Dag 566: Ligt de Sleutel om Faalangst te Veranderen in het Veranderen van ons Zelf-Beeld?

 Dag 566: Ligt de Sleutel om Faalangst te Veranderen in het Veranderen van ons Zelf-Beeld?

Het Transformatieproces van Emotionele Zelf-Sabotage

In Dag565: Wat is het Nut van Zelf-Saboterende Angsten in de Geest? Heb ik het punt opengetrokken van de eigenaardige eigenschap van specifieke ervaringen van angst die in de geest bestaan - namelijk het feit dat deze angsten een saboterende werking hebben op onszelf en ons leven -- in de context van bijvoorbeeld hoe die angsten ons onzekerheden aanpraten in relatie tot wie we zijn in onze communicatie met andere mensen of onze vaardigheden en vermogens om ons eigen leven aan te sturen en belangrijke beslissingen te maken, of om een bedrijf te besturen en leiding te kunnen geven in en aan een groep van mensen.

En, omwille van die onzekerheden gaat onze communicate met andere mensen bijvoorbeeld gesaboteerd worden doordat we makkellijk in een reactie van schaamte gaan, en we gaan beginnen nadenken over wat we willen zeggen waardoor we bepaalde dingen niet zeggen of onszelf op een ongemakkelijke en aarzelende manier uitdrukken. We zullen ook beslissingen gaan maken in relatie tot onze fysieke uitdrukking, gebaseerd op ideëen in onze geest dat we niet in staat zijn om bepaalde dingen te doen, dat we bepaalde vaardigheden niet hebben of dat we niet sterk genoeg of niet goed genoeg zijn om bepaalde dingen te kunnen, te doen en te mogen. Er zijn zoveel manier waarop de ervaring van onzekerheid en angst ons kan saboteren in ons dagelijkse leven. Dus, waarom en hoe is het dat zo van die zelf-saboterende angsten bestaan in onszelf?

Waarom is het dat er angsten in onszelf bestaan die niet van praktische aard zijn en die niet eens realistisch zijn maar die als enige doel in feite hebben om ervoor te zorgen dat wij onszelf niet uitdrukken in en als ons leven en onze realiteit en dat we in feite 'niet leven'? Zoals daar is bijvoorbeeld de angst om te 'falen'. De angst om te falen als zijnde een angst die opkomt in relatie tot het aanvangen van een nieuw project of het ontwikkelen van een nieuwe vaardigheid en die op zich niet gebaseerd is op 'echte' overwegingen in de zin van het overwegen van bijvoorbeeld de risico's en gevaren die zich kunnen voordoen in dit ontwikkelingsproces of het uitvoeren van het specifieke project. De 'angst om te falen' is gebaseerd op denkbeelden en ideëen in de geest die bestaan in en als een negatief en minderwaardig zelf-beeld en die ter ondersteuning dienen van dat zelf-beeld. Met andere woorden, de angst om te falen bevestigt aan het individu dat zijn/haar negatief en inferieur zelf-beeld 'echt' is --- omdat, wat die angst om te falen doet is in feite zeggen van 'je bent een mislukkeling, dus ik zou maar niet eens beginnen aan dat project want de kans is groot dat je zal mislukken en dat je je een mislukkeling zal voelen'.

Ik bedoel - als dat negatieve en minderwaardige zelf-beeld niet al aanwezig zou zijn in onszelf - waarin we onszelf in feite al definieren als een 'mislukkeling' en een inferieur individu - dan zou de angst om te 'mislukken' en dus de angst om te falen niet eens opkomen in onszelf. Die angst om te falen bestaat immers in en als de voorspelling dat we zullen of zelfs kunnen 'falen' en 'mislukken' -- en dat, als en wanneer we zouden en zullen falen en mislukken, we ons een mislukkeling zullen voelen.

 dus als het concept en de ervaring van 'falen' en 'mislukken' niet al bestaat in onszelf - kan de angst om te falen geen aardingsgrond vinden in onszelf. De sleutel tot het veranderen en corrigeren van angst om te falen ligt dus in het onderzoeken en corrigeren van ons zelf-beeld.

Artwork by Karol Bak

Dag 565: Wat is het Nut van Zelf-Saboterende Angsten in de Geest?

Dag 565: Wat is het Nut van Zelf-Saboterende Angsten in de Geest?

