Dag 538: Waarom Hebben we Angst van Onzekerheid?

Dag 538: Waarom Hebben we Angst van Onzekerheid?

De Zelf-Eerlijkheid Series

Naar aanleiding van "Dag 537: Hoe Zelf-Zekerheid een Slaafse Verhouding tot onze Eigen Geest Verraad", deel ik in deze blog de Zelf-Correctieve statements die ik uit het Zelf-Vergevings proces van de vorige blog kan afleiden ter correctie van dit patroon van het onderdrukken van zelf-onzekerheid achter een uiterlijke vertoning van zelf-zekerheid en de consequenties van hoe we ondoordachte en ongegronde beslissingen maken die onze omwereld en onszelf bijgevolg op verschillende vlakken zullen beïnvloeden vandien.

Wanneer en als ik mezelf in een patroon zie stappen in mijn geest van het reageren met angst op een interne ervaring van onzekerheid in relatie tot mijn externe realiteit en de neiging om deze ervaring van onzekerheid te onderdrukken en verstoppen in mezelf, in en als het geloof dat als mensen mijn onzekerheid zouden zien dat ze mij dan zullen verwerpen - dan stop ik en ik adem - en ik zie, besef en realiseer mij dat ik met angst reageer op mijn eigen projecties in mijn geest  waarin ik het in feite zelf ben die mezelf verwerpt als en wanneer ik onzekerheid zie in mezelf, net zoals ik ook andere mensen verwerp in mezelf wanneer ik onzekerheid zie in hen

En dus hierin stel ik mezelf tot doel om, in de plaats van andere mensen te beschuldigen van die angst die ik ervaar in mezelf om eerlijk te zijn over en één en gelijk te staan met de ervaring van onzekerheid in mezelf door te denken dat 'zij' mij zullen verwerpen, eerlijk te zijn met mezelf en verantwoordelijkheid te nemen voor de angst om verworpen te worden in mezelf en in te zien dat ik in wezen angst heb van de beoordelingen en reacties die ik heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in en als mijn eigen geest in relatie tot en tegenover  de ervaring van onzekerheid

En dus als en wanneer ik mezelf een ander zie verwerpen in mijn geest omdat ik een ervaring van onzekerheid zie in hen, door in mijn geest te denken dat zij inferieur of minderwaardig zijn omdat ze zich onzeker voelen of omdat ze zich onzelfzeker opstellen, en wanneer ik mezelf in een reactie en ervaring van superioriteit zie gaan in mezelf  in relatie tot hoe ik die mensen beoordeel - dan stop ik en ik adem - en ik zie, besef en realiseer mij dat ik in feite bezig ben met het creëren van een angst in mezelf om zelf zo beoordeeld te worden omdat ik niet zie, besef en begrijp dat ik, in en als mijn reactie op iets dat ik zie in een ander, in wezen enkel op mezelf aan het reageren ben als dat deel dat bestaat in mezelf en dat ik in die persoon geprojecteerd zie

En dus stel ik mezelf tot doel om een zelf-aanvaarding te ontwikkelen in en als mezelf  waarin ik de ervaring van onzekerheid die diep binnenin mezelf ligt in relatie tot de kennis en informatie die ik geleerd  heb op school en van mijn omgeving doorheen mijn leven hier op aarde aanvaard en omarm en, in de plaats van erop te reageren met angst en de neiging om het te onderdrukken en te verbergen in mezelf, eerlijk te zijn over wie ik eigenlijk werkelijk ben vanbinnen en over het feit dat hoe ik in feite altijd bestaan heb in en als de schijnbare 'zekerheid' in en van het Ego van de geest, is steeds een illusie geweest omdat mijn Ego en zogezegde 'identiteit' in feite een mentaal construct is dat in functie bestaat van het proberen te verbergen van de ervaring van onzekerheid in mezelf

