The Origin of Stupidity

This is a continuation of my previous post "The Power of FORGIVENESS"

I’ve always had issues with ‘comprehension’. Always felt like I need a lot more time than other people to really process information and come to conclusions and understand things. Conversations always feel as though they move too fast for me and as though I don’t have enough time to think to answer questions or respond to people. Most of the time I just feel very pressured to ‘keep up’ and basically not let it show that my brain just doesn’t work as fast as other people’s does, and that I’m a bit ‘slower’.

And so because I’m always trying my best to just ‘keep up’ with the ‘game’, I just never gave myself the time that I actually need to process things, to understand things, to develop my own insights and ‘opinions’. To have my own point of view and make up my mind about things. Mostly because I always judged myself for being ‘slow’ and ‘not being intelligent’. For being ‘stupid’. Which thus only just ended up keeping me ‘stupid’.

This judgment I copied from my mother who judged her mother, who was actually just like me. Or me just like her. In that she also seemed somewhat ‘slower’ in her comprehension skills. Not quite as ‘on the ball’ within conversations  and more ‘stuck’ within limited belief systems and ways of perceiving things, and kind of ‘oblivious’. She seemed apparently a bit more ‘stupid’ than most people. And that’s how I always perceived it as well. Dismissing my grandmother’s expression  as ‘oh, she’s just kinda stupid’, and then existing in fear of being perceived and judged and dismissed in the same way, because I know that the same kind of programming actually exists in me. So I’d just try to hide it as much as I can and try not to appear as what I know I am – ‘stupid’.

However not ever understanding that the only real ‘stupid’ thing about all of it, is my judgment of that ‘stupidity’ and the fact that I never realized or considered that it’s just programming. That this ‘stupidity’ that existed in my grandmother and in myself, and I’m sure in my mother on some level as well, is the result and consequence of mind consciousness system programming passed down through generations. The result of for instance just extensive and intense amounts of fear compounded within the mind, due to traumatic shit happening. Like, wartime shit.

Where the ‘stupidity’ is more like being ‘stupified’ with fear. Existing in so much overwhelming and extreme amounts of fear that you just sort of can’t handle it. That you can’t ‘function’ and ‘operate’ effectively, cause the fear just gets in the way all the time. I mean, that’s a lot more ‘serious’ than just calling someone ‘stupid’, as a judgment. And it just shows how easy it is to ‘judge’ something – some behavior or expression – yet how much we really miss and dismiss and disregard about the reality of what we’re judging.

So essentially, I need to first and foremost allow myself to be SLOW. To stop putting all this pressure on myself to ‘keep up with other people’, and take it as slow as I need to. I need to in other words be more CONSIDERATE with myself and with my actual capacity. And sure, maybe that capacity might be a bit more ‘diminished’ than other people’s, when it comes to seeing and understanding and comprehending things. But that’s alright, because it is simply a CONSEQUENCE of generational mind consciousness system programming. So instead of comparing myself to others and judging myself, I need to recognize and consider who and what and how I am, and ‘work with what I got’.

And be intelliGENT, as in approach things with GENTLENESS, rather than judgment and comparison. Be more ‘sensible’ and ‘sensitive’ to what’s actually needed and required, in terms of what would actually be of support, and to the fact that not everybody is the same. That we all have different programming, which goes back generations upon generations, and therefore we all have different capacities and capabilities and skills. And within that, we are all equal and one. Very different, yet equal and one the result and consequence of programming.

www.desteni.org

www.desteniiprocess.com

www.destonians.com

www.eqafe.com

What are you Waiting for?

This is a continuation of my previous post "Are you Worthy?"

I haven't just been 'lazy' on a physical level. I was lazy on a BEINGNESS level. I realized pretty early on that I was 'more intelligent' than most people. And, I wasn't 'intelligent' in terms of having the ability to retain and regurgitate a lot of information. In terms of 'memorizing' and stuff. I was intelligent in that I could see that people were all just living out 'programming'. That people were very 'predictable'.

I realized that I never needed to make much of an effort to be 'good at things'. And that, when it came to people - because they were living such predictable programming, I realized it was just a matter of 'pushing the right buttons' to get the right response. It was easy. 'Life' was easy. I never felt 'challenged' by anything. And when I did put effort into something, people were amazed, in awe, flabbergasted!

So, to be honest, I never saw much of a reason to really put effort into things. If you're only competing against yourself, there's not much of a competition.

Sounds pretty arrogant, doesn't it? That's cause it is! lol Laziness. Arrogance. It's the same thing. You get to the point of laziness when arrogance has reached an absolute peak. When you stand all alone on that mountain top, and you think "what is there left for me to climb?" So then you just sit down. And you wait. And you do nothing.

But there is one 'life lesson' I wish I had understood. "With great power comes great responsibility." You think that 'being more intelligent' makes you 'special'? You think that this is what life - your life - is all about? Just one big competition for ultimate 'specialness'? Just a 'race to the top' and who gets to the top 'wins the game' and doesn't have to 'play' anymore?

IF you have such 'great intelligence', then it's not 'yours to keep'. Whatever skill, talent or ability you have, is to benefit and serve existence as a whole. THAT is the real purpose of your skill, of your existence. You are a part, an expression of existence. And your expression is supposed to support and compliment existence AS yourself. So what are you doing using it as something to separate yourself from existence so you can create the illusion that you're "special"?

Maybe this apparent 'superior intelligence' point really did have a real potential. Maybe it just meant that I happen to be good at 'seeing' or 'being real'. But I will never know, because I 'perverted' it so I could participate in the illusion of 'specialness'. I squandered that potential because I wanted to feel 'special'.

Dag 761: De Oppervlakkigheid in de Angst om Oppervlakkig te zijn

Iets wat ik meer en meer ben beginnen merken is dat er vaak een zekere ongemakkelijkheid bij mij vanbinnen naar boven komt wanneer ik met mensen gesprekken houdt. En bij het onderzoeken van die ongemakkelijkheid en waarom het is dat ik mij eigenlijk zo ongemakkelijk voel, realiseerde ik mij dat ik in wezen aan het reageren was op de schijnbare 'oppervlakkigheid' die ik scheen te zien in de conversaties.

Ik bedoel, dit is eigenlijk een patroon dat ik geleefd heb, namelijk dat ik mij altijd verzette tegen het houden van zogezegde 'oppervlakkige' conversaties, zoals bijvoorbeeld steeds praten over het weer, of altijd dezelfde vragen stellen over de persoon in kwestie zijn/haar leven of steeds over dezelfde onderwerpen praten omdat het makkelijke 'go-to' onderwerpen zijn als het gesprek stroef verloopt.

De ongemakkelijkheid creëerde ik dus zelf omdat ik ergens in mijn achterhoofd in feite mezelf aan het beoordelen was telkens wanneer ik dacht dat ik een 'oppervlakkig' gesprek aan het houden was met iemand of oppervlakkige vragen aan het stellen was, of ik beoordeelde anderen wanneer ik hen hetzelfde zag doen. Maar wat die beoordelen dan eigenlijk doen is een soort van druk creëren binnenin mezelf waarin ik het gevoel heb dat ik anders moet zijn en doen en dat ik niet mezelf mag zijn, omdat ik zogezegd 'te oppervlakkig' ben. Maar ja, hoe kan je zomaar 'anders' zijn dan wie je eigenlijk bent en dan wat er in feite natuurlijkerwijze naar boven komt? Dus uiteindelijk voel e je dan gewoon gestresseerd en ongemakkelijk vanbinnen omdat je dat interne conflict creëert van iemand anders te willen zijn dan wie je eigenlijk bent en anders proberen te doen dan wat je aanvankelijke reflext/tendens is.

