Dag 783: Herdefinieren van woorden - De Val en het Potentieel van het woord IK

Hoe fascinerend is het niet dat we allemaal - gegeven dat we dezelfde taal spreken - dezelfde woorden gebruiken in ons dagelijkse bestaat maar dat we tegelijkertijd zo verschillend lijken en zo afgescheiden en ver verwijderd lijken van elkaar en elkaar's leven.

Kijk maar eens naar het meest gebruikte woordje, en ook het woord dat het meest betekenis heeft in elk van ons leven - het woordje "Ik". We zijn allemaal "Ik" en tegelijkertijd is er maar eentje "Ik" en kunnen we niet allemaal "Ik" zijn. Een van de meest verwarrende woorden die we dagelijks gebruiken om naar onszelf te verwijzen, niet te min.

Waarom is het dat ik in deze blog ervoor kies om zulk een schijnbaar onbeduidend en simpel woord te onderzoeken? Wat is er zo speciaal aan een woordje?

Het proces van zelf-creatie begint eigenlijk feitelijk met het onderzoeken en herdefinieren van woorden. En dit vanuit het oogpunt en gebaseerd op het begrip dat woorden de bouwblokken zijn van wie je bent - niet enkel van wie je bent maar van deze hele wereld en realiteit die jij in elk moment ervaart en gadeslaat. Je hele identiteit en begrip van 'wie jij bent', in termen van hoe jij over jezelf denkt, hoe je jezelf ziet en ervaart en hoe je naar jezelf verwijst in je eigen geest is gedefinieerd en bepaald door de woorden die in je geest bestaan.

Maar hebben we ons ooit echter afgevraagd waar die woorden vandaan komen. En nog, wie of wat is het die de definities van de woorden die ons bestaan opbouwen vastgelegd hebben. Een nog belangrijkere vraag is dan: Waarom is het dat we zelf nooit het belang geleerd hebben van het definieren van woorden - van het onderzoeken van wie wij zijn als individu in en als en in relatie tot de woorden die we gebruiken om ons bestaan richting en duiding te geven? En welk woord om beter mee te beginnen dan het woord "Ik"?

Het kan misschien onbeduidend lijken en vanzelfsprekend dat het woord "Ik" gewoonweg verwijst naar de 'eerste persoon', naar jezelf. Het woord "Ik" is de term die je gebruikt om naar jezelf mee te verwijzen en duidelijk te maken over wie het gaat als je over jezelf praat. Dit is echter een excuus en een redenering die de geest gebruikt om ervoor te zorgen dat jij je niet investeert in het daadwerkelijk binnenin jezelf kijken en het waarachtig onderzoeken van wat er schuilt in en  achter het woordje "Ik". In dit woord schuilt immers enerzijds de kern van het bewustzijn van de geest, namelijk je identiteit en al wat en wie je bent in je geest, en tegelijkertijd bevat dit woord het potentieel tot zelfempowerment en zelf-besturing.

Hiermee wil ik zeggen dat hoe het woord "Ik" steeds in je geest bestaan heeft is op een voorgeprogrammeerde manier, aangezien je het gebruikt zonder je gewaar te zijn van waar het vandaan komt, waar je werkelijk naar verwijst elke keer je "Ik" zegt en wie jij eigenlijk bent in relatie tot dit woord. Dit maakt dat het een functie heeft van zelfontmachtiging - aangezien je in feite steeds maar je eigen voorgevormde en aanvaardde identiteit en persoonlijkheden verbonden met het woord "Ik" blijft bevestigen elke keer je dit woord gebruikt. Dit wil echter niet zeggen dat ik wil voorstellen dat we het woord "Ik" helemaal niet meer gebruiken, absoluut niet.

Al wat nodig is, is dat we simpelweg het woord onderzoeken en herdefinieren, zodat we elke keer we "Ik" zeggen onszelf ondersteunen om de beste vorm te worden van onszelf en dus niet zomaar onze aanvaardde vorm blijven bevestigen. Dit klinkt misschien allemaal een beetje vreemd en niet bepaald praktisch. Maar het is in feite zo simpel als gewoon binnenin jezelf kijken om te zien welke betekenis het woord in je geest heeft, om dan te kijken welke betekenis het werkelijk kan hebben als ondersteuning voor jou potentieel. Dit wil echter ook niet zeggen dat je de betekenis van het woord compleet verandert! Je zorgt er enkel voor dat de woorden die jij dagelijks gebruikt en die jouw hele bestaan als wezen hier op aarde vormgeven ook ondersteunend zijn en het beste zijn voor jezelf.

Dag 776: Levende woorden als Remedie voor Angst

Gisteren voelde ik me de hele dag als in een vreemde staat. Ik voelde me niet erg aanwezig in het moment en had een soort van ervaring van 'onheil' diep in mezelf, alsof er iets vreselijk mis is. Ik voelde me niet geaard of gegrond in mijn lichaam en toen mijn partner mij aanraakte voelde ik bijvoorbeeld haast niets. Het was alsof ik ergens in mijn geest was afgedwaald en in een andere dimensie was.

Ik paste zelf-vergeving toe en kon via gesproken zelf vergeving uiteindelijk het patroon in mijn geest identificeren waarin ik was afgedwaald. Dit patroon zijnde een vrees voor het ergste. Dit patroon is iets wat in mijn onderbewuste geest doorheen mijn leven steeds op de achtergrond in mijn geest heeft gedraaid. Het is een patroon waarin ik in feite op een bepaald niveau in mezelf geloof dat als ik mij constant zeer veel zorgen maak over al wat er kan mislopen in mijn leven en al de ergste scenarios die zich kunnen afspelen, dat ik op die manier mezelf het beste in staat stel om te kunnen omgaan met die situaties.

Dit zijn angsten zoals een angst om kanker te krijgen, angst om geld of mijn job of mijn huis te verliezen, angst om te sterven, enzoverder. Dit zijn dus angsten die op onderbewust vlak in wezen continu aanwezig zijn in mijn geest en aangezien het op onderbewust vlak is, heb ik nooit echt door dat het er is omdat het zo min of meer een automatisch programma is dat zich afspeelt. Het voelt zelfs aan als een 'natuurlijk' en vanzelfsprekend deel van mezelf, omdat het er als het ware steeds geweest is. Het is steeds simpelweg geweest 'hoe ik nu eenmaal ben vanbinnen'.

En dit specifiek omdat het zich haast onopgemerkt heeft opgebouwd in mezelf. Het is namelijk niet verbonden met specifieke momenten in mijn verleden zoals bepaalde traumatische gebeurtenissen en/of momenten waarin ik reageerde op een situatie met angst. Het is een onderbewust patroon van specifieke gedachten en emoties van angst dat ik op onbewuste wijze heb overgenomen van mijn omgeving, zoals ouders en familie -- een bepaalde wijze van denken, een bepaalde interne persoonlijkheid van 'het ergste vrezen'.

