Dag 808: De Oplossing voor Faalangst

Dit is een verderzetting op Dag 807: Hoe Faalangst je Zelf en Lichaam kan Verzieken waarin ik deelde hoe het patroon van angst om te falen, een patroon dat ik doorheen mijn leven heb geleeft, de kop opstak nu ik aan de aanvang van een groot project stond en welke de invloed was die dit patroon had op niet enkel mijn denken en ervaring van mezelf maar ook mijn fysieke lichaam en gezondheid.

In deze blog deel ik tot welke inzichten en realizaties ik ben gekomen middels het toepassen van het gereedschap van schrijven en zelf-vergeving, hetgeen mij heeft ondersteund om in een quantum moment het patroon van de angst om te falen te veranderen in mezelf en wel zo dat het me nu niet meer beinvloedt.

Wat ik me realiseerde is dat wat er gebeurt en wat ik doe in mijn eigen geest wanneer ik me in de angst om te falen bevindt, is dat ik als het ware een beeld heb van wat ik wil bereiken en hoe het project dat ik aan het opstarten ben er uiteindelijk moet uitzien en dat ik dan dat beeld aan mezelf probeer op te dringen vanuit een ervaring van dringendheid. Ik overlaad mezelf met gedachten over al de taken die ik nog moet volbrengen en al de dingen die ik nog moet doen om dat beeld te kunnen manifesteren en verwacht van mezelf dat ik die taken 'hier en nu' volbreng, zo snel mogelijk.

Uiteraard is het simpelweg onmogelijk voor mij om dit te doen en het is zelfs zo dat mij uiteindelijk geimmobiliseerd voel. Ik voel me zo overspoeld door de druk om het allemaal zo snel mogelijk gedaan te krijgen en door de chaos van veelvoud aan taken, dat ik niet eens weet of zie waar aan te beginnen. Deze hele ervaring van chaos, overspoeldheid en druk leidt dan er dan uiteindelijk toe dat ik het hele project gewoon wil opgeven omdat ik er een onaangename ervaring van aan het maken ben.

Wat ik besefte is dat ik realistisch gezien, hoeveel druk ik ook op mezelf leg en hoeveel ik me ook probeer op te jagen om sneller te zijn en meer te doen, eigenlijk maar zoveel kan doen als fysiek mogelijk is van moment tot moment. In mijn geest bestaat namelijk geen tijd of ruimte en lijkt het dus allemaal redelijk om van mezelf te verwachten dat ik alles 'hier en nu' klaarspeel, maar wanneer het aankomt op de fysieke werkelijkheid heb je te maken met factoren zoals tijd en ruimte waardoor je maar zoveel kan doen in een moment van ademhaling.

Ik kwam tot het begrip dat de ervaring van angst om te falen eigenlijk niet echt of relevant is omdat het simpelweg geen rekening houdt met de fysieke realiteit en met wat realistisch gezien mogelijk is. Welk project ik ook probeer uit te voeren en te manifesteren, ik zal immers altijd maar kunnen bewegen volgens het ritme van de fysieke werkelijkheid, ongeacht hoeveel ik mezelf probeer op te jagen in mijn geest. Uiteindelijk moet ik mezelf erbij neerleggen dat ik mezelf de nodige tijd en ruimte zal moeten geven om het project stap voor stap uit te voeren.

Dit begrip assisteerde mij om de ervaring van angst om te falen te laten vallen in mezelf en mezelf eerder naar een rust en stabiliteit te brengen, gepaard gaande met de wetenschap dat ik zowieso doe wat fysiek en realistisch gezien mogelijk is om mijn visie ter manifestatie te brengen en dat is al wat ik kan doen.

Nadat ik dit proces had bewandeld en de ervaring van angst in mezelf had kunnen veranderen, herstelde mijn lichaam ook meteen. De dag erop voelde ik me al niet meer zwak of ziek als hoe ik me voordien had gevoeld, hetgeen maar weer bevestiging was van de invloed die emoties kunnen hebben op je gezondheid en de macht en het vermogen dat je zelf hebt om jezelf te genezen door jezelf vanbinnen te veranderen.

Dag 807: Hoe Faalangst je Zelf en Lichaam kan Verzieken

Een van mijn grootste valkuilen, in de zin van patronen die ik doorheen mijn leven op al dan niet bewuste wijze geleeft heb, is steeds een angst om te falen geweest. Dit is steeds een grote 'valkuil' geweest voor mij omdat het een programma is in mijn geest dat opgebouwd is uit specifieke gedachten en ervaringen die geactiveerd worden in situaties waarin ik iets nieuws ga uitproberen of wanneer ik een bepaald plan in gedachten heb dat ik wil uitvoeren en waar ik tijd en moeite wil gaan insteken om het uit te voeren.

Deze gedachten en ervaringen komen dan, wanneer ik begin aan de uitvoering van dit plan, langzaam maar zeker naar boven en voor ik het weet begin ik zin te krijgen om te stoppen waar ik aan begonnen was en dus toch maar niet dit nieuwe project aan te vangen. Het is altijd zo geweest dat ik ook steeds daadwerkelijk stopte en als het ware mezelf opgaf door mijn plannen, dromen, wensen, verlangens en visies op te geven als datgene wat ik wilde verwezenlijken. Dit patroon noem ik de 'angst om te falen' omdat de ervaring ervan grotendeels bestaat uit een angst om uiteindelijk mijn plan toch niet te kunnen verwezenlijken en dan door al de emoties te moeten gaan die gepaard gaan met 'falen' en 'mislukken'.

Sinds een tijd ben ik ook bezig geweest met het voorbereiden van een onderneming waarin ik als zelfstandige zou kunnen beginnen - iets dat ik als het ware van de grond heb opgebouwd op basis van een visie dat ik voor ogen had en wilde manifesteren. Mezelf en dit patroon van 'angst om te falen' in mezelf kennende, trad ik zeer voorzichtig en langzaam en bouwde ik zeer langzaam maar zeker aan het manifesteren van mijn visie. Hoe meer ik zo verderging en consistent bleef in dit opbouwen, des te meer ik me ook zelf-verzekerd begon te voelen in wat ik aan het doen was en in mijn vaardigheden om deze visie te verwezenlijken.

Het was pas recentelijk, wanneer ik een meer definitieve beslissing moest gaan maken om van al wat ik tot nu toe heb opgebouwd mijn 'onderneming' en 'beroep' te maken, dat de angst om te falen weer in volle glorie naar voren trad. Aanvankelijk leek het kleine gedachten en reacties te zijn die zich op de achtergrond in mijn geest afspeelden. Subtiele ervaringen van onzekerheid over de toekomst en korstondige reacties van angst  op de gedachte of ik wel de vaardigheden bezit om hiervan mijn beroep te maken en een onderneming in stand te houden.

Na een aantal dagen voelde ik me ziek worden. Ik voelde me moe, mijn lichaam voelde zwak aan en ik ervoer die pijn achterin mijn keel dat steeds voor mij het voorteken is van ziekte. Het was dan dat ik besefte welke de mate is waarin deze angst om te falen eigenlijk invloed aan het hebben was op mezelf en bijgevolg mijn lichaam. Ik zag hoe ik me op verschillende vlakken in mezelf gelimiteerd en beperkt voelde en hoe ik me aan het laten onderdrukken was door deze angst, op vlak van mijn zelf-ervaring en -uitdrukking maar duidelijk ook op fysiek vlak.

 Ik besefte dat ik erover moest gaan schrijven teneinde mezelf te ondersteunen om tot een oplossing te komen en eens en voor altijd richting te geven aan dit patroon. Ik weet immers maar al te goed dat als ik de angst om te falen zomaar op de achtergrond in mijn geest laat verderdoen, dat ik dan langzaam maar zeker meer en meer twijfel en onzekerheid over mezelf en mijn beslissing zal gaan opbouwen en mezelf er zo uiteindelijk van zal overtuigen dat het beter is om op te geven, en dus te luisteren naar wat de angst me aan het influisteren is.

In de Dag 808 deel ik wat ik middels mijn schrijven heb gerealiseerd met betrekking tot welke oplossing ik kan toepassen om de angst om te falen te overstijgen en hoe ik mezelf heb kunnen versterken in mezelf en mijn lichaam en zodoende de op de loer liggende ziekte heb kunnen ontwijken.

Dag 796: Hoe Leef je Motivatie als een Zuivere Ongepolariseerde Expressie?