En dus stel ik mezelf tot doel om één en gelijk te staan met de ervaring van onzekerheid binnenin mezelf en om vanaf dat startpunt in relatie te staan tot mijn omgeving en omwereld omdat ik zie, begrijp en besef dat ik pas wanneer en als ik eerlijk ben met mezelf over wie ik ben vanbinnen, werkelijk kan zien wat er bestaat in en als mijn wereld en realiteit vanbuiten --- enkel wanneer ik eerlijk ben met mezelf over het feit dat hoe ik mijn wereld steeds heb verstaan en ervaren in mijn geest gebaseerd was op dingen die ik geleerd en gekopieerd heb van mijn omgeving doorheen mijn leven en die ik zonder vragen te stellen automatisch in mezelf geïntegreerd heb als zijnde 'mijn visie van/op de wereld' waarachter ik de ervaring van onzekerheid kon verbergen en verstoppen die ik eigenlijk in werkelijkheid ervoer in relatie tot mijn wereld en realiteit aangezien ik mezelf nooit de kans gegeven heb om mijn wereld en realiteit te onderzoeken en ontdekken vanuit het startpunt van wie ik werkelijk ben vanbinnen - omdat ik de kennis en informatie die ik leerde van mijn omgeving steeds heb gebruikt als een 'fundatie' voor mijn Ego als mijn schijnbare zelf-zekerheid en daarin dus nooit werkelijk mijn realiteit of de kennis en informatie die mij gepresenteerd werd heb onderzocht of bevraagd

Dag 537: Hoe Zelf-Zekerheid een Slaafse Verhouding tot onze Eigen Geest Verraad

Dag 537: Hoe Zelf-Zekerheid een Slaafse Verhouding tot onze Eigen Geest Verraad

 

Naar aanleiding van "Dag 536: Onzekerheden Moeten Onderdrukt Worden! - Hoe we Onszelf Saboteren met de Illusie van Zekerheid" - deel ik in deze blog de Zelf-Vergeving die ter ondersteuning dienen van het Zelf om uit dit Geest-programma te stappen van het willen onderdrukken van de ervaring van onzekerheid in relatie tot onze omwereld en een uiterlijke vertoning van zelf-zekerheid op te bouwen waarachter we die onzekerheden verbergen -- en onszelf te assisteren om in te zien hoe we niet enkel onszelf maar ook ons eigen leven en de levens van de wezens in deze wereld schade berokkenen door in essentie de moeite niet te doen om onze wereld en realiteit te leren kennen en te onderzoeken omdat we niet geconfronteerd willen worden met onze onzekerheden in relatie tot die realiteit, hetgeen er uiteraard voor zorgt dat hoe we omgaan met die realiteit en dat de dingen die we doen in en met die realiteit niet het absolute beste kan zijn voor die realiteit noch voor onszelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben om toe te geven aan mezelf en anderen dat ik mij onzeker voel in relatie tot de wereld en realiteit die ik zie om mij heen door te denken dat als mensen mijn onzekerheid zouden zien, dat ze mij dan zullen beoordelen en definieren in hun geest als inferieur en minderwaardig en dat ik dan er niet bij zal kunnen horen - in de zin van dat mensen mij zullen zien als onwaardig om een deel uit te maken van hun 'groep', 'netwerk' en 'relaties', en dat ik dan uiteindelijk alleen achter zal blijven

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de interne ervaring van onzekerheid in mezelf in relatie tot de wereld om mij heen, te verbinden met de idee en het geloof dat ik alleen achter zal blijven en achtergelaten zal worden door de mensen om mij heen, en een ervaring van angst - en als reactie op die angst, in het ego van de geest te gaan waarin ik de onzekerheid die ik ervaar binnenin mezelf opzettelijk probeer te onderdrukken in mezelf en te verbergen achter een uiterlijk gedrag en vertoning van mezelf als zijnde een schijnbaar zelf-zeker individu, iemand die zeker is van wie ik ben en wat ik doe en al van hoe ik mijn wereld en realiteit ervaar en versta --- teneinde te trachten de afwijzing en verwerping te vermijden die ik in mijn geest en gedachten geassocieerd heb met het eerlijk zijn over de onzekerheid die bestaat binnenin mezelf

