Dag 748: Het Verschil tussen Denkbeeldige en Wezenlijke zelf-zekerheid

Deze blog is een verderzetting op Dag 748: De dingen die je Herbergt in de Herberg van je eigen Geest.

Hoe is het dan dat je een polariteit in je geest creëert wanneer je interne conversaties houdt? Nemen we het voorbeeld van interne conversaties houden over een persoon waarin de interne conversaties als doel hebben om je de ervaring van steun, bevestiging en bekrachtiging te geven in je mening over die persoon. In deze situatie zou je je door middel van die interne conversaties verstevigd en ondersteund voelen in hoe je jezelf ervaart  of wat je denkt over de persoon in kwestie.

Je zou je meer zelf-zeker voelen en de interne conversaties zouden zelfs als doel hebben om je die ervaring van zelf-zekerheid te geven in hoe jij je voelt. En dit is net omdat we enkel de noodzaak voelen om in interne conversaties te gaan over een ander persoon als en wanneer we ons op de één of andere manier onzeker, aangevallen of in het nauw gedreven voelen door die persoon. Het is alsof we versterkingstroepen oproepen in onze eigen geest - versterkinstroepen in de vorm van onzichtbare personen in onze verbeelding die ons versterking bijzetten door ons te zeggen dat we gelijk hebben om die persoon in een negatief daglicht te zien en dat we groot gelijk hebben om die persoon bijvoorbeeld te willen vermijden.

Ondanks dat we ons dan versterkt en verzekerd voelen in onze opzet en houding tegenover de persoon in kwestie, voelden we ons aanvankelijk dus enorm onzeker en zelfs angstig. Maar in de plaats van die onzekerheid en angst te leren begrijpen en te onderzoeken zodat we tot de bodem zouden geraken van waarom we zo reageerden op die persoon, gaan we eerder versterking zoeken in onze verbeeling zodat we tenminste onszelf het gevoel kunnen geven dat we sterk in onze schoenen staan, ook al is dat gevoel volledig gebaseerd op een zelf-gecreëerde illusie.

Dit is dan het punt dat ik wil maken in deze blog, namelijk dat een eerste aanvankelijke neiging wanneer je je om de één of andere reden aangevallen voelt of onzeker voelt tegenover een persoon kan zijn om interne conversaties te houden in je geest om een gevoel van zelf-zekerheid te creëren en de onzekerheid die je eigenlijk aanvankelijk voelde te onderdrukken. Maar uiteindelijk maak je je daarin eigenlijk meer machteloos omdat je niet onderzoekt en ook niet begrijpt waarom je zo reageerde op die persoon in de eerste plaats. Door dat niet te onderzoeken sta je het in wezen toe te bestaan in jezelf, enkel op een onderdrukte manier.

Het is pas wanneer je jezelf begrijpt en ziet waarom en hoe je reageerde op iemand op een specifieke manier, dat je tot een punt van comfort en rust kan komen in jezelf omdat je dan ook meteen kan zien hoe je die reactie kan oplossen of kan aanpakken op een manier die geen conflict zou creëren.

Zo gaat het immers vaak, dat hoe je je voelt in je geest in tegenstrijdigheid staat van wie je werkelijk bent vanbinnen. Je kan bijvoorbeeld een gevoel van zelf-zekerheid opwekken en creëren door middel van de conversaties die je met jezelf houdt in je geest en verbeelding, terwijl de werkelijkheid is dat je eigenlijk aan het reageren bent op je eigen onzekerheid.

Echte zelf-zekerheid kan pas bestaan wanneer je jezelf leert kennen en dus die aanvankelijke impulsen van je geest, om bijvoorbeeld in interne conversaties te gaan over iets of iemand, eerder niet volgt. Hoe kan je immers zeker zijn van wie je bent wanneer er een ervaring en een deel is van jezelf dat in onderdrukking bestaat in jezelf?

Dag 726: De Ongeziene Krachten in je Geest

Deze blog is een verderzetting op Dag 725: Raak je jezelf zoek in de Zoektocht naar Jezelf? die ging over hoe het gedachten- en reactiepatroon van het vergelijken van jezelf met anderen in de onderbewuste geest een misleidend systeem is waarin je op zoek bent naar jezelf en naar je identiteit maar je in die zoektocht net jezelf zoek geraakt.

En het is door de afscheiding die deze 'zoektocht naar het zelf' creëert in jezelf dat het uiteindelijk zo moeilijk lijkt om jezelf werkelijk weer te 'vinden' en om met andere woorden jezelf uit die zoektocht te halen om je te realiseren dat je Hier bent, in het moment, en dat je nooit ergens anders geweest bent. Het is door die gewoonte die je langzaam maar zeker opbouwt in je eigen geest doorheen je leven om jezelf te zoeken buiten jezelf, in 'andere mensen' en specifiek in de vergelijking met anderen en al de gedachten, gevoelens en emoties vandien, dat er een bepaald automatisme ontstaat in je geest.

Dit automatisme is het vanzelfsprekend en automatisch laten meevoeren van jezelf vanaf het moment dat er een gedachte van vergelijking in je geest opkomt, en om dan in de daaraan gekoppelde emoties en gevoelens te stappen. Je merkt niet eens dat het gebeurt omdat het steeds zo vanzelfsprekend en automatisch gegaan is in je geest dat het deel is gaan uitmaken van je 'natuur', van hoe je bestaat vanbinnen en van je onderbewustzijn.

Het begint uiteindelijk aan te voelen alsof die manier van denken is hoe je jezelf en je wereld 'ziet'. Het manifesteert zich in je ogen en in hoe je hersenen wat je ogen zien verwerken. Het gebeurt zo snel wanneer je naar iemand kijkt, dat je jezelf met hen vergelijkt, dat je niet eens merkt dat het gebeurt. En voor je het weet voel je je bijvoorbeeld inferieur of minderwaardig of onzeker of ervaar je angst om minder te zijn of niet goed genoeg in vergelijking met die persoon - of het tegenovergestelde, je voelt je superieur.