Wat ik besefte in mijn zelf-vergeving voor dit patroon is dat er een geloof bestaat dat al die angst van het ergste en de toekomstprojecties in mijn geest waarin ik me als het ware al inbeeld dat het ergste gebeurt mij aan het voorbereiden is voor als ik ooit die situaties zou tegenkomen. Maar in wezen is die zogezegde voorbereidheid een illusie omdat wat er werkelijk gebeurt is dat ik  door de angst van het ergste en door constant in een onderliggende angst te verkeren, ik mij in feite haast de hele tijd onzeker en angstig voel, hetgeen mij emotioneel onstabiel maakt. Dit wil zeggen dat ik niet stabiel in mijn schoenen zal staan als en wanneer er eens iets 'ernstig' gebeurt of iets waar ik bereid voor moet zijn en ik zal door de angst en paniek waar ik in verkeer ook niet in staat zijn om de situatie op efficiente manier richting te geven.

Hier realiseerde ik mij dat dit het woord is dat ik in deze context moet onderzoeken en leven op een manier die het beste is voor mezelf. Het woord "bereidheid" zou met andere woorden in wezen moeten betekenen dat ik net niet in een constante staat van angst verkeer maar dat ik juist aanwezig ben in elk moment van ademhaling met mijn volle aandacht en gewaarzijn en dat ik mij dus niet laat afleiden door alternatieve dimensies van gedachten en emoties in mijn geest maar eerder in elk moment met beide voeten op de grond sta en op die manier in elk moment ook stabiel, zelf-zeker en standvastig ben.

Dag 714: Wat een 'ongeluk' je kan leren over jezelf

Ter verderzetting op Dag 713: Hoe je fysieke lichaam je laat zien wie je bent in je geest en specifiek op het punt van fysieke 'ongevallen', zoals in mijn geval het verbranden van mijn hand, en hoe die schijnbare 'ongevallen' in wezen specifiek verband houden met wie jij bent in dat moment.

Het is gemakkelijk om 'aan te nemen' en te 'accepteren' dat een 'ongeval' zomaar een 'ongeval' is, een ongeluk, iets dat 'zomaar' gebeurt en iets waar jij als persoon niets mee te maken hebt. Het is makkelijk om je als het ware te verschuilen achter het woord 'ongeluk' en 'ongeval', daar zijn woorden immers voor, om ons te vertellen hoe de werkelijkheid in elkaar zit. Dus als het woord 'ongeluk' aanduid dat wat jou voorgevallen is simpelweg een kwestie was van geen 'geluk' hebben, dan neem je ook vanzelf aan dat het 'lot' jou dat 'on-geluk' heeft aangedaan. Het 'lot' heeft beslist dat jij in dat moment 'geen geluk' zou hebben en een 'ongeluk' zou voorhebben.

Wat ik hier dus probeer over te brengen is hoe we doorgaans woorden, en de dingen die woorden impliciet lijken te suggereren over hoe dingen bestaan en in elkaar zitten, gebruiken om de realiteit achter te verbergen en om onszelf verhaaltjes te vertellen en voor te houden zodat we onze eigen verantwoordelijkheid niet zouden inzien.

Neem als voorbeeld het woord 'ongeluk' en hoe dit woord lijkt te suggereren dat als jij bijvoorbeeld je hand verbrand, het simpelweg een kwestie is van 'geen geluk' te hebben gehad in dat moment. Deze specifieke term 'ongeluk' maakt het daarom ook makkelijk voor ons om doorgaans niet stil te staan bij het hoe en waarom van de dingen die ons 'overkomen' en die gebeuren in onze realiteit. Want, het zijn 'on-gelukken', het waren schijnbaar momenten waarin we nu eenmaal 'geen geluk' hadden.

Het zijn dit soort woorden en vooral dan ons eigen vertrouwen in de woorden die we gebruiken en wat die woorden suggereren in hun opbouwing die het makkelijk maken voor ons om niet te kijken naar of te onderzoeken wat er werkelijk gaande is in zo'n momenten waarin we een 'ongeluk' hebben bijvoorbeeld.

Als we bijvoorbeeld in zelf-eerlijkheid zouden kijken naar zo'n momenten en naar de werkelijke oorzaak en oorsprong van hoe en waarom dat 'ongeluk' plaatsvond en kon plaatsvinden, dan zouden we inzien en beseffen dat de meeste ongelukken zich voordoen omdat we zelf in onze geest zaten. We waren bijvoorbeeld aan het nadenken over iets compleet anders dan het moment waar we ons in bevonden en wat we praktisch aan het doen waren in dat moment, en dus merkten we bepaalde dingen niet op of hielden we onze aandacht niet bij wat zich aan het afspelen was in onze onmiddellijke omgeving.

Toen ik mijn hand bijvoorbeeld verbrandde, en wanneer ik terugblikte op dat moment waarin het gebeurde en ik voornamelijk keek naar wie ik was binnenin mezelf in dat moment, kon ik onmiddellijk erkennen en zien dat ik in mijn geest zat. Ik was bezig mij op te winden over allerlei andere zaken waar ik over aan het nadenken was. Ik was nog aan het reageren op de afwas die aan de afwastafel stond en op mijn eigen gedachten over hoe het andere mensen hun verantwoordelijkheid is om hun afwas te doen, etcetera.

Ik was in dat moment niet met mijn aandacht aanwezig en daardoor had ik geen stevige greep op het frietmandje dat ik in mijn handen hield en boven de hete frietketel aan het houden was. Als ik in dat moment met mijn gewaarzijn aanwezig geweest zou zijn, dan zou ik mijn kracht niet gespendeerd hebben aan die gedachten en reacties in mijn geest, maar eerder aan het stevig vasthouden van het mandje in het besef dat een hete frietketel niet om mee te spelen is. Ik realiseerde mij dus dat als ik niet in mijn geest was afgedwaald en als ik mij niet zou hebben bezig gehouden met reacties op gedachten over andere mensen en over mijn omgeving, dan zou dat 'ongeluk' niet zijn voorgevallen en dan zou ik mijn hand niet verbrand hebben.

Het zou dus makkelijk geweest zijn om te denken van 'ach ja, ongelukken gebeuren nu eenmaal' en er verder niet bij stil te staan. Maar dan zou ik ook niets hebben geleerd over mezelf. Dan zou het ongeluk zijn doel niet gediend hebben, namelijk mij erop te wijzen dat ik dingen aan het toelaten was binnenin mezelf die niet het beste waren voor mezelf, zoals het afdwalen in gedachten en reacties in de plaats van aanwezig blijven in het moment zelf.

Dag 707: Van Gewaarzijn tot Ware Verandering

Ter verderzetting van "Dag 706: Bepaalt je Identiteit wie je bent of bepaal jij je Identiteit?" , deel ik in deze blog de praktische toepassing van de correctieve stellingen die ik in de voorgaande blog uitgeschreven heb.