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de angst van wat andere mensen zouden denken van mij als ze mijn interne onzekerheden zouden zien in wezen een afleiding is in mijn geest dat ervoor zorgt dat ik nooit eerlijk zal zijn met mezelf over wie ik werkelijk ben vanbinnen en dat ik mijn macht zal blijven weggeven aan het ego van de geest als de illusie van zekerheid - omdat, als ik eerlijk zou zijn met mezelf over de onzekerheden en de angsten die bestaan binnenin mezelf, dan zou ik ware zekerheid creëeren in mezelf als de zekerheid van wie ik ben, en dan zou ik de realiteit beginnen zien zoals ze werkelijk is --- terwijl, als ik mijn onzekerheden blijf onderdrukken achter een leugen en een illusie van zelf-zekerheid, dan ben ik zeer makkelijk manipuleerbaar door het wereld-systeem omdat ik alle kennis en informatie dat mij gevoed wordt door het wereld-systeem zal aanvaarden als De Waarheid en De Realiteit en ik zal nooit dingen bevragen omdat ik zelf niet geconfronteerd wil worden met het feit dat er zelfs vragen in mezelf bestaan en dat ik binnenin mezelf in wezen helemaal niet zo zeker ben van de dingen die ik geleerd heb in relatie tot hoe ik mijn wereld en realiteit moet zien en begrijpen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het ego in en van de geest altijd het omgekeerde en tegenovergestelde is van hoe het zich voordoet en wat ik denk en geloof dat het is - waarin ik bijvoorbeeld het gevoel heb dat ik mezelf aan het beschermen ben door mij voor te doen alsof ik zeker ben en alsof er zekerheid bestaat in mezelf in relatie tot wat ik weet en ken over de wereld en realiteit en mijn onzekerheden te verbergen achter die uiterlijke presentatie - maar in werkelijkheid maak ik mezelf net zwakker en meer inferieur in relatie tot mijn omgeving als de wereld en realiteit om mij heen omdat ik mezelf saboteer en limiteer en tegenhoudt in het bijleren over hoe deze wereld eigenlijk werkelijk functioneert aangezien ik verbeten ben in mijn geloof dat hoe ik de dingen zie in mijn geest de enige werkelijkheid is en dat de kans dus absoluut niet kan bestaan dat die kennis en informatie in mijn geest misschien vals is en niet te vertrouwen is --- en dus zal ik ook niet in staat zijn om mezelf richting te geven in deze wereld en realiteit op een manier waarin ik de macht heb in relatie tot mijn omgeving om die omgeving  vorm te geven opdat ze bestaat als wat het beste is voor mezelf en elk ander wezen, omdat ik vastzit en een slachtoffer ben van de gelimiteerde kennis en informatie in mijn geest over mijn omgeving

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een slaaf en slachtoffer te zijn van de kennis en informatie in mijn geest als wat ik geleerd heb van andere mensen doorheen mijn leven hier op aarde door een standpunt van zelf-zekerheid in te nemen in relatie tot die kennis en informatie uit angst dat mensen mijn onzekerheid zullen zien die ik eigenlijk werkelijk voel binnenin mezelf in relatie tot al die kennis en informatie die ik doorheen mijn leven blindelings aanvaard heb in mezelf en gekopieerd heb van mijn omgeving - in de plaats van één en gelijk te staan met die kennis en informatie door eerlijk te zijn met mezelf over de relatie die ik werkelijk heb met kennis en informatie, namelijk een relatie van onzekerheid, minderwaardigheid en inferioriteit -- zodat ik in en als dat standpunt kan beginnen met het onderzoeken van die kennis en informatie en van mijn wereld en omgeving --- door stabiel te staan binnenin mezelf in en als absolute zelf-eerlijkheid

Wordt Vervolgd in Dag 538

Dag 536: Ik Weet Waar Ik het Over Heb! - Hoe en Waarom Verbergen we Onze Onzekerheden?

Dag 536: Ik Weet Waar Ik het Over Heb! 

Hoe en Waarom Verbergen we Onze Onzekerheden?

Wat is het dan dus dat ervoor nodig zou zijn opdat wij één en gelijk kunnen staan met onze interne onzekerheden en onszelf niet toestaan in een reactie gaan van het onderdrukken van deze onzekerheden en in het ego van de geest te gaan en daarin een rigide standpunt in te nemen van schijnbare zelf-zekerheid teneinde zowel onszelf als andere mensen ervan te overtuigen dat de onzekerheid en minderwaardigheid die wij ervaren in onszelf tegenover onze omwereld niet bestaat in onszelf?