Het Transformatie Proces van Emotionele Zelf-Sabotage

Dus in deze blog zet ik verder in relatie tot het specifieke scenario waar ik in de vorige blog Dag 564: De Angst die Zichzelf als Doel Heeft naar was beginnen kijken - het Scenario zijnde:

Wanneer iemand mij voorstelt om iets te doen dat ik nog nooit eerder heb gedaan, waar ik een specifieke fysieke of mentale vaardigheid voor zal moeten gebruiken, zoals bijvoorbeeld vorige maand stelde iemand mij voor om te gaan go-carten en in een andere situatie stelde iemand mij voor om uit eten te gaan met een groep mensen die ik niet kende, dan reageer ik met een angst en onzekerheid in mezelf en gedachten in de zin van 'zal ik kunnen go-carten', 'zal ik kunnen socialiseren met die mensen', 'zal ik de mentale en fysiek capaciteit hebben om te begrijpen hoe ik met die go-cart moet rondrijden zonder ongevallen te maken en om te begrijpen hoe ik met die mensen moet praten en omgaan zonder over te komen als een wereldvreemd individu' -- en op de achtergrond speelt er dan ook die subtiele ervaring van opgeven waarin ik in feite al van mening ben dat ik niet in staat ben om die specifieke situaties te kunnen aanpakken op een 'correcte' manier en om mezelf te kunnen manoevreren en bewegen in die situaties op een manier die alles 'goed' doet verlopen

En hierin had ik al ingezien en vastgesteld in de voorgaande blog dat de angst en onzekerheid die opkomt in dit scenario in feite compleet zelf-gecreëerd is en op zich niet gebaseerd is op de realiteit omdat het geactiveerd wordt door gedachten die opkomen in mijn geest die gaan van 'zal ik het kunnen?' en 'wat als..?', waarin ik niet eens een duidelijk referentiepunt heb om de angst op te baseren. Ik bedoel als een angst realistisch is en gebaseerd is op de realiteit, dan heb ik een duidelijk beeld in mijn geest van wat er precies kan mislopen, bijvoorbeeld gebaseerd op herinneringen in mijn geest van momenten waarin iets gelijkaardig werkelijk was misgelopen of iets dat ik ooit gezien heb. Maar met zo van die gedachten als 'zal ik het wel kunnen?' en 'zal het mij lukken?' - dit is als het ware een soort van 'lege angst' omdat ik in feite gewoon mezelf in twijfel aan het trekken ben en ik ben opzettelijk onzekerheid aan het genereren in mezelf in relatie tot mijn eigen capaciteiten - zonder dat die onzekerheid en angst in feite ergens op gebaseerd is.

Omdat, wat ik in de vorige blog had gezien en beseft is dat ik, voordat die gedachten en energie van angst en onzekerheid opkomt in mezelf, perfect in orde ben - in de zin van dat ik mezelf vertrouw in mijn capaciteiten en er is dan ook geen enkele reden waarom ik dat niet zou doen. Maar dan komen die gedachten aanzetten 'wat als het mij niet zal lukken?', 'zal ik het wel kunnen' - en plots voel ik mij angstig en onzeker over mijn eigen kunnen en capaciteiten en vermogens  - zomaar gewoon omwille van die op zich doelloze gedachten van zelf-twijfel.

Dus, deze specifieke angst van zelf-twijfel is geen 'rationele' angst, het is geen realistische angst - dus de vraag is dan: Waar komt die angst in godsnaam vandaan? Waar komt die angst vandaan en waarom en hoe bestaat er een angst in mezelf die geen enkel praktisch nut heeft en die als gevolg heeft dat ik mezelf saboteer in mijn eigen capaciteiten, in mijn zelf-vertrouwen en zelf-zekerheid. Omdat, vanaf het moment dat die specifieke gedachten opkomen, en ik op die gedachten reageer met angst en onzekerheid - dan plots ga ik ook weerstand beginnen ervaren in relatie tot het doen of uitvoeren van de specifieke plannen waar ik mij nu plots angstig over voel --- zoals het go-karten en het 'socialiseren' met mensen die ik niet goed ken -- en dan ga ik in mijn geest beginnen denken van 'eigenlijk wil ik helemaal niet gaan' en 'het zal niet leuk zijn' en 'ik ga mij daar niet amuseren' en 'is het wel helemaal nodig?' Dus in feite ga ik mezelf beginnen limiteren in mijn expressie en beleving van mezelf in mijn leven en van mijn wereld omdat ik mezelf dingen ga ontzeggen gewoon omwille van die ervaring van angst en onzekerheid in mezelf.

Waarom en hoe is het dus dat die zelf-saboterende angst en onzekerheid bestaat in mezelf in relatie tot mijn eigen vaardigheden en capaciteiten die opkomt in het moment waarin ik een plan maak om iets te doen dat ik nog nooit of niet veel gedaan heb?  Waarom is het met andere woorden dat ik mezelf angst ga aanjagen zonder dat die angst op zich nodig of realistisch is - waarin de angst op zich enkel tot doel heeft om mezelf angst aan te jagen zonder meer? En waarom is het dat ik mezelf niet net ondersteun om net wel nieuwe dingen uit te proberen, en mezelf uitdaag om mezelf daarin uit te breiden in mijn vaardigheden en vermogens en capaciteiten?