Correctieve stellingen zijn enkel echt wanneer ze toegepast en geleeft worden dus is het belangrijk om niet enkel te kijken naar het schrijven en het toepassen van zelf-vergeving en zelf-correctie in schrijven, maar ook om te onderzoeken hoe je jezelf op realistisch vlak in je dagelijkse werkelijkheid veranderd hebt in lijn met de correctie die je uitgeschreven hebt en in lijn met de inzichten en realisaties die je gemaakt hebt tijdens de voorgaande stappen van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie.

Na het proces van schrijven bewandeld te hebben in de voorgaande blogs, als namelijk het proces van het creëren van gewaarzijn in relatie tot het patroon dat ik ontdekte als verbonden aan het pijn-punt in mijn linker bovenarm, merk ik dat ik mij meer bewust ben van zulk 'n momenten waarin ik in mijn geest de neiging heb om mijn gedrag en uitdrukking te plaatsen in 'hoe andere mensen mij zien', waarin ik bijvoorbeeld nadat ik mezelf heb uitgedrukt in een situatie, begin na te denken over hoe dat overgekomen geweest zou zijn voor de andere mensen in de situatie.

Nadat ik het geschreven proces bewandeld heb, heb ik mezelf dus meer voorbereid en in staat gesteld om het patroon in kwestie ook degelijk te veranderen, zodat het niet een intentie of 'bedoeling' blijft maar een ware zelf-verandering. Een moment van zelf-verandering was bijvoorbeeld vandaag na een moment waarin ik een gesprek had met een aantal meiden.

Ik wandelde weg van het gesprek en ik zag hoe mijn geest in het patroon ging van het willen nadenken over hoe zij in zichzelf gereageerd zouden hebben op mijn woorden en mijn uitdrukking. "wat denken ze nu over mij?", "zijn ze akkoord met wat ik gezegd heb?", "aanvaarden ze mij als een volwaardig deel van hun realiteit?", etcetera. En in dat moment werd ik mij plots gewaar dat ik over dit patroon geschreven heb en dat ik precies dit patroon uit de doeken gedaan heb in mijn proces van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie.

Ik werd mij gewaar dat dit het moment van ware verandering was, dit was mijn moment van het leven van de correctie in mijn fysieke expressie. Dit was het moment waarin ik aan mezelf moest bewijzen dat ik mijn geschreven correcties kan leven in mijn fysieke realiteit en dat mijn schrijven dus niet zomaar lege intenties en lege woorden waren.

Vanaf het moment dat ik mij dus gewaar werd van het patroon was het makkelijk om de stap te nemen om niet in het patroon te stappen en het patroon niet verder te laten gaan in mijn geest. Wanneer je je immers gewaar bent van wat het in werkelijkheid is, hetgeen je voor jezelf hebt kunnen inzien in het proces van schrijven, is het makkelijk om die stap te zetten. En daarom is het proces van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie zo belangrijk om het pad van verandering te plaveien waar jij dan op kan wandelen in de fysieke verandering.

Dag 684: Het Veranderen van Opgeven naar Doorzetten in Bewustzijn en Praktisch Leven

Deze blog is ter conclusie van de voorgaande blogs waarin we het proces doorlopen en besproken hebben van hoe het is dat je soms vol enthousiasme aan iets nieuws kan beginnen om je dan na een poosje helemaal gedemotiveerd te voelen en zelfs op te geven.

Het is dus nu een kwestie om dat bewustzijn te ontwikkelen in verband met de momenten wanneer je aan iets begint en je ziet dat je je opgewonden en enthousiast voelt, om dan even te stoppen in jezelf en te kijken naar wat er eigenlijk aan het gebeuren is in je geest.

En je stelt jezelf dan de vraag: 'is dit enthousiasme dat ik ervaar gebaseerd op gedachten en projecties en verbeelding in mijn geest?', omdat je nu weet dat wanneer je aan iets begint en je daarbij al gedachten en projecties in je geest vormt in verband met hoe het zal verlopen en hoe je het zal afwerken dat dat uiteindelijk kan leiden tot de tegenovergestelde gedachten in je geest.

Je bent je nu bewust van hoe die polariteit werkt in je geest waarin je van een positieve energie en positief geladen gedachten naar negatieve gedachten en ervaringen kan overschakelen in relatie tot eenzelfde project/taak. Dus is het nu een kwestie van je bewust worden wanneer die positieve gedachten en energieën in je geest naar boven komen.

Het zal aanvankelijk misschien niet zo evident zijn om dat soort bewustzijn en gewaarzijn te kweken in relatie tot je eigen gedachten, maar uiteindelijk zal je beginnen zien hoe dit patroon in actie schiet vanaf het moment je aan iets nieuws begint. Je geest wilt meteen toekomstprojecties vormen en ideëen en ideaalbeelden vormen in je geest om datgene waar je aan wilt beginnen of waar je al mee bezig bent te kunnen 'vastpinnen' als het ware, om te kunnen weten waar je je mag aan verwachten en wat er op je te wachten staat en hoe het zal zijn en verlopen in de toekomst.

Dus nu is het aan jou om in die momenten waarin je je daarvan bewust wordt jezelf te stabiliseren en te kalmeren als het ware zodat je ervoor zorgt dat je met beide voeten stevig op de grond staat, in het besef dat wat er in je geest naar boven komt aan projecties, ideëen, ideaalbeelden en verbeelding, geen weergave is van de eigenlijke realiteit. De eigenlijke realiteit die kom je pas te weten en leer je pas kennen wanneer je stap voor stap een project of taak bewandelt zonder vooroordelen, zonder ideëen en zonder verwachtingen - maar in de fysieke werkelijkheid die zich in elk moment afspeelt en waarin zich zoveel meer afspeelt dan wat er in je geest bestaat.

Dus, stel jezelf open voor kansen, mogelijkheden en potentieel dat zich in elk moment openbaart door je bewustzijn en gewaarzijn van je geest en gedachten naar de fysieke werkelijkheid te verschuiven - zodat je jezelf niet gaat tegenhouden in het bereiken van success en resultaat wanneer je begint aan een nieuw project.

Dag 606: De Macht van het Geschreven Woord en het Ontwikkelen van Zelf-Eerlijkheid

 Dag 606: De Macht van het Geschreven Woord en het Ontwikkelen van Zelf-Eerlijkheid

 Het Veranderingsproces van Onzekerheid

Zelf-Eerlijkheid is dan het onderzoeken van die 'stemmen in ons hoofd'. Het onderzoeken van wat het eigenlijk is dat we onszelf allemaal vertellen en waar die stemmen eigenlijk vandaan komen. Omdat, ik bedoel, als we onze dag doorlopen en kijken naar wat er allemaal zoal opkomt in onze geest, dan merken we misschien op dat er een haast continue stroom is van gedachten die opkomen in verband met allerhande dingen die we van moment tot moment zien en horen en ervaren. Het ene moment komt er een mening op over iets, dan weer een beoordeling, dan rakelen we een herinnering op en het andere moment dwalen we even weg in een fantasie of verbeelding. Het ene moment voelen we ons angstig, en dan verdrietig of verlangend, hoopvol, blij of kwaad…

Waarom is het dat we die zelf-eerlijkheid enkel kunnen ontdekken en ondervinden wanneer we schrijven? Welke kracht of macht heeft het geschreven woord dat we enkel door middel van schrijven onze zelf-eerlijkheid kunnen ontdekken en ontwikkelen en niet bijvoorbeeld door te mediteren of door na te denken?

