Desteni toen en nu

Ik bewandel mijn proces van zelf-realisatie nu zo'n 7-tal jaar samen met en in de Desteni group. Toen ik begon aan mijn proces zeven jaar geleden was ik een persoon met veel twijfels en onzekerheden in verband met wie ik ben, waarom ik besta en wat het doel is in mijn leven. Ik was over het algemeen iemand die niet makkelijk contact legde met mensen en die zich vaak afzonderde van mensen en vooral groepen van mensen.

Mijn relaties doorheen mijn leven in termen van vriendschappen waren altijd in zeer gesloten groep want daar voelde ik mij het meest veilig in. Ik had nooit goede herinneringen aan grote groepen van mensen en voelde mij vrij ongemakkelijk in groepen en kon me nooit makkelijk vinden in hoe mensen zich over het algemeen gedragen en uitdrukken in groepen.

Ik had een persoonlijkheid ontwikkeld waarin ik mij het best voelde wanneer ik alleen was of met één of een paar vrienden en ik veronderstelde dat dat 'nu eenmaal' was wie ik ben. Ik geloofde van 'ik ben nu eenmaal iemand die niet makkelijk sociaal contact legt', of 'ik ben nu eenmaal een persoon die zich niet op haar gemak voelt in groepen' en 'groepen is nu eenmaal niets voor mij'.

Onder die 'nu eenmaal' stellingen lagen echter vele emotionele ervaringen verborgen, zoals angst, onzekerheid, schaamte, zelf-twijfel, minderwaardigheid, enzovoort. Al de ervaringen die ik had verbonden met 'groepen' en met het mij bevinden in een groep van mensen. Ik wist niet waarom ik mij zo voelde en waar die ervaringen precies vandaan kwamen, maar ik aanvaardde dat dat was wie ik ben in mezelf als wezen en in deze wereld als persoon.

Wanneer ik met Desteni - een groep van mensen die wereldverandering en verandering van het individu promoten - begon te wandelen, deed ik dat vanuit een ervaring in mezelf van 'ik heb er genoeg van'. Ik begon mij uiteindelijk zo gevangen en opgesloten te voelen in mezelf en in mijn eigen leven omwille van hoe ik mijn leven en mezelf had opgezet op basis van al die zelf-aanvaardde geloofsystemen en ideëen over mezelf. Ik wilde proberen wat ik moest om mezelf uit die (zelf-gecreëerde) ervaring te halen. Voor mij wilde dat in dat moment zeggen dat ik leerde kennen wat Desteni was en dat ik zou ontdekken en ondervinden of wat Desteni voorstelde al dan niet zou werken voor mij.

Nu, 7 jaar later kan ik met overtuiging zeggen dat ik met het gereedschap van zelf-verandering  tesamen met de ondersteuning van de Desteni groep van individuen die net als ik hun zelf-proces bewandel(d)en al die ervaringen die van mijn leven een gevangenis maakten heb kunnen veranderen. Ik voel me niet meer onzelfzeker, angstig of minderwaardig in groepen. Ik heb zelfs een zeker genot kunnen vinden in het samenzijn met mensen. Waar ik vroeger probeerde weg te geraken van de ongemakkelijkheid die ik ervoer in het bijzijn van mensen en specifiek groepen van mensen, nodig ik die ongemakkelijkheid nu uit omdat ik weet dat ik het gereedschap en het vermogen heb om die ervaring in mezelf te veranderen en zodoende mezelf en mijn relatie met de mensen om mij heen en mezelf te veranderen.

Wandelen met een groep van mensen zoals Desteni in mijn proces van zelf-verandering heeft mij ondersteunt om mijn potentieel te ontdekken en om te ontdekken en te ondervinden dat de zelf-onzekerheid, -twijfel en minderwaardigheid die ik eens aanvaardde en definieerde als 'wie ik ben' niet hoeft te zijn wie ik ben en niet hoeft te bepalen hoe ik mezelf ervaar in relatie tot de mensen in mijn omgeving.

Desteni was voor mij doorheen al deze jaren een platform om mezelf te ontdekken en ontplooiien zodat ik zou staan in deze wereld als een individu en persoon die weet wie ze is. Het gebeurt niet vaak dat een groep van mensen je ondersteunt om onafhankelijkheid te ontplooiien in jezelf. Naar mijn ervaring is het over het algemeen net dat het doel van een groep steeds lijkt te zijn om het individu in de groep afhankelijk te maken van de groep.