En dan kan er een neiging bestaan om jezelf te verzetten tegen die ervaringen die opkomen binnenin jezelf, ervaringen van inferioriteit of superioriteit omdat je denkt van 'hey zo wil ik mij niet voelen, dit ben ik niet!', waarin er dus in feite een hele afscheiding bestaat tussen jezelf en je eigen gevoelens en emotionele ervaringen omdat je niet eens merkte wanneer en hoe die gedachten van vergelijking geactiveerd werden in je geest in het moment dat je naar een persoon aan het kijken was. Je merkte met andere woorden niet op hoe je in je eigen geest die ervaringen van superioriteit of inferioriteit tegenover een ander persoon zelf gecreëerd hebt door middel van wat er in je eigen gedachten omgaat.

Wat dit betekent is dat het patroon van vergelijking in je geest zo verwoven zit in jezelf en in hoe je je realiteit ziet en ervaart dat de gedachten van vergelijking zo snel gaan in je geest dat wanneer de emotionele en gevoelens reacties verbonden met die gedachten opkomen in je geest, je ze ervaart als vreemd, als 'niet jezelf' omdat je simpelweg niet ziet hoe het allemaal werkt en beweegt en functioneert in je eigen geest

Wordt Vervolgd in Dag 727.

Dag 667: De Verborgen Realiteit die Achter je Eigen Percepties Schuilt

In de voorgaande blog omschreef ik het moment waarin ik mezelf tegenhield om in een emotionele ervaring te gaan als een bepaald patroon dat zich aanzette te herhalen in mezelf, en hoe ik in dat moment waarin ik de keuze maakte om niet in dat patroon te stappen een ruimte in mezelf vrijmaakte om met een meer heldere blik te zien wat het eigenlijk is dat in mezelf en in mijn omgeving werkelijk aan het gebeuren was.

Het was dus door de emotionele lading los te laten binnenin mezelf en dus de gedachten die door mijn geest gingen geen macht of voedingsstof meer te geven, dat ik zag hoe ik in feite er zelf een gewoonte van gemaakt heb om mezelf van mijn omgeving te isoleren en om mijn omgeving weg te duwen, hoe subtiel ook, omdat ik steeds mijn eigen gedachten vertrouwd heb die specifieke interpretaties en percepties van mijn omgeving vormden, in de zin van wat andere mensen over mij denken bijvoorbeeld. Ik heb mezelf steeds toegestaan in relatie te staan tot de mensen om mij heen op een vrij vijandige manier, omdat ik naar hen keek door de bril van mijn percepties en interpretaties.

Op onbewust vlak is die vijandige houding ook wat ik vaak heb uitgedrukt. Ik heb nooit echt mijn omgeving benaderd vanuit openheid, oprechtheid en kwetsbaarheid omdat het uiteraard gemakkelijker is om mensen te beschuldigen

Dan het is om jezelf kwetsbaar en open op te stellen.

Zolang je dus jezelf toestaat in een bepaalde gedachtengang en manier van denken te stappen waarin je een bepaalde perceptie vormt van de wereld om je heen, zal je ook gedrag aansporen in naar je omgeving toe die deze gedachten en percepties enkel bevestigen en versterken. Zo creëer je dan een vicieuze cyclus die je enkel kan verbreken wanneer je begint met het veranderen van hoe de percepties die je zelf hebt zitten creëren in je geest over de wereld die je ziet met je ogen.

Die percepties zijn immers de grond voor je emotionele reacties en je emotionele reacties vormen vaak de grond voor je gedrag en je gedrag vormt op zich dan weer de grond voor hoe je omgeving op je reageert en met je omgaat, hetgeen dan weer bepaalde gedachten stimuleert die je in je eigen geest vormt over je omgeving.

De sleutel tot het omkeren en veranderen van deze hele cyclus ligt dus in het aanvankelijk en ten eerste veranderen van wie je bent vanbinnen door de gedachten-cycly die steeds terugkeren niet meer te voeden met emotionele reacties erop. Het is immers pas wanneer je stopt je eigen gedachten als waar aan te nemen dat je kan beginnen zien dat de perceptie die je gevormd had over hoe je omgeving in elkaar zit en functioneert en wat jou plaats is in die omgeving in wezen enkel in je hoofd bestond en dat hoe de realiteit werkelijk functioneert heel anders is dan waar je zelf ooit van bewust geweest bent.

Dag 644: Welke zijn de Echte Existentiële Vragen die we Onszelf zouden moeten stellen?

Uit de voorgaande blog:

Hoe vreemd is dit dus om te beseffen dat de emotionele ervaring van eenzaamheid en afscheiding en het gevoel er 'niet bij te horen' dat opkomt wanneer ik mij in groepen van mensen bevindt, in wezen een soort van persoonlijkheids 'programma' is dat het bewustzijn gebruikt om de illusie van de 'identiteit' en het 'zelf' te creëren. Omdat, als ik dit specifieke gevoel van afscheiding niet zou ervaren in mezelf, het gevoel van zogezegd niet bij de groep te horen, en als ik mij in die momenten niet negatief zou voelen in mezelf, dan zou ik in feite ook niet dat speciale gevoel kunnen ervaren dat 'ik' besta, en dat ik überhaupt een 'ik' ben en dat ik een 'bewustzijn' heb.

Het gevoel niet bij een groep te horen en je een buitenbeentje voelen, en zelfs de ervaring van eenzaamheid, depressie en minderwaardigheid die we soms ervaren wanneer we in het bijzijn zijn van andere mensen, heeft dus als kern-startpunt en -oorsprong een verlangen om dat in onszelf bestaat om onszelf te kunnen afscheiden van 'andere mensen'  en daarin een 'identiteit' te vormen voor onszelf zodat we het gevoel hebben een 'ik' te zijn, een 'ik' die anders is dan andere mensen en die daardoor een uniek 'individu' is.

En dit is eigenaardig omdat het verlangen naar het ervaren van een soort van individualiteit en uniekheid door middel van het afscheiden van onszelf in relatie tot de mensen die we zien in de wereld om ons heen voortvloeit vanuit een angst in onszelf om niet te bestaan, een angst om geen 'individu' te zijn en om niet speciaal of uniek te zijn. 'speciaal' en 'uniek', als zijnde de termen die omschrijven dat we een afgescheiden entiteit zijn in een wereld vol miljarden wezens.