Nadenken is iets dat we zo gewoon zijn dat we, als we niet een bepaald referentiepunt hebben in de fysieke realiteit, in feite niet al te makkelijk kunnen weten of zien wanneer we in feite gewoon rondjes aan het draaien zijn in onze geest en wanneer we daadwerkelijk iets zien en onderzoeken in zelf-eerlijkheid. Daarom is schrijven een gemakkelijk en handig gereedschap om op een echte, namelijk fysiek tastbare, manier onszelf te onderzoeken en bekijken en vooral er zeker van te zijn dat we niets verborgen houden van onszelf.

Als je dingen neerzet op papier dan zet je ze als het ware neer in de fysieke werkelijkheid, en in de fysieke werkelijkheid is alles HIER. Met andere woorden, al wat je creëert en neerplaatst in de fysieke realiteit, is blijvend, en is 'echt', vanuit het perspectief dat wanneer je bijvoorbeeld dagdroomt en fantaseert en nadenkt over dingen, ben je bezig met het ontastbare en het onzichtbare. Fantasiëen, dagdromen en verbeelding gaan zo snel als ze opkomen, maar in de fysieke werkelijkheid kan je niet zomaar je ogen sluiten of openen en verwachten dat wat je gecreëerd hebt zomaar verdwenen is. Het is en blijft HIER buiten onze eigen wil om.

En het is die 'echtheid' die eigen is aan de fysieke werkelijkheid die je dwingt om geconfronteerd te worden met datgene dat je van jezelf op papier geplaatst hebt. Je kan het niet wegsteken door bijvoorbeeld even aan iets anders te denken  zoals je bijvoorbeeld met gedachten wel kan doen. Je kan niet zomaar kiezen om te negeren en te onderdrukken wat daar voor je op papier staat en je kan niet zomaar doen alsof het er niet echt is, in tegenstelling tot waar we toe in staat zijn in onze geest.

Hierdoor assisteert het schrijven dus met het ontwikkelen van zelf-eerlijkheid. Zelf-eerlijkheid zijnde het 'lef' als je wil om daadwerkelijk te kijken naar jezelf. Het lef en de moed om dingen niet zomaar te blijven verbergen of onderdrukken of ontkennen in je geest, maar je eigen preoccupaties in gedachten, gevoelens en emoties neer te schrijven en eerlijk te zijn met jezelf in het besef dat dat is wie je bent en wat in jezelf bestaat. Geen leugens meer, geen onderdrukking, geen doen alsof.

En, ik bedoel dat is zeer bevrijdend in de zin van dat de geest in wezen bestaat in en als onderdrukking, de eigenste aard van gedachten is dat ze verborgen zitten in onze 'bovenkamer' en dus nooit het licht zien. Om die verborgen aspecten in en van onszelf dan neer te schrijven en als het ware het daglicht te tonen is als een koele bries die door ons heen waait en alles even helderder maakt.

Schrijven assisteert dan ook enorm om bijvoorbeeld emotionele stormen die door ons heen woeden te kalmeren voor een moment omdat we door middel van het uitschrijven van de gedachten en emotionele reacties die de storm voeden duidelijkheid scheppen in onszelf en met meer helderheid kunnen zien wat de eigenlijke oorsprong is van die storm en wat er eigenlijk aan de hand is in en met onszelf.

Dag 605: Zijn Gedachten Onszelf of zijn het 'Stemmen in het Hoofd'?

 Dag 605: Zijn Gedachten Onszelf of zijn het 'Stemmen in het Hoofd'?

 Het Veranderingsproces van Onzekerheid

Zelf-Eerlijkheid is echter al wat moeilijker om op het eerste zicht te bevatten omdat we het niet gewoon zijn omwille van de afscheiding die we in onszelf hebben aanvaard tussen onszelf en 'andere mensen' -- waarin we de neiging hebben om dingen te 'veruiterlijken' en 'externaliseren' in en als bijvoorbeeld het 'eerlijk zijn tegen andere mensen', waarin we een bepaald beeld van onszelf portretteren als 'wie we zijn' als 'persoon', zodat dat beeld een idee kan worden in onze geest waar we ons positief over kunnen voelen. Maar dat beeld en dat idee is geen 'echte' eerlijkheid, omdat het een beeld en een idee is in de geest. Het is een impressie en een indruk die we willen achterlaten op de mensen in onze wereld en realiteit en op onszelf. Dus, wat is dan het verschil tussen de impressie van eerlijkheid en zelf-eerlijkheid?  Dag 604: Weten we Eigenlijk wel wat Eerlijk zijn wil Zeggen?

Ik heb het persoonlijk in mijn proces vrij moeilijk gehad met het ondervinden van wat zelf-eerlijkheid eigenlijk wil zeggen. Ik was het immers zo gewoon geworden doorheen mijn leven om een bepaald 'personage' te zijn in mijn externe expressie, waarin ik de mensen om mij heen impliciet bepaalde dingen wilde doen geloven over wie ik ben, omdat dat voor mij genoeg was om er zelf in te geloven en om dus mezelf beter te doen lijken dan wie ik eigenlijk was en hoe ik mij eigenlijk voelde vanbinnen.

Het is fascinerend dat dat vermogen bestaat in onszelf om onszelf af te scheiden van wie we eigenlijk echt zijn als wezen en om een simulatie te creëren als een 'valse ik' in onze geest die dan onze 'echte ik' dient te onderdrukken - en hoe goed we erin zijn om uiteindelijk onszelf daadwerkelijk zover te krijgen dat we die valse ik als waar beginnen aan te nemen en al lang vergeten zijn dat er een bepaalde waarheid van onszelf diep binnenin onszelf verborgen ligt -- onder al de gedachten en interne ervaringen die onze valse ik opmaken.

Ik bedoel dat is immers wat gedachten doen en waar gedachten toe instaat zijn en als het ware het 'doel' van gedachten - is om onszelf van specifieke dingen te overtuigen. Gedachten zijn toch immers een stem in ons hoofd waarin we onszelf vanalles vertellen en tegelijkertijd niet eens volledig beseffen dat dat is waar we mee bezig zijn, dat die stem in ons hoofd letterlijk onszelf is en dus niet zomaar een stem in onze hoofd.

Ik maak die stelling dat we ons niet gewaar zijn van het feit dat de stem in ons hoofd als zijnde onze gedachten onszelf is, omdat we die stem geloven, we volgen de stem en we laten ons overtuigen door de stem. We laten ons 'bewegen' en beïnvloeden door de stem door erop te gaan reageren met emoties of gevoelens, hetgeen dus indiceert dat er een deel in onszelf gelooft dat die stem in ons hoofd niet werkelijk onszelf is. Ook al zouden we het zo uiteraard niet verwoorden dat we 'stemmen in ons hoofd hebben die tegen ons praten' omdat dat geconstitueerd zou worden als een mentale stoornis, hoewel dat in feite is waar ons bestaan in en als onze geest op neerkomt.