Ik ben dankbaar dat ik Desteni gevonden heb en dat ik mezelf voldoende vertrouwd heb om de stap te maken om actief samen te werken en samen te wandelen met deze groep van mensen en ik raad aan elkieder aan om tenminste te proberen een stap te zetten in deze Reis van zelf-ontdekking in en met Desteni. Het is een uniek proces dat je alleen maar toch ook tesamen bewandelt. Een proces van waarachtige verandering van het zelf op manieren die je nooit voor mogelijk geacht zou hebben.

Dag 669: De Zelf-Limitaties die Liggen in Het Zoeken naar Vriendschap

In de voorgaande blog opende ik het onderwerp van 'vriendschap' en gebruikte ik daarin specifiek mijn persoonlijke ervaringen in mijn leven waarin 'vriendschap' voor mij steeds de basis vormde van de relaties die ik trachtte te vormen met mensen. Ik bedoel daarmee dat 'vriendschap sluiten' steeds een groot thema was in mezelf wanneer ik iemand nieuw leerde kennen en dat ik in mijn gedrag en uitdrukking in relatie tot die persoon onmiddellijk en automatisch een vriendschapsrelatie met die individu probeerde te vormen.

Een vriendschapsrelatie in de zin van dat wat er telkens in mezelf naar boven kwam, bij wie ik ook ontmoette, was ten eerste dat die persoon mij leuk moet vinden, ten tweede we moeten goed overeenkomen, we moeten aangename gesprekken kunnen voeren samen en op het einde van het gesprek is het de bedoeling dat deze persoon mij nu aanziet als een goede vriendin of tenminste iemand die ze graag heeft.

Dit was zowat waar mijn omgang met mensen zich tot beperkte. En ik zeg 'beperkte', aangezien wat er door mij heen ging, wat ik zag en hoe ik mezelf ervoer in 'sociale situaties', was letterlijk enkel mijn eigen gedachten in verband met 'vindt deze persoon mij leuk?', 'wat denkt hij/zij over mij?', en dan twijfels, onzekerheden en angsten wanneer ik hun gedrag probeerde te interpreteren om erachter te komen wat hun mening was over mij, of ze mij aanvaardden als vriendschappelijk en fijn.

Deze interne correlatie die ik in mezelf had gevormd tussen iemand tegenkomen en leren kennen, en vriendschap sluiten, zorgde ervoor dat ik compleet geobsedeerd en geconsumeerd was door dit soort onzekerheden en twijfels en angsten in mezelf die alleen maar te maken hadden met mij en met hoe de ander persoon mij zag en wat hun mening zou zijn over mij.

Het zorgde ervoor dat wanneer ik de indruk kreeg dat iemand zich niet op zijn/haar gemak voelde bij mij of niet echt met mij leek te willen praten of wanneer er stilde viel in de conversatie, dat ik dat automatisch persoonlijk opnam en zag als een teken dat ik iets verkeerd aan het doen was en dat ik er op de één of andere manier voor aan het zorgen was dat deze persoon zich niet goed voelt over mij en geen verbinding voelt met mij.

Dit is uiteraard een enorm gelimiteerde visie op de realiteit omdat het zich beperkt tot enkel wat er binnenin mezelf gaande is aan gedachten, emoties en gevoelens, en mij opsluit in mijn eigen persoonlijke wereldje waar al wat er lijkt te bestaan of belangrijk en echt lijkt te zijn, is of ik al dan niet een vorm van vriendschap kan sluiten met de persoon/personen in mijn omgeving.

Om het maar over ego-centrisme en zelf-zuchtigheid te hebben. Er is immers een hele wereld die mij voorbijgaat en waar ik het bestaan niet eens van opmerk. Een wereld die ik zou zien en opmerken als ik mijn focus zou verleggen naar buiten mezelf in de plaats van zo gefixeerd te zijn binnenin mezelf. En als ik zou inzien en beseffen dat wat er binnenin mezelf gebeurt in termen van al die intense ervaringen van gedachten, emoties en gevoelens, dat is MIJN persoonlijke realiteit die enkel binnenin mezelf bestaat. Elk mens heeft zijn/haar eigen persoonlijke interne realiteit, en dat is wat ik zou kunnen zien en leren kennen als ik maar zou inzien dat het 'vrienden maken' dat mijn geest zo op een voetstuk geplaatst heeft, mij in feite aan het verblinden is en een gelimiteerd vals beeld aan het presenteren is van de eigenlijke realiteit.