Dag 564: De Angst die Zichzelf als Doel Heeft

Dag 564: De Angst die Zichzelf als Doel heeft

Het Transformatieproces van  Emotionele Zelf-Sabotage

Dit is een Verderzetting van Dag 563: Jezelf Herprogrammeren - Hoe Kan Dat?

Nu ik het belang en de functie van Zelf-Correctieve Stellingen heb uitgeschreven, en dus heb aangetoont hoe die Zelf-Correctieve Stellingen de lijdraad zullen worden en de Steun zullen zijn die we nodig hebben om onze Inzichten en Realizaties door te trekken naar een Fysiek leven van onze Inzichten en Realisaties en dus een Veranderen van onszelf op een Echt en Fysiek Niveau ---  heb ik daarmee het proces en de specifieke toepassing van elke stap in het proces van Zelf-Verandering heb afgerond teneinde een welgevormd begrip te verzekeren in relatie tot het hoe en waarom van dit process.

In deze blog zal ik dan kijken naar de tweede situatie die ik aanvankelijk had uitgeschreven in Dag 546: Hoe Saboteer Ik Mijn Zelf-Ontwikkeling - Het Proces van Praktische Zelf-Verandering -- Deel 1  als mijn tweede voorbeeld uit mijn dagelijkse leven waarin ik zag en detecteerde dat ik in het patroon van onzekerheid stapte en waarin ik kon zien en opmerken dat dat patroon van onzekerheid als emotionele ervaringen, schadelijke gevolgen heeft voor mezelf en mijn leven en dus functioneert als een zelf-saboterend patroon in en als de geest.

Wanneer iemand mij voorstelt om iets te doen dat ik nog nooit eerder heb gedaan, waar ik een specifieke fysieke of mentale vaardigheid voor zal moeten gebruiken, zoals bijvoorbeeld vorige maand stelde iemand mij voor om te gaan go-carten en in een andere situatie stelde iemand mij voor om uit eten te gaan met een groep mensen die ik niet kende, dan reageer ik met een angst en onzekerheid in mezelf en gedachten in de zin van 'zal ik kunnen go-carten', 'zal ik kunnen socialiseren met die mensen', 'zal ik de mentale en fysiek capaciteit hebben om te begrijpen hoe ik met die go-cart moet rondrijden zonder ongevallen te maken en om te begrijpen hoe ik met die mensen moet praten en omgaan zonder over te komen als een wereldvreemd individu' -- en op de achtergrond speelt er dan ook die subtiele ervaring van opgeven waarin ik in feite al van mening ben dat ik niet in staat ben om die specifieke situaties te kunnen aanpakken op een 'correcte' manier en om mezelf te kunnen manoevreren en bewegen in die situaties op een manier die alles 'goed' doet verlopen

De zelf-sabotage waar ik hier in participeer is in het voorspellen van situaties in mijn geest gebaseerd op onzekerheid en angst, zogezegd om mezelf te 'beschermen' van wat er zou kunnen mislopen in die situatie, als waar ik dus angst van heb, maar wat ik niet inzie is dat wat ik eigenlijk aan het doen ben in het oproepen van al die angst in mezelf, is net het manifesteren van die angst. Omdat, ik was volledig stabiel in mezelf voordat de angst opkwam, ik was zeker van mezelf, ik bestond met mijn gewaarzijn in het moment zonder twijfels of onzekerheden -- en plots komen er gedachten op in mijn geest die, onder het mom van 'zelf-bescherming', mij eigenlijk allerlei angsten aanpraten.

Gedachten die gaan van 'zal ik wel kunnen go-karten' en 'zal ik sociaal kunnen zijn' - en plots begin ik mij onzeker te voelen omdat plots die mogelijkheid bestaat in mijn geest dat er dingen zullen 'mislopen'. En, hoe meer ik zo ga denken, hoe meer ik mij angstig en onzeker begin te voelen - en hoe meer ik net het gevoel begin te krijgen en begin te geloven dat er daadwerkelijk iets zal mislopen -- dat ik bijvoorbeeld daadwerkelijk niet zal kunnen go-karten en dat ik niet sociaal zal kunnen zijn. Waardoor ik mij uiteindelijk in deze situaties bevindt en ik het gevoel heb dat de angst zich aan het uitspelen is, in de zin van dat ik mij al op voorhand angstig en onzeker voel in mezelf en dan wanneer ik aan het go-karten ben en terwijl ik met die specifieke mensen aan tafel zit te 'socialiseren' voel ik mij ook heel onzeker en angstig. Dus, uiteindelijk heb ik het gevoel dat de angst echt was en dat de angst zich heeft afgespeeld, terwijl wat het eigenlijk was, is dat ik zelf angst gegenereerd heb in mezelf en dat wat zich dus in feite heeft afgespeeld, was de ervaring van angst in mezelf die ik zelf in de eerste plaats had gegenereerd en dus niet zozeer de situatie zelf waar ik angst mee had verbonden in mijn geest. Want, waar ik in feite angst had, was angst zelf.