Zelf-Eerlijkheid is dan het onderzoeken van die 'stemmen in ons hoofd'. Het onderzoeken van wat het eigenlijk is dat we onszelf allemaal vertellen en waar die stemmen eigenlijk vandaan komen. Omdat, ik bedoel, als we onze dag doorlopen en kijken naar wat er allemaal zoal opkomt in onze geest, dan merken we misschien op dat er een haast continue stroom is van gedachten die opkomen in verband met allerhande dingen die we van moment tot moment zien en horen en ervaren. Het ene moment komt er een mening op over iets, dan weer een beoordeling, dan rakelen we een herinnering op en het andere moment dwalen we even weg in een fantasie of verbeelding. Het ene moment voelen we ons angstig, en dan verdrietig of verlangend, hoopvol, blij of kwaad…

Ik bedoel maar, het komt allemaal ergens vandaan. En het is niet voldoende om gewoon de stelling te maken van 'het komt gewoon uit mezelf en dat is al', omdat we absoluut niet zouden kunnen zeggen hoe of waar in onszelf die gedachten, gevoelens en emoties geproduceerd worden - hetgeen ons in wezen een slachtoffer maakt van onze eigen gedachten, gevoelens en emoties en ons een reden en excuus geeft om stiekem te geloven dat onze geest niet onszelf is en dat onze gedachten een 'stem in ons hoofd is die tegen ons praat'.

Dag 594: Hoe en Wanneer Ontstaan Emotionele Patronen in Onszelf?

 Dag 594: Hoe en Wanneer Ontstaan Emotionele Patronen in Onszelf?

 Het Veranderen van de Emotie van Onzekerheid

 Het Veranderen van de Emotie van OnzelfzekerheidHet

Het is zelfs zo dat, terwijl ik alles angstvallig probeerde om de onzekerheid in mezelf niet meer te hoeven ervaren, begon ik mij diep vanbinnen eigenlijk enorm afgescheiden te voelen van de mensen om mij heen en begon ik mij zelfs 'vreemd' te voelen. 'vreemd' in de zin van dat ik uiteindelijk het gevoel had dat ik een soort buitenaards wezen ben en dat ik totaal geen connectie kan vinden of ervaren met de mensen die ik zag in mijn wereld en omgeving. Dus, ik bedoel, ook al ervoer ik in mijn bewuste geest dan wel dat ik niet meer zelf-onzeker ben in relatie tot andere mensen - in wezen had ik de ervaring van onzekerheid zodanig onderdrukt dat het op onbewust en onderbewust niveau in mezelf een ervaring van absolute afscheiding werd -- hetgeen dus in feite de manifestatie van mijn oneerlijkheid was tegenover mezelf in relatie tot het feit dat ik mij onzeker voel in mezelf in mijn relaties met de mensen om mij heen. Dag 593: Hoe Onzelfzekerheid een Ervaring van Absolute Afscheiding kan Worden in Onze Geest

Ik bedoel, het ding is dat je gedurende je leven, vanaf een zeer jonge leeftijd, een specifieke relatie begint op te bouwen met specifieke emoties. Die emotionele ervaringen zoals onzekerheid die naar boven komen in jezelf in bepaalde situaties zijn niet zomaar emoties, het zijn als het ware delen van jezelf geworden die je gevoed en ontwikkeld hebt doorheen je leven - net zoals je lichaam is opgegroeid en ontwikkeld, zo ook is je geest zich gaan ontwikkelen in je lichaam, en is je geest haast een soort 'tweede lichaam' geworden dat in eenheid en verbinding bestaat met je fysieke lichaam.

Wat ik daarmee wil zeggen is dat het eigenlijk absurd is om te gaan reageren op je emoties, en dus op je 'emotionele lichaam', en je emoties 'niet te willen' - zoals ik mij bijvoorbeeld niet meer onzeker wilde voelen in sociale situaties. Ik reageerde op de emotionele reactie en ervaring van onzekerheid in mezelf met weerstand en beoordeling en verwerping omdat, ik wilde mij zelfzeker voelen - ik had een specifiek idee in mijn geest van hoe ik mij wilde uitdrukken. Wanneer ik immers naar de mensen om mij heen keek, en dan met name welbepaalde mensen in mijn omgeving, dan zag ik een expressie in hen die ik niet in mezelf herkende, een vloeiendheid en spontaniteit die prijsgaf dat zij zich comfortabel voelde in hun lichaam en lichamelijke uitdrukking.

Zo wilde ik ook zijn in relatie tot de mensen in mijn wereld en omgeving. Ik wilde mezelf ook zo kunnen uitdrukken, en dus reageerde ik op mezelf en op de emotionele ervaring van onzekerheid die ik steeds ervoer in relatie tot mensen in mijn wereld en realiteit - omdat die ervaring van onzekerheid een gespannenheid teweegbracht in mijn lichaam die mijn beweging en fysieke uitdrukking leek te saboteren. Ik voelde me niet comfortabel in mijn lichaam omwille van de ervaring van onzekerheid die door mijn lichaam ging en een spanning creëerde in mijn bewegingen - ten gevolge van bepaalde gedachten die door mijn geest gingen en die geactiveerd werden wanneer ik in het bijzijn van mensen was.

Maar wat ik In die reactie van weerstand tegen mijn eigen emotionele reactie van onzekerheid en het verlangen om de zekerheid die ik zag in een ander te belichamen, niet zag of overwoog - is dat de onzekerheid in mezelf als een deel van mijn lichaam was dat ik over tijd doorheen mijn leven had ontwikkeld en dat nu een 'volwaardig' deel vormde van mezelf dat ik met andere woorden niet zomaar kan negeren of onderdrukken of laten vallen gewoon omdat ik het persoonlijk niet meer wil ervaren. En, wat ik ook niet zag of besefte is dat ik misschien nu de ervaring van onzekerheid ongemakkelijk en onaangenaam en ongewenst vind, maar dat dat zeker niet altijd zo was.

Ik bedoel, op een bepaald punt in mijn leven ben ik zelf bewust  beginnen participeren in die ervaring van onzekerheid, die toen nog een vrij subtiele ervaring was in mezelf, omdat ik er een specifiek doel voor had - het had een bepaald nut voor mij. Het is pas door er jarenlang in te blijven participeren en het steeds opnieuw op te wekken en te voeden in mezelf door het steeds weer te blijven activeren - dat de ervaring meer en meer intens werd tot het nu uiteindelijk op een punt is dat ik mij al lang niet meer herinner waarom ik die ervaring wilde genereren in mezelf in de eerste plaats en wat het precieze doel ervan was, waardoor ik het nu begin te ervaren en definieren als een hindernis binnenin mezelf -- terwijl, wat het dus eigenlijk werkelijk is, is een soort van stoornis in mijn emotionele en fysieke lichaam die ik zelf gecreëerd heb door middel van mijn voortdurende en consistente participatie in het opwekken en genereren van specifieke energie.