Mijn relatie met het woord motivatie was er altijd een waarin ik steeds geloofde dat ik niet bepaald een gemotiveerd persoon ben. In zekere zin had ik angst om mezelf te motiveren of om mij voor iets gemotiveerd te voelen omdat de positieve, energetische ervaring van motivatie vaak snel plaats maakte voor een andere ervaring van neergelatenheid, teleurstelling, apathie en depressie.

Dit omdat er al snel gedachten in mijn geest opdoemden waarin ik mezelf allerlei redenen gaf voor waarom datgene waar ik mij gemotiveerd voelde 'niet zal lukken', dat ik zal falen of al gefaald heb, dat ik het niet zal kunnen en dat ik met andere woorden gedoemd ben om te mislukken. Het was doordat dit eerder negatief geladen gedachtenpatroon zoveel krachtiger en invloedrijker leek te zijn dan de ervaring van motivatie, dat ik uiteindelijk de indruk begon te krijgen dat motivatie eigenlijk maar onzin is.

Motivatie en 'gemotiveerd zijn' of 'jezelf motiveren' als wat mensen me soms suggereerden is jezelf voor de gek houden, dacht ik. Dat is immers hoe ik mij steeds voelde aangezien ik elke keer nadat ik mij gemotiveerd voor iets voelde, me al snel teneergeslagen en verslagen voelde en uiteindelijk omwille van die ervaring compleet ging opgeven. En in zekere zin was dit ook zo. Motivatie was 'onzin' omdat ik in de eerste plaats niet begreep hoe die polariteit in mijn geest werkte, waarin ik me langs de ene kant gemotiveerd kon voelen en me dan het volgende moment langs de andere kant compleet ongemotiveerd en verslagen kon voelen. Zolang ik van de ene kant naar de andere kant blijf omslagen - van gemotiveerd naar ongemotiveerd en verslagen - kan motivatie immers nooit echt zijn.

Wat ik echter niet besefte is dat het probleem nooit 'motivatie' of 'een gebrek aan motivatie' op zich was, maar eerder dat ik voor mezelf nooit heb onderzocht hoe ik persoonlijk het woord motivatie kan leven op een echte manier. Hoe ik met andere woorden gemotiveerd kan zijn, zonder de dreiging om in elk moment over te slagen naar het tegenovergestelde. Ik had schaapachtig aanvaard dat motivatie blijkbaar een bepaald gevoel is dat je jezelf moet aanpraten, waarbij je bijna moet gaan vechten tegen al de stemmen in je hoofd die je tegenpraten en waarbij die stemmen uiteindelijk toch de bovenhand krijgen. Ik stelde me nooit de vraag wat motivatie eigenlijk echt betekent voor MIJ. Hoe kan IK het woord motivatie leven op een manier die het beste is voor mezelf en die dus niet die zelf-verslagende gedachtenpatronen in mijn geest zal voeden?

Hier keek ik dan naar het woord motivatie in de context van mijn proces van zelf-creatie - mijn proces van het ontwikkelen van mijn uiterste potentieel. En dit omdat ik mij soms in de ervaring van opgeven bevindt waarin ik mij gedemotiveerd voel. Het was door deze ervaring en mijn relatie met het woord motivatie te onderzoeken dat ik tot het begrip kwam dat ik nooit echte motivatie geleefd heb. Echte motivatie is immers niet zomaar een gevoel. Het is niet iets dat ik mezelf moet aanpraten.

Echte motivatie is iets dat ik leef door in de momenten waarin gedachten en ervaringen van verslagenheid opkomen in mezelf de beslissing te maken om mezelf niet in die gedachten en emotionele ervaringen te laten vallen. Echte motivatie  is als het ware een inherente kwaliteit van wie ik ben in en als het fysieke bestaan en al wat ik moet doen is mijn gewaarzijn uit mijn geest halen en tot mijn fysieke lichaam brengen. Het fysieke lichaam als het leven zelf is als het ware levende motivatie. De fysieke realiteit is altijd gereed om te groeien, om zich te ontwikkelen, om te genezen, te veranderen en beter te worden. Het is enkel de geest als gedachten, emoties en gevoelens die 'opgeeft', 'vermindert' en 'onderdrukt'. Motivatie is steeds te vinden hier in de eenvoud van het moment van ademhaling, de eenvoud van het fysieke bestaan. Van zodra ik naar mijn geest ga luisteren, zal die echte zuivere en natuurlijke expressie van motivatie gecompromitteerd worden.

Dag 700: Het Nut en Doel van de Reis naar Leven

Vandaag schrijf ik mijn 700ste reis naar leven blog. Alweer 100 dagen voorbij en tijd om een reflectie te doen op het nut, het doel en het voordeel van het schrijven van deze 'reis naar leven'. Voor mij persoonlijk is het feit dat ik nog steeds verzet en dat ik nog niet heb 'opgegeven' op zich al een success en een bewijs dat ik mezelf op een substantiele wijze heb kunnen veranderen in mijn oude patronen. Een hardnekkig patroon dat ik, en zeer waarschijnlijk veel andere mensen zoals ik, doorheen mijn leven steeds heb ervaren en geleeft, is het patroon van opgeven.

Met het bewandelen van de reis naar leven is er echter een fascinerend iets dat ontwikkelt.  De reis naar leven is zowel een project dat je onderneemt voor jezelf, omdat je dagelijks schrijft over hoe je je persoonlijke proces van zelf-verandering bewandelt, en tegelijkertijd is het een bewijs dat aan de wereld laat zien hoe jij dat proces bewandelt. En deze tweeledige functie is wat de reis naar leven iets substantieel maakt. Subtantieel in de zin van dat iedereen kan zien dat het 'echt' is, dat dit is wat jij met en in je leven doet en hebt gedaan. En daardoor ook staat het als bewijs dat het iets is dat jij nooit hebt opgegeven, dat het een uitdrukking is van wie jij bent.

De reis naar leven, en vooral het blijven doorzetten in de reis naar leven is jouw afdruk in de wereld, jouw eigen statement die jij leeft waarin je jouw individualiteit en het feit dat jij bestaat als individu ontwikkelt, vormgeeft en creëert. De reis naar leven is specifiek op een publieke manier opgesteld, als een publieke blog, om jezelf ervan te kunnen verzekeren dat de verandering waar jij verslag van geeft en de stelling die jij leeft via het bloggen, echt is in de zin van dat het niet gebeurt in je gedachten in de vorm van ideëen, gevoelens, ervaringen of intenties, maar dat het gebeurt in de fysieke realiteit waarin 'jij' bestaat als mens en als individu in de echte, tastbare wereld.

Het is zeer bekrachtigend wanneer je jezelf iets ziet creëren in de fysieke werkelijkheid en wanneer je ziet dat je niet opgeeft. Wanneer je blijft doorzetten in iets, wat het ook is, dan wordt het als het ware een levende statement van wie jij bent. Een statement die door niets of niemand weerlegd kan worden. Je kan misschien commentaar, kritiek of negative feedback krijgen van anderen, maar je blijft verderzetten omdat jij jezelf tot doel gesteld hebt dat jij aan jezelf zal bewijzen dat je door kan zetten in iets, hoe schijnbaar klein dat ook mag zijn.

Dit heeft mij specifiek een zekere kracht en vertrouwen gegeven in mezelf, het feit dat ik deze reis naar leven heb kunnen bewandelen als een levend bewijs dat ik ondanks alles mijn proces van zelf-verandering nooit heb opgegeven. En daarom is het iets dat ik aanraad voor eenieder om dezelfde kracht te kunnen ontwikkelen en realiseren in jezelf. Met name de kracht om op te staan in deze wereld als een individu, als iemand met een stem. Iemand die geen angst heeft om zichzelf uit te drukken en te delen met de wereld. Al wat je nodig hebt is een computer, een blogspot en je woorden.

Neem een kijkje op de Reis naar Leven Facebook pagina om voorbeelden te zien van anderen die hun reis aan het bewandelen zijn.

Dag 686: Waarom Jaag je jezelf Op om Sneller te gaan dan Fysiek Mogelijk is?

Herken je dat gevoel van stress en gejaagdheid wanneer je aan het werken bent aan een project, en je het gevoel hebt dat er zoveel te doen is maar je veel te weinig doet in de tijd die je hebt ook al werk je de hele tijd en doe je wat je kan om het zo snel mogelijk vooruit te doen gaan?