Omdat, als ik kijk naar die stellingen die door mijn hoofd gingen verbonden met een ervaring van angst, die gedachten van 'zal ik het wel kunnen', dan kan ik zien dat die gedachten niet al te specifiek zijn, en in wezen gewoon stellingen van angst zijn die niet meteen duiden op een specifieke situatie - dus uiteraard zal zo'n onspecifieke stelling heel veel angst genereren in mezelf, angst van in feite alles maar ook niets tegelijkertijd.

Wordt vervolgd in Dag 565

Dag 563: Jezelf Herprogrammeren - Hoe Kan Dat?

Dag 563: Jezelf Herprogrammeren - Hoe Kan Dat?

Het TransformatieProces van Emotionele Zelf-Sabotage

Dit is een Verderzetting van Dag 562: Wanneer Inzichten Leugens Worden

Wat zal helpen met het praktisch uitvoeren van het proces van Zelf-Verandering -- waarin je dus Zelf-Verandering doortrekt in de Drie Niveau's waarin je bestaat, zijnde je gewaarzijn, je wezenlijkheid en je fysieke lichaam/bestaan - is de Derde stap die je bewandelt na het hebben toegepast van het Gereedschap van Zelf-Onderzoekend en Zelf-Eerlijk schrijven en Zelf-Vergeving, namelijk de stap van het uitschrijven van de Zelf-Correctieve en Zelf-Toewijdende Stellingen.

 Want, in deze stap na het hebben toegepast van Zelf-Vergeving, verzamel je de inzichten en realisatie die je verworven hebt in de stap van Zelf-Vergeving en het Zelf-Onderzoekend Schrijven en vorm je een 'script' en een soort van 'plan van actie' dat je kan uitvoeren en toepassen in relatie tot het patroon in jezelf dat je in het proces bent te veranderen en dat je jezelf toegewijd en voor doel gesteld hebt te veranderen.

Daarom beginnen Zelf-Correctieve stellingen met bijvoorbeeld 'als en wanneer ik…' - waarna je dan de situatie omschrijft of de gedachte en emotionele of gevoelensreactie benoemt en beschrijft dat je hebt gedefinieerd en ontdekt in het zelf-onderzoekend schrijven en de Zelf-Vergevings Stellingen als zijnde het specifieke patroon dat schadelijke gevolgen heeft in jezelf en dus het patroon dat je wil veranderen en corrigeren. Bijvoorbeeld in lijn met de voorgaande blogs en de reis die ik heb bewandeld van het veranderen van een patroon van angst om te falen waarin er specifieke gedachten van onzekerheid en angst zijn die opkomen in mijn geest en specifieke emotionele reacties op die gedachten die geactiveerd worden wanneer die gedachten opkomen, die dan een saboterend effect hebben in mezelf omdat ik naar aanleiding van die gedachten en emotionele reacties mezelf 'minder' maak zowel in mezelf als in mijn externe gedrag en beweging en uiteindelijk mijn doelen opgeef in mijn fysieke realiteit en als resultaat niet veel bereik of doe in en met mijn leven.

In lijn daarmee zeg ik dus in mijn zelf-corrigerende stellingen 'als en wanneer ik de gedachte zie opkomen in mijn geest dat het mij niet zal lukken als reactie op een gedachte of een beeld in mijn geest in relatie tot iets dat ik wil doen of bereiken in mijn leven en mijn fysieke realiteit…' - als een 'script' waarin wat volgt mijn 'plan van actie' zal zijn in verband met wat het is dat ik in die situatie zal doen en toepassen om ervoor te zorgen dat ik niet meer in het zelf-saboterende patroon zal stappen in mijn geest van bijvoorbeeld reageren met de emotie van angst en onzekerheid en bijgevolg in een domino-reactie tuimel van een uiteindelijk opgeven zowel binnenin mezelf als in mijn gedrag en bestaan in mijn externe realiteit.

Dat zal er dan bijvoorbeeld als volgt uitzien:

Als en wanneer ik de gedachte zie opkomen in mijn geest dat het mij niet zal lukken als reactie op een gedachte of beeld in mijn geest in relatie tot iets dat ik wil doen of bereiken in mijn leven en mijn fysieke realiteit - dan stop ik en ik adem - en in dat moment zie, besef en realiseer ik mij...

Hierin is het punt van 'stoppen en ademen' in feite het moment van gewaarzijn waarin ik mezelf even een moment geef om in mezelf stil te staan bij wat ik mezelf zie doen of wat ik zie activeren in mijn geest als zijnde het patroon van angst om te falen en het zelf-sabotage patroon van opgeven - althans als ik mezelf toesta emotioneel te reageren op die specifieke gedachte van 'het zal me niet lukken' en als ik mezelf dan toesta vanuit die emotie te veranderen in mijn fysieke gedrag.