Dag 562: Wanneer Inzichten Leugens Worden

 Dag 562: Wanneer Inzichten Leugens worden

Het Proces van Zelf-Verandering en de Drie Niveaus van Bestaan

Deze blog is een Verderzetting van Dag 561: Hoe Verander ik mijn Relatie tot Mijn Eigen Geest op Fysiek Vlak?

Dag 561: Hoe Verander ik mijn Relatie tot mijn Eigen Geest op Fysiek Vlak? - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2014/10/dag-561-hoe-verander-ik-mijn-relatie.html#sthash.6weBrhl6.dpuf

Dag 561: Hoe Verander ik mijn Relatie tot mijn Eigen Geest op Fysiek Vlak? - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2014/10/dag-561-hoe-verander-ik-mijn-relatie.html#sthash.6weBrhl6.dpuf

Dag 561: Hoe Verander ik mijn Relatie tot mijn Eigen Geest op Fysiek Vlak? - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2014/10/dag-561-hoe-verander-ik-mijn-relatie.html#sthash.6weBrhl6.dpuf

Dit zijn dus de specifieke stappen die bewandeld worden in een proces van Zelf-Verandering en die verzekeren dat dit proces van Zelf-Verandering op alle vlakken gebeurt van hoe wij bestaan als wezen. Alle vlakken zijnde zowel op vlak van intern gewaarzijn, waarin we ons gewaar worden van hoe een specifiek gedachten- en emotioneel patroon functioneer in onze geest, als op vlak van ons wezen, waarin we een standpunt innemen in onszelf en een authoriteit innemen in onszelf in relatie tot het specifieke patroon dat bestaat in onze geest door bijvoorbeeld als en wanneer het opkomt in onszelf, onszelf niet zomaar te laten meevoeren door de emoties en gevoelens en gedachten in en als het patroon maar in de plaats daarvan opstaan in onszelf in en als een standpunt en statement waarin wij als wezen zeggen van 'neen, dit patroon is niet wie ik ben! Ik ben Hier - als het zelf-sturende en zelf-bepalende principe binnenin en als mezelf!' - en ook op vlak van ons fysieke bestaan in en als het fysieke lichaam waarin we ons gedrag veranderen  dat in relatie staat met het patroon in onze geest.

Het gedrag zijnde bijvoorbeeld waarin we zullen opgeven in het doen of uitvoeren van taken of projecten of opgeven in een leerproces in onze fysieke participate in onze wereld, ten gevolge van emotionele reacties in onszelf op een gedachtenpatroon in onze geest waarin we onszelf zien 'falen' en 'mislukken' en waarin we onszelf neerhalen in en als ons zelf-beeld.

Dus, in het proces van zelf-verandering - kan dat proces en die zelf-verandering pas echt en werkzaam zijn als en wanneer je deze drie dimensies van jezelf tegelijkertijd verandert, en je jezelf dus verandert in en als wie je bent op elk vlak van je bestaan --- namelijk op vlak van je gewaarzijn, je wezenlijkheid en je fysicaliteit. Je gewaarzijn, zijnde dat 'iets' in jezelf waarin je ziet en beseft wie je bent in jezelf en wat je doet in je eigen geest. Je wezenlijkheid, zijnde datgene dat  we steeds hebben weggegeven aan de energie in de geest, waarin we bijvoorbeeld onszelf laten meeslepen in en door emotionele reacties als en wanneer die opkomen, maar datgene dat tegelijkertijd ook in staat is om op te staan en zichzelf niet te laten meeslepen door emoties en gevoelens. En je fysicaliteit, zijnde het fysieke lichaam waarin onze wezenlijkheid zichzelf uitdrukt.

Dit wil praktisch gezien zeggen dat het niet voldoende is om het proces af te leggen van het creëren van gewaarzijn in relatie tot onze eigen geest - namelijk het proces van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie - waarin we langzaam maar zeker een inzicht beginnen te ontwikkelen in onze eigen geest en in wie wij zijn in relatie tot onze geest en ons bestaan -- omdat inzichten op zichzelf waardeloos zijn als ze niet geleefd worden. Met andere woorden als ik niet verander in mijn emotionele reacties en mijn interne reacties en ervaringen ondanks het feit dat ik wel INZIE dat die emotionele reacties het beste zijn voor mezelf noch mijn omgeving en als ik vanbinnen eigenlijk hetzelfde blijf niettegenstaande dat ik INZIE dat hoe ik altijd bestaan heb niet mijn eigenlijke potentieel representeert - dan LEEF ik mijn inzichten niet en dan zijn die inzichten waarin ik nu geloof dat ik 'meer' ben omdat ik iets 'zie' of 'begrijp' over mezelf en mijn realiteit in feite leugens en ben ik tegen mezelf aan het liegen over wie ik werkelijk ben en hoe ik werkelijk besta binnenin en als mezelf.

Op dezelfde manier is  het veranderen van ons gedrag zonder een gewaarzijn te ontwikkelen in relatie tot wat ons gedrag bestuurt in de eerste plaats ook niet  een echte oplossing --- omdat we niet tot een begrip komen van wat het eigenlijke probleem was in de eerste plaats en hoe het probleem bestond - waardoor we dan ook niet in staat zullen zijn om tot oplossingen te komen als zich hetzelfde of gelijkaardige problemen voordoen in de eerste plaats. Ik bedoel, dat is ook waarom we vaak het gevoel hebben dat er specifieke situaties zijn in ons leven die zich blijven voordoen, ondanks het feit dat we doorheen ons leven ons gedrag en onze uitdrukking veranderd hebben in onze overgang en ontwikkeling van kind naar volwassene. Dat is omdat we nooit een gewaarzijn ontwikkeld hebben in onszelf in relatie tot wie we zijn vanbinnen en tot hoe wie we zijn vanbinnen wat we ervaren vanbuiten bepaalt en creëert.

Het proces van zelf-verandering is in feite een proces van zelf-creatie, en je kan niet in die positie van 'creator' staan als en wanneer je niet op elk vlak van wie je bent en hoe je bestaat de teugels in handen hebt - op intern zowel als extern vlak. En dat is waarom ik in en als mijn Reis naar Leven blogs mijn proces deel van schrijven waarin ik mezelf in en als het specifieke patroon dat ik wil veranderen onderzoek, vergeef en een correctie/oplossing vindt - en tegelijkertijd mezelf en het patroon daarna 'loslaat' om mezelf in en als mijn fysieke realiteit te kunnen toepassen in de correctie en oplossing die ik had uitgeschreven voor mezelf - en zo de verandering van mijn schrijven en gewaarzijn door te trekken tot mijn wezenlijkheid en fysieke uitdrukking en bestaan.