In de voorgaande blogs heb ik de cyclus omschreven die zich kan afspelen in relatie tot het beginnen aan een project en al snel het gevoel krijgen dat 'niets lukt' en dat je wil opgeven, en ik heb daarbij ook gedeeld hoe je jezelf kan ondersteunen om die cyclus te doorbreken en overstijgen zodat je je eigen geest jouw potentieel niet laat saboteren.

En in deze blog open ik een nieuwe/andere ervaring die kan ontstaan wanneer je dan bezig bent met het uitwerken van en het vormgeven aan een bepaald project en je bent gemotiveerd en je weet dat je het kan. Deze ervaring is iets wat ik zelf heb ondervonden nadat ik mezelf heb toegepast in het doorzetten en het doorbreken van de cyclus van opgeven.

Ik merkte dat ik mij opgejaagd en gehaast begon te ervaren en gedragen in relatie tot het project waaraan ik aan het werken was en dat ik stress aan het produceren was in mezelf. En toen ik via schrijven onderzocht wat die stress was en wat er dus in mijn geest aan het gebeuren was, ondervondt ik dat ik mezelf aan het opjagen was door allerlei beelden naar mijn hoofd te slingeren in verband met wat ik allemaal gedaan moet krijgen.

Ik dacht de hele tijd aan al de dingen die ik nog moest doen om dit project te kunnen afronden en daarin was ik mezelf stress aan het aanjagen, omdat ik in feite van mezelf verwachtte dat ik al die dingen onmiddellijk gedaan zou krijgen, ook al is dat fysiek gewoon onmogelijk.

Mijn geest was geen rekening aan het houden met de fysieke realiteit die zich maar stap voor stap en adem voor adem kan ontvouwen, en was eerder bezig met constant te zeggen van 'komaan, kijk naar al de dingen die je nog moet doen!', en was me zelfs bijna een schuldgevoel aan het aanpraten over mijn onvermogen om alles onmiddellijk gedaan te krijgen.

Deze ervaring is problematisch, omdat ik mij uiteindelijk gestresseerd voel en niet enkel dat, maar ik ben soms meer bezig met het denken aan al de dingen die ik gedaan moet krijgen dan dat ik mij concentreer op waar ik praktisch gezien mee bezig ben in het moment zelf. Die stress is dus niet enkel onaangenaam maar ook afleidend en zelf-saboterend.

In de volgende blog bekijk ik hoe het is dat de geest zo'n ervaring creëert, hoe het functioneert en wat er eigenlijk werkelijk gebeurt in die ervaring van opgejaagdheid en stress.

Dag 685: Van Opgeven naar Zelf-Uitbreiding

Als verderzetting op de voorgaande blogs in verband met het beginnen aan iets nieuw, zoals een nieuw project of een taak die je nog nooit eerder uitgevoerd hebt, ga ik in deze blog verder met een praktisch voorbeeld.

De reden waarom dit het onderwerp geweest is van mijn blogs de laatste tijd, is omdat ik zelf een nieuw project begonnen ben en omdat wat ik in de voorgaande blogs omschreven heb in verband met de zelf-saboterende patronen in de geest die zich kunnen afspelen ook is wat ik heb ondervonden en gerealiseerd terwijl ik dit nieuwe project stap voor stap begon uit te voeren.

En ik ben mezelf enorm dankbaar dat ik mijn proces bewandeld heb om te onderzoeken wat er in mijn geest omgaat omdat het me in staat gesteld heeft om de patronen in de geest de bovenhand niet te laten nemen en om ervoor te zorgen dat ik dit nieuwe project niet uiteindelijk zal opgeven maar dat ik in de plaats daarvan net doorzet wanneer er obstakels op mijn weg komen.

In het verleden had ik telkens opnieuw opgegeven wanneer ik iets nieuws was begonnen, en dat werd voor mij een vicieuze cyclus waarin mijn constante opgeven mijn zelf-beeld bepaalde en mijn negatieve zelf-beeld dan op zich weer ervoor zorgde dat ik uiteindelijk opgaf waar ik aan begonnen was.

Nu ben ik mij echter zoveel meer bewust van de patronen die zich in mijn geest afspelen, en van hoe het is dat de positieve gevoelens en gedachten de negatieve emoties en gedachten vormgeven en hoe dat dan invloed kan hebben op mijn fysieke gedrag. En daardoor kon ik, mits een het toepassen van het gereedschap van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie, het patroon van opgeven zien aankomen lang voordat het zich zou uitdrukken in fysiek gedrag en had ik dus het vermogen en de macht om het patroon te stoppen en dus te voorkomen dat ik dit nieuwe project zou opgeven.

Hier eindigt het verhaal echter niet, omdat beginnen aan iets nieuws en jezelf uitdagen met het leren en ontwikkelen van een nieuwe vaardigheid, brengt zoveel meer in jezelf naar boven. Je plaatst jezelf immers in een proces van zelf-verandering omdat je, naarmate je vaardigheden, vermogens en inzichten uitbreiden, zelf als individu ook gaat uitbreiden. Je kan dus haast niet anders dan veranderen wanneer je nieuwe richtingen uitslaagt in je leven en wanneer je nieuwe dingen leert.

Daarom is het ook zo moeilijk eens we volwassen zijn om werkelijk nieuwe dingen te leren en om onszelf als individue werkelijk nog te veranderen of uit te breiden. We hebben tegen die tijd namelijk al een bepaalde 'identiteit' ontwikkeld gebaseerd op de relaties die we gevormd hebben, het werk dat we doen of de richting die we hebben uitgeslagen in ons leven.

In de volgende blog deel ik welke nieuwe ervaring in mezelf naar boven kwam eens ik de beslissing gemaakt had om 'ervoor te gaan' om iets nieuws te creëren zonder op te geven.

Dag 684: Het Veranderen van Opgeven naar Doorzetten in Bewustzijn en Praktisch Leven

Deze blog is ter conclusie van de voorgaande blogs waarin we het proces doorlopen en besproken hebben van hoe het is dat je soms vol enthousiasme aan iets nieuws kan beginnen om je dan na een poosje helemaal gedemotiveerd te voelen en zelfs op te geven.

Het is dus nu een kwestie om dat bewustzijn te ontwikkelen in verband met de momenten wanneer je aan iets begint en je ziet dat je je opgewonden en enthousiast voelt, om dan even te stoppen in jezelf en te kijken naar wat er eigenlijk aan het gebeuren is in je geest.

En je stelt jezelf dan de vraag: 'is dit enthousiasme dat ik ervaar gebaseerd op gedachten en projecties en verbeelding in mijn geest?', omdat je nu weet dat wanneer je aan iets begint en je daarbij al gedachten en projecties in je geest vormt in verband met hoe het zal verlopen en hoe je het zal afwerken dat dat uiteindelijk kan leiden tot de tegenovergestelde gedachten in je geest.

Je bent je nu bewust van hoe die polariteit werkt in je geest waarin je van een positieve energie en positief geladen gedachten naar negatieve gedachten en ervaringen kan overschakelen in relatie tot eenzelfde project/taak. Dus is het nu een kwestie van je bewust worden wanneer die positieve gedachten en energieën in je geest naar boven komen.

Het zal aanvankelijk misschien niet zo evident zijn om dat soort bewustzijn en gewaarzijn te kweken in relatie tot je eigen gedachten, maar uiteindelijk zal je beginnen zien hoe dit patroon in actie schiet vanaf het moment je aan iets nieuws begint. Je geest wilt meteen toekomstprojecties vormen en ideëen en ideaalbeelden vormen in je geest om datgene waar je aan wilt beginnen of waar je al mee bezig bent te kunnen 'vastpinnen' als het ware, om te kunnen weten waar je je mag aan verwachten en wat er op je te wachten staat en hoe het zal zijn en verlopen in de toekomst.

Dus nu is het aan jou om in die momenten waarin je je daarvan bewust wordt jezelf te stabiliseren en te kalmeren als het ware zodat je ervoor zorgt dat je met beide voeten stevig op de grond staat, in het besef dat wat er in je geest naar boven komt aan projecties, ideëen, ideaalbeelden en verbeelding, geen weergave is van de eigenlijke realiteit. De eigenlijke realiteit die kom je pas te weten en leer je pas kennen wanneer je stap voor stap een project of taak bewandelt zonder vooroordelen, zonder ideëen en zonder verwachtingen - maar in de fysieke werkelijkheid die zich in elk moment afspeelt en waarin zich zoveel meer afspeelt dan wat er in je geest bestaat.