Het benaderen van de mensen in mijn omgeving vanuit mijn wens om vrienden te maken en vriendschap te sluiten, saboteert mij om die mensen te leren kennen, om mij in hun schoenen te kunnen verplaatsen en om te kunnen zien wat er in hen bestaat, wie zij zijn vanbinnen en wat hun wensen, verlangens en angsten zijn.

Dag 668: Ben Jij Bepaald Door de Vriendschappen die je Hebt?

Het is interessant hoe je soms op je gemak bent bij mensen en op een comfortabele manier jezelf lijkt te kunnen uitdrukken, terwijl je in het bijzijn van andere mensen volledig lijkt toe te klappen en je zelfs ongemakkelijk voelt. Ik heb persoonlijk altijd de neiging gehad om het persoonlijk op te nemen wanneer ik mij niet op mijn gemak voelde bij iemand, ik beoordeelde mezelf steeds om mijn eigen zelf-onzekerheid.

Ik sloog mezelf vaak over het hoofd gewoon omdat de ervaring van ongemakkelijkheid en spanning opkwam in mezelf in het bijzijn van bepaalde mensen. Ik bedoel, dit is een vrij fascinerend patroon dat ik doorheen mijn leven geleeft heb.

Ik wilde steeds vriendschappen kunnen sluiten met elkieder. Ik wilde kunnen omgaan met elk mens en wilde van elk persoon dat ze mij erkenden als een vriendin. En dit is fascinerend omdat, als ik er zo op terugkijk, wat duidelijk wordt is dat ik nooit voor mezelf eigenlijk heb gekeken naar wie andere mensen zijn.

En dat in de zin van dat ik zo geobsedeerd was met het vriendschap proberen sluiten met elk persoon, dat ik niet eens zag of besefte dat niet elk persoon hetzelfde is. Ik heb nooit ingezien of begrepen dat mensen verschillende karakters en persoonlijkheden hebben. Mensen zijn verschillend, hebben verschillende voorkeuren, visies, meningen en zelf-definities.

In mijn eenzijdige verlangen om vriend van iedereen te zijn en mijn neiging om vriendschap sluiten boven alles te plaatsen, heb ik mij blindgestaard op dat verlangen en op de gedachten, gevoelens en emoties die eraan verbonden waren, zoals de gedachten waarin ik mezelf beoordeelde en over het hoofd sloeg wanneer ik de indruk kreeg dat ik een mal figuur aan het slaan was en dat mijn opzet om een vriendschap te creëren aan het falen was.

En door mij binnenin mezelf enkel te fixeren op wat er in mijn eigen geest aan het gebeuren was, op dat verlangen en de  gekoppelde gedachten, gevoelens en emoties, zag ik niet dat de realiteit om mij heen eigenlijk helemaal niet zo eenzijdig was als hoe ik dingen zag vanuit die 'vriendschaps-persoonlijkheid' binnenin mezelf. Mensen bestaan namelijk niet enkel zodat ik er vriendschap mee kan sluiten.

Ik bedoel, elk mens is anders en daarom is het ook dat ik met sommige mensen een bepaalde 'klik' en 'verbinding' zal ervaren en met andere mensen absoluut niet. En terwijl ik dat fenomeen steeds heb ervaren en gezien als mijn fout en mijn schuld, als en wanneer ik die 'klik' niet kon maken of ervaren met een bepaald individu, heb ik nooit ingezien of beseft dat het absoluut niets te maken heeft met mij en mijn vaardigheden om vriendschap te sluiten. Het heeft te maken met het feit dat het concept 'vriendschap' op zichzelf in feite iets enorm oppervlakkig is dat geen rekening houdt met het feit dat elk mens een individu is.

Het concept vriendschap als hoe ik het steeds gekend heb, scheert elk mens over dezelfde kam en creëert de illusie dat zij die veel vrienden hebben en snel en makkelijk 'vriendschap sluiten' met anderen beter zijn dan zij die geen of minder vrienden hebben. Maar daarin gaat elke individualiteit verloren omdat elk mens nog enkel gedefinieerd wordt door zijn of haar capaciteit om vrienden te hebben.