Dag 501: Waarom Dieren Mensen Bijten

Een paar dagen geleden heb ik een beet gekregen van een paard. Het paard heet Tyson, en ik kreeg de verantwoordelijkheid toegewezen om elke namiddag zijn hoeven te kuisen en zijn lichaam te onderzoeken voor teken.  Ik heb niet echt ervaring met het werken met paarden voordat ik hier naar de Farm kwam en sinds ik hier ben ga ik met de paarden die hier zijn en waar ik mee werk om alsof het honden zijn. In de zin van dat ik hen knuffel en kusjes geef en ik heb geleerd om strikt te zijn met hen wanneer ze ondeugend zijn.

Maar, omdat ik nooit een onderwijzing gekregen heb in verband met hoe een paard eigenlijk functioneert, ben ik mij nooit gewaar geweest van het feit dat je aan de lichaamstaal van een paard kan zien in welk humeur het zich bevindt. Ik bedoel, met honden is dit ook zo, en met alle dieren in feite -- ze communiceren via lichaamstaal. Maar ik heb dit nooit ingezien omdat ik het nooit heb moeten inzien. In de zin van dat ik altijd met honden en katten heb omgegaan vanuit een persoonlijk verlangen om hen affectie te geven  en om zelf affectie terug te krijgen - waarin ik hen behandel alsof ze knuffeldieren zijn.

Het is pas nu dat ik hier op de Farm te maken krijg met groepen van dieren, er zitten bijvoorbeeld 7 honden samen in één huis of met andere dieren dan ik gewoon ben, zoals paarden - dat ik begin in te zien dat er meer is aan een dier en aan de mens-dier communicatie en dier-dier communicatie dan ik ooit heb begrepen of gezien. En het eigenaardige is dat hoe dieren omgaan met elkaar en hoe ze reageren op menselijk contact niet zoveel verschillend is van hoe mensen in elkaar zitten. Als mens zijn we ons echter niet gewaar van de onderbewuste en onbewuste patronen die aan de basis liggen van ons gedrag en sociale interactie, waardoor we er ons ook niet zo makkelijk van gewaar kunnen zijn in dieren.

Bijvoorbeeld, wat ik heb ingezien is dat een dier, zoals bijvoorbeeld honden en paarden, dingen niet 'zomaar' doet. Dieren weten heel goed wat ze doen en hoe ze bijvoorbeeld de mens kunnen manipuleren om te krijgen wat ze willen. Ik bedoel, dat is precies wat de mens zelf ook doet met zijn omgeving - en net daarom zien we het niet in andere wezens. Er is ook een specifieke sociale code en omgang die speelt in een roedel honden of een groep paarden. En dan is er nog de lichamelijke tekenen en verschijnselen die aanduiden hoe een dier zich voelt en die dienen als waarschuwingstekenen of indicators die aanduiden hoe je je als mens het best handhaaft tegenover hen.

Ik hield absoluut geen rekening met al deze factoren in het moment dat Tyson mij in mijn rechterarm beet. Ik was in mijn 'troetel-modus' en ik ging ervan uit dat Tyson gewoon een 'schattig paard' is en dat hij genoot van mijn vertroetelingen en mijn aanrakingen. Ik keek niet naar zijn gezicht en ik zag al de tekenen niet die mij hadden kunnen laten weten dat hij iets van plan was en dat hij zich eigenlijk in een ondeugende bui bevond.

Ik bedoel, nadat hij mij had gebeten, ging ik in een reactie van kwaadheid en beschuldiging omdat ik dacht van 'hoe durft hij!', 'ik was gewoon lief tegen hem en hij doet mij zomaar pijn!' - en vanuit die reactie van beschuldiging ging ik dan in een ervraing van het slachtoffer spelen door mij dan bijvoorbeeld angtig te gaan voelen tegenover al de andere paarden, en ook tegenover al de honden. En, elke keer ik een hond aai of dicht bij een paard sta, ga ik nu in een korte intense reactie van angst dat het dier mij zal pijn doen, 'net zoals Tyson', 'zonder reden'.

Maar, wat ik hierin uiteindelijk heb ingezien is dat deze reactie in mezelf van kwaadheid en de gedachte van 'hij deed mij pijn zonder reden' eigenlijk aantoont hoe ik absoluut niet in lijn sta met de realiteit - in de zin van dat ik bijvoorbeeld de moeite niet doe om mij gewaar te zijn van het feit dat Tyson geen troeteldier is. En dat ik de moeite niet doe om mezelf in zijn schoenen te verplaatsen en te begrijpen wat het wil zeggen om een paard te zijn en hoe het is dat een paard eigenlijk functioneert, of wie Tyson eigenlijk is, wat zijn verleden is en hoe hij in zichzelf functioneert - omdat, het enige wat ik wilde zien en overwegen, is mijn eigen verlangen om hem te benaderen vanuit het eendimensionele idee in mijn geest dat Tyson gewoon een 'lief klein paard' is --- waarin mijn omgang met hem dus gebaseerd is op een persoonlijk idee over wie Tyson is, maar niet op een waarachtig inzicht in en begrip van wie hij werkelijk is en hoe hij werkelijk functioneert.

Omdat, als ik de moeite had gedaan om mezelf te onderwijzen en om mijn relatie met paarden te onderzoeken en om te begrijpen hoe het precies is dat een paard bestaat en functioneert, dan had ik waarschijnlijk het gebeurde kunnen vermijden. En, dan had ik tenminste inzicht gehad in waarom het is dat hij gedaan heeft wat hij heeft gedaan. Het feit dat ik nu reageer met kwaadheid en beschuldigingen laat enkel mijn machteloosheid zien in relatie tot mijn realiteit omdat ik niet begrijp en versta waarom of hoe dingen gebeuren.

http://www.desteni.org

Dag 137: HerFormatteren van het Leven - Van Geest naar Gewaarzijn

Dit zijn de Zelf-Correctieve Statements van "Dag 136: Het Format van het Leven"


Ik stel mij tot doel om te bestaan als 'de enige echte' in en als mezelf als het zelf-bepaalde, zelf-directieve format van het leven in en als het principe van wat het beste is voor allen als wie ik werkelijk ben

ik stel mij tot doel om alle relaties in mijn leven te transformeren van gevangenissen van angst, onzekerheid, spanning, onveiligheid en misbruik tot voedingsbodems van zelf-eerlijkheid, zelf-respect, vertrouwen, veiligheid, zekerheid en communicatie -- door mezelf te transformeren in mezelf van een zelf-oneerlijk wezen tot een wezen dat staat in absolute zelf-stabiliteit en zelf-zekerheid in en als het besef dat ik compleet verantwoordelijk ben voor mijn bestaan op elke manier

