Dag 748: Het Verschil tussen Denkbeeldige en Wezenlijke zelf-zekerheid

Deze blog is een verderzetting op Dag 748: De dingen die je Herbergt in de Herberg van je eigen Geest.

Hoe is het dan dat je een polariteit in je geest creëert wanneer je interne conversaties houdt? Nemen we het voorbeeld van interne conversaties houden over een persoon waarin de interne conversaties als doel hebben om je de ervaring van steun, bevestiging en bekrachtiging te geven in je mening over die persoon. In deze situatie zou je je door middel van die interne conversaties verstevigd en ondersteund voelen in hoe je jezelf ervaart  of wat je denkt over de persoon in kwestie.

Je zou je meer zelf-zeker voelen en de interne conversaties zouden zelfs als doel hebben om je die ervaring van zelf-zekerheid te geven in hoe jij je voelt. En dit is net omdat we enkel de noodzaak voelen om in interne conversaties te gaan over een ander persoon als en wanneer we ons op de één of andere manier onzeker, aangevallen of in het nauw gedreven voelen door die persoon. Het is alsof we versterkingstroepen oproepen in onze eigen geest - versterkinstroepen in de vorm van onzichtbare personen in onze verbeelding die ons versterking bijzetten door ons te zeggen dat we gelijk hebben om die persoon in een negatief daglicht te zien en dat we groot gelijk hebben om die persoon bijvoorbeeld te willen vermijden.

Ondanks dat we ons dan versterkt en verzekerd voelen in onze opzet en houding tegenover de persoon in kwestie, voelden we ons aanvankelijk dus enorm onzeker en zelfs angstig. Maar in de plaats van die onzekerheid en angst te leren begrijpen en te onderzoeken zodat we tot de bodem zouden geraken van waarom we zo reageerden op die persoon, gaan we eerder versterking zoeken in onze verbeeling zodat we tenminste onszelf het gevoel kunnen geven dat we sterk in onze schoenen staan, ook al is dat gevoel volledig gebaseerd op een zelf-gecreëerde illusie.

Dit is dan het punt dat ik wil maken in deze blog, namelijk dat een eerste aanvankelijke neiging wanneer je je om de één of andere reden aangevallen voelt of onzeker voelt tegenover een persoon kan zijn om interne conversaties te houden in je geest om een gevoel van zelf-zekerheid te creëren en de onzekerheid die je eigenlijk aanvankelijk voelde te onderdrukken. Maar uiteindelijk maak je je daarin eigenlijk meer machteloos omdat je niet onderzoekt en ook niet begrijpt waarom je zo reageerde op die persoon in de eerste plaats. Door dat niet te onderzoeken sta je het in wezen toe te bestaan in jezelf, enkel op een onderdrukte manier.

Het is pas wanneer je jezelf begrijpt en ziet waarom en hoe je reageerde op iemand op een specifieke manier, dat je tot een punt van comfort en rust kan komen in jezelf omdat je dan ook meteen kan zien hoe je die reactie kan oplossen of kan aanpakken op een manier die geen conflict zou creëren.

Zo gaat het immers vaak, dat hoe je je voelt in je geest in tegenstrijdigheid staat van wie je werkelijk bent vanbinnen. Je kan bijvoorbeeld een gevoel van zelf-zekerheid opwekken en creëren door middel van de conversaties die je met jezelf houdt in je geest en verbeelding, terwijl de werkelijkheid is dat je eigenlijk aan het reageren bent op je eigen onzekerheid.

Echte zelf-zekerheid kan pas bestaan wanneer je jezelf leert kennen en dus die aanvankelijke impulsen van je geest, om bijvoorbeeld in interne conversaties te gaan over iets of iemand, eerder niet volgt. Hoe kan je immers zeker zijn van wie je bent wanneer er een ervaring en een deel is van jezelf dat in onderdrukking bestaat in jezelf?