Ik heb dan steeds veel moeite gedaan om niet 'oppervlakkig' te zijn, maar uiteindelijk zorgde dat enkel voor meer ongemakkelijkheid en intern conflict wanneer ik dan met mensen praatte en mij in sociale situaties bevond waarin praten over het weer nu eenmaal iets is dat veel gedaan wordt. Wat ik echter nooit heb ingezien of begrepen is dat het niet gaat om wat je doet maar eerder om wie je bent in wat je doet. Het gaat bijvoorbeeld niet om wat je zegt, of je nu over het weer praat of steeds dezelfde vragen stelt of het over dezelfde onderwerpen hebt, omdat uiteindelijk wat je zegt toch maar informatie is. En waarde hechten aan die informatie is net wat in wezen oppervlakkig is.

Oppervlakkigheid wordt met andere woorden dus niet bepaald door de dingen die je al dan niet zegt, maar eerder door wie je bent in relatie tot wat je zegt en tot hoe je jezelf uitdrukt. Als jij waarde hecht aan het 'hoe' en het 'wat' van je uitdrukking en je dus druk maakt over hoe het eruit ziet, dan hecht je waarde aan de oppervlakkige dimensie van wie je bent, namelijk hoe je eruit ziet, en dan ben je dus zelf oppervlakkig bezig. Echte diepgang zit niet in de dingen die je zegt of hoe of wat je zegt, maar in wie je bent in wat je zegt. Je kan bijvoorbeeld in conflict zitten met jezelf omdat je jezelf aan het beoordelen bent op wat je zegt en hoe je het zegt, en daarin eventueel ook conflict of beoordelingen uitlokken in de mensen om je heen die beïnvloed worden door wie je bent. Of je kan bestaan in onvoorwaardelijke zelf-aanvaarding wat je ook zegt en hoe je je ook uitdrukt, en dan is dat uiteindelijk wat telt want dat is wie je werkelijk bent diep vanbinnen.

Diepgang creëren en diep zijn wil dus zeggen dat je de waarde verplaatst van 'wat' je zegt en 'hoe' je het zegt, naar wie je bent vanbinnen in en achter hoe je jezelf uitdrukt, waarin je weet dat het niet uitmaakt of je nu over het weer praat of duizend keer dezelfde vragen stelt of dingen zegt want dat is immers de oppervlakkige dimensie van de realiteit - het gaat erom dat jij weet wie je bent vanbinnen en dat dat de werkelijke waarde van jezelf bepaalt - dat is echte diepgang.

Dag 535: Wanneer je Meningen Waardeloos Zijn is Wanneer je ze niet Leeft - Wat wil het Zeggen om een Mening te Leven?

Dag 535: Wanneer je Meningen Waardeloos Zijn is Wanneer je ze niet Leeft 

Wat wil het Zeggen om een Mening te Leven?

Om terug te komen op waarom het is dat we in die specifieke neiging gaan in onszelf van het onderdrukken van onze onzekerheden in relatie tot hoe onze wereld en realiteit eigenlijk in elkaar zit - onzekerheden die afkomstig zijn van onze kindertijd waarin we zoveel vragen hadden die onbeantwoord bleven in verband met het waarom van de dingen die we moesten doen en leren en uitvoeren en worden - en dan een schijnbare 'zelfzekerheid' aannemen in onze houding en uitdrukking tegenover onze omwereld en zodoende een illusie proberen te scheppen van 'zekerheid' --- terwijl we diep binnenin onszelf ons eigenlijk niet eens gewaar zijn van wie we eigenlijk zijn en waarom het is dat we doen wat we doen en bestaan zoals we bestaan.

Ik bedoel, waarom is het dat we niet eerlijk zijn met onszelf over het feit dat we eigenlijk niet weten waar we in godsnaam mee bezig zijn? Waarom is het dat we aanvaarden dat elk mens zijn eigen persoonlijke mening heeft over de stand van zaken in en van onze wereld en elk klein onderdeel van onze samenleving - terwijl geen enkel mens eigenlijk werkelijk enig echt inzicht heeft in hoe de dingen echt in z'n werk gaan, hoe de dingen echt zitten? Hoe kan het ook anders - we houden ons immers veel te veel bezig met het praten en vertellen over dingen, dan met het vragen stellen. En, het is door middel van het proces van vragen stellen dat we net bijleren. Dus, stel ik mij de vraag - als we geen vragen stellen, hoe kunnen we dan bijleren? En, als we niets meer bijleren, hoe is het dan dat we durven pretenderen ook maar enig waarachtig inzicht te hebben in ons bestaan hier op aarde?

En, waarom is het dat niemand dit probleem durft of wil aankaarten? Vanuit mijn perspectief is dat omdat we onze eigen meningen willen beschermen. Omdat we zelf niet graag hebben dat iemand ons komt aanwijzen op het feit dat we zelf niet weten waar we het over hebben - en dus zullen we zelf ook "respect" hebben voor de meningen van een ander - terwijl we achter hun rug zullen denken en zeggen hoe fout ze wel niet zijn en hoe ze van niets weten. Maar naar die persoon daadwerkelijk toegaan en in hun gezicht zeggen wat we werkelijk van hun denken - neen hoor!

Het gevolg van deze aanpak zijnde dat niemand uiteindelijk ergens voor staat. Kijk maar eens naar hoe we leven in hoe we bijvoorbeeld oh-zo-veel meningen en opinies zullen hebben over duizend-en-één zaken en we hebben zoveel te vertellen over dit en dat en die en deze persoon - en we weten zogezegd wat goed en slecht is in deze wereld, en wat er zou moeten veranderen, en wat er niet kan, en wat niet zou mogen, en wie wat zou moeten doen --- maar als het erop aankomt, doen we er eigenlijk iets aan? Voor de meesten van ons is het antwoord Neen. Want, ondanks al die meningen en opinies en 'intelligentie' en kennis en informatie in onszelf, hebben we geen principes - we staan nergens voor. En daardoor is al die kennis en informatie, al die intelligentie, meningen en opinies uitermate waardeloos. Omdat het niet functioneel is in termen van wie wij zijn in deze wereld.