Dus, stel jezelf open voor kansen, mogelijkheden en potentieel dat zich in elk moment openbaart door je bewustzijn en gewaarzijn van je geest en gedachten naar de fysieke werkelijkheid te verschuiven - zodat je jezelf niet gaat tegenhouden in het bereiken van success en resultaat wanneer je begint aan een nieuw project.

Dag 683: Wat is het Verschil tussen de Visies in onze Geest en de fysieke realiteit?

Een interessant feit dat de meesten onder ons vreemd genoeg echter niet begrijpen of inzien, is dat de fysieke werkelijkheid goed noch fout is. De dingen die we doen zijn nooit louter goed of slecht, juist of fout of positief of negatief. Wanneer we iets gaan bestempelen of definieren als goed of slecht, dan zijn we daar immers een zeer kortzichtige en gelimiteerde beoordeling  over aan het maken en de eigenlijke fysieke realiteit en de technische details van hoe de realiteit in elkaar zit en functioneert is nooit zo simpel of eendimensioneel en kortzichtig als een beoordeling zoals goed of slecht.  Dag 682: Gedachten zijn een Eénduidige en Kortzichtige Weergave van de Realiteit

Stel bijvoorbeeld dat je begint aan een project vol goede moed en motivatie en al snel begin je het gevoel te krijgen dat het toch niet zo gemakkelijk is, en de gedachten beginnen in je achterhoofd naar boven te kruipen die zeggen van 'ik kan dit niet', 'het lukt me niet', 'ik geef beter gewoon op', 'dit is een slecht idee'. En dan plots voel je je negatief in relatie tot dat project waar je je voorheen nog positief over voelde en je gelooft die gedachten die je vertellen dat dit project een 'slecht idee' is.

De 'realiteit' in deze situatie zou bijvoorbeeld zijn dat dit project hetgeen aanvankelijk een beeld, een idee en een concept in je geest was, op zich geen 'goed' of 'slecht' idee is. Dat is het eerste punt om je van bewust te worden. De realiteit is dat je een idee had, je had een bepaalde 'visie' om iets te doen of te maken.

En, in de realiteit is het potentieel van die visie en die idee om succesvol te worden niet gedetermineerd of bepaald door of het al dan niet een 'goed' of een 'slecht' idee is. Het success van een visie of een idee is enkel en alleen bepaald door de stappen die jij zelf onderneemt in je uitvoering van dat idee of de visie.

Als jij gaat denken dat het idee dat je probeert uit te voeren 'slecht' is vanaf het moment dat je obstakels tegenkomt en het gevoel krijgt dat het moeilijker is dan je had verwacht of vanaf het moment dat je niet meteen weet of ziet hoe je verder moet, dan wil dat zeggen dat je je realiteit aan het bekijken en het benaderen bent vanuit jouw gevoelens en emoties en dat je vertrouwen plaatst in die gevoelens en emoties in de plaats van je vertrouwen te plaatsen in de eigenlijke toestand en functionaliteit van de realiteit.

En die eigenlijke toestand en functionaliteit van de realiteit is namelijk dat:

1. Ten eerste: Als jij opgeeft, dan zal je uiteraard niet slagen of succesvol zijn in je project, idee of visie - dan is het ermee gedaan en dan zal jij ook de ervaring en het geloof binnenin jezelf meedragen dat je 'het niet kan' en dat je 'er niet toe in staat bent'
2. Ten tweede: Je ziet misschien niet onmiddellijk een oplossing voor het probleem waar je voor staat in relatie tot je volgende stap in het uitwerken van je project/idee/visie, maar dat is enkel omdat je bron van informatie en oplossingen gelimiteerd is tot wat jij persoonlijk hebt geleerd en/of hebt meegemaakt in jouw persoonlijke leven. Als je te rade gaat bij andere mensen of andere bronnen van informatie consulteerd dan zal je vast en zeker perspectieven en oplossingen kunnen vinden om het probleem op een manier te benaderen die je zelf nog nooit hebt uitgeprobeerd. De gedachten dat je 'het niet kan' of dat het 'onmogelijk is', is dus niet relevant en zeker geen excuus of reden om op te geven.
3. Ten derde: zolang jij doorzet in je project en zolang jij manieren vindt om oplossingen te vinden voor de problemen die je op je weg tegenkomt, zal je 'iets' bereiken. En dat 'iets', zal waarschijnlijk niet precies hetzelfde zijn als wat je aanvankelijk in gedachten had, maar het zal een uitvoering zijn van je project in de fysieke werkelijkheid. Het beeld dat jij aanvankelijk van dat project in je geest had, was immers maar een hersenspinsel, een beeld, een idee, als iets dat op zich niet echt bestaat. Uiteraard zal het resultaat in de fysieke werkelijkheid er anders gaan uitzien dat het idee en de visie die je had.

Hier zie je dus hoe het is dat wat onze gedachten, gevoelens en emoties ons vertellen over waar we mee bezig zijn niet overeenkomt met de realiteit en met het eigenlijke potentieel van de dingen die we doen en ons ware potentieel om een idee en een visie te verwezenlijken in de fysieke werkelijkheid.

Dag 682: Gedachten zijn een Eénduidige en Kortzichtige Weergave van de Realiteit

Als dus de gedachten, gevoelens en emotionele ervaringen  van zowel de enthousiasme die we ervaren wanneer we aan iets nieuws beginnen als de verslagenheid die we ervaren wanneer we obstakels tegenkomen en we willen opgeven in wezen een illusie zijn die enkel in onze geest bestaat en in feite niets te maken heeft met de realiteit van het project dat we aanvangen - wat is dan eigenlijk de realiteit en hoe kunnen we voorbij de illusie naar de realiteit beginnen zien?

We hebben in de voorbijgaande blogs al uitgebreid bekeken en onderzocht hoe het is dat je geest een polariteit vormt van positieve gedachten en gevoelens en negatieve emoties die op elkaar inwerken wanneer je aan een project begint en die er dan uiteindelijk voor kunnen zorgen dat je gaat opgeven.

We hebben dan echter de neiging om te geloven dat hoe we ons voelen in relatie tot dat project representatief staat voor wat het project is, hetgeen wil zeggen dat als we ons positief voelen dan geloven we dat we 'goed bezig zijn' en dat het project waar we mee bezig zijn goed en positief en juist is, maar wanneer we ons dan negatief gaan ervaren dan gaan we beginnen denken dat het project eigenlijk toch niet zo juist is en dat we misschien beter iets anders zouden doen. Dat is dan ook waarom we uiteindelijk zover gedreven kunnen worden in en door onze gedachten dat we wel degelijk het project volledig opgeven.

Hier is het echter belangrijk om te beseffen en te begrijpen dat hoe je je voelt helemaal niets met het project zelf te maken heeft. Hoe je je voelt over wat je doet heeft te maken met je gedachten, met de gedachten en de 'hersenspinsels' als het ware die je in je geest aan het creëren bent in relatie tot waar je mee bezig bent. En die hersenspinsels/gedachten kunnen bijvoorbeeld projecties en verbeeldingen zijn waarin je je inbeeld dat je het project al aan het afwerken bent en je ziet hoe je prijzen en/of prijzing aan het winnen bent  met het afgewerkte resultaat.

Of al zijn het maar simpele gedachten zoals 'ja ik ben goed bezig', 'ik weet dat ik dit kan', 'ik ben hier goed in', 'ik zal mensen eens laten zien dat ik dit kan', enzovoort... Dit soort gedachten zijn ook hersenspinsels die je in je geest vormgeeft in relatie tot waar je mee bezig bent. En, als je denkt dat je goed bezig bent en als je je goed voelt over wat je doet, wil dat niet noodzakelijk zeggen dat dat ook zo is, dat wat je aan het doen bent ook daadwerkelijk 'goed' of 'juist' is. 'goed' en 'juist' is maar de invulling die jij in je geest zelf geeft aan wat je aan het doen bent in je fysieke werkelijkheid.

Een interessant feit dat de meesten onder ons vreemd genoeg echter niet begrijpen of inzien, is dat de fysieke werkelijkheid goed noch fout is. De dingen die we doen zijn nooit louter goed of slecht, juist of fout of positief of negatief. Wanneer we iets gaan bestempelen of definieren als goed of slecht, dan zijn we daar immers een zeer kortzichtige en gelimiteerde beoordeling  over aan het maken en de eigenlijke fysieke realiteit en de technische details van hoe de realiteit in elkaar zit en functioneert is nooit zo simpel of eendimensioneel en kortzichtig als een beoordeling zoals goed of slecht.