Dag 748: De dingen die je Herbergt in de Herberg van je eigen Geest

Deze blog is een verderzetting van dag 746 en een verderzetting op de interne conversaties die je soms houdt in je geest wanneer je een persoon niet leuk vindt. Je vindt jezelf soms in je eigen geest te praten alsof je aan het praten bent tegen een ander persoon, een goede vriend of gewoon een luistered oor of iemand die je vraagt wat je dwars zit. En dan zeg je tegen die onzichtbare persoon in je geest wat je mening is over een persoon en waarom je je niet goed voelt over die persoon en wat je allemaal dwars zit over die persoon.

En het is door zo'n interne conversaties te houden, waarin je je dan uiteindelijk versterkt en verstevigd voelt in je meningen en gevoelens of emotionele reacties op specifieke mensen, dat je als het ware je eigen identiteit opbouwt, en specifiek hoe en wie jij bent in relatie tot bepaalde individuen in je omgeving. Het is via zulk 'n interne conversaties dat we onze relaties met de mensen om ons heen bouwen, omdat het in onze geest is dat we aan onszelf vertellen en confirmeren wat die relatie inhoud, waarom we iemand leuk of niet leuk vinden, wat onze mening is over iemand en waarom hoe we ons voelen wanneer we in die persoon z'n buurt zijn compleet gerechtvaardigd en correct is.

In je gedachten is waar je als het ware je eigen fort en verdedigings en beschermings muren opbouwt waar je al je ideëen, opinies, gedachten en gevoelens achter verschuilt. Het is waar je jezelf rechtvaardigd, omdat je geest het rijk is waar iedereen met je akkoord zal gaan over alles. In je eigen geest ben jij koning en heb jij altijd gelijk. Dus welke mening jij ook herbergt in de herberg van je geest, het zal altijd de absolute waarheid lijken in je eigen geest en je geest zal jouw mening en gevoelens en ervaringen over die persoon steeds doen uitschijnen als wie en hoe die persoon in werkelijkheid is. Het zijn dus zogezegd niet alleen maar jouw eigen gedachten en emoties, neen, het is wie die persoon echt is. Wat een limitatie in hoe de werkelijkheid ziet doch...

In Dag 749 zet ik verder met hoe je jezelf machteloos maakt tegenover je eigen meningen, je eigen interne ervaringen en ook je eigen werkelijkheid door middel van je eigen interne conversaties.

Dag 747: "Ik vind je gewoon niet leuk", de Meningen die je hebt over Anderen

Soms betrap ik me erop dat er een stem opkomt in mijn geest waarin ik als het ware zeg tegen een onzichtbare persoon in mijn geest dat ik die of deze individu 'gewoon niet leuk vind'. Uiteraard gaat het om een individu waar ik op een bepaald moment aversief op gereageerd heb en/of waar ik wrok tegen houd. Het is dus eigenaardig wanneer ik mezelf in mijn eigen geest mijn mening over die persoon zie uiten tegen... Mezelf.

Ik bedoel maar, het is eigenaardig omdat er letterlijk niemand anders in mijn geest bestaat buiten mezelf, dus wanneer ik conversaties houd in mijn geest over iemand ben ik duidelijk op zoek ben naar een vorm van steun voor die mening en voor hoe ik mij voel over die persoon die ik dus 'niet leuk vind'. Ook al is die steun een illusie die enkel in mijn geest bestaat, aangezien ik in wezen enkel aan het klagen ben tegen mezelf terwijl ik in mijn verbeelding alsof doe dat het iemand anders is waar ik tegen aan het klagen ben.

Hoe en waarom gebeurt en ontstaat dit fenomeen dus van het praten tegen jezelf in je eigen geest terwijl je zelf de werkelijkheid verbergt en doet alsof je tegen iemand anders aan het praten bent, zodat je een vorm van ondersteuning en overeenstemmigheid kan ervaren? Waar komt die drang om alsof te doen vandaan en waarom zijn we niet volledig eerlijk met onszelf over wat we eigenlijk aan het doen zijn en over het feit dat wat er in onze geest omgaat (zoals het schijnbaar krijgen van ondersteuning van anderen) niet eigenlijk echt is?