En dan vanaf dat punt waarin ik stilsta in mezelf in en als dat moment van ademhaling en mezelf een moment van gewaarzijn en besef geef in relatie tot wat er in mezelf aan het gebeuren is - komt dan de stelling van 'en in dat moment zie, besef en realiseer ik mij…' omdat dat het specifieke script is dat ik in mezelf aan het schrijven ben als zijnde het punt waarin ik verander van een voorgeprogrammeerd systeem van gedachten en emoties waarin ik blindelings de emotie volg omdat ik blindelings vertrouw op de emotie zonder enig punt van gewaarzijn in relatie tot wie ik eigenlijk ben in en als de gedachten en emoties, naar een wezen dat bestaat in absoluut gewaarzijn van wie ik ben in elk moment en specifiek in termen van het inzien en beseffen van de consequenties van de gedachten, gevoelens en emoties waar ik in participeer in mijn geest. Uiteraard om deze consequenties te kunnen inzien en beseffen en begrijpen, was er eerst en vooral een proces van Zelf-Onderzoekend Schrijven en Zelf-Vergeving nodig.

Dus, in deze woorden van 'ik zie, besef en realiseer mij…' ben ik mezelf als het ware aan het herprogrammeren om niet meer blindelings te vertrouwen op de emotionele of gevoelens reacties die opkomen in mezelf als reactie op gedachten, maar om eerder te vertrouwen op mezelf en specifiek op het inzicht, besef en de realisatie die ik ontwikkeld heb in mezelf in relatie tot mijn interne realiteit en bijvoorbeeld in relatie tot het patroon van angst om te falen.

Dit is dan in een notedop de functie en de waarde van de toepassing van zelf-corrigerende stellingen - uiteraard wel in samenwerking met Zelf-Onderzoekend schrijven en Zelf-Vergeving.

Dag 562: Wanneer Inzichten Leugens Worden

 Dag 562: Wanneer Inzichten Leugens worden

Het Proces van Zelf-Verandering en de Drie Niveaus van Bestaan

Deze blog is een Verderzetting van Dag 561: Hoe Verander ik mijn Relatie tot Mijn Eigen Geest op Fysiek Vlak?

Dag 561: Hoe Verander ik mijn Relatie tot mijn Eigen Geest op Fysiek Vlak? - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2014/10/dag-561-hoe-verander-ik-mijn-relatie.html#sthash.6weBrhl6.dpuf

Dag 561: Hoe Verander ik mijn Relatie tot mijn Eigen Geest op Fysiek Vlak? - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2014/10/dag-561-hoe-verander-ik-mijn-relatie.html#sthash.6weBrhl6.dpuf

Dag 561: Hoe Verander ik mijn Relatie tot mijn Eigen Geest op Fysiek Vlak? - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2014/10/dag-561-hoe-verander-ik-mijn-relatie.html#sthash.6weBrhl6.dpuf

Dit zijn dus de specifieke stappen die bewandeld worden in een proces van Zelf-Verandering en die verzekeren dat dit proces van Zelf-Verandering op alle vlakken gebeurt van hoe wij bestaan als wezen. Alle vlakken zijnde zowel op vlak van intern gewaarzijn, waarin we ons gewaar worden van hoe een specifiek gedachten- en emotioneel patroon functioneer in onze geest, als op vlak van ons wezen, waarin we een standpunt innemen in onszelf en een authoriteit innemen in onszelf in relatie tot het specifieke patroon dat bestaat in onze geest door bijvoorbeeld als en wanneer het opkomt in onszelf, onszelf niet zomaar te laten meevoeren door de emoties en gevoelens en gedachten in en als het patroon maar in de plaats daarvan opstaan in onszelf in en als een standpunt en statement waarin wij als wezen zeggen van 'neen, dit patroon is niet wie ik ben! Ik ben Hier - als het zelf-sturende en zelf-bepalende principe binnenin en als mezelf!' - en ook op vlak van ons fysieke bestaan in en als het fysieke lichaam waarin we ons gedrag veranderen  dat in relatie staat met het patroon in onze geest.

Het gedrag zijnde bijvoorbeeld waarin we zullen opgeven in het doen of uitvoeren van taken of projecten of opgeven in een leerproces in onze fysieke participate in onze wereld, ten gevolge van emotionele reacties in onszelf op een gedachtenpatroon in onze geest waarin we onszelf zien 'falen' en 'mislukken' en waarin we onszelf neerhalen in en als ons zelf-beeld.

