Dag 761: De Oppervlakkigheid in de Angst om Oppervlakkig te zijn

Iets wat ik meer en meer ben beginnen merken is dat er vaak een zekere ongemakkelijkheid bij mij vanbinnen naar boven komt wanneer ik met mensen gesprekken houdt. En bij het onderzoeken van die ongemakkelijkheid en waarom het is dat ik mij eigenlijk zo ongemakkelijk voel, realiseerde ik mij dat ik in wezen aan het reageren was op de schijnbare 'oppervlakkigheid' die ik scheen te zien in de conversaties.

Ik bedoel, dit is eigenlijk een patroon dat ik geleefd heb, namelijk dat ik mij altijd verzette tegen het houden van zogezegde 'oppervlakkige' conversaties, zoals bijvoorbeeld steeds praten over het weer, of altijd dezelfde vragen stellen over de persoon in kwestie zijn/haar leven of steeds over dezelfde onderwerpen praten omdat het makkelijke 'go-to' onderwerpen zijn als het gesprek stroef verloopt.

De ongemakkelijkheid creëerde ik dus zelf omdat ik ergens in mijn achterhoofd in feite mezelf aan het beoordelen was telkens wanneer ik dacht dat ik een 'oppervlakkig' gesprek aan het houden was met iemand of oppervlakkige vragen aan het stellen was, of ik beoordeelde anderen wanneer ik hen hetzelfde zag doen. Maar wat die beoordelen dan eigenlijk doen is een soort van druk creëren binnenin mezelf waarin ik het gevoel heb dat ik anders moet zijn en doen en dat ik niet mezelf mag zijn, omdat ik zogezegd 'te oppervlakkig' ben. Maar ja, hoe kan je zomaar 'anders' zijn dan wie je eigenlijk bent en dan wat er in feite natuurlijkerwijze naar boven komt? Dus uiteindelijk voel e je dan gewoon gestresseerd en ongemakkelijk vanbinnen omdat je dat interne conflict creëert van iemand anders te willen zijn dan wie je eigenlijk bent en anders proberen te doen dan wat je aanvankelijke reflext/tendens is.

Ik heb dan steeds veel moeite gedaan om niet 'oppervlakkig' te zijn, maar uiteindelijk zorgde dat enkel voor meer ongemakkelijkheid en intern conflict wanneer ik dan met mensen praatte en mij in sociale situaties bevond waarin praten over het weer nu eenmaal iets is dat veel gedaan wordt. Wat ik echter nooit heb ingezien of begrepen is dat het niet gaat om wat je doet maar eerder om wie je bent in wat je doet. Het gaat bijvoorbeeld niet om wat je zegt, of je nu over het weer praat of steeds dezelfde vragen stelt of het over dezelfde onderwerpen hebt, omdat uiteindelijk wat je zegt toch maar informatie is. En waarde hechten aan die informatie is net wat in wezen oppervlakkig is.

Oppervlakkigheid wordt met andere woorden dus niet bepaald door de dingen die je al dan niet zegt, maar eerder door wie je bent in relatie tot wat je zegt en tot hoe je jezelf uitdrukt. Als jij waarde hecht aan het 'hoe' en het 'wat' van je uitdrukking en je dus druk maakt over hoe het eruit ziet, dan hecht je waarde aan de oppervlakkige dimensie van wie je bent, namelijk hoe je eruit ziet, en dan ben je dus zelf oppervlakkig bezig. Echte diepgang zit niet in de dingen die je zegt of hoe of wat je zegt, maar in wie je bent in wat je zegt. Je kan bijvoorbeeld in conflict zitten met jezelf omdat je jezelf aan het beoordelen bent op wat je zegt en hoe je het zegt, en daarin eventueel ook conflict of beoordelingen uitlokken in de mensen om je heen die beïnvloed worden door wie je bent. Of je kan bestaan in onvoorwaardelijke zelf-aanvaarding wat je ook zegt en hoe je je ook uitdrukt, en dan is dat uiteindelijk wat telt want dat is wie je werkelijk bent diep vanbinnen.

Diepgang creëren en diep zijn wil dus zeggen dat je de waarde verplaatst van 'wat' je zegt en 'hoe' je het zegt, naar wie je bent vanbinnen in en achter hoe je jezelf uitdrukt, waarin je weet dat het niet uitmaakt of je nu over het weer praat of duizend keer dezelfde vragen stelt of dingen zegt want dat is immers de oppervlakkige dimensie van de realiteit - het gaat erom dat jij weet wie je bent vanbinnen en dat dat de werkelijke waarde van jezelf bepaalt - dat is echte diepgang.

Dag 685: Van Opgeven naar Zelf-Uitbreiding

Als verderzetting op de voorgaande blogs in verband met het beginnen aan iets nieuw, zoals een nieuw project of een taak die je nog nooit eerder uitgevoerd hebt, ga ik in deze blog verder met een praktisch voorbeeld.

De reden waarom dit het onderwerp geweest is van mijn blogs de laatste tijd, is omdat ik zelf een nieuw project begonnen ben en omdat wat ik in de voorgaande blogs omschreven heb in verband met de zelf-saboterende patronen in de geest die zich kunnen afspelen ook is wat ik heb ondervonden en gerealiseerd terwijl ik dit nieuwe project stap voor stap begon uit te voeren.

