwaadheid wil vermijden - ga ik beginnen huilen en 'ineenstorten' om medelijden te krijgen van 'de volwassenen' -- zodat ze, in de plaats van kwaad te zijn op mij omdat ik iets niet kan, eerder lief zullen zijn voor mij uit medelijden. - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2013/11/dag-409-hoe-het-verleden-het-heden.html#sthash.RCxPzb3I.dpuf

En dan, de ervaring van 'instorten' en 'huilen' in en als de emotionele ervaring van wanhoop, machteloosheid, hulpeloosheid en verlorenheid - is in feite een moment van manipulatie - omdat ik op dat moment inzie dat het mij niet zal lukken, en dat dus 'de volwassenen' kwaad zullen worden op mij omdat het mij niet lukt. En, omdat ik angst heb van die kwaadheid en die kwaadheid wil vermijden - ga ik beginnen huilen en 'ineenstorten' om medelijden te krijgen van 'de volwassenen' -- zodat ze, in de plaats van kwaad te zijn op mij omdat ik iets niet kan, eerder lief zullen zijn voor mij uit medelijden. - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2013/11/dag-409-hoe-het-verleden-het-heden.html#sthash.RCxPzb3I.dpuf