In de realiteit is vriendschap zo een oppervlakkige dimensie dat het compleet verwaarloosbaar is wanneer het aankomt op het werkelijk leren kennen van mensen. Wanneer je mensen leert kennen enkel omdat je waarde hecht aan het hebben van vrienden, dan zal je hen niet leren kennen als individu, omdat je enkel op zoek bent naar een persoonlijke waarde verbonden met je ogenschijnlijke vermogen om vrienden te maken. Wat je ziet in een ander is dus je eigen ego en niet wie die persoon in werkelijkheid is als individu.

Dat is ook waarom je het gevoel kan hebben dat je je vrienden eigenlijk niet werkelijk kent en dat hoewel je 'hechte' vriendschappen hebt met mensen, er toch steeds iets lijkt te ontbreken - een bepaalde intimiteit die veel dieper en echter is dan wat je ervaart in al je 'vriendschappen'.

Wordt vervolgd in Dag 669

Dag 646: Het Geschenk van Zelf-Vergeving in het Veranderen van de Emotionele Identiteit

In de voorgaande blog heb ik zelf-vergeving gedeeld in verband met het emotionele patroon dat steeds in mezelf naar boven kwam in groepen, waarin ik besefte dat het feit dat ik in mezelf zo makkelijk beïnvloedbaar ben simpelweg door het samenzijn met mensen in wezen aantoont dat ik mijn identiteit in de eerste plaats heb gebaseerd op oppervlakkigheid aangezien het zo 'fragiel' en kwetsbaar is dat het bijzijn van mensen het effect kan hebben dat ik in een emotionele ervaring op zoek ga naar een gevoel van identiteit.

De zelf-vergeving is wat assisteert in het stabiliseren van mezelf in relatie tot deze specifieke ervaring en dit welbepaalde 'programma' in mijn geest, en om dit programma te kunnen loslaten door in te zien dat het mij niet hoeft te bepalen. Door het toepassen van zelf-vergeving, kan ik een basis vormen in mezelf waarop ik kan staan in het besef dat ik bepaal wie ik ben en dat ik niet het slachtoffer ben van de emotionele ervaringen of al dan niet bewuste gedachten die in moment in mijn geest naar boven komen.

En dit doordat het toepassen van zelf-eerlijkheid in zelf-vergeving van cruciaal belang en waarde is om mezelf te erkennen als creator van datgene dat in mezelf bestaat en dat ik doorheen mijn leven automatisch aangezien en aanvaard heb als 'wie ik ben', maar waar ik mezelf vaak tegelijkertijd het slachtoffer van gevoeld heb.

Neem bijvoorbeeld dit emotionele patroon van zelf-onderdrukking, inferioriteit en eenzaamheid dat activeert wanneer ik in het bijzijn van mensen ben. Dit is iets dat niet het beste is voor mezelf, ik geniet niet van mijn bestaan of van mijn expressie wanneer ik in die ervaring ben en het is zeker niet iets dat ik 'wil' ervaren of waar ik bewust voor zou kiezen, maar tegelijkertijd is het iets dat ik ben gaan aanvaarden als een inherent deel van mezelf, enkel en alleen omdat het telkings in mezelf naar boven komt wanneer ik in zekere situaties ben.

En dit automatisch aanvaarden van dat patroon als een deel van mezelf is net omdat ik mezelf nooit heb gerealiseerd als de creator ervan. Ik heb nooit de verantwoordelijkheid op mij genomen om dat deel van mezelf te onderzoeken en ik heb zeker nooit voor mezelf onderzocht hoe en of het ook anders kan. Met zelf-vergeving maak ik dit echter wel mogelijk voor mezelf.

Zelf-vergeving is immers in de eerste plaats het verklaren dat ik verantwoordelijkheid neem voor wat het ook is waar ik mij voor vergeef. Wanneer ik zeg 'ik vergeef mij dat ik mezelf heb toegestaan hierin te participeren', dan zeg ik met andere woorden dat ik in de eerste plaats inzie dat ik het ben die dit gedrags-/emotionele patroon leven gegeven heb door erin mee te doen en dat het in mezelf bestaat, niet 'zomaar', maar omdat ik dat mogelijk gemaakt heb door mijn directe betrekking.