Maar de angst om niet te bestaan is datgene wat in wezen het concept van het 'niet-bestaan' op zich creëert in de eerste plaats. Ik bedoel, als we geen angst zouden hebben om niet te bestaan, zou het voor ons dan nog uitmaken of we al dan niet 'bestaan', of we al dan niet een bewustzijn hebben of een individu zijn? … neen, dat zou het niet. We zouden gewoon zijn wie we zijn en ons niet bezig houden met wie we zijn in relatie tot 'andere mensen' of met hoe we bestaan, waarom we bestaan, of we al dan niet echt bestaan, enzovoort. We zouden bestaan als een levende aanvaarding en acceptatie dat we simpelweg 'hier' zijn. 'ik ben hier' als een observatie en vaststelling van wie, wat en hoe we zijn en bestaan zou onze 'identiteit' zijn en we zouden de neiging of het verlangen niet ervaren in onszelf om onszelf te gaan profileren, afscheiden of onderscheiden van andere wezens gewoon om een 'gevoel' te kunnen creëren in onszelf dat we bestaan.

Ik bedoel, is de ervaring dat we bestaan in en als een persoonlijkheid en identiteit in wezen niet meer of minder dan de angst om niet te bestaan vermomd in allerhande gevoelens en emotionele ervaringen, verbonden met gedachten over wie we zijn? En waarom is het dat we onszelf vragen stellen in verband met wie we zijn, waarom we zijn, wat en hoe we zijn, maar we stellen onszelf nooit de vraag waar deze vragen vandaan komen in de eerste plaats en waarom het is dat we zo geobsedeerd zijn met 'wie we zijn' en met ons bestaan als 'mens' en als 'bewustzijn'? Dat is immers de meest belangrijke vraag die licht zal schijnen op de echte oorsprong van hoe we bestaan en waarom en hoe het is dat we bestaan in en als onszelf.

Dag 513: Wat is Leven in Oprechtheid? - Zijn mijn Gedachten Leugens die ik Mezelf Vertel?

Dag 513: Wat is Leven in Oprechtheid?

Zijn mijn Gedachten Leugens die ik Mezelf Vertel?

Wanneer het aankomt op het praktisch leven van mijn Tweede Principe, namelijk het leven van Oprechtheid en het leven in oprechtheid heb ik in het bewandelen van mijn Reis naar Leven ontdekt, ervaren en beseft dat het niet voordehandliggend is om 'oprecht' te zijn - oprecht in de zin van zelf-oprecht, als hoe ik ware oprechtheid in de voorgaande blogs gedefinieerd heb, als zijnde niet liegen tegen mezelf in de zin van in elk moment eerlijk zijn met mezelf over wie ik eigenlijk ben binnenin mezelf en dus niet zomaar van mezelf geloven dat gewoon omdat ik mij zus of zo uitdruk en gedraag en gewoon omdat ik andere mensen ervan kan overtuigen dat ik 'een goed persoon' ben, dat dat wil zeggen dat ik werkelijk een 'goed persoon' ben.

Omdat, liegen tegen mezelf is zo een 'natuurlijke' eigenschap geworden dat ik er nooit bij stil gestaan heb dat ik eigenlijk  in feite aan het liegen ben tegen mezelf en bijgevolg tegen andere wezens. En die leugens zijn de gedachten en de geloof systemen en de ideëen die ik in mijn geest heb waarin ik dingen denk over 'wie ik ben' die niet noodzakelijk echt zijn en die de realiteit en de werkelijkheid van wie ik eigenlijk ben vanbinnen in feite verbergen. In feite, elke definitie die ik vorm van mezelf in mijn geest, die deel uitmaken van mijn 'identiteit', is een leugen die ik aan mezelf vertel - omdat, de realiteit van wie ik werkelijk ben in en als mezelf is geen definitie en is zelfs niet definieerbaar omdat, 'wie ik ben' is een levend wezen, is het leven zelf, ik leef en besta in en als fysieke ademhaling --- terwijl, een gedachte, een idee en een definitie bestaat niet werkelijk, het is maar een gedachte/idee/definitie. Dus, als ik geloof dat ik die gedachten/ideëen/definities ben die in mijn geest ronddwalen - door er bijvoorbeeld emotioneel op te gaan reageren, dan ben ik in wezen aan het liegen tegen mezelf, omdat ik dingen geloof die niet echt zijn.

Dus, mijn hele identiteit is met andere woorden een Leugen. Alles wat ik ooit heb gedacht en gelooft over 'wie ik ben'  in mijn gedachten is leugens omdat ik nu eenmaal niet werkelijk een gedachte ben - ik ben een levend wezen, ik ben het leven zelf als het fysieke lichaam en fysieke ervaringen en beweging in elk moment -- en dat is al wat echt is, dat wat tastbaar is, zoals het fysieke lichaam, zoals ademhaling en fysieke functies en zoals de fysieke werkelijkheid. Dat wat niet zomaar een gedachte is. Dit wil zeggen, dat als er ook maar enige gedachte, beeld of idee in mijn geest bestaat dat anders is dan hoe de eigenlijke fysieke werkelijkheid functioneert en dan wie ik werkelijk ben als fysiek levend wezen - dat ik dan tegen mezelf aan het liegen ben over wie ik ben en over wat de realiteit is waar ik mij in bevindt.

En, ik bedoel, die leugens zijn al de ideëen die ik heb overgenomen en gekopieerd van mijn familie, van mijn cultuur, van de media en van al de invloeden waar ik mee in contact gekomen ben in mijn leven. Ideëen over allerlei zaken die niet werkelijk bestaan, zoals 'god' en 'liefde' en 'spiritualiteit' en 'de ziel' en 'de overheid' en 'goed' en 'slecht', enzovoort. Ik bedoel, er zijn zoveel woorden die ik geleerd heb te gebruiken in mijn geest en in mijn dagelijkse taalgebruik die in feite verwijzen naar een etherisch en metaphysisch iets dat in de fysieke werkelijkheid niet echt bestaat.Bijvoorbeeld het woord 'overheid' verwijst naar een idee in de geest, een concept --- omdat, in de realiteit is 'de overheid' in wezen mensen en gebouwen en papierwerk en allerhande bewegingen die dagelijks plaatsvinden waar naar verwezen wordt in mijn geest als 'de overheid'.