Wat interessant is om te realiseren is wanneer je kijkt naar de reden waarom je in de eerste plaats op zoek bent naar steun voor je mening over iemand. Waarom is het niet genoeg dat jij weet hoe je je voelt over iemand of wat je mening is over iemand? Is het misschien omdat die mening en die gevoelens in wezen niet echt zijn en daardoor ondersteuning nodig hebben in de vorm van andere mensen die knikkebollen en zeggen van 'ja, ja, je hebt gelijk', 'het is zoals jij het ziet!'.

Is het ook niet een teken van wanhoop om, als je niet meteen een ander persoon vind om je mening mee te delen of als je je niet op je gemak voelt om je meningen te delen met de mensen in je omgeving, dan te gaan doen alsof je die steun krijgt door interne conversaties te houden met denkbeeldige personen in je geest gewoon zodat jij je gerechtvaardigd kan voelen over hoe je denkt of hoe je je voelt over iemand? En is dat op zich dan ook niet een teken dat je ergens ver in je achterhoofd eigenlijk ook wel weet dat die gevoelens en meningen in wezen irrelevant zijn?

Het is een eigenaardige dynamiek om gade te slaan, wanneer je jezelf in je geest gesprekken ziet hebben met als doel dat jij je verstevigt voelt in jouw meningen of gevoelens over een persoon en/of situatie terwijl je je achter het masker van zelf-zekerheid in verband met die meningen, reacties en gevoelens in wezen compleet het tegenovergestelde voelt, namelijk wanhopig, onzeker, angstig en verloren.

In de volgende blog deel ik hoe je die gepolariseerde dynamiek in je geest waarin je in wezen een machteloosheid aan het creëren bent in jezelf in relatie tot de situatie/persoon waar je interne conversaties over aan het houden bent, kan veranderen tot een echte zelf-zekerheid en stabiliteit.

Dag 746: Moeite met het beginnen aan je Reis naar Leven?

Soms hoor ik mensen zeggen dat ze moeite hebben met het schrijven van een blog of het starten van een blog omdat ze niet weten waar over te schrijven, geen inspiratie hebben en/of kampen met angsten en onzekerheden. Deze ervaringen maakte ik aanvankelijk - en nu soms nog - mee maar door jaren van bloggen heb ik mezelf erover kunnen zetten zodat ik nu op vrij comfortabele en vloeiende manier aan een blog kan beginnen.

In deze blog deel ik aldus wat mij in dat proces ondersteund heeft om tot dat punt te komen waarop ik die intense onzekerheid niet meer ervaar in verband met punten zoals 'wat zal ik schrijven?', 'wat als ik niet weet wat te schrijven?', 'wat als ik niet kan schrijven?', 'wat zullen andere mensen denken over wat ik schrijf?', enzovoort.

Een inzicht en realisatie die mij heeft geholpen om mij niet meer te laten beïnvloeden door de gedachte dat ik niet weet waar over te schrijven en dat ik 'niet kan schrijven' of 'geen inspiratie en/of vaardigheden heb', is:

1. Wanneer het aankomt op het schrijven naar vrijheid in mijn reis naar leven blog, zal er ALTIJD een onderwerp te vinden zijn, hoe klein of groot dan ook. Ik ervaar immers dagelijks mijn eigen geest en realiteit en realiseer doorheen de dag vaak vanalles over bepaalde punten waar ik in mijn geest mee bezig ben, hetgeen op zich stof genoeg biedt om over te schrijven.
2. De idee dat ik 'vaardigheden' moet hebben om te kunnen schrijven over mezelf en mijn proces is gebaseerd op allerlei voorgevormde ideëen en geloofsystemen die in onze onderbewuste geest bestaan in verband met waar we voor leven en waarom we doen wat we doen, hetgeen steeds voor anderen lijkt te zijn. Het is wanneer je dus begint aan het schrijven van je reis naar leven blog, dat je begint in te zien wat de mate is waarin je doen en laten beheert wordt door de mensen en samenleving om je heen en dat je in feite doorheen je leven nog nooit werkelijk iets enkel en alleen voor en als jezelf gedaan hebt, compleet onafhankelijk van wat andere mensen doen of hoe andere mensen het doen.
3. Schrijven is een vaardigheid, maar niet zozeer één die bepaald wordt door een aangeboren talent of gave. De vaardigheid is wat je opbouwd door net te schrijven en door jezelf niet te laten tegenhouden door onzekerheden en angsten en gedachten van 'wat als..'.