Ten eerste moeten we ons ervan gewaar worden dat we bestaan in een angst van deze ervaring van onzekerheid in onszelf en dat we daardoor in het ego willen vluchten waar de illusie bestaat van zelf-bescherming in en als en door middel van het alsof doen dat er wel zekerheid bestaat in onszelf. Maar, uiteraard door alsof te doen, negeren we de realiteit, waardoor we in feite consequenties aan het creëren zijn voor onszelf omdat we immers ons vertrouwen gaan plaatsen op een illusie van zekerheid in relatie tot wat we weten en begrijpen over de realiteit waarin we ons bevinden, die in functie bestaat van het genereren van een Gevoel in onszelf -- in de plaats van dat we de eigenlijke realiteit zien zoals die werkelijk bestaat.

De gevolgen daarvan zijn dan bijvoorbeeld dat we zowel in ons individuele leven als in en als het collectieve bestaan als mensheid beslissingen gaan nemen die niet gebaseerd zijn op gezond verstand en die op langere termijn niet het beste zijn -- omdat we eerder ons vertrouwen plaatsen op geloofsystemen en meningen over hoe de realiteit in elkaar zit, dan dat we onze ogen gebruiken om te zien wat hier gaande is. Ik bedoel, als we werkelijk zouden zien wat er aan de hand is in onze wereld, zouden we dan niet al lang oplossingen gevonden hebben voor de problemen die hier duidelijk aanwezig zijn? In de plaats daarvan leven we in een persoonlijke bubbel, volledig afgeschermd van onze omwereld en de levens van andere wezens, mens, plant en dier --- omdat we hebben leren vertrouwen op ons ego als een reactie op de ervaring van onzekerheid in onszelf, dan eerlijk te zijn met onszelf en te vertrouwen op wat onze ogen eigenlijk werkelijk zien en wat hier werkelijk aanwezig is in onze wereld en realiteit.

En, zelfs al zouden we ons op dit punt belanden van het zien en beseffen dat er misschien een korrel van waarheid zit in deze bemerkingen - dat dit is wat we daadwerkelijk doen in en als onze geest als we eerlijk zouden zijn met mezelf en als we de moed zouden hebben en de moeite zouden doen om onszelf te onderzoeken in en als wie we zijn en hoe we hebben bestaan binnenin onszelf in relatie tot onze omwereld - dan nog zouden de meesten onder ons ervoor kiezen om niet de weg te nemen van zelf-eerlijkheid en zelf-integriteit maar om terug te glijden in de gemakzucht van de geest en de ervaring van comfort die we ervaren in het niet bevragen van onszelf en in het aanvaarden van de patronen uit het verleden ook al kunnen we duidelijk zien dat die patronen aan verandering toe zijn omdat ze niet overeen komen met de idee die we van onszelf hebben in onze geest als zijnde een 'goed persoon'.

In de volgende blog zal ik zelf-vergeving delen - als een gereedschap waarmee we onszelf assisteren en ondersteunen om uit deze ego-gewoonten te breken en onszelf de kans te geven om te kunnen veranderen - en in de eerste plaats verandering te kunnen overwegen --- zodat we kunnen bestaan als een zelf-eerlijk en integer wezen dat niet enkel beweert te geven om het leven maar dat ook daadwerkelijk genoeg geeft om het leven om op te staan en zichzelf in te zetten voor ware verandering van dit bestaan op aarde ten dienste van het verbeteren van het leven voor ieder wezen.

Wordt Vervolgd in Dag 537

Dag 535: Wanneer je Meningen Waardeloos Zijn is Wanneer je ze niet Leeft - Wat wil het Zeggen om een Mening te Leven?

Dag 535: Wanneer je Meningen Waardeloos Zijn is Wanneer je ze niet Leeft 

Wat wil het Zeggen om een Mening te Leven?