En, in mijn geest is 'de overheid' een 'entiteit', een 'geheel', maar in de fysieke werkelijkheid is dat niet zo. En dat is waar het gevaar ligt in deze 'leugen'/'illusie'  die ik in mijn geest gecreëerd heb - namelijk dat ik in mijn gedachten een valse presentatie gemaakt heb van hoe de fysieke werkelijkheid eigenlijk functioneert en daarin eigenlijk de realiteit aan het negeren ben, waardoor ik uiteraard zal omgaan met die realiteit op een manier die niet het beste is voor de realiteit. En dat Is het gevolg van Liegen tegen mezelf door mijn Geest te geloven in de plaats van te vertrouwen op wat ik direct kan zien in en als mijn fysieke werkelijkheid.

Wordt Vervolgd in Dag 514

Dag 510: Wat is Leven in Oprechtheid? - Is Oprecht zijn De Waarheid Vertellen?

In Dag 509 heb ik me verder verdiept in een onderzoek naar en een proces van het verwerven van inzicht in het Tweede Principe in mijn Lijst van Principes waar ik mijn leven hier op aarde aan toewijdt. Dit gebaseerd op het besef dat ik die principes onmogelijk zal kunnen werkelijk leven  als ik ze niet ten eerste honderd procent begrijp en als ik ten eerste niet volledig besef wat de woorden inhouden waaruit mijn principes opgemaakt zijn - woorden zoals 'oprechtheid'.

Wat ik al had vastgesteld was dat er verschillende definities bestaan van het woord 'oprechtheid' en dat die definities afhankelijk zijn van wat een individu doorheen zijn/haar leven onbewust heeft opgepikt in relatie tot het woord 'oprechtheid' - en, omwille van die onbewuste manier van het vormen van een defintie voor het woord 'oprechtheid', is deze definitie niet werkelijk te vertrouwen omdat ik het zelf niet in en als mijn volle gewaarzijn gecreëerd heb in en als het besef dat de woorden en de definities van die woorden die ik aanvaard heb in mezelf, is de woorden en definities die ik uiteindelijk zal leven in mijn relaties met mijn omgeving en mezelf -- hetgeen dan uiteindelijk de consequentiele gevolgen zal creëren in mijn leven en relaties.

Dus, om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn leven en voor mijn interacties met mijn omgeving, zal ik de woorden die in mezelf bestaan moeten onderzoeken en definiëren voor mezelf in relatie tot wat die woorden ten eerste willen zeggen en betekenen - en ten tweede wat het eigenlijk praktisch wil zeggen om deze woorden te leven op een realistische manier in mijn dagelijkse leven.

Omdat, het is één ding om een woord te definieren en betekenis te geven, maar het is een ander iets om deze definitie praktisch werkbaar en leefbaar te maken en ervoor te zorgen dat de woorden die in mezelf bestaan en die deel uitmaken van mijn dagelijkse interne en externe vocabulaire en 'leven-richtlijnen' ook daadwerkelijk deel uitmaken van het 'leven', in de zin van dat al mijn woorden in directe relatie staan met wat werkelijk bestaat in en als mijn fysieke leven en zijn.

Dus, hoe kan het woord 'oprechtheid' gedefinieerd worden vanuit dat perspectief? Ik bedoel, in de voorgaande blog had ik al beseft dat de definitie van 'oprechtheid' als het 'vertellen van de waarheid', in de fysieke werkelijkheid en mijn dagelijkse werkelijkheid niet praktisch is omdat als ik 'de waarheid' zou vertellen tegen mensen, dan zou ik ten eerste eens moeten kijken naar wat het woord 'waarheid' eigenlijk wil zeggen - omdat, de voorgeprogrammeerde definitie van het woord 'waarheid' is bijvoorbeeld gebaseerd op wat er in mijn geest bestaat.

En, het 'vertellen van de waarheid' wil daarin zeggen dat ik zeg wat ik denk - maar, de vraag hierin is dus: Zijn mijn gedachten wel 'de Waarheid'? Mijn gedachten zijn misschien wel 'mijn waarheid', maar als het aankomt op de eigenlijke werkelijkheid, is wat er in mijn persoonlijke geest bestaat niet noodzakelijk 'Dé Waarheid' omdat mijn meningen en beoordelingen over de realiteit op zich niets te maken heeft met de feiten van en in de fysieke realiteit.

Wordt vervolgd in Dag 511

Dag 508: Wat is Leven in Oprechtheid? - Het Definiëren van het Woord Oprechtheid

Dit is een verderzetting van Dag 507 en in het kijken naar wat oprechtheid is en hoe ik oprechtheid, in en als het leven en toepassen tot de principes waar ik mezelf toe heb verbonden, op een praktische en realistische manier kan leven en toepassen in mijn dagelijkse leven.

Maar eerst is het nodig om voor mezelf te bepalen en vast te stellen wat het woord en de term 'oprechtheid' eigenlijk wil zeggen omdat het duidelijk is voor mezelf dat ik tot nog toe het woord 'oprechtheid' nog niet geleefd heb in mijn bestaan. Ik bedoel, dat is wat ik ontdekt heb over wie ik ben in relatie tot andere mensen en mezelf doorheen het bewandelen van mijn process van zelf-verandering -- dat ik namelijk nooit werkelijk principes gehad heb omdat ik bijvoorbeeld niet eens een fatsoenlijke definitie heb over wat woorden en begrippen zoals 'oprechtheid' betekenen.

Ik heb zelfs nooit begrepen of beseft wat 'principes' werkelijk zijn, of waarom ik principes zou moeten hebben - ik groeide gewoon op volgens het enige principe dat ik geleerd en gekopieerd heb van de wereld waarin ik geboren ben, namelijk: OVERLEVING en EIGENBELANG.

Ik bedoel, wat is oprechtheid werkelijk? Op twitter reageerde er iemand op de link naar mijn vorige blog "

Dag 507: Het Leven van Zelf-Oprechtheid - De Illusie van Oprechtheid"  met de volgende woorden:

"oprecht zijn valt niet altijd in goede aarde, mischien sturen we de feiten dan iets bij en wordt het een elusie"

Waaruit bleek dat deze persoon het woord 'oprechtheid' definieert als zijnde 'het vertellen van de waarheid', in de zin van dat je altijd je gedachten zegt tegen andere mensen - en dat daardoor, je 'oprechtheid' uiteraard bij die mensen niet 'in goede aarde zal vallen'  omdat onze gedachten over andere mensen nu eenmaal niet altijd positief en aangenaam zijn.