En interessant genoeg is het  deze verklaring van verantwoordelijkheid dat mij in een positie van macht plaatst. Omdat, als ik zeg 'dit heb ik gedaan' en 'dit heb ik gecreëerd. Hier ben ik voor verantwoordelijk', dan zeg ik eigenlijk tegelijkertijd ook dat ik het 'ongedaan' kan maken en dat ik mijn creatie kan veranderen, omdat dat nu eenmaal mijn macht is als creator van mezelf.

Dag 466: Waarom kan Zelf-Aanvaarding niet Bestaan zolang ik een Ander Beoordeel?

Dit is een Verderzetting van "Dag 465: De Praktische Realiteit van Geef en je zal Krijgen" in mijn proces van het onderzoeken hoe ik van Zelf-Aanvaarding een Praktische werkelijkheid kan maken. In de voorgaande dagen had ik in mijn schrijven onderzocht hoe Zelf-Aanvaarding en meer specifiek een gebrek aan Zelf-Aanvaarding eigenlijk functioneert in mijn geest en waarom het bijvoorbeeld is dat een gebrek aan zelf-aanvaarding zelfs kan bestaan in mezelf, waarom is het met andere woorden dat een individu in zichzelf het gevoel of de ervaring heeft van 'niet aanvaard te worden'.

In dit onderzoeks-proces had ik vastgesteld dat het concept 'aanvaarding' in en als bijvoorbeeld 'zelf-aanvaarding', niet enkel in relatie staat tot mezelf als wezen --- maar verbonden is met al wat bestaat - en dat hierin een gebrek aan zelf-aanvaarding of het gevoel dat ik niet aanvaard wordt door mezelf en/of andere mensen een gevolg is van het in feite niet aanvaarden van de realiteit zoals die hier bestaat. Dit 'niet aanvaarden van de realiteit zoals die bestaat' is wat zich bijvoorbeeld manifesteert in de vorm van beoordelingen in de Geest, beoordelingen waarin ik denk van 'die is beter/minder dan die' of 'dit is beter/minder dan dat' en waarin ik in essentie mijn waarde-oordeel plaats op wat het is dat ik zie met mijn ogen.

Dat was immers het specifieke patroon dat ik had gezien en opgemerkt in mijn gedachten van waaruit ik was vertrokken in deze blog series --- namelijk dat ik de neiging heb om naar mezelf en mijn realiteit te kijken vanuit beoordelingen en vergelijking --- waarin ik  mijn realiteit dus niet aanvaard als wat het simpelweg is, als de Realiteit, maar ik ga eerder God spelen door specifieke voorkeuren te hebben in relatie tot bepaalde manifestaties. Ik bedoel, als dit mijn definitie is van 'de realiteit', waarin sommige dingen/wezens beter of minder of superieur of inferieur zijn dan andere dingen/wezens --- hoe kan het dan anders dat ik mezelf niet aanvaard in mezelf, dat ik mij constant onzeker voel over hoe ik eruit zie, over wie ik ben in relatie tot andere mensen, over de dingen die ik doe en hoe ik mezelf uitdruk?

Dus, door beoordelingen te laten bestaan in mijn geest, laat ik afscheiding, verscheuring, buitensluiting en ongelijkheid toe te bestaan in mijn wereld en in mezelf --- en enkel wanneer ik loslaat van die beoordelingen in mijn geest en dus mijn werkelijkheid niet meer onderverdeel en opdeel, kan aanvaarding pas bestaan in mijn ervaring van mijn werkelijkheid en van mezelf, want dan zal aanvaarding de levende manifestatie zijn van 'wie ik ben' -- omdat, de fysieke werkelijkheid als hoe ze echt bestaat IS aanvaarding omdat er geen beoordelingen bestaan, die bestaan immers enkel in mijn persoonlijke geest en gedachten in de structuur van mijn identiteit.

Wordt Vervolgd in Dag 467

Dag 168: Uit de Duisternis van Mezelf naar het Licht van de Relatie

Lees "Dag 165: Wat is een Relatie?" voor Context.

Dag 166: Zoeken naar Hulp in een Relatie
Dag 167: Enkel ik kan mezelf Redden


Een patroon dat ik heb gevonden dat zich steeds heeft herhaald vanaf mijn kindertijd en dat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf als motivator en basis van mijn relaties met mensen, is het verlangen naar het 'licht' dat ik zag in 'andere mensen', met andere woorden in de BEELDEN die ik zag met mijn ogen waarin het leek alsof 'andere mensen' niets dan licht zijn (omdat ze dus maar een beeld waren dat ik zag met mijn OGEN), en wanneer ik in mezelf keek zag ik niets dan duisternis.