Om terug te komen op waarom het is dat we in die specifieke neiging gaan in onszelf van het onderdrukken van onze onzekerheden in relatie tot hoe onze wereld en realiteit eigenlijk in elkaar zit - onzekerheden die afkomstig zijn van onze kindertijd waarin we zoveel vragen hadden die onbeantwoord bleven in verband met het waarom van de dingen die we moesten doen en leren en uitvoeren en worden - en dan een schijnbare 'zelfzekerheid' aannemen in onze houding en uitdrukking tegenover onze omwereld en zodoende een illusie proberen te scheppen van 'zekerheid' --- terwijl we diep binnenin onszelf ons eigenlijk niet eens gewaar zijn van wie we eigenlijk zijn en waarom het is dat we doen wat we doen en bestaan zoals we bestaan.

Ik bedoel, waarom is het dat we niet eerlijk zijn met onszelf over het feit dat we eigenlijk niet weten waar we in godsnaam mee bezig zijn? Waarom is het dat we aanvaarden dat elk mens zijn eigen persoonlijke mening heeft over de stand van zaken in en van onze wereld en elk klein onderdeel van onze samenleving - terwijl geen enkel mens eigenlijk werkelijk enig echt inzicht heeft in hoe de dingen echt in z'n werk gaan, hoe de dingen echt zitten? Hoe kan het ook anders - we houden ons immers veel te veel bezig met het praten en vertellen over dingen, dan met het vragen stellen. En, het is door middel van het proces van vragen stellen dat we net bijleren. Dus, stel ik mij de vraag - als we geen vragen stellen, hoe kunnen we dan bijleren? En, als we niets meer bijleren, hoe is het dan dat we durven pretenderen ook maar enig waarachtig inzicht te hebben in ons bestaan hier op aarde?

En, waarom is het dat niemand dit probleem durft of wil aankaarten? Vanuit mijn perspectief is dat omdat we onze eigen meningen willen beschermen. Omdat we zelf niet graag hebben dat iemand ons komt aanwijzen op het feit dat we zelf niet weten waar we het over hebben - en dus zullen we zelf ook "respect" hebben voor de meningen van een ander - terwijl we achter hun rug zullen denken en zeggen hoe fout ze wel niet zijn en hoe ze van niets weten. Maar naar die persoon daadwerkelijk toegaan en in hun gezicht zeggen wat we werkelijk van hun denken - neen hoor!

Het gevolg van deze aanpak zijnde dat niemand uiteindelijk ergens voor staat. Kijk maar eens naar hoe we leven in hoe we bijvoorbeeld oh-zo-veel meningen en opinies zullen hebben over duizend-en-één zaken en we hebben zoveel te vertellen over dit en dat en die en deze persoon - en we weten zogezegd wat goed en slecht is in deze wereld, en wat er zou moeten veranderen, en wat er niet kan, en wat niet zou mogen, en wie wat zou moeten doen --- maar als het erop aankomt, doen we er eigenlijk iets aan? Voor de meesten van ons is het antwoord Neen. Want, ondanks al die meningen en opinies en 'intelligentie' en kennis en informatie in onszelf, hebben we geen principes - we staan nergens voor. En daardoor is al die kennis en informatie, al die intelligentie, meningen en opinies uitermate waardeloos. Omdat het niet functioneel is in termen van wie wij zijn in deze wereld.

We hechten niet eens genoeg waarde aan onze meningen, opinies en vertelsels om daadwerkelijk een standpunt in te nemen in deze wereld - om, wanneer we misbruik zien, en we beseffen en weten en zeggen dat iets niet kan, daadwerkelijk op te staan en te blijven staan in dat besef van "Dit Kan Niet". Want, als iets 'niet kan', en als je beseft in jezelf dat iets niet kan, zeg maar kindermisbruik bijvoorbeeld, dan moet je ook beseffen dat je nu de verantwoordelijkheid hebt om op te staan en ervoor te zorgen dat er oplossingen gevormd worden om datgene dat onaanvaardbaar is in deze wereld te veranderen en corrigeren. Omdat, als je dat niet doet - wat wil dat dan zeggen over jezelf en over je meningen en je zogezegde 'standpunten'? Dat ze compleet waardeloos zijn, dat ze niets betekenen -- en dat, het feit dat jij die meningen en opinies oh-zo-graag met een air van zelf-zekerheid verkondigd aan andere mensen in feite enkel aantoont dat je op zoek bent naar validatie, erkenning en waarde van een ander omdat je diep vanbinnen weet en beseft dat je meningen, opinies, gedachten en standpunten op zich waardeloos zijn.