Meer hierover in de volgende blog.

Dag 681: Het Valse Innerlijke Kompas van Emoties en Gevoelens

Ter verderzetting op Dag 680: Hoe zit het Conflict tussen wie we zijn in onze Verbeelding en wie we zijn in de Realiteit in Elkaar?

Uiteindelijk komen dus de negatieve ervaringen en gedachten aanzetten wanneer je begint aan het praktisch uitvoeren van het nieuwe project in je fysieke realiteit en je beseft dat de fysieke uitvoering ervan in feite helemaal niet overeenkomt met het ideale beeld dat je in je geest al gecreëerd had van hoe het zal verlopen en hoe het zal voelen en hoe het eruit zal zien wanneer je het zal hebben afgewerkt.

Op dat punt ervaar je een desillusie, je voelt je gedesillusioneerd door jezelf en de verwachtingen die je had van jezelf en door je realiteit en hoe je dacht dat dingen zouden verlopen. Want, je lijkt helemaal niet zo makkelijk of vakkundig om te kunnen gaan met de details en de bijzonderheden van dit project als hoe je het in je geest had zien afspelen. Nu dat de fysieke werkelijkheid intreed en je laat zien dat al wat je in je geest had geprojecteerd in je verbeelding en al de verwachtingen die je gevormd had in je geest een illusie was, voel je je gedesillusioneerd.

En die ervaring van desillusie is een emotionele ervaring van ontmoediging, machteloosheid en verslagenheid. En het zijn die ervaringen die uiteindelijk kunnen leiden tot het denken van jezelf dat je 'niets kan' en dat je 'er niet toe in staat bent' en dat je 'dom bent' of 'geen vaardigheden hebt', als gedachten van zelf-vermindering en verslagenheid, hetgeen dan uiteindelijk kan leiden tot het opgeven van het project.

Maar wat we hier misschien niet erkennen of beseffen is dat deze ervaring van desillusie eigenlijk ook deel uitmaakt van de werkelijke illusie die zich hier aan het afspelen is. En dat is namelijk de illusie van gevoelens en emoties, en meer specifiek die schommelbeweging en gepolariseerde wisselwerking die gebeurt in je eigen geest in relatie tot en omtrend het uitvoeren van en beginnen aan een nieuw project.

Omdat je aanvankelijk positieve gedachten en ervaringen had gecreëerd en opgewekt in je geest in relatie tot het project waarin je jezelf succesvol zag zijn en je al zag hoe andere mensen zouden reageren op dat success, ervaar je daar nu de omgekeerde en tegengestelde kant van, namelijk de negatieve gedachten en emotionele ervaringen waarin je jezelf in het compleet tegenovergestelde daglicht ziet.

En aangezien je over het algemeen vertrouwen plaatst in hoe je je voelt als je kompas in het maken van beslissingen, vertrouw je erop dat die negatieve gedachten die je uiteindelijk komen zeggen dat 'het je niet zal lukken' en dat je 'er niet toe in staat bent' en 'maar beter zou opgeven' de waarheid vertellen en je zeggen wat je zou moeten doen in die situatie.

In de volgende blog zullen we onderzoeken en kijken naar hoe het is dat deze soort gedachten in feite bijlange geen representatie zijn van de realiteit en hoe je kan beginnen aan het zien hoe de realiteit echt in elkaar steekt buiten je eigen gedachten om.

Dag 680: Hoe zit het Conflict tussen wie we zijn in onze Verbeelding en wie we zijn in de Realiteit in Elkaar?

In de voorgaande blog hebben we besproken en bekeken hoe het is dat je soms wanneer je aan een nieuw project begint je enthousiast en opgeladen en energetisch voelt en dat je op de achtergrond in je geest 'in het geheim' je begint in te beelden hoe je het project zal uitwerken en aanvatten en hoe je het al zal afwerken. Je ziet jezelf met andere woorden al alsof je het project al helemaal succesvol afgelegd hebt en alsof je al aan de eindmeet staat.

En dat beeld kan soms heel helder in je geest staan in die mate dat je in dat moment al het gevoel krijgt in jezelf dat je successvol bent. Je ervaar een soort van voldoening en tevredenheid en positieve ervaringen over jezelf omdat je jezelf in je eigen geest successvol ziet zijn. Dat is dus waar de ervaring van 'motivatie' en enthousiasme' op gebaseerd is wanneer je aan dat nieuwe project begint. Je voelt je energetisch opgeladen omdat al die beelden, verbeelding en projecties in je geest je een goed gevoel geven over jezelf.

Maar hier ligt dan echter het gevaar, omdat die beelden in je geest uiteraard niet echt zijn. Ze hebben niets te maken met de fysieke werkelijkheid omdat je in de realiteit nog niet eens begonnen bent aan het project. Wat zal er dus noodgedwongen gebeuren?

Je zal uiteindelijk beginnen aan het project, je zet de eerste stappen, en al snel merk je op dat het project in de realiteit heel anders is dan het beeld dat je in je geest hebt. Plots ervaar je dat het moeilijk is en dat je misschien niet meteen weet hoe je eraan moet beginnen of waar je eigenlijk volledig mee bezig bent.

Dit is dan waar de ervaring van desillusie komt aanzetten, wanneer je inziet en opmerkt dat de eigenlijke realiteit helemaal niet overeenkomt met dat prachtige beeld van jezelf in je verbeelding. En dit is waar je dan zo'n gedachten begint te ervaren zoals 'ik kan dit niet', 'wie houdt ik voor de gek', 'ik zal het nooit kunnen', 'ik kan niet successvol zijn', 'ik ben er niet toe in staat', omdat je fysieke werkelijkheid je nu als het ware laat zien dat je uitvoering van dit project helemaal niet overeenkomt met het beeld in je geest waarin je zo succesvol bent.

En omdat de fysieke werkelijkheid niet overeenkomt met het beeld van success in je geest, ga je dan geloven dat je niet in staat bent om success te bereiken en om het project op een succesvolle manier ten einde te brengen.

Wat we echter in de volgende blog zullen zien is hoe deze ervaring van desillusie op zich ook deel uitmaakt van de ware illusie die zich hier in dit scenario aan het afspelen is.

Dag 679: Hoe kunnen we de Positieve Gedachten Ontcijferen die Schuilen achter Negatieve Gedachten?

Om verder te zetten op Dag 678: Waarom is het nodig het Positieve te onderzoeken om het Negatieve te Veranderen?

Als we dus de negatief geladen en zelf-saboterende gedachten  en emoties bekijken die ons soms doen opgeven in het uitvoeren van een nieuw project, dan krijgen ook de sleutel in het ontcijferen welke positieve gedachten de revue gepasseerd zijn in het aanvangen van dit project, omdat de negatieve kant enkel een consequentie en gevolg is van de positieve kant van dit muntstuk.

We kunnen bijvoorbeeld bemerken dat onze negatief getinte gedachten gingen van 'ik zal dit nooit kunnen', 'wie houdt ik voor de gek', 'ik ben zoveel minder dan andere mensen', 'ik heb hier de vaardigheden niet voor', etcetera. En de ervaring die we binnenin onszelf voelen is er één van verslagenheid, gedemotiveerd zijn, inferioriteit en minderwaardigheid.

Dan nemen we deze gedachten en deze ervaringen en we kijken nu naar welke positieve gedachten en ervaringen er aan de andere kant van de weegschaal kunnen liggen. We kijken met andere woorden naar wat het tegenovergestelde zou zijn van die negatieve gedachten en ervaringen.

En wat we dan bijvoorbeeld kunnen opmerken is dat we inderdaad bij de aanvang van het project onszelf hebben bezig gehouden in onze geest (al dan niet op bewust niveau) met gedachten waarin we onszelf al inbeeldden dat we het project al helemaal hadden afgewerkt, of dat we al complimenten aan het krijgen waren van andere mensen en dat we al konden laten zien wat we gecreëerd hebben alvorens we er nog maar aan begonnen waren.

En verbonden met die gedachten voelden we ons goed over onszelf, we hadden het gevoel alsof we iets belangrijk gedaan of bereikt hebben. We ervoeren als het waren een vals gevoel van beloning gebaseerd op verbeelding en projecties in onze geest.

In de volgende blog zullen we zien hoe het is dat dit valse gevoel van beloning uiteindelijk kan leiden tot een schommelbeweging naar de tegenovergestelde ervaring en tot een uiteindelijk opgeven van het project.