En In verband met de onzekerheid over 'wat andere mensen zullen denken', hetgeen toch een vrij prominent en intens punt kan vormen in de geest van vele mensen, en vaak de belangrijkste reden is waarom mensen niet beginnen met schrijven aan hun reis naar leven, wat ik heb beseft is dat:

• We hebben vaak de neiging om een bepaald 'beeld' te willen laten zien aan de mensen om ons heen - een beeld van wie we zijn, een 'zelf-beeld' en een 'sociale persona'. Maar dat wil dan tegelijkertijd zeggen dat we onszelf niet makkelijk een kans gunnen om dingen uit te proberen en om te experimenteren. We zullen bijvoorbeeld angst hebben om afgang te maken of om te falen, want dan zijn we ook gefaald in de ogen van anderen en dat is niet meteen het 'beeld' dat we willen belichamen in de ogen van onze omgeving. Je kan echter pas slagen in iets en een vaardigheid perfect maken door het stap voor stap op te bouwen en door aanvankelijk als het ware in het duister te tasten en je eigen weg te vinden.
• Die gedachten en onzekerheden in verband met hoe anderen je zouden zien en welke mening een ander over jouw expressie zou vormen, zijn met andere woorden dus eerder mechanismen die in je geest bestaan en die je geest opzettelijk gebruikt en aanwend om ervoor te zorgen dat jij jezelf niet zal ontwikkelen en dat je vaardigheden en expressies of eerder je gebrek aan specifieke vaardigheden/expressies nooit zal veranderen.

Uiteindelijk zullen er steeds allerlei gedachten en emotionele ervaringen zoals angst, onzekerheid en twijfel door  je heen gaan voordat je begint aan je blog. En die gedachten/ervaringen zullen er dagelijks zijn, elke keer wanneer jij je voor je laptop zet om te beginnen schrijven. Maar je maakt de beslissing om ondanks al wat in je geest omgaat, te kiezen voor jezelf en voor jouw zelf-ontwikkeling en dus te schrijven wat in jezelf naar boven komt en gaandeweg het zelf-vertrouwen op te bouwen dat je wel weet waar over te schrijven en hoe en dat je absoluut in staat bent om te bloggen.

Dag 745: Mijn Toewijding aan (mijn) Desteni

Het klinkt misschien vreemd dat ik 'toegewijd' ben aan 'Desteni'. Het klinkt haast religieus. En wat voornamelijk interessant is om te onderzoeken is wat het precies is dat die 'toewijding' vreemd doet klinken. Het woord 'toewijding' brengt immers allerlei vooropgestelde ideëen, beelden en concepten naar boven in onze geest die voornamelijk verband houden met religieuze rituelen en praktijken die afkomstig zijn uit een tijdperk waarin de mens schijnbaar veel meer naïef, manipuleerbaard en bespeelbaar was dan nu. Een tijd van 'Godvrezendheid' en een devote 'toewijding' aan de principes van religie, zoals het Katholischisme bijvoorbeeld.

Wie spreekt in deze 'moderne tijd' immers nog van toegewijd zijn aan iets. Het is haast alsof toewijding op zich uit de mode gegaan is vanaf het concept atheïsme en 'pursuit of happiness' zijn intrede deed. Vanaf het voornamelijk belangrijk leek te zijn dat wij als mens, als individu, vooral niet toegewijd zijn, op geen enkel vlak. De pillaar van een consumptiemaatschappij is immers dat een mens niet leeft volgens principes of toewijding, maar eerder volgens gevoelens, verlangens en al wat in wezen bespeelbaar en manipuleerbaar is door zij die onderricht zijn in de technische hoedanigheden van hoe bespeelbaar de menselijke geest - vooral één die zich makkelijk laat leiden en sturen door gevoelens - in werkelijkheid is, zijnde bijvoorbeeld marketing experten.