Het 'licht' was voor mij structuur en zekerheid als GEDACHTEN - terwijl de duisternis in mezelf chaos was, onzekerheid, wanhoop, angst, ongedefinieerdheid. Maar wat ik hierin nooit heb beseft is dat de zogezegde 'structuur' en 'zekerheid' die ik zag in het licht als 'andere mensen', in wezen mijn eigen gedachten waren die bestonden in MEZELF, dat ik enkel mijn gedachten als beoordelingen en definities geprojecteerd zag op wat ik zag met mijn ogen - en dat ik dus nog steeds alleen bestond in mezelf, maar dat ik mezelf in die mate had afgescheiden van mezelf dat ik een aparte wereld had gecreëerd van 'het licht' in de vorm van gedachten als BEELDEN en WOORDEN waar ik mezelf compleet van had afgescheiden als 'de wereld buiten mezelf' -- en 'de wereld in mezelf' was dan de duisternis als het compleet tegenovergestelde van 'het licht' --- terwijl beide gewoonweg bestonden in mezelf als mezelf.

Het creëren van een relatie was voor mij hierin een vlucht van de duisternis als hoe ik mezelf ervoer in mezelf - waarin ik werkelijk geloofde en hoopte dat ik op de één of andere manier zou kunnen versmelten met de mensen die ik zag met mijn ogen als 'het licht', bijvoorbeeld door middel van 'seks', 'liefde' en 'vriendschap' in de vorm van 'relaties' - niet beseffend dat ik hierin enkel verlangde om te versmelten met wat ik niet had aanvaard in en als mezelf en waar ik mezelf van had afgescheiden in mezelf, namelijk 'het licht' als de gedachten en gevoelens in mezelf die ik projecteerde op wat ik zag met mijn ogen.


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd op zoek te zijn naar het licht om te ontsnappen aan de duisternis in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'relaties' te definieren in en als 'het licht', in tegenstelling tot de duisternis in mezelf -- in de plaats van in te zien dat deze tegenstelling enkel bestaat als een zelf-onderdrukkings mechanisme waarin een relatie als zogezegde 'aanvaarding' en 'verbondenheid' en 'liefde' in wezen een verwerping is van mezelf als wie ik werkelijk ben als de duisternis en dus een illusie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te verwerpen en onderdrukken in en als de zoektocht naar het licht als 'relaties'

ik vergeef mezelf dat ik relaties heb toegestaan te bestaan in mezelf als ondersteuning van de angst van en in mezelf als de duisternis in de plaats van ondersteuning van zelf-inzicht en zelf-aanvaarding

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van het licht als wat ik zie met mijn ogen door mezelf af te scheiden van de beoordelingen en definities die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf waarin ik 'het licht' categoriseer, definieer, afscheid en verdeel - en hierin mezelf te definieren in en als 'de duisternis'  als de tegenpool van het licht --- waarin ik mezelf heb toegestaan het licht te beoordelen en ervaren als 'positief' en 'de duisternis' te beoordelen en ervaren als 'negatief', in de plaats van te staan/bestaan in en als eenheid en gelijkheid als licht en duister en niet in en als een energetische polariteit van positief en negatief maar in en als het besef dat ik het bestaan ben als al wat HIER is

ik vergeef mezelf dat ik relaties heb toegestaan te bestaan in het bestaan/de realiteit als mezelf als de ondersteuning en bevestiging van de energetische polariteit van 'licht' en 'duisternis' als afscheiding, waarin ik opgeslorpt ben door het verlangen naar een positieve ervaring in en als de zoektocht/het verlangen naar een relatie - in de plaats van de ondersteuning van wie ik werkelijk als het leven zelf als eenheid en gelijkheid

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van de duisternis in mezelf door die te beoordelen als 'negatief' en het te verbinden met een negatieve energetische ervaring in mezelf van angst, wanhoop, chaos en verwarring

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van het licht in mezelf door het te beoordelen als 'positief' en het te verbinden met een positieve energetische ervaring in mezelf van opwinding, verlangen, verwachting, liefde, verbondenheid en hoop

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van de energetische polariteit van licht en duisternis die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf door mezelf te definieren in en als de angst van de duisternis en het verlangen naar het licht - en door mezelf hierin te hebben toegestaan te participeren in en als het creëren van 'relaties' ter ondersteuning en voeding van deze energetische polariteit door 'relaties' te definieren in en als de ervaring van verlangen, verbondenheid, liefde, opwinding, verwachting en hoop