Terwijl, dat is helemaal niet hoe ik het woord 'oprechtheid' definieer in mezelf - dus, hieruit werd het duidelijk voor mezelf hoe belangrijk het is om de woorden die ik gebruik fatsoenlijk te definieren voor mezelf zodat ik ook in mijn communicatie met andere mensen duidelijkheid kan scheppen en op een duidelijke manier kan aantonen wat het eigenlijk is dat ik bedoel in en met de woorden die ik gebruik --- omdat verschillende mensen nu eenmaal verschillende definities hebben voor dezelfde woorden, hetgeen op zich vrij vreemd is omdat het effectieve communicatie vrij tot zeer onmogelijk maakt tussen mensen en enkel zorgt voor onnodige reacties en conflict situaties.

Hoe ik 'oprechtheid' definieer is bijvoorbeeld niet als het 'eerlijk zijn over mijn gedachten' of zomaar zeggen wat er in mijn geest zit tegen andere mensen, omdat dat op zich niet vrij snugger zou zijn om mijn interne gedachten en achterklap bloot te leggen aan mensen -- wat er in mijn geest omgaat is immers dingen waar ik zelf niet de volledige controle over heb, in de zin van dat ik zelf niet eens weet waar mijn eigen gedachten, gevoelens of emotionele reacties en ervaringen vandaan komen en ik heb mij nooit afgevraagd of nooit onderzocht wie ik werkelijk ben of hoe ik eigenlijk besta in en als mijn geest, dus waarom zou ik die interne storm en chaos delen met andere mensen? Dat zou zelf-destructief zijn.

In Dag 509 onderzoek ik verder wat Oprechtheid eigenlijk betekent en wil zeggen en hoe het woord oprechtheid op een praktische manier geleefd kan worden.

Dag 394: Hitler - Het Verhaal dat Nooit Verteld is Geweest!

Ik was de documentaire "Adolf Hitler - the Greatest Story Never Told!" aan het bekijken - waarin het relaas van de Tweede Wereldoorlog verhaald wordt in al haar geuren kleuren - al de dood en de vernieling en de 'onmenselijkheid', de brutaliteit - die nooit werkelijk als zodanig in de geschiedboeken uit de doeken gedaan wordt. Ik bedoel, de geschiedboeken die ik gelezen heb, vertelden wel dat Hitler een slecht man was en dat hij slechte dingen had gedaan en dat de Geallieerden hem uiteindelijk hebben overwonnen... en dan was alles weer goed. Maar de eigenlijke realiteit van de situatie, die niet zo simpel is als goed versus kwaad, die niet zo onschuldig is, die is nooit getoond of verteld of gedeeld geweest op school of in de media of waar dan ook.

En, terwijl ik de absolute kwaadaardige natuur van de mens aan het gadeslaan was in deze documentaire - en vooral het deel waar verteld wordt dat de Russische/Sovjet Soldaten het Duitse volk braken op elk vlak - door bijvoorbeeld vrouwen en kinderen te verkrachten en te vermoorden als een soort van heldendaad tijdens de oorlog --- zag ik hoe ik in mezelf, in mijn geest, mij overspoeld voelde door allerhande emoties van verdriet, wanhoop, schaamte, kwaadheid, machteloosheid, in relatie tot het besef van wat ik/wij als mens/mensheid hier hebben gecreëerd, wat ik/wij hebben gedaan, al die geschiedenis, al die consequenties -- ik bedoel, de oorlog, dat is niet zomaar 'gedaan'. Al wat er toen is gebeurt bestaat nog steeds, het is enkel 'geëvolueerd', het bestaat in andere vormen. De geschiedenis maakt deel uit van wie wij zijn, het is immers ons verleden, het zijn onze collectieve herinneringen, het is hoe we bestaan, het is wat we aanvaard hebben in en als onszelf.

En de spijt, de schaamte en het verdriet, wanneer je oog in oog staat met wat wij hier gedaan hebben, met elkaar, al de consequentiele beslissingen die we genomen hebben, al de dingen die we gedaan hebben die op geen enkele manier steek houden, die vermeden hadden kunnen worden - al die pijn -- het is zo immens dat het geen wonder is dat we het 'vergeten' zijn, dat we het ons niet kunnen herinneren en dat wij als mens bestaan in en als een staat van absolute onderdrukking: onderdrukking en vergeetachtigheid in verband met ons verleden en onze geschiedenis - in verband met wat er echt gebeurt is en wat er nog steeds aan het gebeuren is. Waarin we zo naïef zijn om te denken dat de oorlog voorbij is en dat we in vreedzame tijden leven nu - omdat dat ook zo verteld wordt door onze geschiedboeken --- maar dat is wat we onszelf willen vertellen, om de trauma van het verleden te verdringen - waardoor we misbruik in onze dagelijkse realiteit op allerhande vlakken hebben aanvaard als normaal en vanzelfsprekend, terwijl wij er blind voor zijn. We zien het niet meer omdat we het niet willen zijn - hoe de wandaden die in deze documentaire zo treffend getoond worden nog steeds deel uitmaken van onze wereld en realiteit -- hoe kan het ook anders wanneer wij nooit verantwoordelijkheid genomen hebben voor onze geschiedenis, wanneer onze geschiedenis iets is dat we onder het tapijt hebben geveegd?

En wat ik dus opmerkte in mezelf was hoe ik, elke keer ik geconfronteerd werd met beelden en woorden van 'verkrachting' of 'uithongering' or 'massamoord', enzovoort - reageerde ik emotioneel in mezelf, en met gedachten van 'dat kan toch niet', 'hoe kunnen mensen zo kwaadaardig zijn', 'dat is zo erg', 'mensen zijn zo slecht', 'wij zijn zo slecht', 'hoe kan dit zomaar gebeurt zijn', enzovoort --- tot ik op een punt kwam in mezelf waarin ik zag dat er zoveel pijn is aan en in dit bestaan, in het menselijk bestaan, de pijn die gereflecteerd wordt in al de beelden uit de geschiedenis, al de oorlogstaferelen en de woorden die we gebruiken, en de verhalen die verteld worden - dat, om er emotioneel op te blijven reageren, zou ik mezelf ten eerste verliezen in uiteindelijke waanzin, en zou ik ten tweede in een illusie bestaan van eigenbelang.