Wordt Vervolgd in Dag 536

Dag 534: Volwassen Zijn wil zeggen Alles Weten en Niets Bijleren

Dus, ik bedoel, wanneer ik terugkijk op mijn proces, en zelfs nu zie ik die specifieke neiging nog opkomen in mezelf in hoe ik mezelf uitdruk in relatie tot mijn omgeving - van in een rigide standpunt te gaan in mezelf in relatie tot dingen in mijn wereld en realiteit, waarin ik een 'mening'  in mezelf creëer die ik dan met absolute zekerheid verkondig aan andere mensen, in feite enkel vanuit het startpunt van het willen laten zien aan mensen dat ik 'iets weet', dat ik ergens zeker van ben. Bijvoorbeeld in het voorbeeld dat ik in mijn vorige blog aanhaalde van het begin van mijn proces waarin ik amper werkelijk wist waar ik aan begonnen was en wat zelf-vergeving en 'proces' en 'zelf-eerlijkheid' eigenlijk werkelijk is - toch, wanneer mensen mij er vragen over stelde, verkondigde ik allerlei stellingen in relatie tot wat al die dingen zogezegd zijn alsof ik wel absolute duidelijkheid had in mezelf in relatie tot wat het allemaal werkelijk is.

En, ik bedoel, ik deed dat niet enkel met mijn 'proces', het was in feite met alles zo - ik wilde gewoon mijn mening verkondigen. Wanneer mensen mij een vraag stelden over iets, ook al wist ik het niet zeker, vertelde ik de kennis die in mijn geest bestond over het onderwerp gewoon zodat ik mijn zegje kon hebben en zodat ik de idee kon planten in mensen hun geest dat ik weet waar ik het over heb. Dat ik dingen 'weet'.

En dat is een neiging die ik ontwikkeld heb in mijn relaties met de mensen om mij heen doorheen mijn leven in het observeren van mensen om mij heen --- waarin ik telkens de schijnbare zelf-zekerheid observeerde wanneer ik bijvoorbeeld mijn ouders zag praten met andere mensen, dan vertelden ze dingen met zo'n zekerheid dat het was alsof zij de absolute waarheid en realiteit in hun handen hadden, en precies wisten hoe dingen in elkaar zitten en werken in deze wereld en realiteit.

En dus werd dat mijn beeld en idee in mijn geest in relatie tot wat het wil zeggen om een volwassene te zijn in deze wereld - dan moet ik dingen kunnen zeggen aan andere mensen met absolute zekerheid. Dan moet ik absoluut weten hoe dingen werken en bestaan. En, als ik dat niet weet, dan moet ik gewoon alsof doen. Althans dat was de oplossing die ik ervoor gevonden heb: als ik niet zeker ben van mijn antwoord op vragen, dan doe ik gewoon alsof - dan gebruik ik het beetje kennis en informatie dat wel in mijn geest zit en dat vertel ik dan op een manier waarop het lijkt alsof wat ik zeg de absolute realiteit is.

Dit is een eigenaardige eigenschap wanneer ik het zo bekijk omdat - ik bedoel, op zichzelf is het enorm zelf-limiterend omdat wat ik eigenlijk aan het doen ben is dat ik mezelf aan het saboteren ben in mijn leerproces in deze wereld - in de zin van dat ik niet eens besef dat van al de dingen die ik denk en meen te weten en al de kennis en informatie die ik vertel aan andere mensen in en als schijnbare zekerheid, is er eigenlijk weinig tot niets waar ik werkelijk absoluut zeker ben, in de zin van dat ik bijvoorbeeld niet eens weet of besef waar mijn kennis en informatie zelfs vandaan komt.

Dus, terwijl ik zit te doen alsof ik oh-zo-veel weet en alsof ik oh-zo-zeker ben van wat ik zeg - mis ik de eigenlijke realiteit waar ik in elk moment iets van kan bijleren omdat ik niet eens wil toegeven aan mezelf, laat staan een ander, dat er misschien iets ontbreekt in hoe ik de wereld en realiteit versta. Dus, terwijl ik geloof en denk dat ik het allemaal weet, weet ik eigenlijk niets, omdat ik elke kans tot leren voorbij laat gaan door al mijn aandacht te kanaliseren in en naar mijn eigen geest als waanbeelden van mijn eigen grootsheid.