We hechten niet eens genoeg waarde aan onze meningen, opinies en vertelsels om daadwerkelijk een standpunt in te nemen in deze wereld - om, wanneer we misbruik zien, en we beseffen en weten en zeggen dat iets niet kan, daadwerkelijk op te staan en te blijven staan in dat besef van "Dit Kan Niet". Want, als iets 'niet kan', en als je beseft in jezelf dat iets niet kan, zeg maar kindermisbruik bijvoorbeeld, dan moet je ook beseffen dat je nu de verantwoordelijkheid hebt om op te staan en ervoor te zorgen dat er oplossingen gevormd worden om datgene dat onaanvaardbaar is in deze wereld te veranderen en corrigeren. Omdat, als je dat niet doet - wat wil dat dan zeggen over jezelf en over je meningen en je zogezegde 'standpunten'? Dat ze compleet waardeloos zijn, dat ze niets betekenen -- en dat, het feit dat jij die meningen en opinies oh-zo-graag met een air van zelf-zekerheid verkondigd aan andere mensen in feite enkel aantoont dat je op zoek bent naar validatie, erkenning en waarde van een ander omdat je diep vanbinnen weet en beseft dat je meningen, opinies, gedachten en standpunten op zich waardeloos zijn.

Wordt Vervolgd in Dag 536

Dag 531: Waarom geeft Onze Geest geen Correcte Weergave van de Realiteit?

 

In relatie tot de voorgaande blog - deel ik in deze blog de zelf-vergeving statements om te gebruiken in het veranderen en loslaten van de eigenschap van het ego van de geest om de realiteit te benaderen vanuit het startpunt van de idee en het geloof dat de kennis en informatie die ik al in mijn geest heb opgeslagen doorheen mijn leven, een correcte representatie is van de fysieke realiteit en dat met andere woorden niets mij nog werkelijk iets kan bijleren over hoe de realiteit echt functioneert omdat ik zodanig vertrouw op mijn vergaarde 'kennis en informatie' ook al kan ik niet exact zeggen waar al die 'wetenschap' die in mijn geest bestaat eigenlijk precies vandaan komt. Zelf-vergeving die ik zelf in het begin van mijn proces toegepast heb om mezelf uit die leugen te halen die bestaat in en als mijn geest en die mij via kennis en informatie over de realiteit saboteert om de realiteit te zien voor wat het is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als het ego van de geest als het absolute vertrouwen op en geloof in de kennis en informatie in en van de geest omdat dat het enige is dat ik zie en ken en altijd gekend en gezien heb als 'mijn wereld' en 'mijn realiteit'

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat al de kennis en informatie die ik heb over hoe mijn wereld en realiteit bestaat, op de één of andere manier verbonden is met en aangedreven wordt door energie in mezelf in de vorm van emoties en gevoelens --- en dat de kennis en informatie die opkomt in mijn geest altijd een specifieke emotie of gevoel activeert in mezelf

En ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien en te beseffen en te begrijpen dat, omdat de kennis en informatie die opkomt in mijn geest in verband met mijn wereld en realiteit, altijd ook een gevoel en/of emotie opwekt, laat zien en wil zeggen dat deze kennis en informatie niet een correcte weergave is van de eigenlijke realiteit maar eerder een persoonlijke perceptie en interpretatie is die niet in functie bestaat van het daadwerkelijk zien en begrijpen van hoe de fysieke realiteit functioneert maar die eerder in functie staat van het genereren en opwekken van gevoelens en emoties in mezelf als persoonlijke ervaringen

Ik vergeef mezelf dat ik kennis en informatie in mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan als een construct/systeem/mechanisme van eigen-belang waarin mijn 'wetenschap' en 'begrip' van mijn wereld enkel bestaat in relatie tot mijn persoonlijke gevoelens en emoties - en, omwille van deze gevoelens/emotionele verbanden met de kennis en informatie in mijn geest, zie ik en besteed ik enkel aandacht aan de kennis en informatie die mij het meest energie als gevoelens en emoties zal geven --- in de plaats van in te zien dat ik op deze manier kennis en informatie over de realiteit van de realiteit heb afgescheiden en een alternatieve realiteit in mijn geest heb gecreëerd

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat kennis en informatie over de realiteit waardeloos is als het niet in eenheid en gelijkheid bestaat met de eigenlijke fysieke realiteit, bijvoorbeeld wanneer de kennis en informatie enkel bestaat in en als emoties en gevoelens in mezelf

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien, te beseffen en te begrijpen dat als ik de realiteit wil zien in en als de correcte weergave van de kennis en informatie over de realiteit - dat ik dan een stabiele basis en platform moet creëren in en als mezelf waarin ik één en gelijk sta aan de realiteit als kennis en informatie en dus niet inferieur aan die kennis en informatie in en als gevoelens en emoties - hetgeen wil zeggen dat ik niet kan bestaan in en als gevoelens en emoties binnenin mezelf als eigenbelang, maar dat ik moet bestaan in en als een principe in en als mezelf waarin ik besta als een levende pillaar van stabiliteit en als een levend bewijs dat ik geen persoonlijke relatie met kennis en informatie nodig heb om te kunnen bestaan, door een proces te bewandelen waarin ik mezelf verander en transformeer opdat ik niet meer besta als een energetische entiteit van gevoelens en emoties die kennis en informatie nodig hebben om gegenereerd te worden

Wordt Vervolgd in Dag 532

Dag 386: Hoe is Intelligentie de Bescherming van Eigenbelang?

Dit is een verderzetting van "Dag 385: Wat is Intelligentie als het enkel Consequenties Creëert?"


Zelf-Correctie Dimensie

Wanneer en als ik mezelf in mijn gedachten zie gaan, in en als het verlangen om Cognitief te Begrijpen wat er omgaat in mijn geest en in de realiteit die ik zie met mijn ogen - dan stop ik en ik adem --- en ik zie, besef en begrijp dat het verlangen om, via de 'intelligentie' van de geest, te begrijpen wat Hier bestaat, zowel binnen als buiten mezelf, gebaseerd is op ANGST dat ik niet zal kunnen overleven als ik niet cognitief 'begrijp' wat Hier bestaat, en wat ik moet doen om de realiteit te manipuleren en sturen en bewegen tot een uitkomst die in lijn staat met mijn verlangens

hierin zie, besef en begrijp ik dat het verlangen om te Begrijpen wat Hier bestaat, zowel binnen als buiten mezelf, altijd gebaseerd is op eigenbelang - en dat ik daardoor, vanuit mijn 'begrip' en mijn cognitieve redeneringen, analyses en gedachten altijd beslissingen zal maken die enkel in het teken staan van het bevredigen van mijn persoonlijke eigenbelangen, en nooit het beste zullen zijn voor al wat hier bestaat --- omdat Gedachten gebaseerd zijn op mijn angst dat ik niet zal kunnen overleven in deze fysieke realiteit

Waarin ik dus besef dat, wanneer en als ik merk en zie dat ik in mijn proces in mijn geest mezelf probeer te Begrijpen en zogezegd probeer uit te dokteren hoe ik zelf-eerlijk kan zijn, dat ik in wezen enkel probeer te vechten voor mijn eigenbelang en eigenbelang niet wil loslaten --- omdat het 'uitdokteren' en 'begrijpen' in en als de geest altijd vanuit het startpunt is van het proberen beschermen van Eigenbelang als persoonlijke overleving - waarin ik opzettelijk een web van 'Intelligentie' creëer in mijn Geest, als gedachten en energie, om het punt van eigenbelang dat ik wil blijven behouden in te verbergen van mezelf --- waarin ik denk en geloof dat ik 'zelf-eerlijk' ben en dat ik 'goed' en 'juist' ben, als mijn Observatie van mezelf in afscheiding van mezelf, hetgeen ik creëer als een ervaring in mijn geest

waarin, ik zie, besef en begrijp dat Ware Zelf-Eerlijkheid geen Ervaring is, en geen conflict, gevecht of 'proberen' is - maar simpelweg het Eerlijk zijn met mezelf over wat er HIER bestaat, binnen buiten mezelf - en dat dus, wanneer en als ik gevecht en conflict ervaar in mezelf, in en als het 'proberen begrijpen' van de realiteit binnen en buiten mezelf, dat ik in wezen opzettelijk aan het vechten ben tegen zelf-eerlijkheid in mijn poging om een punt van eigenbelang in mezelf te verbergen en behouden - waarin dus, de gedachte dat 'ik probeer om zelf-eerlijk te zijn' is in wezen een statement dat 'ik niet zelf-eerlijk ben'