Vanuit dat opzicht is het dan eigenaardig om op te merken hoe gelijkaardig de manier waarop we nu schijnbaar leven zonder 'toewijding' aan een God, religie of principe is aan de manier waarop mensen hun schijnbare toewijding aan God en Kerk beoefenden toen kerk en staat nog niet gescheiden waren. Bijde zijn in wezen hetzelfde, het ene is er gewoon meer open en eerlijk over dan het andere. Tegenwoordig lijken we graag te geloven van onszelf dat we NIET geloven in een God, en dat we met andere woorden zo naief en goedgelovig niet zijn als de mens van weleer. Het is echter die ontkenning van het feit dat wij als mens en hoe onze menselijke geest werkt en in elkaar zit in wezen niet veranderd zijn ondanks al de veranderingen in technologische en industriele vooruitgang dat ons dan tegelijkertijd zo'n makkelijk doelwit maakt om toch bespeeld en gemanipuleerd te worden zonder dat we het doorhebben. Het is in feite hetzelfde, het lijkt enkel anders.

 De toewijding die men eens beweerde te hebben is dus bevraaglijk aangezien die compleet leek te verdwijnen vanaf het moment de wereld om ons heen veranderde. Hoe echt kan toewijding immers zijn als we het zo snel opgeven. De toewijding aan een religie of God was met andere woorden geen echte toewijding maar eerder een soort volgzaamheid gebaseerd op angst en kortzichtigheid, net zoals in feite onze schijnbaar meer nuchtere kijk op het bestaan van een god ook gebabriceerd is door de wereld waarin we bestaan. Sta er maar eens bij stil en vraag je maar eens af: als jouw omgeving volledig anders geweest zou zijn vanaf je geboorte en als je in de plaats van individualisme en de pursuit of happiness eerder godvrezendheid had geleerd, zou je dan werkelijk zijn wie je nu bent en de meningen, opinies en ideëen hebben die je nu hebt? Of zou je je eerder volledig aanpassen aan je omgeving een een product worden van die omgeving? Ik weet dat het een uitdagende vraag is omdat dit zou impliceren dat wie jij bent of althans wie je denkt dat je bent, toch niet zo 'echt' is als je zou denken en dat is niet meteen een waarheid die makkelijk te aanvaarden zou zijn.

Wat toewijding echt is, is iets dat je pas kan ontdekken door toewijding zelf te creëeren. Als je kijkt naar de menselijke geschiedenis, kan je vaststellen dat toewijding aan een principe nooit echt bestaan heeft, met uitzondering van mischien een paar individuen hier en daar. Dus als ik zeg dat ik toegewijd ben aan Desteni, dan is het zeker niet het soort toewijding dat je kan vergelijken met hoe het in de menselijke geschiedenis ooit geleeft werd. Echte toewijding, dat is een beslissing die je maakt in elk moment. Het is Het ontwikkelen van integriteit als het binnenkijken in jezelf en jezelf afvragen wie je eigenlijk bent als levend wezen en waar je werkelijk voor staat.

Echte toewijding staat zeker niet gelijk aan volgzaamheid, naiviteit of goedgelovigheid, maar net in tegenstelling, het is een toewijding aan het leren kennen van wie jij eigenlijk bent en het verstevigen van je standvastigheid. Mijn toewijding aan Desteni is in wezen mijn toewijding aan mezelf een aan het ontwikkelen van een absoluut vertrouwen in mezelf zodat ik weet dat, waar ik mij ook bevind en hoe mijn omgeving ook mag veranderen,  ik zelf nooit zal veranderen.

Desteni toen en nu

Ik bewandel mijn proces van zelf-realisatie nu zo'n 7-tal jaar samen met en in de Desteni group. Toen ik begon aan mijn proces zeven jaar geleden was ik een persoon met veel twijfels en onzekerheden in verband met wie ik ben, waarom ik besta en wat het doel is in mijn leven. Ik was over het algemeen iemand die niet makkelijk contact legde met mensen en die zich vaak afzonderde van mensen en vooral groepen van mensen.

Mijn relaties doorheen mijn leven in termen van vriendschappen waren altijd in zeer gesloten groep want daar voelde ik mij het meest veilig in. Ik had nooit goede herinneringen aan grote groepen van mensen en voelde mij vrij ongemakkelijk in groepen en kon me nooit makkelijk vinden in hoe mensen zich over het algemeen gedragen en uitdrukken in groepen.