Dus, in het proces van zelf-verandering - kan dat proces en die zelf-verandering pas echt en werkzaam zijn als en wanneer je deze drie dimensies van jezelf tegelijkertijd verandert, en je jezelf dus verandert in en als wie je bent op elk vlak van je bestaan --- namelijk op vlak van je gewaarzijn, je wezenlijkheid en je fysicaliteit. Je gewaarzijn, zijnde dat 'iets' in jezelf waarin je ziet en beseft wie je bent in jezelf en wat je doet in je eigen geest. Je wezenlijkheid, zijnde datgene dat  we steeds hebben weggegeven aan de energie in de geest, waarin we bijvoorbeeld onszelf laten meeslepen in en door emotionele reacties als en wanneer die opkomen, maar datgene dat tegelijkertijd ook in staat is om op te staan en zichzelf niet te laten meeslepen door emoties en gevoelens. En je fysicaliteit, zijnde het fysieke lichaam waarin onze wezenlijkheid zichzelf uitdrukt.

Dit wil praktisch gezien zeggen dat het niet voldoende is om het proces af te leggen van het creëren van gewaarzijn in relatie tot onze eigen geest - namelijk het proces van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie - waarin we langzaam maar zeker een inzicht beginnen te ontwikkelen in onze eigen geest en in wie wij zijn in relatie tot onze geest en ons bestaan -- omdat inzichten op zichzelf waardeloos zijn als ze niet geleefd worden. Met andere woorden als ik niet verander in mijn emotionele reacties en mijn interne reacties en ervaringen ondanks het feit dat ik wel INZIE dat die emotionele reacties het beste zijn voor mezelf noch mijn omgeving en als ik vanbinnen eigenlijk hetzelfde blijf niettegenstaande dat ik INZIE dat hoe ik altijd bestaan heb niet mijn eigenlijke potentieel representeert - dan LEEF ik mijn inzichten niet en dan zijn die inzichten waarin ik nu geloof dat ik 'meer' ben omdat ik iets 'zie' of 'begrijp' over mezelf en mijn realiteit in feite leugens en ben ik tegen mezelf aan het liegen over wie ik werkelijk ben en hoe ik werkelijk besta binnenin en als mezelf.

Op dezelfde manier is  het veranderen van ons gedrag zonder een gewaarzijn te ontwikkelen in relatie tot wat ons gedrag bestuurt in de eerste plaats ook niet  een echte oplossing --- omdat we niet tot een begrip komen van wat het eigenlijke probleem was in de eerste plaats en hoe het probleem bestond - waardoor we dan ook niet in staat zullen zijn om tot oplossingen te komen als zich hetzelfde of gelijkaardige problemen voordoen in de eerste plaats. Ik bedoel, dat is ook waarom we vaak het gevoel hebben dat er specifieke situaties zijn in ons leven die zich blijven voordoen, ondanks het feit dat we doorheen ons leven ons gedrag en onze uitdrukking veranderd hebben in onze overgang en ontwikkeling van kind naar volwassene. Dat is omdat we nooit een gewaarzijn ontwikkeld hebben in onszelf in relatie tot wie we zijn vanbinnen en tot hoe wie we zijn vanbinnen wat we ervaren vanbuiten bepaalt en creëert.

Het proces van zelf-verandering is in feite een proces van zelf-creatie, en je kan niet in die positie van 'creator' staan als en wanneer je niet op elk vlak van wie je bent en hoe je bestaat de teugels in handen hebt - op intern zowel als extern vlak. En dat is waarom ik in en als mijn Reis naar Leven blogs mijn proces deel van schrijven waarin ik mezelf in en als het specifieke patroon dat ik wil veranderen onderzoek, vergeef en een correctie/oplossing vindt - en tegelijkertijd mezelf en het patroon daarna 'loslaat' om mezelf in en als mijn fysieke realiteit te kunnen toepassen in de correctie en oplossing die ik had uitgeschreven voor mezelf - en zo de verandering van mijn schrijven en gewaarzijn door te trekken tot mijn wezenlijkheid en fysieke uitdrukking en bestaan.

Dag 561: Hoe Verander ik mijn Relatie tot mijn Eigen Geest op Fysiek Vlak?

Dag 561: Hoe Verander ik mijn Relatie tot mijn Eigen Geest op Fysiek Vlak

Het Transformatie Proces van Emotionele Zelf-Sabotage

Ik heb dan een proces toegepast van zelf-onderzoek, zelf-vergeving en zelf-correctie in mijn schrijven in relatie tot het zelf-sabotage patroon van angst om te falen ten gevolge van het creëren van toekomstbeelden en -projecties dat ik had ontdekt in mezelf. En dus nu dat ik die stappen heb toegepast is het een kwestie van mij gewaar worden wanneer ik in dat patroon stap in mijn dagelijkse realiteit, zodat ik, wanneer ik het zie en opmerk, mezelf kan stoppen en mezelf kan veranderen in mijn relatie tot het patroon.