Dag 678: Waarom is het nodig het Positieve te onderzoeken om het Negatieve te Veranderen?

Wanneer we weten van onszelf dat we de neiging hebben om in het patroon te stappen van zelf-twijfel, zelf-onzekerheid en opgeven in relatie tot projecten waar we aanvankelijk met motivatie en goede moed aan beginnen, is het belangrijk om te zien en te detecteren welke gedachten aanvankelijk onze geest binnenkomen die de positieve ervaringen van motivatie en drijfkracht en enthousiasme creëren in relatie tot het project.

En dit zodat we de wortel van het kwaad als zijnde de negatief geladen gedachten en emoties die nadien opkomen en ons volledig van ons stuk kunnen brengen tot zoverre dat we soms zelfs volledig opgeven, als het ware in de kiem kunnen smoren. Als we die negatieve ervaringen immers willen stoppen, zullen we ook de positieve kant ervan moeten stoppen.

En om die positieve gedachten te zien en detecteren heb je enkel zelf-eerlijkheid nodig als namelijk de integriteit en openheid en intimiteit met jezelf om werkelijk eerlijk te zijn met jezelf over wat het precies is dat door je geest gaat in die momenten waarin je je gemotiveerd en enthousiast voelt over iets.

Stel jezelf de vraag: Waarom voel je je gemotiveerd en waar ben je precies enthousiast over? Wat is het eigenlijk dat je zo een energetisch hoog opgeladen en opgewonden gevoel geeft in relatie tot dit project. En als je die vragen in zelf-eerlijkheid kan beantwoorden, dan zal je iets eigenaardig opmerken wanneer je kijkt naar de negatief geladen gedachten en emoties.

Wordt Vervolgd in de volgende Blog

Dg 677: Hoe en Waarom zijn Positieve Gedachten en Gevoelens de Wortel van het Kwaad in Onszelf?

Deze blog is ter verderzetting op Dag 676: Waarom voelen we ons plots slecht over iets waar we met goede moed aan begonnen waren?

Wanneer we gaan beginnen onderzoeken wat de wortel van het kwaad in onszelf is als het ware in relatie tot waarom het is dat we ons soms zo onzeker en twijfelachtig en moedeloos kunnen voelen tegenover het aanvangen van een project waar we ons voordien nochthans gemotiveerd over voelde, is het voornamelijk belangrijk om in te zien en te begrijpen dat die wortel van het kwaad in onszelf in wezen niet alleen bestaat en gepaard gaat met allerlei positieve ervaringen in onszelf.

Het enige probleem echter, alsook de reden waarom we dit verband tussen het negatieve en het positieve in onszelf niet inzien, is dat we ons niet zozeer bewust zijn van de positieve ervaringen en gedachten in onze geest dan de negatieve ervaringen en gedachten. De negatief getinte ervaringen en gedachten zijn immers zoveel meer oncomfortabel dan de positieve ervaringen in onszelf.

Daarom is het zo makkelijk om positieve gevoelens in onszelf op te wekken en die zolang in onszelf af te spelen en te ervaren tot het niet meer kan, tot met andere woorden de negatieve ervaringen de kop beginnen opsteken. Dit klinkt misschien vreemd, maar als je jezelf begint te observeren en voornamelijk observeert wat er in je geest gebeurt voordat er negatieve emoties en gedachten opkomen, dan zal je gaan merken dat het positieve altijd eerst is en dat daarna het negatieve naarboven komt.

Het is zelfs zo dat het positieve het negatieve voedt en energie geeft. Als voorbeeld nemen we de ervaringen die we doormaken in relatie tot het uitvoeren van een nieuw project en als ingangspunt nemen we de negatieve ervaringen die we plots ervaren in onszelf waarin we ons plots twijfelachtig en onzeker voelen en plots krijgen we de indruk dat we toch niet zo goed zijn in het uitvoeren van dit project als we aanvankelijk dachten.

We zijn ons doorgaans bewust van die negatieve gedachten en gevoelens omdat dat net de meest saboterende en compromitterende zijn. Ze kunnen namelijk leiden tot opgeef of uitstelgedrag of andere vormen van gedrag waarin we onszelf tegenhouden of verminderen in ons potentieel en onze expressie. Maar de positieve gedachten en gevoelens, die gebeuren ogenschijnlijk op de achtergrond, in het geheim in onze geest zonder onmiddellijke en automatische gevolgen in ons gedrag, waardoor ze ook zoveel moeilijker zijn om op te merken.

Maar die positieve gevoelens en gedachten zijn echter de ware wortel van het kwaad in onszelf omdat ze het startpunt en de oorsprong zijn van de negatieve saboterende gedachten en ervaringen in onszelf. Het is dus belangrijk dat we gewaarzijn beginnen kweken in relatie tot de positief geladen gedachten die we in de achtergrond van onze geest doorgaans laten afspelen, omdat we nooit hebben beseft wat de werkelijke gevolgen zijn van de gedachten en gevoelens in onze eigen geest.

Wordt vervolgd in Dag 678

Dag 676: Waarom voelen we ons plots slecht over iets waar we met goede moed aan begonnen waren?

Uit de voorgaande blog, Dag 675: Wanneer is Gemotiveerd en Enthousiast zijn over Iets in Wezen een Illusie?:

Wat zijn dus die positief geladen gedachtenpatronen die bij het beginnen aan een project in onze geest de kop kunnen opsteken en die in feite een 'valse' ervaring van motivatie en enthousiasme en zelf-vertrouwen creëren in onszelf? 'Valse' ervaringen, aangezien het ervaringen zijn die niet stabiel blijven, en zo kunnen omkantelen naar ervaringen van gedemotiveerd zijn, verslagenheid en onzelfzekerheid.

Is het immers niet vreemd hoe we ons soms in de compleet tegenovergestelde ervaring kunnen voelen van de ervaring waar me mee begonnen waren wanneer we het project aanvangden? Het is zelfs vreemder dat we ons hier doorgaans geen vragen bij stellen en dat we die ervaring die plots van een positieve, namelijk motivatie en enthousiasme en goede moed, naar een negatieve, zoals verslagenheid en moedeloosheid, overschakelde zomaar aanvaarden en dat we er dus zomaar vanuit gaan dat waar we ons aanvankelijk positief over voelden, we ons nu negatief over voelen.

Soms is het maar een kwestie van dagen of zelfs uren eer die ervaring omschakelt en we zo een bruuske en plotsklapse verandering van mening en visie ervaren op waar we mee bezig zijn. Dus hoe en waarom is het dat we zo makkelijk onszelf met die stroom laten meevoeren en dat we niet even stilstaan bij wat er aan het gebeuren is binnenin onszelf en zeggen van 'hej wacht eens, een moment geleden was ik hier nog aan begonnen met volle moed en voelde ik me zelf-zeker en had ik er het volste vertrouwen in dat ik dit zal kunnen, en nu plots ben ik al klaar om volledig op te geven en voel ik mij alsof ik tot helemaal niets in staat ben'?

We laten onze interne ervaringen en gedachten zo makkelijk bepalen hoe we een situatie zullen aanpakken en hoe we onszelf ook zien en definieren in relatie tot die situatie, dat we vaak niet zien dat die interne ervaringen en gedachten niet helemaal gebaseerd zijn op de realiteit die zich eigenlijk aan het afspelen is en dus ook niet al te betrouwbaar zijn.

Om te kunnen zien hoe de positieve ervaringen van motivatie en enthousiasme wanneer we aan iets beginnen een illusie kunnen zijn, is het maar een kwestie om de negatieve ervaringen die later volgen te onderzoeken en specifiek gezien te kijken naar het soort gedachten dat in onze geest opkomen. Hieruit kunnen we afleiden welke schommelbeweging zich in feite aan het afspelen is in onze geest en wat als het ware het 'thema' is waar die schommelbeweging zich op baseert.

Wordt verdergezet in de volgende blog...

Dag 675: Wanneer is Gemotiveerd en Enthousiast zijn over Iets in Wezen een Illusie?

Ter verderzetting op Dag 674: Waarom onderdrukken we onze expressie?  - hoe werkt die dynamiek waarin we soms met goede moed, motivatie en enthousiasme aan een project kunnen beginnen om binnen de kortste keren op tegeven omdat we ons verslagen, gedemotiveerd en gedesillusioneerd voelen?