En dus, stel ik mezelf tot doel om, wanneer en als ik mezelf zie Vechten tegen gedachten en energie, zogezegd in een poging om 'zelf-eerlijk' te zijn, te stoppen en te ademen - en in te zien, te beseffen en te begrijpen dat ik in werkelijkheid Gedachten als Beoordelingen aan het gebruiken ben om een web van bescherming aan het creëren ben rond het punt van eigenbelang in mezelf dat ik niet wil loslaten - door de gedachten en energie die opkomt in mezelf te Beoordelen, hetgeen in wezen een excuus is om te blijven reageren en dus gedachten en energie te laten verder bestaan in mezelf

Waarin, ik mezelf tot doel stel om stil te staan in en als het moment, en te aanvaarden wat er bestaat in mijn realiteit zowel binnen als buiten mezelf - in en als Zelf-Eerlijkheid - en daarin direct te zien en te onderzoeken wat er bestaat in en als mezelf, in en als deze realiteit zowel binnen als buiten mezelf -- en daarin, mezelf te leren kennen in en als wie ik mezelf heb toegestaan te worden vanbinnen en vanbuiten

Dag 385: Wat is Intelligentie als het enkel Consequenties Creëert?

Dit is een verderzetting van "Dag 384: De Observatie van Verandering - De paranoia van Intelligentie Series"

In de voorgaande blogs zijn we van start gegaan met de Paranoia van Intelligentie - met name het onderzoeken van hoe het is dat onze Geest ons saboteert in het benaderen van onszelf en onze realiteit op een manier die praktisch, werkbaar en Houdbaar is. In deze blog ga ik verder op het onderzoeken en loskoppelen van het Patroon/Programma van de Voorgeprogrammeerde, Consequentiele 'Intelligentie' van de Geest door middel van de Toepassing van Zelf-Vergeving.


Zelf-Vergeving Dimensie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in deze realiteit en in mezelf als de Observeerder, in complete afscheiding met wat ik zie met mijn ogen en wat er omgaat in mezelf --- door mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd analyses, gedachten, redeneringen, meningen en beoordelingen te vormen over al wat ik zie, zowel buiten als binnenin mezelf --- en daardoor/daarin mezelf af te scheiden van de realiteit in en als mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat, wanneer en als ik situaties en problemen die zich voordoen hier in en als de fysieke werkelijkheid benader vanuit afscheiding, als de 'intelligentie' van de geest, als gedachten, meningen, analyses en beoordelingen - dat ik dan onmogelijk op een effectieve manier de situatie kan sturen op een manier die het beste is voor mezelf in en als de fysieke werkelijkheid hier, omdat ik niet beweeg in en als de situatie, in eenheid en gelijkheid met de realiteit van de situatie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat, wanneer en als ik handel vanuit een Begrip van bepaalde situaties in de fysieke werkelijkheid dat bestaat in mijn gedachten/geest - dat dat begrip niet Echt is, omdat het niet in lijn staat met de eigenlijke realiteit van de situatie, maar enkel afkomstig is van en bestaat in en als het Ego van de Geest --- waarin alles draait rond 'IK' en MIJN begrip/inzicht/ervaring van de realiteit in en als MIJN gedachten, en van waaruit ik alles alleen maar probeer te sturen vanuit eigenbelang, als wat IK wil en waar IK naar verlang -- en dat, Echt Begrip en Inzicht in bepaalde situaties in de fysieke werkelijkheid enkel kan bestaan wanneer en als ik één en gelijk sta met de fysieke werkelijkheid, en mezelf stuur/beweeg in eenheid en gelijkheid met en als de fysieke werkelijkheid -- omdat, enkel in eenheid en gelijkheid zal ik doen wat het beste is voor allen als mezelf op elk vlak, omdat ik handel vanuit en in en als het inzicht en besef dat al wat bestaat mezelf IS

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd te staan in de schoenen van de participant, in en als het levende inzicht en principe dat ik HIER ben, als een deel van deze fysieke werkelijkheid, verantwoordelijk voor al wat hier bestaat één en gelijk met mezelf - en dat het mijn verantwoordelijkheid is om deze realiteit te sturen Als Mezelf -- en dat ik tot dat doel, een proces doorloop van het onderzoeken van mezelf als de Realiteit, en daarin mezelf als het leven en de realiteit in en als mezelf corrigeer, op een praktische en fysieke manier, om te staan en bestaan op een manier die het beste is voor al wat bestaat in en als de fysieke realiteit als mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd consequenties te creëren in en als de fysieke werkelijkheid - door te handelen in relatie tot de fysieke werkelijkheid vanuit het startpunt van de 'intelligentie' van de geest, in en als afscheiding met mezelf als de fysieke werkelijkheid, in de plaats van te staan/bestaan in en als de intelligentie van mezelf als wie ik werkelijk ben, de intelligentie van het fysieke lichaam, waarin alles HIER bestaat, in en als de vezels van het fysieke lichaam  - door mezelf te hebben toegestaan mezelf te definieren in en als het ego van de geest, als het verlangen om 'speciaal' en 'superieur' te zijn, en daarin mezelf te hebben afgesloten en geïsoleerd van wat Echt is en van wat echte Intelligentie is

ik vergeef mezelf dat ik een wereld heb toegestaan te bestaan waarin Mensen consequenties creëren in de fysieke werkelijkheid aan de lopende band, door steeds situaties en problemen die de kop opsteken te benaderen vanuit de geest als Valse Intelligentie die afkomstig is vanuit het Ego -- en daardoor steeds meer en meer consequenties te creëren  - door geen verantwoordelijkheid te nemen voor wie wij werkelijk zijn in en als de fysieke werkelijkheid als eenheid en gelijkheid en daardoor niet in lijn te staan met de fysieke werkelijkheid en dus niet in staat te zijn om te handelen op basis van wat het beste is voor al wat bestaat in en als de fysieke werkelijkheid


Wordt Vervolgd in Dag 386

Dag 382: De Paranoia van Intelligentie en de Leugen van Superioriteit

Dit is een verderzetting van:
"Dag 378: Bestaat het 'IK' wel Werkelijk?"
"Dag 379: Is mijn Thuis in het Kasteel van mijn Gedachten?"
"Dag 380: Is Intelligentie in werkelijkheid Angst?"
"Dag 381: Intelligentie getransformeerd van een Ervaring tot een Praktische Toepassing"