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van 'relaties' door 'relaties' te definieren in en als de ervaring van hoop, verwachting, verlangen, opwinding, verbondenheid en liefde

ik vergeef mezelf dat ik de polariteit van 'relaties' en 'eenzaamheid'/'alleen zijn' te hebben toegestaan te bestaan in het bestaan als mezelf door 'relaties' te definieren als 'het licht' als 'positief' en 'eenzaamheid' en 'alleen zijn' te definieren als 'duisternis' als 'negatief' en door een positieve energetische ervaring te verbinden met 'relaties' en een negatieve energetische ervaring te verbinden met 'alleen zijn' en 'eenzaamheid' - waarin ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te verlangen om een relatie te hebben als de zoektocht/het verlangen naar een positieve ervaring in en als de vlucht van een negatieve ervaring in en als het 'alleen zijn' en 'eenzaamheid' --- in de plaats van zelf-eerlijk te zijn en te bestaan in en als het besef dat licht en duisternis in en als mezelf bestaan en dus één en gelijk zijn met mezelf en dat ik de beoordelingen van 'positief' en 'negatief' gebruikt heb om mezelf af te scheiden van mezelf als 'licht' en 'duisternis'

ik vergeef mezelf dat ik een realiteit van 'licht' en 'duisternis' als 'leven' en 'dood', 'liefde' en 'haat', 'relaties' en 'eenzaamheid', heb toegestaan te bestaan, als een wereld waarin wezens elkaar misbruiken in en als relaties in hun zoektocht/verlangen naar het 'licht' als een positieve energetische ervaring en angst van de 'duisternis' als negatieve ervaringen, door geen verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf door niet in te zien en te beseffen dat 'licht' en 'duisternis' niet echt bestaan, maar een polariteit is die ik in mezelf heb gecreëerd waarin ik mezelf heb afgescheiden van mezelf als het leven zelf en die ik heb aanvaard als 'de realiteit' - terwijl het in wezen maar de alternatieve onechte realiteit is van de geest als energetische ervaringen in en als gedachten, gevoelens en emoties


wordt vervolgd in Dag 169

Dag 127: Ik ben niet Alleen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik niet alleen ben omdat er een beeld van andere mensen in mijn geest zit, en omdat ik veronderstel dat zij vanalles denken en voelen, hetgeen ik kan afleiden uit hun gedrag/uiterlijk

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn gedachten te projecteren in andere mensen als een beeld in mijn geest - hetgeen ik dan gebruik als excuus om mijn macht weg te geven en geen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn gedachten -- door te geloven dat wat ik denk over 'wat andere mensen denken', met HEN te maken heeft, en dus niet gecreëerd is door mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de energetische ervaring van opwinding te verbinden met het denken aan wat andere mensen over mij denken, en wat andere mensen voelen over mij -- omdat ik hierin het gevoel heb dat ik niet alleen besta, dat er 'nog andere wezens zijn als ik'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd opzettelijk NA TE DENKEN over andere mensen, over hoe zij zich zouden voelen en wat zij zouden denken - om de ervaring in mezelf te creëren dat ik niet alleen ben, en dat ik het slachtoffer ben van mijn omgeving, van 'andere mensen', omdat zij zogezegd 'vanalles denken/voelen' en dus 'ook echt zijn', 'net als ik'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te verlangen naar een 'zielsverwant', naar iemand die 'zoals ik is', zodat ik het gevoel kan hebben in mezelf dat ik niet alleen besta -- en daarom te participeren in gedachten waarin ik mij inbeeld wat andere mensen denken, gebaseerd op wat ik zie van hen als hun uiterlijk gedrag/uitdrukking, en op die manier de idee creëer dat 'zij zoals mij zijn', want 'ik ben ook een denkend, voelend mens', dus 'wij begrijpen elkaar' - in de plaats van te beseffen dat wij elkaar niet werkelijk begrijpen, omdat onze taal systeemtaal is, voorgeprogrammeerde manieren van spreken die afkomstig zijn uit angst - en dus het enige dat 'hetzelfde' is in ons is de ANGST, al de rest is een illusie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik VERLANG om na te denken, ik VERLANG om na te denken over wat andere mensen zouden denken en voelen - omdat ik verlang naar de energetische ervaring van opwinding, als het gevoel dat ik 'niet alleen ben', het gevoel dat 'andere mensen' mij zien, mij opmerken en dus vanalles over mij denken en voelen, waarin ik het gevoel kan hebben en kan geloven dat ik 'speciaal ben' want 'andere mensen denken over mij en geven mij dus speciale waarde'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat IK degene ben die speciale waarde hecht aan gedachten en gevoelens, door zelf na te denken over wat andere mensen denken en voelen, en er dus aandacht en waarde aan te geven - en aldus de idee creëren in en voor mezelf dat 'de gedachten en gevoelens van andere mensen over mij' echt zijn