Mezelf veranderen in relatie tot het patroon gebeurt namelijk in het moment dat ik mij gewaarwordt dat het opkomt in mezelf, het moment dat er bijvoorbeeld specifieke gedachten in mijn geest komen -- zoals gedachten van angst in relatie tot toekomst-ideëen en -beelden in mijn geest, bijvoorbeeld 'ik kan dat niet', 'ik zal het niet kunnen', 'ik zal falen', 'ik ben daar niet slim genoeg voor', 'ik heb niet genoeg ervaring', 'ik ben niet voldoende voorbereid', enzovoort --- allemaal gedachten die dan een energetische reactie en ervaring van minderwaardigheid, inferioriteit en angst produceren in mezelf waarin ik dan mezelf identificeer met die gedachten en die gedachten ga aanvaarden in mezelf als een definitie van 'wie ik ben' in en als mezelf. En, vanaf het moment dat ik mezelf dus toesta emotioneel te reageren op de gedachten, ben ik als het ware 'verloren' in die zelf-definities, en verloren in de illusie dat die gedachten werkelijk 'zijn wie ik ben' omdat ik geloof dat de energie die ik ervaar in mezelf in reactie op de gedachten is 'wie ik ben'.

Dus, om dit niet te laten gebeuren en mezelf dus niet verloren te laten geraken in deze specifieke zelf-neerhalende zelf-definities - sta ik mezelf niet toe in de energie te gaan --- en dat kan ik doen door in het moment dat ik de gedachten zie opkomen in mijn geest, onmiddellijk mezelf ervan gewaar te maken van het specifieke patroon dat aan het activeren is in mijn geest, namelijk het patroon van zelf-sabotage  door het creëren van toekomst-beelden en -projecties en om in dat moment van gewaarzijn te ademen en mezelf in mijn ademhaling als het ware te stabilizeren en een standpunt van authoriteit in te nemen in relatie tot mijn emoties, omdat ik weet en mij ervan gewaar ben dat volgens het patroon dat aan het activeren is, de energie zal volgen op de gedachten --- omdat dat nu eenmaal is hoe ik mezelf in mijn geest doorheen mijn leven geconditioneerd heb.

Door in dat moment dan te ademen breng ik mezelf uit mijn geest en in mijn fysieke lichaam, waarin ik de macht heb om stabiel te blijven in relatie tot de energie die opkomt in mezelf, zijnde de emotionele reactie van angst, minderwaardigheid en onzekerheid en mezelf dus niet te laten meevoeren door die energie en zo verloren te geraken in  de zelf-definities in en van mijn geest in relatie tot wie ik zogezegd ben  tegenover mijn eigen toekomst - als zijnde 'minderwaardig'.

Dit is de techniek die ik, na het bewandelen van de eerste stappen met betrekking tot het begrijpen van en het creëren van een gewaarzijn in mezelf in relatie tot het specifieke patroon in mijn geest en hoe dat patroon precies werkt, functioneert en bestaat, kan gebruiken om mezelf op fysiek vlak, in mijn innerlijke realiteit zowel als mijn externe fysieke gedrag, expressie en beleving, te veranderen en te 'corrigeren' --- waarin ik bijvoorbeeld mezelf niet meer toesta te reageren met angst en minderwaardigheid in mezelf in relatie tot toekomstprojecties en -plannen en bijgevolg mezelf ook niet meer zal toestaan op te geven --- en zo zal ik mezelf de kans geven om het woord Success te leven in en als mijn leven  - door het patroon van Falen dat bestaat in en als gedachten, gevoelens en emoties in de geest  te corrigeren en te veranderen, of althans door mijn relatie tegenover dat patroon te veranderen.

Dag 560: Dagdromen over de Toekomst is je Leven Inruilen voor een Illusie

 

Dag 560: Dagdromen over de Toekomst is je Leven Inruilen voor een Illusie

Het Transformeren van de Zelf-Sabotage van Toekomst Verbeelding

In de voorgaande blogs heb ik mij bezig gehouden met het kijken naar en onderzoeken van een specifiek patroon waarin ik mezelf heb zien stappen in mijn dagelijkse leven, als een patroon van angst om te falen wanneer ik oog in oog sta met een beslissing in relatie tot wat ik met mijn toekomst ga doen.

Ik was aanvankelijk vertrokken met het onderzoeken van hoe onzekerheid in mezelf bestaat omdat ik, als ik naar mijn leven kijk en mijn algemene ervaring in relatie tot mezelf, mijn leven en mijn realiteit, tot de vaststelling was gekomen dat er op bepaald vlak in mezelf altijd een ervaring van onzekerheid aanwezig is geweest  in relatie tot de wereld en realiteit waar ik mij in bevond. Een onzekerheid die een interne ervaring was die ik steeds verborgen heb trachten te houden omdat ik geloofde dat ik mij niet onzeker hoor te voelen en dat ik 'minder' ben dan andere mensen als ik mij onzeker voel -- mede dankzij een schoolsysteem die onzekerheid bestrafte en beschuldigde en mij dus heeft aangeleerd dat ik angst dien te hebben van de onzekerheid die ik voel in mezelf en dat ik met andere woorden angst moet hebben van mezelf - hoe vreemd dat op zich ook mag zijn.