Vanaf Dag 378 ben ik begonnen aan een Serie over de Paranoia van Intelligentie, naar aanleiding van een Eqafe Interview dat ik beluisterd had, "My Intelligence is my Only Friend - Life Review", één van de vele Life-Review Interviews op Eqafe waarin ik een aspect/eigenschap van mezelf dat ik heb toegestaan te ontwikkelen in mezelf doorheen mijn leven herkende -- waarin, ik deze Life Review interviews uitermate ondersteunend vindt in het:

Ten eerste, zien, beseffen en begrijpen hoe elk klein deeltje van mezelf dat ik benoem en definieer als 'wie ik ben', als mijn 'karakter', mijn 'persoonlijkheid' en mijn 'identiteit', in wezen een programma is - in de zin van dat het precies hetzelfde is in verschillende mensen in deze wereld. Waarin, in het beluisteren van sommige Life Reviews, zoals "My intelligence is my only friend", is de gelijkenis met mijn ervaring in mezelf zo griezelig dat het lijkt dat het mezelf is die ik hoor praten, alsof wie ik ben vanbinnen tegen mezelf praat in de vorm van een ander Mens. Waarin ik telkens moet inzien en beseffen dat werkelijk niets van mezelf echt 'uniek' is, behalve misschien mijn genetische code, maar wanneer het aankomt op persoonlijkheid, gedachten, ervaringen en identiteit, is het een specifiek voorontworpen programma dat zichzelf herhaalt in verschillende mensen in deze wereld --- dat is ook waarom het zo makkelijk is om mensen te 'labelen' en categoriseren in verschillende 'Stereotypen' en 'Persoonlijkheden' en 'karakters', die telkens terug lijken te komen in verschillende mensen die we tegenkomen in onze wereld - dus, waarom zouden we zelf anders zijn dan ook gewoon een voorgeprogrammeerd 'Stereotyp', 'voorspelbaar' programma/Systeem?

En ten tweede assisteert het beluisteren van deze intviews mij in het beseffen en realiseren hoe ik vanuit dat voorontworpen systeem/programma, mezelf kan veranderen en als het ware kan 'herontwerpen' - zodat ik kan bestaan als een waarachtig 'uniek' levend wezen, en niet zomaar een gedachte en geloof dat ik 'uniek' ben in en als mijn 'persoonlijkheids-eigenschappen'.

Waarom de 'Paranoia van Intelligentie', en, wat is 'Paranoia' in de context van en met betrekking tot 'Intelligentie'? 'Paranoia' omdat, hoe 'intelligentie' op dit moment bestaat in en als de Menselijke Geest, een vorm van 'paranoia' is, een stoornis in de geest, een ziekte, een aandoening, een virus, een infectie - met andere woorden, iets waarin wij niet het zelf-creërende, zelf-sturende en zelf-bepalende principe zijn. Dit kan simpelweg vastgesteld worden door te beseffen dat alles dat in onze geest zit aan gedachten, aan wetenschap, aan kennis en informatie over onszelf, over de wereld en al wat bestaat nooit onze persoonlijke beslissing geweest is - al wat er bestaat in onze geest en gedachten is nooit op bewuste wijze door onszelf ondervonden, ontdekt, gecreëerd of vormgegeven, het is in ons 'geprogrammeerd'/'ingeprent' geweest, het kwam altijd 'ergens' vandaan, maar waar, dat kunnen we niet met duidelijkheid zeggen. Waar komen onze gedachten vandaan? Waar komt onze persoonlijkheid vandaan? Waar komt onze ervaring van onze wereld en realiteit vandaan?

Ik bedoel, is onze 'intelligentie', als namelijk onze gedachten, werkelijk 'intelligent', wanneer we niet eens precies kunnen zeggen waar het vandaan komt - met andere woorden, als wij niet kunnen zien of omschrijven waar onze 'intelligentie'/'gedachten'/'inzichten' vandaan komen en hoe het ontstaan is in onszelf, wil dat dan niet zeggen dat we geprogrammeerd zijn, dat onze 'intelligentie' het product is van een vorm van Hersenspoeling - waarin wie of wat dan ook die gedachten in ons geplant heeft en wij daar uiteindelijk het product van geworden zijn? Omdat, als wij zelf ook maar iets te maken zouden gehad hebben met de totstandkoming van onze 'intelligentie', dan zouden we tenminste moeten kunnen aantonen hoe precies wij onze gedachten zelf hebben gemanifesteerd in onszelf, waar onze inzichten vandaan komen en hoe onze geest functioneert.

En aangezien dit niet het geval is, aangezien onze 'wetenschappers', als zij die zichzelf het toppunt van de Menselijke Intelligentie zouden durven noemen, zelf berusten op de 'wetenschap' om hen te vertellen hoe hun eigen geest/'intelligentie' werkt/functioneert, wil dat zeggen dat er geen werkelijk inzicht bestaat in onszelf, en dat onze 'intelligentie' geen echte intelligentie is, maar eerder een voorgeprogrammeerd idee/geloofsysteem, zoals het geloof en de idee dat 'Gedachten meer waard zijn dan de fysieke realiteit, en dus, wanneer en als ik denk, dan ben ik superieur aan al wat hier bestaat'. Ik bedoel, dat is een voorgeprogrammeerd geloofsysteem, een idee dat op onderbewust niveau doorheen de menselijke evolutie/geschiedenis zich heeft vormgegeven in en als elke menselijke geest -- maar, is dat idee wel gebaseerd op Gezond Verstand? Gezond Verstand zijnde, als je kijkt naar de eigenlijke realiteit van wie wij zijn als menswezens hier op aarde - zou je werkelijk durven zeggen dat ons gedrag, onze interactie met onszelf, elkaar en onze omgeving op welke manier dan ook 'superieur' is, of net 'Inferieur'?

Dit is nog zo'n feit dat aantoont hoe dat wat in onze geest bestaat, als onze gedachten, ideëen en geloofsystemen niet werkelijk is of kan zijn omdat het het precies tegenovergestelde is van de eigenlijke realiteit die HIER bestaat - en, als onze gedachten/'intelligentie', Echt zou zijn, dan zou het tenminste gebaseerd moeten zijn op en in lijn moeten staan met de Echte Realiteit, en zou het dus niet het Tegenovergestelde mogen zijn. Ik bedoel, als onze gedachten en intelligentie, als dat wat er omgaat in onze geest, in dat wat we doorgaans 'onszelf' noemen, werkelijk Onszelf zou zijn en werkelijk onze eigen creatie zou zijn, dan zou het logischerwijze in lijn moeten staan met de realiteit die we hier zien vlak voor onze ogen, een realiteit die aantoont en laat zien, op elk vlak, in elk moment en op elke manier, dat de Mens op aarde een Inferieur wezen is en bestaat op een Inferieure manier -- waardoor dus, het geloof in onze geest dat de mens net 'Superieur' is, duidelijk ergens anders vandaan komt, uit de menselijke geschiedenis, van de voorgaande generaties van mensen - hetgeen aantoont dat onze zogezegde 'intelligentie' een voorgeprogrammeerd ontwerp is, een 'systeem' van kennis en informatie dat we in onszelf hebben laten programmeren vanaf we kinderen waren, omdat wij zelf nooit richting gegeven hebben aan onszelf, we hebben ons altijd laten doen, we hebben ons laten 'opvoeden' en 'onderwijzen' en 'onderwerpen' en 'begeleiden'/'besturen'/'richting-geven' - wij hebben ons laten vertellen en Wijsmaken dat wij als Menswezen 'Superieur' zijn aan het Leven omdat we 'Denken', terwijl het in de realiteit net andersom is.