En ik ben mezelf enorm dankbaar dat ik mijn proces bewandeld heb om te onderzoeken wat er in mijn geest omgaat omdat het me in staat gesteld heeft om de patronen in de geest de bovenhand niet te laten nemen en om ervoor te zorgen dat ik dit nieuwe project niet uiteindelijk zal opgeven maar dat ik in de plaats daarvan net doorzet wanneer er obstakels op mijn weg komen.

In het verleden had ik telkens opnieuw opgegeven wanneer ik iets nieuws was begonnen, en dat werd voor mij een vicieuze cyclus waarin mijn constante opgeven mijn zelf-beeld bepaalde en mijn negatieve zelf-beeld dan op zich weer ervoor zorgde dat ik uiteindelijk opgaf waar ik aan begonnen was.

Nu ben ik mij echter zoveel meer bewust van de patronen die zich in mijn geest afspelen, en van hoe het is dat de positieve gevoelens en gedachten de negatieve emoties en gedachten vormgeven en hoe dat dan invloed kan hebben op mijn fysieke gedrag. En daardoor kon ik, mits een het toepassen van het gereedschap van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie, het patroon van opgeven zien aankomen lang voordat het zich zou uitdrukken in fysiek gedrag en had ik dus het vermogen en de macht om het patroon te stoppen en dus te voorkomen dat ik dit nieuwe project zou opgeven.

Hier eindigt het verhaal echter niet, omdat beginnen aan iets nieuws en jezelf uitdagen met het leren en ontwikkelen van een nieuwe vaardigheid, brengt zoveel meer in jezelf naar boven. Je plaatst jezelf immers in een proces van zelf-verandering omdat je, naarmate je vaardigheden, vermogens en inzichten uitbreiden, zelf als individu ook gaat uitbreiden. Je kan dus haast niet anders dan veranderen wanneer je nieuwe richtingen uitslaagt in je leven en wanneer je nieuwe dingen leert.

Daarom is het ook zo moeilijk eens we volwassen zijn om werkelijk nieuwe dingen te leren en om onszelf als individue werkelijk nog te veranderen of uit te breiden. We hebben tegen die tijd namelijk al een bepaalde 'identiteit' ontwikkeld gebaseerd op de relaties die we gevormd hebben, het werk dat we doen of de richting die we hebben uitgeslagen in ons leven.

In de volgende blog deel ik welke nieuwe ervaring in mezelf naar boven kwam eens ik de beslissing gemaakt had om 'ervoor te gaan' om iets nieuws te creëren zonder op te geven.

Dag 684: Het Veranderen van Opgeven naar Doorzetten in Bewustzijn en Praktisch Leven

Deze blog is ter conclusie van de voorgaande blogs waarin we het proces doorlopen en besproken hebben van hoe het is dat je soms vol enthousiasme aan iets nieuws kan beginnen om je dan na een poosje helemaal gedemotiveerd te voelen en zelfs op te geven.

Het is dus nu een kwestie om dat bewustzijn te ontwikkelen in verband met de momenten wanneer je aan iets begint en je ziet dat je je opgewonden en enthousiast voelt, om dan even te stoppen in jezelf en te kijken naar wat er eigenlijk aan het gebeuren is in je geest.

En je stelt jezelf dan de vraag: 'is dit enthousiasme dat ik ervaar gebaseerd op gedachten en projecties en verbeelding in mijn geest?', omdat je nu weet dat wanneer je aan iets begint en je daarbij al gedachten en projecties in je geest vormt in verband met hoe het zal verlopen en hoe je het zal afwerken dat dat uiteindelijk kan leiden tot de tegenovergestelde gedachten in je geest.

Je bent je nu bewust van hoe die polariteit werkt in je geest waarin je van een positieve energie en positief geladen gedachten naar negatieve gedachten en ervaringen kan overschakelen in relatie tot eenzelfde project/taak. Dus is het nu een kwestie van je bewust worden wanneer die positieve gedachten en energieën in je geest naar boven komen.

Het zal aanvankelijk misschien niet zo evident zijn om dat soort bewustzijn en gewaarzijn te kweken in relatie tot je eigen gedachten, maar uiteindelijk zal je beginnen zien hoe dit patroon in actie schiet vanaf het moment je aan iets nieuws begint. Je geest wilt meteen toekomstprojecties vormen en ideëen en ideaalbeelden vormen in je geest om datgene waar je aan wilt beginnen of waar je al mee bezig bent te kunnen 'vastpinnen' als het ware, om te kunnen weten waar je je mag aan verwachten en wat er op je te wachten staat en hoe het zal zijn en verlopen in de toekomst.

Dus nu is het aan jou om in die momenten waarin je je daarvan bewust wordt jezelf te stabiliseren en te kalmeren als het ware zodat je ervoor zorgt dat je met beide voeten stevig op de grond staat, in het besef dat wat er in je geest naar boven komt aan projecties, ideëen, ideaalbeelden en verbeelding, geen weergave is van de eigenlijke realiteit. De eigenlijke realiteit die kom je pas te weten en leer je pas kennen wanneer je stap voor stap een project of taak bewandelt zonder vooroordelen, zonder ideëen en zonder verwachtingen - maar in de fysieke werkelijkheid die zich in elk moment afspeelt en waarin zich zoveel meer afspeelt dan wat er in je geest bestaat.

Dus, stel jezelf open voor kansen, mogelijkheden en potentieel dat zich in elk moment openbaart door je bewustzijn en gewaarzijn van je geest en gedachten naar de fysieke werkelijkheid te verschuiven - zodat je jezelf niet gaat tegenhouden in het bereiken van success en resultaat wanneer je begint aan een nieuw project.