Omdat, waar komen die emotionele reacties vandaan? Vanuit mijn gedachten! Ik denk over wat ik zie met mijn ogen, ik denk 'oh neen ik wil dat niet meemaken', en dan voel ik mij angstig, en verdrietig, en kwaad, en wanhopig, en verloren, enzovoort, en zodoende verlies ik mezelf in een spiraal van emotionele ervaringen die eindeloos lijken te zijn. Terwijl, al die gedachten en reacties zijn in wezen nergens voor nodig - omdat ze uiteindelijk allemaal gebaseerd zijn op een reactie van angst in mezelf, daar komt het op neer: ik heb angst dat wat ik zie ook met mij zou gebeuren, en daarom reageer ik er emotioneel op en maak ik het een persoonlijk drama, en identificeer ik mezelf met de personages in de verhalen die ik zie en hoor. De emotionele reacties zijn gebaseerd op mijn geest en wat er omgaat in mijn gedachten - daar waarin ik geloof dat ik speciaal ben, dat mijn bestaan iets betekent en dat ik bijvoorbeeld veel te goed ben om pijn te lijden - om verkracht of vermoord te worden.

Terwijl, dat is op zich niet zo - in werkelijkheid maak ik van 'verkrachting' iets 'erger' dan het eigenlijk is door erover na te denken en door er emotioneel op te reageren in mezelf - door er een ego-kwestie van te maken, gebaseerd op de idee/gedachte dat ik 'respect' verdien omdat ik 'speciaal' ben: dat is Ego. De realiteit is dat ik een fysiek lichaam ben, in de fysieke werkelijkheid - en dat, ja, als ik verkracht of vermoord zou worden, dan zou dat hoogstwaarschijnlijk pijnlijk zijn, maar dat is nu eenmaal de realiteit die hier bestaat - en door erop te reageren met gedachten en emoties zal geen oplossingen bieden, omdat ik mezelf daarin enkel verlies in mijn Ego, in allerlei persoonlijke meningen en opinies en contemplaties en ervaringen in verband met wat er aan het gebeuren is met mij - gebaseerd op hoe ik mezelf heb gedefinieerd en hoe, wat er aan het gebeuren is, niet overeen komt met die definitie van mezelf als 'een speciaal persoon/wezen'.

Dus, emotioneel reageren op wat hier bestaat, zoals verkrachting en moord en oorlog bijvoorbeeld, is een vorm van niet willen aanvaarden hoe de fysieke werkelijkheid op dit moment bestaat en functioneert - van wie ik ben als mens en wat de mensheid is geworden doorheen de geschiedenis --- waarin bijvoorbeeld verkrachting en moord een deel is gaan uitmaken van onze werkelijkheid. Terwijl, het niet aanvaarden van deze realiteit zoals ze op dit moment bestaat, is het niet aanvaarden van mezelf als deel van deze realiteit - want, ik ben nu eenmaal hier, ik besta hier, als een fysiek lichaam, hetgeen wil zeggen dat ik deze realiteit BEN, ik ben de fysieke substantie, die bestaat in al wat hier bestaat. Als ik bijvoorbeeld dus verkrachting niet wil aanvaarden, door er meningen over te vormen en er emotioneel op te reageren, dan is dat een teken dat ik dat deel van mezelf als de werkelijkheid niet wil aanvaarden en dat ik met andere woorden geen verantwoordelijkheid neem voor deze wereld --- waardoor het dus niet verwonderlijk is dat de wereld zich in deze staat bevindt, omdat ik, en elk mens doorheen de geschiedenis, er nooit verantwoordelijkheid voor heeft willen nemen.

We hebben altijd enkel gereageerd met gedachten en emoties op wat er gebeurt - als een persoonlijke reactie op wat er bestaat - waarin we niet stilstaan bij of geinteresseerd zijn in het werkelijk onderzoeken hoe deze realiteit in elkaar zit en er oplossingen voor te vinden.


Wordt Vervolgd in Dag 395

Dag 387: King Leopold's Ghost: Is Intelligentie ons gereedschap voor Misleiding?

Dit is een verderzetting in de Paranoia van Intelligentie Series - waarin we onderzoeken en bekijken welke consequenties onze aanvaardde vorm van 'Intelligentie' in en als de Menselijke Geest heeft gecreëerd en gemanifesteerd doorheen ons bestaan als Mens hier op aarde.

In deze blog bespreek ik specifiek een punt dat zich aandrong terwijl ik naar de Documentaire 'King Leopold's Ghost' aan het kijken was. De documentaire vertelt hoe Koning Leopold II zijn 'Congo Missie' voltrok, en onthult het slangenvat van Leugens, Manipulatie en Bedrog dat Leopold gebruikte om de Hebzucht die in werkelijkheid aan het startpunt lag van zijn missie te Rechtvaardigen tegenover de rest van de wereld.

Hij gebruikte bijvoorbeeld het geloof en de idee dat 'de Zwarten' inferieure wezens zijn aan 'de Blanke Man' om voor zichzelf te rechtvaardigen waarom het ok is om hen medogenloos uit te moorden en hun land te plunderen. Het punt dat hierin pijnlijk duidelijk werd in verband met deze Paranoia van Intelligentie Series die we hier aan het doorlopen zijn, is hoe 'de Blanke Man' zichzelf zal afscheiden en differentiëren van de 'Inferieure Zwarte', onder de Stelling dat Wij Blanken 'Intelligentere Wezens' zijn - maar dat, wanneer je dieper graaft en onderzoekt wat die zogezegde 'Intelligentie' in wezen is, dan zie je dat de 'Intelligentie' waarmee wij onszelf als Mens afscheiden van andere levende wezens en zelfs van andere Mensen, niets meer is dan een verhoogd vermogen om onze zogezegde 'Primitieve Impulsen' zoals Hebzucht, te verbergen - door middel van bijvoorbeeld het 'vermogen' om via manipulatie andere mensen te bespelen en misleiden teneinde onze daden, die in essentie volledig gestuurd zijn door Hebzucht, te rechtvaardigen en Goed te praten en onszelf te doen uitschijnen als 'de Filantroop', 'de Missionaris', 'de Humanitaire'.