Wordt Vervolgd in Dag 383

Dag 381: Intelligentie getransformeerd van een Ervaring tot een Praktische Toepassing

Dit is een verderzetting van "Dag 378: Bestaat het 'IK' wel Werkelijk?", "Dag 379: Is mijn Thuis in het Kasteel van mijn Gedachten?" en "Dag 380: Is Intelligentie in werkelijkheid Angst?".


Zelf-Correctie Dimensie (Hier breng ik de Realisaties uit de Zelf Vergeving Dimensie van Dag 380 samen en bekijk/onderzoek ik hoe ik die realisaties kan omzetten in/naar een praktisch Toegepaste Verandering in mijn Bestaan in en als de Fysieke Realiteit)


Ik zie, realiseer mij en begrijp hoe/dat ik de woorden die ik denk, spreek en schrijf en die ik 'mijn expressie/uitdrukking' en 'mezelf'/'ik' noem van mezelf heb afgescheiden door mezelf te hebben laten programmeren in en als het geloof en de idee dat kennis en informatie in de vorm van Woorden superieur is aan het leven als het fysieke lichaam en de fysieke realiteit als het leven op aarde, gebaseerd op het voorgeprogrammeerde geloofsysteem in en als het collectieve bewustzijn in en van de mensheid dat de Mens in en als de Menselijke Geest Superieur is aan de Natuur

Waarin, ik zie, besef en begrijp hoe die aanvaardde, aangenomen en zogezegde 'superioriteit' van de 'mens' over de natuur, van kennis en informatie als de menselijke geest over het Lichaam als het Leven niet Echt kan zijn, en dat Wij/Ik als 'Mens-wezen' niet werkelijk 'superieur' kan zijn over de Natuur --- omdat die kennis en informatie in en als mijn geest, waar ik mijn 'superioriteit' aan afmeet, in afscheiding bestaat in mezelf, als een Programma, een voorgeprogrammeerd systeem van symbolen, codes en tekens dat ik aanvaard heb in mezelf, door middel van een process van Leren/Ontwikkeling tijdens mijn Kindertijd in deze Wereld/Realiteit, waarin die symbolen, codes en tekens in mij ingeprent geweest zijn zonder enige sturing/verantwoordelijkheid/toerekeningsvatbaarheid/gewaarzijn van mijn kant - waarin, wie ik eigenlijk ben, in wezen inferieur is in hoe ik mezelf heb toegestaan wie ik werkelijk ben in en als mezelf als het gewaarzijn in en van het fysieke lichaam te laten onderdrukken in en als de idee en het geloof dat kennis en informatie meer/beter/superieur is dan het leven --- en dat ik daarin mezelf heb aanvaard als het systeem/programma van kennis en informatie, in en als totale afscheiding van mezelf als het leven zelf

waarin, ik zie, besef en begrijp hoe ik nooit heb ingezien dat ik mezelf heb gedefinieerd in en als een polariteit in mezelf van inferieur en superieur, door kennis en informatie van mezelf als het leven zelf te hebben afgescheiden door kennis en informatie te hebben gedefinieerd als 'superieur' en 'beter' en 'meer' en het fysieke lichaam/gewaarzijn als 'inferieur' en 'minder' - in de plaats van te staan/bestaan als Alles, in eenheid en gelijkheid met al wat bestaat in en als mezelf -- en daarin Woorden in eenheid en gelijkheid met mezelf te benaderen vanuit wie ik werkelijk ben als Alles, als wat het beste is voor Al wat bestaat als mezelf, en daarin mezelf dus in staat stellen om gezond verstand toe te passen in het bekijken en onderzoeken van de patronen die bestaan in en als het menselijk bewustzijn, en mezelf dus niet zomaar te laten programmeren als een verderzetting van patronen in en als het menselijk bewustzijn, op mij overgedragen van/door voorgaande generaties

Hierin zie, besef en begrijp ik hoe ik emotionele ervaringen van angst en inferioriteit heb laten gebruiken om mij te laten programmeren door mijn omgeving in en als het blindelings aanvaarden van de patronen van kennis en informatie in en als het menselijk bewustzijn zonder enig zelf-gewaarzijn of toepassing van gezond verstand - door hoe ik mezelf heb aanvaard als inferieur tegenover en dus een slaaf van en onderdanig aan woorden - waarin ik zie, besef en begrijp dat het huidige onderwijssysteem en de manier waarop kinderen opgevoed worden en ondersteund worden in hun ontwikkeling in en als het leren en integreren van woorden om zichzelf in en mee uit te drukken, kinderen niet ondersteunt in wie ze zijn als het leven zelf en het leren kennen van woorden in eenheid en gelijkheid met zichzelf en dus ook niet ondersteunt in het ontwikkelen van gezond verstand, maar kinderen eerder programmeert als slaven/onderdanen aan de voorgaande generaties in en als de kennis en informatie die in hen geprogrammeerd wordt, door gebruik te maken van emotionele ervaringen van inferioriteit, minderwaardigheid en angst in relatie tot woorden en het leren van taal

Hierin stel ik mezelf tot doel om te staan en bestaan als het levende voorbeeld van hoe woorden zouden moeten bestaan in en als de mens, in eenheid en gelijkheid met het fysieke lichaam, met het leven zelf, en dus niet als 'dode materie' als kennis en inforamtie die in de geest/hersenen ingeprent en geprgrammeerd werd zonder daadwerkelijke praktische referentie in relatie tot de dagelijkse realiteit van onszelf als levende wezens hier op aarde met als enige doel een ervaring van inferioriteit en minderwaardigheid te creëren in het kind

ik stel mezelf tot doel om een proces af te leggen en te bewandelen van het onderzoeken van de woorden in en als de kennis en informatie die ik in mijn geest heb laten programmeren, door die kennis en informatie als woorden te toetsen aan de praktische realiteit - en daarin, elke keer wanneer ik zie dat ik mij overweldigd/overspoeld voel door kennis en informatie, wanneer ik mij minderwaardig voel tegenover kennis en informatie, te stoppen en te ademen, en mezelf terug te brengen naar de fysieke realiteit, als de simpliciteit, de stabiliteit, constantheid en eenvoud van de lichamelijke, fysieke, praktische realiteit die HIER bestaat, in en als het besef dat de ervaring van overweldiging/overspoeling en inferioriteit/minderwaardigheid tegenover woorden als kennis en informatie een voorgeprogrammeerde ervaring is die er enkel voor zorgt dat ik als fysiek levend wezen mezelf onderwerp aan voorgeprogrammeerde patronen van voorgaande generaties en daarin blindelings die patronen uitleef in en als mijn leven en bestaan hier op aarde

waarin, ik mezelf tot doel stel om het proces te bewandelen dat noodzakelijk is om aan te tonen en te laten zien hoe het huidige schoolsysteem kinderen programmeerd in en als de emotionele ervaring van minderwaardigheid en inferioriteit aan kennis en informatie - om zo dociele slaven te creëren die blindelings de patronen van het verleden zullen volgen en nooit vragen zullen stellen of aan zelf-onderzoek zullen doen uit angst om beoordeeld/gezien te worden als Inferieur -- en daarin stel ik mezelf tot doel om mee te werken aan het herstructureren en herdefinieren van het Onderwijssysteem en hoe kinderen in deze wereld ondersteund worden in en als het leren van taal, woorden en kennis en informatie, en manieren te vinden waarop kinderen ondersteund kunnen worden om woorden te integreren in eenheid en gelijkheid met zichzelf, zonder emotionele reacties of connecties, en daarin in staat zijn om gezond verstand toe te passen in het bekijken en leren van woorden om bijgevolg verantwoordelijkheid te nemen voor wat ze toestaan te bestaan in zichzelf en hun wereld en wat niet in termen van welke kennis en informatie praktisch is en ondersteunend in en als het leven op aarde en welke kennis en informatie onpraktisch en consequentieel is