Ik onderzocht dan hoe die  onzekerheid zich praktisch gezien afspeelt in mijn dagelijkse leven, waarin ik drie situaties/scenario's nam als voorbeelden uit mijn leven waarin ik die onzekerheid zich op een specifieke manier zie afspelen. Het eerste scenario dat ik had gedefinieerd was een patroon dat zich afspeelt in mijn geest en waar ik mij van gewaar geworden ben -- een patroon waarin ik namelijk, wanneer ik denk aan mijn toekomst in relatie tot mijn job en geld en praktische zaken met betrekking tot overleving in deze wereld, in een reactie van angst ga in mezelf en allerlei 'doemscenario's' afspeel in mjin geest waarin ik met andere woorden het ergste verwacht of althans het ergste uitspeel in mijn geest als een mogelijk scenario dat zich zou kunnen afspelen in mijn toekomst, uit angst dat het ergste zich zal afspelen.

Dus, hoe onzekerheid zich in dat geval afspeelt is dat ik mij in feite onzeker voel over mijn eigen vaardigheden en capaciteiten in relatie tot overleving en in relatie tot alles wat te maken heeft met wat ik geleerd heb van mijn ouders over 'overleving' en over wat ik moet doen en hoe ik moet leven teneinde te 'over-leven' in deze wereld. En de consequenties van die onzekerheid in mezelf in relatie tot 'overleving' en mijn eigen vaardigheden en capaciteiten, is dat Ik doorheen mijn leven in mijn geest ben gaan participeren in een fantasie-wereld in en als mijn bewuste geest waarin ik mij opzettelijk dingen ben gaan inbeelden om te kunnen wegvluchten van de ervaring van onzekerheid in mezelf.

En de dingen die ik mij inbeeldde waren haast altijd in de context van het tonen van mijn vaardigheden en capaciteiten aan andere mensen en er dan erkenning en aanzien en respect voor krijgen - hetgeen dus duidelijk toont hoe ik mij in mezelf eigenlijk minderwaardig voel in relatie tot mijn vaardigheden en capaciteiten en daardoor verlang naar erkenning van andere mensen zodat ik mij beter kan voelen over mezelf .

Dus, ik bedoel, dit is een eigenaardig fenomeen - de reactie van het creëren van verbeelding in mijn geest waarin ik doe alsof ik vanalles doe en ben en bereik enzovoort, gewoon omdat ik mij vanbinnen slecht voel over een specifiek aspect van mezelf en omdat ik mij beter wil voelen. Omdat, ik had evengoed, in de plaats van die negatieve ervaring binnenin mezelf trachten te ontvluchten, naar binnen kunnen kijken en kunnen vaststellen dat er een angst en onzekerheid bestaat in mezelf in  om dan te onderzoeken waarom en hoe die angst in mezelf bestaat in de eerste plaats en in de tweede plaats de angst in mezelf los te laten en te beseffen dat er in relatie tot mijn eigenlijke realiteit geen enkele reden is om die angst en onzekerheid te ervaren in mezelf en dat die ervaringen dus eigenlijk emoties zijn die ik gekopieerd had van de mensen om mij heen zoals mijn ouders en familie --- omdat, er was nooit iets in mijn leven gebeurt dat een reden had kunnen zijn voor overlevingsangsten in mezelf - die overlevingsangsten heb ik dus gekopieerd en overgenomen van mijn familie.

Wat ik hierin dus heb beseft is dat, omdat de ervaring van angst en onzekerheid in relatie tot mijn capaciteiten en vaardigheden om te overleven een gekopieerd en overgenomen ervaring was in mijn geest, de verbeelding die ik creëerde in mijn geest als reactie op die angst en onzekerheid dus niet echt 'mezelf' was -- in de zin van dat het een reactie was op een illusie die ik had toegestaan te bestaan in mijn geest, de illusie zijnde de ervaring van angst en onzekerheid in relatie tot mijn vaardigheden en capaciteiten die niet gebaseerd was op de eigenlijke  realiteit --- en dat ik dus in wezen mezelf als hoe ik bestond in mijn geest doorheen mijn leven, heb gebaseerd op een illusie omdat niets van die ervaringen en verbeelding en gedachten in relatie tot hoe ik mijn vaardigheden en capaciteiten in mijn geest had gedefinieerd in en als negatieve ervaringen en positieve ervaringen, namelijk angst en onzekerheid en opwinding, ooit echt was. Ik had echter wel consequenties gecreëerd in mijn echte leven in de fysieke realiteit door dit hele construct in mijn geest te aanvaarden als 'echt' en als 'mezelf' - omdat ik mezelf in feite heb afgeleid van mijn echte leven in de fysieke werkelijkheid door mij bezig te houden met denkbeelden in mijn geest verbonden met positieve energie. En dus heb ik als het ware mijn leven weggegeven voor niets.