Wordt vervolgd in Dag 535

Dag 533: Waarom we Onze Meningen Verdedigen..

Om dieper in te gaan op de neiging van de Geest en specifiek het 'Ego' om in een staat en standpunt van 'ik WEET alles' te gaan in relatie tot onze omgeving en defensief te reageren wanneer dat standpunt in twijfel getrokken of bevraagd wordt of zelfs enkel in een situatie waarin het noodzakelijk is om iets bij te leren en een nieuwe vaardigheid/inzicht te ontwikkelen - is het belangrijk om te zien en te beseffen welke ernstige gevolgen deze neiging die inherent is aan de menselijke geest en het Menselijk Ego eigenlijk heeft op niet enkel onze interne realiteit maar ook onze externe realiteit.

Allereerst is het uiteraard nodig om te kunnen zien en detecteren precies hoe deze neiging zich afspeelt in onszelf alvorens we in staat kunnen zijn om te ervaren welke consequenties eraan vasthangen. Hoe is het met andere woorden dat we in onze geest in deze defensieve reactie gaan in relatie tot het 'bevraagd worden in ons standpunt' en hoe wordt deze reactie geactiveerd in onszelf?

Bijvoorbeeld wanneer ik naar mezelf kijk en hoe ik deze neiging in mijn leven heb uitgeleeft en ervaren dan zie ik hoe ik in de vorige blogs het begin van mijn proces beschreven heb - in hoe ik defensief reageerde en in conflictueuze en verhitte discussies ging met mensen omdat ik mij aangevallen voelde gewoon omdat mensen vragen begonnen stellen bij waar ik mee bezig was.  En we kunnen dit gedrag ook zien in hoe we bijvoorbeeld onze politieke/religieuze overtuigingen en elke andere overtuiging die we in onszelf hebben in relatie tot hoe wij het leven zien zouden verdedigen tegen andere mensen die niet van dezelfde overtuiging zijn.

Wat ik persoonlijk gemerkt en beseft heb in relatie tot 'waarom' het is dat ik in die momenten in een emotionele reactie van zelf-verdediging ga en dus een ego-standpunt inneem van 'dit is mijn mening, die ik met hand en tand zal verdedigen, want ik ben ervan overtuigd dat ik gelijk heb en dat iedereen die niet met mij akkoord gaat ongelijk heeft' - is dat ik diep binnenin mezelf eigenlijk niet werkelijk 'alles' weet in de zin van bijvoorbeeld, wanneer ik kijk naar toen ik begon in het bewandelen van mijn proces -- ik was nog groen achter de oren en ik wist eigenlijk niet honderd procent waar ik mee bezig was of wat 'het proces' precies wilde zeggen of impliceerde. En het was omdat ik eigenlijk zelf niet volledig stabiel in mijn schoenen stond in relatie tot wat ik aan het doen was, dat ik net zo hevig reageerde wanneer er iemand aankwam die mij een klein duwtje gaf in de zin van dat die persoon mij bevroeg en dus in feite mij uitdaagde om naar mezelf te kijken.

Wanneer ik dan naar mezelf keek en naar wat ik aan het doen was en ik werd vanbinnen in mezelf geconfronteerd met het feit dat ik eigenlijk zelf niet zo zeker ben van waar ik eigenlijk mee bezig ben of waar ik eigenlijk werkelijk sta in relatie tot mijn eigen leven en de dingen die ik doe en waar ik zogezegd voor sta, dan voelde ik mij onzeker, angstig en minderwaardig -- en het zijn die ervaringen van angst, onzekerheid en minderwaardigheid die de emotionele reactie activeren van zelf-verdediging, van het 'vechten' --- omdat dat is hoe de geest zichzelf 'balanceert', met andere woorden - in en als de ervaringen van angst, onzekerheid en minderwaardigheid voel ik mij als het ware 'machteloos', dus, door dan in een reactie van zelf-verdediging en weerstand te gaan, creëer ik het gevoel dat ik mijn 'macht' herwin --- door te beginnen vechten tegen mensen, via woorden.