Ik zie, besef en begrijp hoe ik mezelf heb toegestaan het woord 'Intelligentie' te Leven, definieren en Ervaren in en als een voorgeprogrammeerde polariteit van 'intelligent' en 'onintelligent', gebaseerd op een emotionele ervaring van angst en inferioriteit die ik mezelf heb toegestaan te verbinden met wie ik ben in en als het fysieke lichaam, in relatie tot de volwassenen waar ik mee in contact kwam tijdens mijn kindertijd, waarin ik het lichaam als wie ik werkelijk ben heb verbonden met de ervaring van inferioriteit en de gedachte dat ik in en als het lichaam 'onintelligent' en 'dom' is - en dat ik, vanuit en op basis van die voorgeprogrammeerde ervaring van inferioriteit en angst, verbonden met wie ik ben in en als het fysieke lichaam en de fysieke ervaring van mezelf in en als de fysieke realiteit, kennis en informatie ben gaan verbinden met de energetische ervaring van Superioriteit in en als het principe van Balans in en als de Geest --- waarin, ik zie, besef en begrijp dat ik 'Intelligentie' als kennis en informatie als gedachten in de geest heb gecreëerd en gemanifesteerd als een vlucht van de negatieve ervaring van angst en inferioriteit verbonden met de lichamelijke, fysieke realiteit van mezelf, en dat ik daardoor het woord 'intelligentie' heb gebruikt en misbuikt in functie van persoonlijke belangen en dat ik daardoor geen verantwoordelijkheid heb genomen voor het bestaan van het woord en de toepassing van 'intelligentie' in en als deze wereld en realiteit

waarin, ik zie, besef en begrijp dat ik daarin verantwoordelijk ben voor hoe 'intelligentie' als kennis en informatie door mensen in deze wereld en realiteit gebruikt en misbruikt wordt in functie van persoonlijke belangen van mensen die via en door middel van 'intelligentie' controle en macht trachten uit te oefenen over de fysieke werkelijkheid

en dus, stel ik mezelf tot doel, om een proces te bewandelen van het transformeren van het woord en de toepassing van 'intelligentie' in en als mezelf van eigenbelang naar/tot een levende expressie die bestaat ter ondersteuning van al het levne op aarde -- waarin ik, het woord 'intelligentie' manifesteer als een fysieke expressie die betrouwbaar, constant, stabiel en echt is in elk moment van ademhaling en dus niet een ervaring van superioriteit die enkel bestaat in de geïsoleerde interne realiteit van mijn geest

hierin zie, besef en realiseer ik mij dat ware 'intelligentie' in en als de fysieke werkelijkheid impliceert dat ik, in het benaderen van kennis en informatie, eerst en vooral mezelf onderzoek in en als wie ik ben in relatie tot die kennis en informatie, en mezelf stabiliseer in en als wie ik ben - om daarin één en gelijk te staan met kennis en informatie, zodat ik die kennis en informatie kan bekijken en onderzoeken vanuit en op basis van gezond verstand en vanuit het principe van het creëren van een wereld die het beste is voor elk levend wezen --- waarin ik kennis en informatie  steeds toets aan en herleid tot de praktische toepasbaarheid en bruikbaarheid in het creëren van een wereld die het beste is voor allen

waarin dus, 'intelligentie' geen persoonlijke ervaring of 'persoonlijkheidseigenschap' is, maar eerder het praktische proces van het toepassen van praktische en bruikbare kennis en informatie in het zorgen voor en ondersteunen van het Leven in en als de fysieke realiteit -- waarin dus, 'intelligentie' niet definieert Wie ik ben in en als mezelf, maar eerder bestaat als een Praktische Toepassing die één en gelijk is voor elk levend wezen.

Dag 380: Is Intelligentie in werkelijkheid Angst?

Dit is een verderzetting van "Dag 378: Bestaat het 'IK' wel Werkelijk?" en "Dag 379: Is mijn Thuis in het Kasteel van mijn Gedachten?"  waarin ik bekeek hoe mijn geest werkt  naar aanleiding van de vraag die ik mezelf stelde in verband met of ik wel degelijk zelf-eerlijkheid aan het toepassen in mijn schrijven, waarin ik besefte dat ik in mijn Reis naar Leven Blogs meer de neiging had om te schrijven vanuit afscheiding in mezelf, als het punt van 'intelligentie' -- waarin ik dus niet mezelf uitdrukte in zelf-eerlijkheid, maar eerder schreef vanuit mijn gedachten als een idee dat ik van mezelf gecreëerd had in mijn geest/Ego.


Zelf-Vergeving Dimensie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten programmeren in en als het vereren van kennis en informatie als voorgeprogrammeerde codes en symbolen en betekenissen in de vorm van Woorden - en het onderdrukken van mezelf in en als mezelf als wie ik werkelijk ben als het leven zelf, door hoe ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd, in mijn verering van kennis en informatie, 'meer' proberen te zijn dan wie ik eigenlijk ben als het leven zelf in en als mezelf, vanuit en gebaseerd op het geloof en de idee dat ik eigenlijk 'minder' ben in relatie tot/vergelijking met kennis en informatie --- en dat ik daarin mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van Woorden door woorden te zien, ervaren en definieren als Superieur aan mezelf in afscheiding van mezelf en daardoor zelf-oneerlijkheid te aanvaarden en manifesteren in mezelf in en als mijn expressie/uitdrukking in en als woorden door hoe ik nooit heb ingezien hoe woorden delen/expressies zijn van mezelf als het leven zelf en hoe ik daarin delen van mezelf heb afgescheiden door mezelf af te scheiden van woorden als mezelf