Ik had een persoonlijkheid ontwikkeld waarin ik mij het best voelde wanneer ik alleen was of met één of een paar vrienden en ik veronderstelde dat dat 'nu eenmaal' was wie ik ben. Ik geloofde van 'ik ben nu eenmaal iemand die niet makkelijk sociaal contact legt', of 'ik ben nu eenmaal een persoon die zich niet op haar gemak voelt in groepen' en 'groepen is nu eenmaal niets voor mij'.

Onder die 'nu eenmaal' stellingen lagen echter vele emotionele ervaringen verborgen, zoals angst, onzekerheid, schaamte, zelf-twijfel, minderwaardigheid, enzovoort. Al de ervaringen die ik had verbonden met 'groepen' en met het mij bevinden in een groep van mensen. Ik wist niet waarom ik mij zo voelde en waar die ervaringen precies vandaan kwamen, maar ik aanvaardde dat dat was wie ik ben in mezelf als wezen en in deze wereld als persoon.

Wanneer ik met Desteni - een groep van mensen die wereldverandering en verandering van het individu promoten - begon te wandelen, deed ik dat vanuit een ervaring in mezelf van 'ik heb er genoeg van'. Ik begon mij uiteindelijk zo gevangen en opgesloten te voelen in mezelf en in mijn eigen leven omwille van hoe ik mijn leven en mezelf had opgezet op basis van al die zelf-aanvaardde geloofsystemen en ideëen over mezelf. Ik wilde proberen wat ik moest om mezelf uit die (zelf-gecreëerde) ervaring te halen. Voor mij wilde dat in dat moment zeggen dat ik leerde kennen wat Desteni was en dat ik zou ontdekken en ondervinden of wat Desteni voorstelde al dan niet zou werken voor mij.

Nu, 7 jaar later kan ik met overtuiging zeggen dat ik met het gereedschap van zelf-verandering  tesamen met de ondersteuning van de Desteni groep van individuen die net als ik hun zelf-proces bewandel(d)en al die ervaringen die van mijn leven een gevangenis maakten heb kunnen veranderen. Ik voel me niet meer onzelfzeker, angstig of minderwaardig in groepen. Ik heb zelfs een zeker genot kunnen vinden in het samenzijn met mensen. Waar ik vroeger probeerde weg te geraken van de ongemakkelijkheid die ik ervoer in het bijzijn van mensen en specifiek groepen van mensen, nodig ik die ongemakkelijkheid nu uit omdat ik weet dat ik het gereedschap en het vermogen heb om die ervaring in mezelf te veranderen en zodoende mezelf en mijn relatie met de mensen om mij heen en mezelf te veranderen.

Wandelen met een groep van mensen zoals Desteni in mijn proces van zelf-verandering heeft mij ondersteunt om mijn potentieel te ontdekken en om te ontdekken en te ondervinden dat de zelf-onzekerheid, -twijfel en minderwaardigheid die ik eens aanvaardde en definieerde als 'wie ik ben' niet hoeft te zijn wie ik ben en niet hoeft te bepalen hoe ik mezelf ervaar in relatie tot de mensen in mijn omgeving.

Desteni was voor mij doorheen al deze jaren een platform om mezelf te ontdekken en ontplooiien zodat ik zou staan in deze wereld als een individu en persoon die weet wie ze is. Het gebeurt niet vaak dat een groep van mensen je ondersteunt om onafhankelijkheid te ontplooiien in jezelf. Naar mijn ervaring is het over het algemeen net dat het doel van een groep steeds lijkt te zijn om het individu in de groep afhankelijk te maken van de groep.

Ik ben dankbaar dat ik Desteni gevonden heb en dat ik mezelf voldoende vertrouwd heb om de stap te maken om actief samen te werken en samen te wandelen met deze groep van mensen en ik raad aan elkieder aan om tenminste te proberen een stap te zetten in deze Reis van zelf-ontdekking in en met Desteni. Het is een uniek proces dat je alleen maar toch ook tesamen bewandelt. Een proces van waarachtige verandering van het zelf op manieren die je nooit voor mogelijk geacht zou hebben.