Wat er dus dan in die momenten gebeurt is dat ik zomaar dingen begin te zeggen en te vertellen en doe alsof ik wel weet waar ik mee bezig ben en wat ik doe, enkel en alleen om mijn 'macht' te herwinnen, enkel en alleen om die ervaringen van angst, minderwaardigheid en onzekerheid in mezelf te bevechten. Ik verberg het feit dat ik het niet weet achter een ego-standpunt van 'alwetendheid'.

Wordt Vervolgd in Dag 534

Dag 532: De Reis Van Ego tot Zelf-Gewaarzijn - De praktische Zelf-Verandering

Zelf-Correctieve Statements

Wanneer en als ik mezelf erop betrap dat ik in dit systeem/construct in mijn geest zit als het ego - waarin ik denk en geloof dat ik 'weet' hoe de realiteit in elkaar zit en dat ik deze wetenschap moet overdragen op andere mensen omdat ik in mijn kennis en informatie over 'de realiteit' superieur ben aan de kennis en informatie van andere mensen - waarin ik merk dat ik in en als mijn fysieke lichaam in een gespannen en rigide ervaring ga, als een fysiek teken dat ik niet relax ben in mezelf en dat ik dus niet gewoon 'mezelf' ben, maar dat ik in een staat in mijn geest ga, in en als een vorm van 'bezetenheid' waarin ik 'verbeten' ben in/aan een specifiek gedachtenpatroon en emotionele/gevoelens ervaring -- dan stop ik en ik adem -- en ik zie, besef en begrijp dat ik in een bezetenheid ben in mijn geest waarin ik mijn verbinding met mijn fysieke lichaam en de fysieke realiteit verlies door mezelf enkel te ervaren in en als energie verbonden met gedachten in mijn geest in en als het Ego

Ik zie, besef en begrijp dat ik mezelf in en als het ego van de geest heb afgescheiden van, niet enkel mijn eigen lichaam als de fysieke realiteit van mezelf, maar ook het lichaam van de wereld om mij heen als de fysieke realiteit van mijn omgeving en wereld --- en dat ik al mijn vertrouwen en macht geplaatst heb in een alternatieve realiteit in en als mijn geest en gedachten als kennis en informatie 'over' de realiteit die ik heb geleerd en geaccumuleerd doorheen mijn leven hier op aarde dat ik wil gebruiken om energie op te wekken in mezelf als een gevoel van superioriteit en speciaalheid in en als mezelf

Ik zie, besef en begrijp dat ik mezelf heb afgescheiden van kennis en informatie en dat ik al de kennis en informatie in mijn geest in wezen nutteloos gemaakt heb door kennis en informatie te gebruiken voor en te definieren in en als energie en het verlangen in mezelf om gevoelens en emoties te ervaren --- waarin ik de realiteit zie door een gekleurde bril van eigenbelang als persoonlijke ervaringen --- omdat ik nooit een stabiele relatie gevormd heb in mezelf met kennis en informatie als feitelijke FEITEN over de feitelijke realiteit die hier bestaat

Omdat, ik zie, besef en begrijp dat ik eigenlijk enkel mezelf gezien heb als het middelpunt van de realiteit en ik heb nooit ingezien en overwogen dat de wereld die hier bestaat één en gelijk bestaat met mezelf - niet meer of minder dan mezelf

En dus ik stel mezelf tot doel om dit inzicht en begrip te ontwikkelen in en als mezelf als een constant en continu zelf-gewaarzijn - dat wie ik ben in en als mezelf één en gelijk is aan wat bestaat buiten mezelf als wat ik zie met mijn ogen en dat, als er kennis en informatie over de realiteit om mij heen energetische ervaringen opwekt in mezelf zoals gevoelens en emoties, dat die kennis en informatie dan niet te vertrouwen is en eerder een teken is dat ik mezelf heb afgescheiden van de fysieke realiteit van mezelf en mijn omgeving en de fysieke realiteit eerder enkel zie vanuit het startpunt van eigenbelang en persoonlijke grootheidswaanzin