Zoals de propaganda die Leopold gebruikte om andere Naties en zijn eigen bevolking te overtuigen om hem te steunen in zijn Missie - door middel van het gebruik van woorden zoals 'de Internationale Afrikaanse Associatie', 'Filantropie', 'Humaniteit', 'Vrije Handel', 'de Onafhankelijke Staten van Congo' - zo ook gebruiken wij onze 'Intelligentie' tot geen enkel ander doel dan onze werkelijke motivaties en beweegredenen te Verbloemen. Ik bedoel, 'Intelligentie', in relatie tot de Menselijke Geest, wordt gedefinieerd door het vermogen om te werken en om te gaan met Woorden - en waar anders gebruiken wij Woorden voor, dan om dingen Uit te Leggen?

En, ik bedoel, is het niet eigenaardig dat, de enige reden waarom wij meer Woorden, en dus een zogezegde 'hogere Intelligentie' nodig zouden hebben, is omdat we manieren nodig hebben om dingen op een Andere/Verschillende manier Uit te Leggen - en om, in essentie, meer manieren te vinden om bepaalde zaken uit te leggen op een manier die ons zelf het beste uitkomt, een manier waarop we onszelf ervan kunnen verzekeren dat hoe een ander iets Begrijpt, op basis van de Informatie/Uitleg die wij hen gegeven hebben, steeds in lijn staat met hoe wij persoonlijk willen dat zij het begrijpen, hetgeen niets te maken heeft met het werkelijk ondersteunen van de ander om iets op meer efficiente manier te begrijpen maar eerder met onze intentie om hen in de war te brengen in verband met hoe de werkelijkheid eigenlijk in elkaar zit zodat ze niet zien hoe wij bezig zijn onze hebzucht uit te voeren en te manifesteren.

George Carlin toont dit punt in zijn Show 'Doin' It Again' op zeer treffende wijze aan:

"Arrogante, hebzuchtige, weldoorvoedde Blanke mensen hebben een Taal uitgevonden om de Realiteit te verbergen, zo simpel is het. De CIA 'vermoord' mensen niet meer, ze worden 'Geneutraliseerd', of ze 'Ontvolken het Gebied'. De overheid 'Liegt' niet, het 'Engageert zich in Disinformatie'. Het Pentagon meet zelfs Nucleaire Radiatie in iets wat ze 'Zonneschijn Eenheden' noemen. Israelische moordenaars worden 'Commando's' genoemd - Arabische Commando's worden 'Terroristen' genoemd. Contramoordenaars worden 'vrijheidsstrijders' genoemd - dus als misdaadbestrijders de misdaad bestrijden en vuurbestrijders vuur bestrijden, wat bestrijden Vrijheidsstrijders dan?..." ( George Carlin - Euphemisms)

Wanneer je in de documentaire ziet hoe Leopold tewerk ging in relatie tot wat hij deed in/met Congo en hoe de rest van de wereld daar uiteindelijk op reageerde - en je stelt jezelf de vraag 'Wat is die zogezegde 'Intelligentie' die hem als onderscheidde van de Congolezen en die zogezegd als bewijs stond voor waarom en hoe hij superieur is aan de Congolezen en het recht heeft om de Congolezen te onderwerpen?' -- dan kan je enkel tot de Conclusie komen dat het enige dat Leopold en zijn medewerkers onderscheidde van de Congolezen, was zijn slinksheid, zijn Egoïsme, zijn Arrogantie en zijn hebzuchtige natuur die hem dreef tot extreme manipulatie, corruptie en Bedrog - en dat dus de zogezegde 'superioriteit' waarin hij zijn persoon definieerde in relatie tot de Congolese Bevolking, in wezen enkel de zoveelste redenering en rechtvaardiging was die hij had bekokstooft in al zijn 'intelligentie' en die hij opzettelijk gebruikte om zijn daden en zichzelf goed te praten en te rechtvaardigen --- net zoals hoe elk van ons 'Intelligentie' op precies dezelfde manier toepast, om onszelf te definieren als 'superieur' tegenover een ander, en zodanig onze daden in deze wereld te Rechtvaardigen.

Waarin dus, vanuit dit perspectief, 'Intelligentie' in wezen, als hoe het doorheen de geschiedenis geleeft en toegepast is geweest door de Mens, een product is van de Hebzucht die de mens in zichzelf heeft toegestaan te bestaan en die de Mens gebruikt om zijn Hebzuchtige Natuur te beschermen, verdedigen, verbloemen en verbergen teneinde zijn omgeving te kunnen bespelen en manipuleren en zo zijn Hebzuchtige Motivaties te kunnen bevredigen.


In de volgende Blog bekijken we een andere dimensie van 'Intelligentie', gebruik makend van de documentaire 'King Leopold's Ghost' en met name het eigenaardige punt dat, zij die zichzelf 'Beschaafd' en 'intelligent' noemen, in relatie tot de zogezegde 'onbeschaafden' en 'onintelligenten', het minst in staat lijken te zijn om daden te verrichten die ondersteunend zijn voor het leven op aard en die de meeste Consequenties creëren en manifesteren voor iedereen.

Dag 318:Hoe draagt onze Media bij tot Maatschappelijke Problemen? - Dossier Verkrachting in België

Dit is een vervolg van "Dag 317: Waarom is ons Rechtssysteem niet Oplossingsgericht - Dossier Verkrachting in België" - en we gaan verder vanuit volgende paragraaf:

In de volgende blog zullen we de rol van de media bekijken, onderzoeken en bespreken in het beïnvloeden en aansturen van het menselijk denken en reageren op bepaalde gebeurtenissen door bijvoorbeeld veel meer opzettelijk in te spelen op de emotionele en gevoelens-reacties van de mens en zeer weinig wetenschappelijk onderbouwde perspectieven te bieden op het hoe, wat en waarom van gebeurtenissen die plaatsvinden in onze samenleving --- en wat daar bijgevolg de consequenties van zijn in onze samenleving en in hoe wij als samenleving met problemen, zoals bijvoorbeeld seksuele delinquentie, omgaan.