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te beseffen dat 'andere mensen' als beelden in mijn gedachten, karakters zijn in MIJN FILM als mijn geest -- waarin ik de beelden die ik zie met mijn ogen gebruik om een 'speciaal wereldje' te creëren waarin ik mij 'speciaal' kan voelen, en dat die beelden op zich niet echt zijn, niets te maken hebben met de fysieke realiteit, maar letterlijk enkel MIJN interpretatie van wat ik zag met mijn ogen, hetgeen compleet gebaseerd is op mijn persoonlijk verlangen om mij speciaal te voelen -- waardoor ik mezelf dus omring met karakters/personages
 in mijn geest, met mezelf als het hoofdpersonage

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat wat ik denk dat andere mensen denken, werkelijk enkel mijn gedachten zijn, die ik projecteer in het beeld dat ik van hen in mijn gedachten heb - en dat het dus IK ben die vanalles denkt over MEZELF, en dus andere mensen als beelden gebruikt om dat hele 'poppenspel' te kunnen spelen, zodat ik mij 'de ster' kan voelen in mijn hollywood film


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn gedachtenwereld en mijn ervaring van afscheiding/opwinding in het denken aan andere mensen en het projecteren van mijn veronderstellingen over wat zij zouden denken en voelen gebaseerd op hoe ik hun uiterlijk gedrag interpreteer  te valideren door te denken 'maar het lijkt zo echt' , waarin ik geen verantwoordelijkheid neem voor het FEIT dat hoe ik andere mensen hun expressie/gedrag INTERPRETEER, enkel in mezelf bestaat en vanuit mezelf komt als mijn 'database' van kennis en informatie, waarin ik de realiteit altijd alleen maar interpreteer, zie en ervaar  op basis van wat IK persoonlijk belangrijk vindt, volgens MIJN verlangens en angsten - en dat ik dus letterlijk enkel mezelf zie in andere mensen

   
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben om alleen te staan/bestaan in mezelf, met mezelf - en dus niet te willen verantwoordelijkheid nemen voor mijn gedachten over 'wat andere mensen denken en voelen' zodat ik mij niet alleen voel in mezelf -- zodat ik kan participeren in energetische opwinding als afscheiding

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geen verantwoordelijkheid te willen nemen voor mijn geest/gedachten, omdat ik niet wil beseffen dat ik werkelijk alleen besta in en als mezelf en dat er niemand 'anders' is, er is enkel ik

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben van de ervaring van 'alleenheid', omdat ik geloof dat ik iets enorm zou missen in en als het alleen zijn in mezelf - ik zou zoveel ervaringen missen, ik zou de realiteit als RELATIES missen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat relaties als het LICHT in en van deze realiteit hier op aarde - een illusie zijn, omdat mensen sterfelijk zijn, en relaties dus ook, dus elke relatie en dus elk gevoel, elke gedachte, is gedoemd om te eindigen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te vechten tegen mezelf in mezelf door niet alleen te willen staan in mezelf, met mezelf -- uit angst van mijn omgeving, uit angst om aangevallen te worden - en dus hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben ingezien dat het verlangen naar relaties als LIEFDE in mezelf, afkomstig is van de ANGST die ik werkelijk voel van 'andere mensen' -- en dat liefde dus in werkelijkheid angst is en dus een leugen is

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat wat mensen zeggen, denken, voelen en doen enkel speciaal en waardevol LIJKT omdat ik erover nadenk, omdat ik er speciale waarde aan hecht in mijn gedachten, en dat dat het simplistische bewijs is dat ik werkelijk ALLEEN besta in mezelf, in mijn innerlijke realiteit van gedachten, gevoelens en emoties