Ik stel mij tot doel mezelf niet zomaar te laten meeslepen door het voorontworpen 'format' van 'hoe relaties zijn/functioneren' als innerlijke ervaringen van angst en opwinding -- maar om in elk moment aanwezig en gewaar te zijn van mezelf als wie ik werkelijk ben, en te beseffen in elk moment dat ik ALLEEN compleet verantwoordelijk ben voor mijn leven/bestaan, en dat ik compleet ALLEEN verantwoordelijk ben voor het veranderen en transformeren en herformatteren en herdefinieren van het relatieconstruct om te staan als wat het beste is voor allen

ik stel mij tot doel om mezelf niet te laten tegenhouden en saboteren in het opstaan in de relatie als wie ik werkelijk ben als de levende statement van zelf-eerlijkheid als wat het beste is voor allen, door angst --- omdat ik besef dat die angst een creatie is van mezelf die ik altijd OPZETTELIJK gebruikt heb als een excuus om niet te veranderen, een excuus om niet verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf, een excuus om mezelf klein en onderdrukt te houden en mijn macht te blijven weggeven aan mijn omgeving

hierin besef ik dat angst geen macht heeft over mij behalve de macht die ik er ZELF aan heb gegeven in mijn verlangen om te kunnen geloven dat ik 'te zwak' en 'te machteloos' en 'inferieur' ben om mezelf en mijn wereld te veranderen --- en ik besef dat de waarheid van mezelf is dat ik gewoon mezelf en mijn wereld nooit WILDE veranderen, en dat ik dus angst altijd gebruikt heb als een excuus om dat verlangen te rechtvaardigen

wanneer en als ik angst zie opkomen in mijn interactie met mijn partner, dan stop ik en ik adem, en ik besef dat angst in wezen een teken is dat er een verlangen is in mezelf, als een punt van zelf-oneerlijkheid, waar ik niet van wil loslaten -- en dus, in de plaats van mijn macht weg te geven aan angst en te participeren in backchat, gedachten en gevoelens en dus consequenties te creëren, sta ik op in dat moment in mezelf en onderzoek ik wat het verlangen is dat ik niet wil loslaten, en ik laat onvoorwaardelijk los, om HIER te staan in het moment van ademhaling in mijn wereld te sturen en transformeren en veranderen in eenheid en gelijkheid met wie ik werkelijk ben als het leven zelf

wanneer en als ik angst om afgewezen te worden door mijn partner zie opkomen in mezelf, dan stop ik en ik adem, en ik sta mezelf niet toe mezelf in dat moment te onderdrukken en dus zomaar 'mee te vloeien met de stroom' en dus consequenties te creëren, omdat ik besef dat die angst altijd gebaseerd is op persoonlijke interpretaties, gedachten en ideëen van de realiteit die altijd draaien rond persoonlijke verlangens en niet zelf-eerlijkheid als wat het beste is voor allen -- en ik besef dat angst altijd angst zal bevestigen en voeden, omdat ik enkel mijn angst zal zien door te kijken naar mijn omgeving/wereld vanuit angst, en dat angst altijd een punt waarin ik opzettelijk een excuus creëer voor mezelf om niet te veranderen en om niet te doen wat ik eigenlijk wel weet wat ik moet doen en niet op te staan en mezelf te bewegen en uit te drukken in en als zelf-eerlijkheid

hierin besef ik dat de angst van verandering een voorgeprogrammeerd zelf-sabotage programma is van de geest die ervoor moet zorgen dat ik nooit zal veranderen, dat ik nooit zal opstaan, omdat ik in en als de angst van verandering mijn geest zal overspoelen met allerlei gedachten en beelden in mijn geest die mijn 'angst' enkel zullen bevestigen en voeden --- maar hierin besef ik dat ik altijd enkel zal zien en ervaren wat ik toesta te bestaan in mezelf, en dat als ik mezelf toesta angst te vertrouwen en te kijken naar mezelf en mijn wereld vanuit de bril van angst, ik enkel die angst gereflecteerd zal zien in mijn wereld en mij dus bevestigd zal voelen in mijn angst --- hierin stel ik mij tot doel om angst simpelweg te stoppen omdat ik besef dat angst niet echt is, het is maar een ervaring die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf als een punt van bescherming van mijn egoïsme als persoonlijke verlangens

wanneer en als ik de angst van verandering zie opkomen in mezelf wanneer ik geconfronteerd wordt met een punt van ego in mezelf, dan stop ik en ik adem door de angst in het besef dat angst een automatisch voorgeprogrammeerd ego-beschermingsmechanisme is dat ik zelf heb gecreëerd om er gewoon voor te zorgen dat ik NOOIT zal veranderen --- hierin besef ik dat die angst MAAR angst is, maar een gevoel/ervaring die in mezelf bestaat en op geen enkele manier relevant is, en dat ik volledig in staat ben om simpelweg te veranderen omdat angst op geen enkele manier een excuus is om niet te veranderen

ik stel mij tot doel om angst als excuus en rechtvaardiging voor egoïsme niet toe te staan te bestaan in mezelf, en om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn wereld en bestaan in elk moment van ademhaling -- omdat ik besef dat ik één en gelijk ben met mijn wereld en dat ik ALTIJD zal ervaren en zien wat ik toesta te bestaan in mezelf --- hierin sta ik mezelf niet toe mezelf af te scheiden van mijn wereld, van mijn partner, van mijn relatie

ik sta op als het zelf-directieve principe van en in de relatie in het besef dat ik één en gelijk ben met mijn wereld als mijn partner en mijn relatie, en dat ik het verantwoordelijke principe ben van mijn wereld en mijn relatie

ik sta op in en als het absolute besef dat ik alleen besta in mezelf, als een punt dat ik nooit heb willen inzien, en dat ik niet kan vluchten van zelf-verantwoordelijkheid en van de consequenties die ik mezelf heb toegestaan te creëren in mijn leven --- hierin stel ik mij tot doel om het proces te bewandelen van het verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven/wereld en consequenties en om te stoppen met het weggeven van verantwoordelijkheid in het verlangen naar erkenning en bevestiging van mijn partner

ik stel mij tot doel alle punten naar brengen en te beseffen dat 'een relatie' of 'de relatie' als een punt van 'positiviteit' en 'goede gevoelens' in mijn wereld op zich niet echt bestaat in afscheiding met mezelf, maar dat ik zelf die afscheiding heb gecreëerd in mezelf via mijn participatie in gedachten, gevoelens en emoties -- hierin sta ik mezelf niet toe te participeren in deze overduidelijke zelf-oneerlijkheid en zelf-deceptie, en om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn creatie door één en gelijk te staan met mijn relatie en partner en aldus mijn relatie te sturen en bewegen in eenheid en gelijkheid met mezelf als het beste voor allen

ik stel mij tot doel om voor eens en voor altijd verantwoordelijkheid te nemen voor mijn leven en mijn wereld door te staan en bestaan en mezelf uit te drukken zonder angst, en door te beseffen dat 'het leven' als 'wie ik ben', werkelijk zo simpel is, het is simpele, eenvoudige communicatie, interactie, beweging en expressie zonder angst --- en ik besef dat ANGST het enige is dat ik altijd in mijn weg heb laten staan van werkelijk te leven/bestaan in zelf-eerlijkheid, en dat dit punt van ANGST in wezen een compleet verwaarloosbaar punt is, omdat angst niet eens echt bestaat, omdat het mijn eigen creatie is --- en dat daarom zelf-verandering in wezen uiterst simplistisch is, en dat de geest altijd alles, door middel van angst, meer 'complex' doet lijken dan wat het eigenlijk is