Wanneer we kijken naar de rol van de media in het fenomeen 'criminaliteit' in onze samenleving, en meer specifiek gerelateerd aan het onderwerp in de voorgaande blogs, seksuele delinquentie, kunnen we vaststellen dat de media, als 'het Nieuws', enkel functioneert als een mechanisme van verslaggeving. Het is alsof we kunnen zien precies hoe diep we in de shit zitten en precies hoe dysfunctioneel onze samenleving en menselijke relaties zijn, terwijl we onszelf langzaam maar zeker tenonder zien gaan als de Titanic.

En al wat wij kunnen doen wanneer we het nieuws zien, horen of lezen, is onze schouders ophalen en zuchten 'tja, het is allemaal wel erg, ja, maar wat kan ik daar nu aan doen?'. De media, het nieuws, de verslaggeving brengt ons in een staat van aanvaardde hulpeloosheid en machteloosheid terwijl we onze eigen leefomgeving, wereld en samenleving zien zieker en zieker worden - door enkel te berichten over al wat er misloopt, al de criminele activiteiten en problemen die de kop opsteken, zonder op welke manier dan ook verslag te geven over het hoe of waarom van die problemen.

Neem verkrachting en seksuele delinquentie bijvoorbeeld, wat de media weergeeft zijn al de statistieken, al de cijfers van verkrachting in België/Vlaanderen - 50 per week! - al de verhalen van meisjes en vrouwen die verkracht geweest zijn. Maar met welk doel kan je wel vragen? Wat deze verslaggeving uitlokt bij de kijker/lezer/luisteraar is een REACTIE, van bijvoorbeeld verontwaardiging, woede en angst, maar vooral van moedeloosheid, verslagenheid en hulpeloosheid die gepaard gaat met de gedachte van 'ik ben maar een mens', 'wat weet ik nu over hoe ik deze problemen kan oplossen?!'.

Want, ja, verkrachting is 'erg' en 'slecht' en 'verschrikkelijk' en, ja, geen enkele vrouw/meisje zou zoiets moeten doorstaan. Maar, als het erop aankomt, wat weten we eigenlijk over het fenomeen 'verkrachting'? Waarom bestaat zoiets? Wat kunnen we eraan doen? Wat vertelt het feit dat verkrachting voorkomt in onze samenleving over onze samenleving en over onszelf als individuen/participanten in die samenleving? Deze vragen worden niet gesteld noch beantwoord in de media, en dat zijn net de meest pertinente en drukkende vragen die elke gezonde samenleving en individu zich zou moeten stellen.

Waarom is het dat wij onze media hebben aanvaard als een mechanisme dat enkel bijdraagt tot het creëren van een passieve, machteloze en hulpeloze samenleving/bevolking/individu - een individu/samenleving vol feiten, vol data, informatie, statistieken en kennis/wetenschap van zaken, maar zonder enig oplossingsgerichte ingesteldheid?

Waarom, met andere woorden, is het dat wij de media, dat in principe een vorm van 'onderwijs-instelling' is die de mens behoort te onderwijzen over de wereld waarin hij zich bevind en hoe hij zich kan ontplooien tot een betrokken en verantwoordelijke deelnemer in die wereld, hebben toegestaan een industrie te worden  die opzettelijk inspeelt op het ego in en van de mens, namelijk het verlangen van de mens om te REAGEREN op 'nieuws' in en als 'nieuws-GIERIGHEID', om daar winst uit te kunnen slaan --- net zoals bij elke andere industrietak het geval is?

Het wordt tijd dat we inzien, beseffen en begrijpen dat het soort media die wij toestaan in onze samenleving, bijdraagt tot het vormgeven van de samenleving waar wij ons in bevinden omdat het bijdraagt tot het vormgeven van onze ingesteldheid tegenover de wereld waar wij ons in bevinden. De media heeft hierdoor een inherente plicht te vervullen - het heeft de plicht om de problemen in de samenleving, zoals bijvoorbeeld 'verkrachting', niet enkel te kaarten, maar daarnaast ook wetenschappelijk onderzoek te verrichten en vragen te stellen naar het hoe en waarom van die problemen --- teneinde de problemen te kunnen oplossen en zodoende bij te dragen tot het vormgeven van een gezond functionerende samenleving.

Je kan zelfs stellen dat de media in zijn huidige vorm bijdraagt tot het in stand houden van de problemen door enkel REACTIES uit te lokken bij de luisteraar/kijker/lezer op de feiten, statistieken en bericht-gevingen --- reacties die altijd afkomstig zijn vanuit het ego van de mens als persoonlijke meningen, opinies, gedachten en geloofsystemen -- en daardoor het individu in een staat te brengen van het passief aanvaarden van de samenleving en de problemen in die samenleving 'zoals het is', door het individu niet bij te brengen over het werkelijke hoe en waarom van de samenleving, van het economische systeem en van hoe ons economische systeem tot veel consequenties leidt door niet te bestaan op een manier die het beste is voor al het leven op aarde.

De problemen die zich voordoen in onze leefwerend zijn immers allemaal, stuk voor stuk, gevolgen en consequenties van een groter probleem dat zich al sinds jaar en dag afspeelt in de menselijke samenleving - het economische stelsel en hoe mensen gedreven worden om vanuit persoonlijk winstbejag en overleving zonder verpinken een ander uit te buiten en te misbruiken. En het feit dat onze media dit inherente probleem, als de verziekte voedingsbodem waar onze samenleving op gebouwd is, niet aankaart en linkt aan alle andere problemen die de kop opsteken, bewijst dat de media niet het beste met ons voorheeft en dus niet bestaat op een manier die het beste is voor onszelf, onze samenleving en onze kinderen.

Onderzoek de Equal Life Foundation, waar we opperen voor een Basis Inkomen Garantie voor elk mens - dat de kans zal bieden voor de mens om zijn integriteit en eerlijkheid te herwinnen en om onze samenleving te herbekijken en herdefinieren en dingen zoals de Media te onderzoeken en hervormen, vanuit het besef en inzicht dat de media een belangrijke factor vormt in het vormgeven van de ingesteldheid van het individu en bijgevolg in het vormgeven van het soort samenleving waarin wij bestaan.