In de voorgaande blog wees ik al op het woord 'gedesillusioneerd' en het feit dat dit woord zeer specifiek is in deze context, in de zin van dat de ervaring van desillusie enkel afkomstig kan zijn van een illusie waar we ons in bevonden. Als we ons gedesillusioneerd kunnen voelen wil dat uiteraard zeggen dat we ergens in onszelf in een illusie bestonden in relatie tot dagene waar we ons nu gedesillusioneerd over voelen, hetgeen in dit geval dus ons nieuwe project is waar we aan willen beginnen en waar we vol goede moed aan begonnen waren.

Hier is het dan een kwestie om te onderzoeken hoe het is dat we een 'illusie' gevormd hadden in onze geest in verband met het nieuwe project en in verband met datgene wat we willen uitvoeren en creëren in onze wereld. Wat was het dat het gevoel van motivatie en enthousiasme produceerde in de eerste plaats wanneer  en voordat we aan het project begonnen?

Energie werkt namelijk volgens een gepolariseerde wisselwerking tussen positieve en negative ervaringen zoals gevoelens en emoties die aangedreven worden door positieve en negatief geladen gedachten. We zouden onszelf dus enkel gelimiteerd houden als we die ervaring van verslagenheid en gedemotiveerd zijn zouden aannemen als echt en als we op basis van die ervaring een beslissing zouden nemen om bijvoorbeeld datgene op te geven waar we aan begonnen waren.

Want, het probleem is helemaal niet dat waar we mee bezig zijn. Het probleem is niet dat we niet weten wat we doen en dat we dan maar moeten opgeven, of dat we de vaardigheden niet hebben of dat ons project eigenlijk een 'dom idee' was. Het probleem is dat er iets in onze eigen geest is waarin we participeren, zoals bepaalde gedachtenpatronen en energetische reacties op die gedachtenpatronen, dat die schommeling in ons humeur en ingesteldheid aan het creëren is in relatie tot het project waar we mee bezig zijn.

En het feit dat we onze beslissingsmacht weggeven aan gedachtenpatronen en schommelende gevoelens en emotionele ervaringen is problematisch. Met onze vaardigheden of ideëen is op zich niets mis, het is wie we zijn in relatie tot wat we doen dat moet veranderen, omdat als we onszelf en onze neiging om te schommelen van positieve gevoelens en ingesteldheid naar negatieve ervaringen en ingesteldheid niet veranderen dan zullen we steeds in die cyclus blijven steken van het beginnen aan iets en dan uiteindelijk opgeven omdat we zogezegd niet geloven dat we zelf in staat zijn om erin te slagen.

Wat zijn dus die positief geladen gedachtenpatronen die bij het beginnen aan een project in onze geest de kop kunnen opsteken en die in feite een 'valse' ervaring van motivatie en enthousiasme en zelf-vertrouwen creëren in onszelf? 'Valse' ervaringen, aangezien het ervaringen zijn die niet stabiel blijven, en zo kunnen omkantelen naar ervaringen van gedemotiveerd zijn, verslagenheid en onzelfzekerheid.

Hierover meer in de volgende blog...

Dag 674: Waarom onderdrukken we onze expressie?

Wanneer ik aan iets nieuws begin, een nieuw project zeg maar, iets waar ik nog niets van af weet, wat ik nog nooit gedaan heb en waar ik mezelf nog over moet onderwijzen en zelf moet ondervinden hoe ik het kan klaarspelen, dan speelt zich meestal als niet altijd, een bepaalde dynamiek af binnein mezelf.

En die dynamiek is dat ik er vaak met goede moed en motivatie aan begin, en ik zie mezelf het project afwerken als het ware. In mijn geest heb ik een helder en duidelijk beeld van wat ik zal doen en van het afgewerkte resultaat en hoe dat er zal uitzien. Maar dan na een tijdje, vaak al na een aantal dagen wanneer ik er nog maar pas aan begonnen ben, begint er een vreemde ervaring in mezelf naar boven te kruipen.

Een ervaring van twijfel, gepaard gaande met gedachten van twijfel zoals 'waar ben ik eigenlijk mee bezig?', 'zal ik dit wel kunnen?', 'heb ik hier de vaardigheden en kennis eigenlijk wel voor?', 'is dit niet gewoon een dom idee dat op niets zal uitdraaien?', 'wie houdt ik eigenlijk voor de gek, ik weet niet eens fatsoenlijk waar ik mee bezig ben?', 'kan ik mezelf wel vertrouwen?', 'wie ben ik nu om van dit project een succes te maken?', enzovoort.

En dit project waar ik me aanvankelijk zo optimistisch en gemotiveerd en enthousiast om had gevoeld, is nu iets waar ik me volledig ontmoedigd, gedemotiveerd en onzeker over voel. En die ervaring van haast extreme negativiteit en desillusie is meestal  datgene wat leidt tot een uiteindelijk opgeven van het project.

Nu, om te begrijpen waarom dit zo gebeurt is het woord 'desillusie' interessant om te bekijken in deze situatie. En dit omdat de 'desillusie' waar de negatieve ervaringen van onzekerheid, ontmoediging en demotivatie op gebaseerd zijn, een gevolg is van de 'illusie' waar de positieve ervaringen van motivatie, moed en enthousiasme op gebaseerd waren.

Meer over waarom en hoe die ervaringen in het begin van het vormgeven aan een project gebaseerd waren op een 'illusie' in de volgende blog...

Dag 479: Is Opgeven een Vorm van Liegen tegen Mezelf?

Dit is een Verderzetting van "Dag 478: Wanneer Emoties Overweldigend Worden" - en in deze blog zet ik verder in het transformeren van een ervaring van een 'emotionele instorting'. Tot zover had ik vastgesteld dat, nadat ik een specifiek proces had bewandeld van het veranderen van deze emotionele ervaring - een proces van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctieve applicatie (hetgeen je kan lezen vanaf "Dag 436: Het Veranderen van een Reactie van Opgeven tegenover een Sportprestatie - Deel 1") - en ik geloofde dat deze ervaring niet meer bestond in mezelf omdat ik veel stabieler was geworden in de situaties waarin die emotionele ervaring doorgaans opkwam, werd het duidelijk dat dit patroon nog wel in mezelf bestond omdat het een paar dagen geleden toch opkwam in mezelf in een specifieke situatie.

Nu, aanvankelijk ging ik in een reactie van 'oh neen, ik heb gefaald!!!', waarin ik het hele proces dat ik tot dusver gewandeld heb in het water gooide alsof het niets waard geweest is en ik niets veranderd ben -- ik reageerde emotioneel op het emotionele patroon dat opkwam in mijn geest, waarin ik het dus erger maakte dan het in feite in werkelijkheid was.

Wat ik echter ondertussen heb vastgesteld, wanneer ik kijk naar wie ik ben nu in relatie tot mijn interne en externe realiteit in vergelijking met wie/hoe ik was voordat ik dit proces ben beginnen wandelen - is dat ik wel degelijk veranderd ben, ik ben op verschillende manieren veel stabieler geworden in mezelf en Ik geniet meer in de situaties waarin ik mij voorheen heel oncomfortabel voelde. Dus, het feit dat er in één moment een emotionele ervaring weer naar boven komt, wil absoluut niet zeggen dat er 'niets veranderd is' of dat 'al wat ik gedaan heb voor niets geweest is', neen, het is zelfs zo dat die reactie in mijn geest waarin ik onmiddellijk reageer met een gedachte van 'er is NIETS veranderd!' en 'het is allemaal voor niets geweest!' en 'ik heb gefaald!' -- dat is eerder een opzettelijke zelf-sabotage, waarin ik mezelf blindstaar op een eendimensionele gedachte en reactie in mezelf in relatie tot Wie ik Ben, maar dat is niet de realiteit.

De realiteit is dat ik zelf uitmaak precies hoe effectief mijn proces is en zal zijn - het feit dat ik die gedachten van 'ik heb gefaald' en 'het zal mij nooit lukken' en 'het maakt niets uit' geloof en vertrouw, wil enkel zeggen dat ik dit punt nog niet heb gerealiseerd voor mezelf --- namelijk dat IK dit proces bewandel. IK heb de beslissing gemaakt voor mezelf om mezelf te veranderen, dus IK zal er alles aan doen om ervoor te zorgen dat ik daadwerkelijk verander, vanbinnen en vanbuiten --- omdat IK mijn eigen leven in mijn handen heb.