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het woord 'intelligentie' te definieren in en als kennis en informatie in en als en interne realiteit van de Geest als Gedachten, en te verbinden met een positieve waarde - en daarin voor mezelf een excuus te creëren om te vluchten van de angst van mensen en relaties die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf, door te geloven dat als ik mij bezighoudt met het analyseren, nadenken en contempleren over de realiteit die ik zie met mijn ogen, dat ik dan Beter/Meer en superieur ben tegenover Andere mensen --- en dat ik daarin mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe ik deze definitie van 'Intelligentie', in en als een polariteit van 'onintelligent' en 'intelligent', zelf gecreëerd heb in mijn geest om mij goed te kunnen voelen over het feit dat ik eigenlijk aan het vluchten ben van angsten die ik ervaar in mezelf tegenover Mensen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het woord 'Intelligentie' te definieren in en als en vanuit en gebaseerd op Eigenbelang in mezelf, als de persoonlijke verlangens die ik heb toegestaan te bestaan in en als mezelf om mij superieur te voelen, als reactie op de ervaring van Inferioriteit als Angst die ik ervaar in mezelf tegenover mijn Omgeving - en dat ik daarin mezelf heb toegestaan het woord 'intelligentie' opzettelijk te Limiteren tot een persoonlijke ervaring in mijn Geest die enkel mijn eigenbelangen dient, en daardoor in totale afscheiding bestaat van het leven op aarde als wat HIER bestaat --- in de plaats van het woord 'Intelligentie' te verkennen, leren kennen, onderzoeken en Zien als wat het eigenlijk is en daarin te Ontdekken, verkennen en Zien wie ik werkelijk ben in en als wat het woord 'Intelligentie' werkelijk is, als een Levend Woord dat werkelijk bestaat in en als de fysieke werkelijkheid en dus niet een woord waarvan de betekenis enkel bestaat in en als mijn persoonlijke interne Realiteit als Gedachten, gevoelens en emoties

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd Menselijke Relaties en menselijk gedrag in en als hoe mensen in relatie staan tot elkaar als wat ik zie met mijn ogen, te definieren en beoordelen als 'Onintelligent', in en als de polariteit die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf tussen 'intelligent' en 'onintelligent' - en dat ik daarin mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat mijn beoordeling over mensen en Relaties als 'onintelligent' en 'inferieur' aan hoe ik 'intelligentie' gedefinieerd heb als het Isoleren van mezelf in en als Interne Gedachten, analyses en contemplatie als kennis en informatie, niet werkelijk 'inferieur' of 'onintelligent' is, aangezien mijn beoordeling van 'onintelligent' en 'inferieur' gebaseerd is op de inferioriteit die ik ervaar in mezelf tegenover mensen en relaties en ik daarin die beoordeling heb gecreëerd en gebruikt om die ervaring van inferioriteit in mezelf te onderdrukken en mij superieur te voelen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat/hoe de 'intelligentie' waarin ik mezelf heb gedefinieerd niet echt is en kan zijn omdat die intelligentie gecreëerd is als een reactie op een emotionele ervaring in mezelf en dus niet een zelf-gestuurde expressie is van wie ik ben in en als het fysieke lichaam - waarin ik mezelf heb afgescheiden in twee delen in en als de polariteit van 'intelligent' als 'superieur' en 'onintelligent' als 'inferieur', waarin ik langs de ene kant besta in en als een absolute isolatie en weerstand tegenover alles dat ik beoordeel en zie als 'onintelligent', zoals mensen en relaties, en langs de andere kant mezelf verloren heb in een doolhof van gedachten in mijn geest in en als wat ik heb gedefinieerd als 'intelligent' --- in de plaats van in te zien en te beseffen dat echte/ware Intelligentie in elk moment HIER is, in elk moment constant en stabiel als een levende expressie van wie ik ben in en als mijn bestaan als fysiek levend wezen hier in en als dit aardse bestaan

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe deze valse definitie en ervaring van 'intelligentie' die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf zich heeft gemanifesteerd in en als hoe de mensheid bestaat in relatie tot zichzelf  in hoe de westerse wereld zich definieert en beoordeelt als 'intelligent' en 'beschaafd' omwille van onze wetenschap, onze filosofie, als de 'disciplines' waarin we onszelf uitdrukken als 'denkende wezens' en daarin zichzelf ziet en beoordeelt als superieur aan het Zuiden en aan de levende wezens die meer 'fysiek' zijn in hun bestaan/expressie -- en daarin tot consequenties heeft gecreëerd dat, terwijl het westen en al de mensen die zichzelf 'intelligent' en daarin 'superieur' wanen geloven dat gedachten boven de fysieke realiteit staan en dat we controle kunnen uitoefenen over de fysieke werkelijkheid via onze gedachten, we niet werkelijk direct zien, begrijpen of beseffen wat de fysieke werkelijkheid in feite nodig heeft om te bestaan op de best mogelijke manier en daardoor zorgen voor veel situaties van misbruik in en als de levens van fysieke wezens op aarde omdat we in die mate in afscheiding bestaan van de fysieke realiteit en niet zien dat elk levend wezen hier op aarde in wezen hetzelfde is en hetzelfde ervaart als wijzelf in en als de eenheid en gelijkheid van het fysieke lichaam --- omdat we ons zodanig blindstaren op onze zogezegde 'superioriteit' in en als onze Gedachten als kennis en informatie, dat we het fysieke aspect van hoe wij in relatie staan tot elkaar compleet verwaarlozen en daardoor niet in staat zijn om werkelijk te doen wat het beste is voor elkaar en bijgevolg onszelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe de relatie die ik heb toegestaan te bestaan in en als mezelf van het definieren van mezelf in en als een ervaring van superioriteit verbonden met de zogezegde 'intelligentie' van de geest als kennis en in formatie in en als gedachten, in afscheiding en weerstand en angst van de fysieke realiteit als mensen en relaties - ook bestaat in en als het collectieve bewustzijn van de mensheid --- waarin mensen in angst bestaan van de fysieke werkelijkheid, van zichzelf, van elkaar, van communicatie, van contact in en als de fysieke werkelijkheid - dat we kennis en informatie in en als wetenschap en filosofie, en regels en disciplines, gebruiken als een vlucht van de fysieke werkelijkheid, als fysieke aanraking, communicatie, contact en interactie --- en dat we daardoor niet in staat zijn om een samenleving en wereld te manifesteren die waarachtig het beste is voor iedereen en alles, omdat we dingen bekijken vanuit kennis en informatie in onze geest en op basis van wetenschappelijke berekeningen en onderzoek, en daarin onszelf niet in de schoenen verplaatsen van een ander of een ander levend wezen werkelijk leren kennen om direct en duidelijk te Zien en Begrijpen wat er werkelijk, eigenlijk nodig is opdat dat levend wezen kan bestaan in zijn optimale vorm

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat, net zoals hoe ik mezelf heb toegestaan 'intelligentie' als kennis en informatie in mijn geest en gedachten te gebruiken om mezelf te 'beschermen' van/tegen de angst die ik ervaar in relatie tot mensen - de fysieke manifestatie/consequentie in en als deze realiteit is hoe de 'Intelligence Agencies' gecreëerd zijn, als databases van kennis en informatie die gebruikt wordt door specifieke landen/naties en mensen om hun domein/bezittingen en zichzelf te beschermen tegen hun angst van andere landen/naties/mensen - en dat hoe ik mezelf heb toegestaan te bestaan in en als mezelf aan het startpunt ligt van hoe deze fysieke realiteit bestaat en gemanifesteerd is, en dat ik daarin en daardoor dus compleet verantwoordelijk ben voor al wat bestaat hier in en als de fysieke realiteit


Wordt Vervolgd in Dag 381