Dag 743:: De oppervlakkige dimensie waarin je jezelf vastzet wanneer je jezelf vergelijkt

Hoe kan je jezelf dus ondersteunen in een moment waarin je jezelf aan het vergelijken bent met een ander en jezelf ziet en ervaart als 'minder' dan die ander omwille van een bepaalde eigenschap die jij niet schijnt te hebben en zij wel? Hoe Kan je ervoor zorgen dat je in dat moment niet in die ervaring van zelf-vermindering  gaat maar eerder stabiel blijft in een besef dat wat er ook gebeurt, wat je ook ziet in de ander en wat jij of zij al dan niet hebben, je blijft steeds evenwaardig?

Ik heb dit gedachten- en emotionele patroon van vergelijking extensief bewandeld in mijn leven. Ik vergeleek me constant met de mensen om mij heen en ik ervoer mezelf vaak als minderwaardig diep binnenin mezelf. Er waren zoveel dingen die ik zag in anderen die ik niet in mezelf zag, zoals zelf-zekerheid, spontaniteit, aantrekkelijkheid, vrouwelijkheid,  inzichtelijkheid, enzovoort.

Steeds wanneer ik me in het bijzijn bevond van iemand waar ik één of meerdere van die eigenschappen in zag, ging ik mij meteen minder voelen, alsof ik in mekaar zakte en mijn schouders bukte om mezelf op te stellen als zijnde 'minder' dan die persoon. En die ervaring van minderwaardigheid in relatie tot mensen om mij heen aanvaarde ik steeds doorheen mijn leven als 'normaal', als 'wie ik ben'. Ik geloofde immers dat ik nu eenmaal al die eigenschappen niet bezit en daarom ben ik nu eenmaal 'minder' dan zij die die eigenschappen wel bezitten.

Er waren zoveel dingen waar ik mij niet gewaar van was, in de zin van bijvoorbeeld hoe de geest in elkaar zit en hoe de geest die ervaring en perceptie van minderwaardigheid produceert en hoe het in wezen een illusie is. Een 'illusie', namelijk omwille van het feit dat wanneer je jezelf ziet als minderwaardig aan een ander omwille van een bepaalde vergelijking, dan zie je alerlei aspecten en dimensies niet in relatie tot wie jij bent en wie de ander is. Al wat je ziet in dat moment van vergelijking is die ene eigenschap die jij 'niet hebt' en die de ander 'wel heeft'.

Je ziet bijvoorbeeld niet waarom de ander die eigenschap bezit en jij niet. Je ziet niet hoe zij doorheen hun leven specifieke dingen hebben meegemaakt en daardoor die eigenschap in zichzelf ontwikkeld hebben. Je ziet ook niet dat jij eigenschappen hebt die zij niet bezitten en ook omwille van het leven dat jij geleeft hebt en de dingen die jij meegemaakt hebt in je leven en die jouw persoonlijkheid en manier van zijn hebben gestuurd.

Je ziet dus ook niet dat realistisch gezien, als jij die eigenschap zou willen ontwikkelen in jezelf dan zou het simpelweg tijd vergen. Je ziet en beseft je eigen vermogen en potentieel niet om jezelf te creëren en om de eigenschap die jij ziet in een ander te ontwikkelen in jezelf.

Zo'n momenten van vergelijking zijn als het ware een ziekte in en van de geest omdat het in zulk 'n oppervlakkige laag en ruimte gebeurt in je geest dat je de eigenlijke realiteit van de situatie niet inziet en realiseert. Al wat je ziet is 'ik ben minder en hij/zij is meer'. En dit is één inzicht dat mij geassisteerd heeft om in momenten waarin ik mezelf zie vergelijken met een ander en die ervaring van minderwaardigheid zie opkomen stabiel te blijven in mijn eigen zelf-waardigheid en mezelf dus niet te laten meesleuren door die ervaring van minderwaardigheid.

Dit heeft mij geholpen om niet enkel mijn eigen potentieel te erkennen maar ook andere mensen te leren kennen als wie ze eigenlijk zijn, en dus niet alleen maar als gezien door die oppervlakkige vergelijking.