Die emotionele reactie van 'ik heb gefaald!!' laat mij dus eerder een aspect zien van mezelf dat in mezelf bestaat waarin ik niet eerlijk ben met mezelf over waar ik eigenlijk mee bezig ben. Omdat, als ik werkelijk de absolute beslissing had gemaakt voor mezelf om te veranderen, en als ik werkelijk in en als die beslissing zou staan in mezelf, dan zou ik niet zo gereageerd hebben, dan zou ik in het moment zelf, wanneer ik het specifieke patroon zag opkomen in mezelf en ik mezelf in een reactie zag gaan, onmiddellijk gedacht hebben van 'ok, ik zie dat ik hier nog steeds op reageer, laat mij onderzoeken wat het is in mezelf dat ik nog niet heb overwogen, zodat ik dit patroon voor eens en voor altijd kan veranderen' --- omdat ik zou staan en bestaan in en als de levende beslissing die ik heb gemaakt voor mezelf om mezelf te veranderen.

Dus, uiteraard, als ik niet eerlijk ben met mezelf over waar ik eigenlijk mee bezig ben en waarom ik het doe, dan zal mijn proces ook niet zo effectief zijn als het zou kunnen zijn, omdat ik het niet ten volle uit doe --- ik doe het half-half en met verdeelde aandacht en focus. Net zoals ik doorheen mijn leven alles maar half-half gedaan heb - omdat ik nooit verantwoordelijkheid genomen heb voor wat ik doe in en met mijn leven.

Ik bedoel, mijn ervaring tijdens mijn kindertijd en mijn pubertijd en zelfs jong-volwassenheid, in relatie tot hoe ik mijn leven leidde en de dingen die ik deed, zoals schoolwerk, studies, hobbies en zelfs de relaties die ik opbouwde met mensen - was dat ik het allemaal deed omdat ik het gevoel had dat ik dat 'moest'. Ik deed het omdat ik dacht dat ik het moest doen om mijn ouders en familie tevreden te maken over mij. Ik deed het uit angst dat als ik het niet doe, ik niet zal kunnen overleven. En het is die ervaring van angst om te sterven en meer speciek angst om te verliezen wat ik 'heb' als datgene waar ik mezelf mee gedefinieerd heb in mijn leven, mijn geld, mijn spullen, mijn positieve gevoelens, die mijn hele leven bepaald en overheersd heeft --- waardoor ik, als ik terugkijk op wie of waar ik eigenlijk werkelijk was in mezelf doorheen mijn leven in relatie tot hoe ik mijn eigen leven leidde, vaststel dat ik nooit eigenlijk werkelijk geleefd heb - ik heb nooit werkelijk mezelf uitgedrukt in deze wereld, aangezien al wat ik deed aangedreven was door een ervaring van angst in de plaats van dat ik mezelf aandreef in het uitdrukken van mezelf.


Wordt Vervolgd in Dag 480

Dag 436: Het veranderen van een Reactie van Opgeven tegenover een Sportprestatie - Deel 1 - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2014/01/dag-436-het-veranderen-van-een-reactie.html#sthash.eldmFqQq.dpuf

Dag 475: Het Transformeren van een Emotionele Ervaring van Opgeven - Evaluatiefase Deel 4

Dit is een verderzetting van "Dag 474: Het Transformeren van een Emotionele Ervaring van Opgeven - Evaluatiefase Deel 3" - waarin ik mij heb gerealiseerd dat ik blijf reageren in en op hetzelfde patroon dat opkomt in mijn geest en gedachten, omdat ik mezelf heb afgescheiden van het patroon en superieur heb geplaatst door te denken dat ik op de één of andere manier beter ben als er geen gedachten of emoties of gevoelens in mijn geest bestaan in verband met competeren en opgeven - 'beter' in de zin van 'superieur'.

Dit is dus de dimensie die ik heb ontdekt en gevonden wanneer ik keek naar en onderzocht hoe en waarom het is dat de specifieke emotionele patronen mij nog overmeesteren nadat ik een heel proces had afgelegd in schrijven en fysieke toepassing om die patronen te stoppen. Ik bedoel, mijn eerste reactie, wanneer ik het patroon zag opkomen en ik zag mezelf eringaan, was onmiddellijk een vorm van zelf-beoordeling, vanaf het moment dat ik mezelf in de emotionele ervaring zag gaan van kwaadheid en frustratie omdat ik aan het verliezen was in een squash wedstrijd. In mijn gedachten ging het van 'hey, waarom reageer ik hierop?', 'ik dacht dat ik deze emotionele reacties/ervaringen gestopt had?'.

Wat in deze situatie dus eigenaardig was, in hoe ik reageerde op wat er in mezelf aan het gebeuren was, als dit specifieke patroon van gedachten en gevoelens en emoties dat activeerde in mezelf als reactie op de specifieke situatie waarin ik aan het verliezen was in een wedstrijd - is dat ik als het ware in mezelf 'niet aanwezig' was, vanuit het perspectief dat ik niet in mijn eigen schoenen stond --- ik stond in mezelf aan de zijlijn toe te kijken en gade te slaan en te observeren wat er in mezelf aan het gebeuren was - en ik Liet het Gebeuren.

Ik stond erbij en ik Keek ernaar - dus, geen wonder dat dat patroon dat opkwam in mezelf mij 'overmeesterde' en mij hetzelfde straatje instuurde waar ik doorgaans altijd inga ten gevolge van dit energetische reactie-patroon dat telkens opkomt in mezelf als reactie op een situatie waarin ik tot de vaststelling kom dat ik aan het verliezen ben of dat ik iets wil dat ik maar niet kan krijgen/hebben --- omdat, ik stond niet op in mezelf, ik stond niet in mezelf om te zeggen van 'neen, dit is niet wie ik ben'. Ik had mezelf afgescheiden van mezelf door het patroon dat opkwam in mijn geest als gedachten, gevoelens en emoties in de context van winnen en verliezen en vergelijking, te beoordelen als iets slecht of negatief of iets dat er niet hoort te zijn.

En, door dat deel van mezelf dat opkomt in mezelf te beoordelen - wat ik daarin deed was feitelijk als het ware mezelf naar de achtergrond duwen van mezelf, zodat ik in een positie sta van het observeren van mijn interne werkelijkheid, maar zonder enige macht of authoriteit in relatie tot wat ik zie opkomen in mijn interne werkelijkheid --- ik reageer enkel op wat het is dat ik zie, door bijvoorbeeld in mijn gedachten te gaan reageren met gedachten van 'oh neen, wat nu?' of 'dit kan niet' of 'dit wil ik niet' of 'dit is niet goed' of wat dan ook.

Terwijl, als ik gewoon aanwezig zou zijn in mezelf, in en als ademhaling, in mijn fysieke lichaam --- dan zou ik staan als een punt van authoriteit en macht in mezelf -- en als er dan specifieke gedachten of emotionele reacties opkomen in mezelf, dan kan ik zelf in dat moment in en als mezelf de beslissing maken in relatie tot die gedachten, gevoelens en emoties of ik deze mentale constructen en energetische ervaringen al dan niet zal toelaten in mezelf of niet - omdat ik HIER ben, Aanwezig in mezelf, en dus Ik Beslis wie ik ben in en als mezelf.

In die context en vanuit dat perspectief is werkelijk niets dat opkomt in mijn geest, in de vorm van gedachten, gevoelens of emoties - in wezen 'slecht' of 'negatief' of 'goed', van zodra er zulke beoordelingen opkomen in mezelf dan moet ik mij ervan gewaar zijn dat ik mezelf heb afgescheiden in en van mezelf en dat ik ergens in mijn geest mezelf heb afgesloten en opgesloten in een gesloten ruimte waarin ik mezelf zit te observeren in de plaats van een aanwezige 'participant' te zijn in mijn eigen lichaam.

Omdat, als ik aanwezig ben in en als mezelf - en er komt een gedachte of een gevoel of een emotie op, dan kan ik er antwoord op geven in de zin van 'ja' of 'neen', simpel -- er komt iets op in mezelf, en, in de plaats van te Reageren - hetgeen altijd getriggerd wordt door Beoordelingen - Geef ik eerder Antwoord, omdat, ik blijf stabiel in mezelf, ik blijf aanwezig in mezelf en vanuit die zelf-aanwezigheid en interne stabiliteit kijk ik naar wat het is dat opkomt in mezelf, onderzoek ik het en neem ik een beslissing in relatie tot of ik dit al dan niet zal aanvaarden in mezelf.


Wordt Vervolgd in Dag 476