Dag 802: "Ik heb niets te zeggen..."

In het lezen van de blog Day 513: Nothing to Say alsook de daarop volgende blogs realiseerde ik me dat hetzelfde patroon als waar de auteur over schrijft ook in mezelf bestaat. Namelijk het patroon van vaak het gevoel te hebben in conversaties dat ik 'niets te zeggen heb' en over het algemeen de neiging te hebben om stilzwijgend te zijn en eerder te observeren of te wachten op wat anderen te vertellen hebben dan me zelf uit te drukken.

En de dimensie die voor mij specifiek naar voren kwam in dit patroon is de gewoonte om, in een conversatie met iemand terwijl de ander aan het praten is, in mijn geest te gedachten te entertainen in verband met wat ik zal zeggen als antwoord op de persoon. Dit is meestal wat ik doe binnenin mezelf wanneer ik in een gesprek ben met een ander, is namelijk dat ik mij zorgen ga maken over wat ik zal zeggen, vanuit een angst dat het gesprek zal stilvallen, angst dat ik niets te zeggen zal hebben en angst dat het 'vreemd' zal aanvoelen als/wanneer ik niets te vertellen heb.

Wat ik echter beseft heb is dat ik zo in een vicieuze cyclus terecht geraak aangezien ik door mij zorgen te maken over wat ik zelf zal zeggen, vergeet te luisteren naar wat de persoon in feite aan het vertellen is hetgeen dan op zich weer die angst voedt van zelf niet te weten hoe ik zal antwoorden eenmaal hij/zij gestopt is met praten.

Wat ik in dit patroon ook zie is dat het een enorm oppervlakkige manier is om conversatie te hebben met mensen. Ik bekommer me immers enkel om die oppervlakkige 'sociale manieren' en gebruiken en denk enkel aan mezelf, aan wat de ander over mij zal denken, hoe ik mij zal uitdrukken en gedragen en wie/hoe ik ben in het gesprek. Zo leer ik de ander echter niet kennen, noch sta ik hen toe mij te leren kennen aangezien ik mezelf alsook het gesprek zelf en de ander persoon verschuil achter dat 'sociale gedrag' en die 'sociale codes' die ik belangrijker schijn te vinden dan de eigenlijke inhoud van het gesprek zelf.

Wat het beste zou zijn voor mezelf alsook de ander is om onvoorwaardelijk te luisteren, zonder dat er gedachten op de achtergrond van mijn geest bewegen en zonder dat ik door allerlei zorgen en angsten in mezelf gepreoccupeerd ben. Het gaat erom dat ik luister en aanwezig ben in en als een oprecht geven om de ander, zodat ik niet enkel luister maar vooral ook HOOR wie de persoon eigenlijk is vanbinnen. Willen we immers niet allemaal een luisterend oor. Niet enkel in de zin van iemand waar we onze problemen aan kunnen vertellen maar vooral iemand die werkelijk om ons geeft. Iemand die ons ziet voor wie we zijn. Dit is wat ik voor mezelf wil dus is het vanzelfsprekend dat het dan ook mijn verantwoordelijkheid is om te geven aan anderen wat ik wil voor mezelf.

Dag 631: Is Zoeken naar Zin Eigenlijk het Creëren van Zinloosheid?

In de voorgaande blog had ik een situatie besproken en uiteengezet waarin ik een persoon in mijn omgeving ervoer als 'moeilijk' en het gesprek dat ik met hem had als 'uitputtend', en waarvan ik nadien had ingezien hoe die ervaring van 'moeilijkheid' en 'uitputtendheid' in wezen wees op een punt dat in mezelf mezelf bestaat maar dat ik nog niet veranderd heb en hetgeen ik in mezelf dus ervaar als 'moeilijk' en 'uitputtend'. Deze persoon in mijn realiteit liet me dit punt gewoon zien en dus ervoer ik dat punt in hem op precies dezelfde manier als hoe ik het punt in mezelf ervaar.

Dus terwijl ik hem definieerde en ervoer als een 'moeilijk persoon'  omwille van hoe hij zichzelf aan het ervaren was, namelijk als doelloos, richtingloos en apatisch, was ik eigenlijk die ervaringen die op onderbewust niveau in mezelf bestaan in hem aan het projecteren zodat ik in dat moment niet zou zien dat waar ik eigenlijk op aan het reageren mezelf was.

Ik ervoer het dus als een geschenk wanneer ik op het einde van ons gesprek besefte dat de oplossing tot 'zijn' probleem was om gewoon te beginnen aan het doen van de dingen die hij aan het uitstellen was. Terwijl, waar het gesprek over ging was in feite ik die hem probeerde te overtuigen van het 'nut' en het 'doel' en het 'waarom' hij zou moeten beginnen aan datgene wat hij aan het uitstellen was. Dit was een geschenk voor mij omdat ik me realiseerde dat ik in het oplossen van 'zijn' probleem, tegelijkertijd mijn probleem aan het oplossen was, omdat hetzelfde patroon van het eerder nadenken over wat ik zou of zal doen, dan het eigenlijke doen op zich ook in mezelf bestaat.

En het fascinerende is dat ik in mijn pogingen om dit patroon op te lossen voor mezelf, heb geprobeerd om erover te schrijven, en erover na te denken, en manieren te vinden om ten eerste te begrijpen waarom en hoe het is dat het patroon van apathie in mezelf bestaat en waarom en hoe het is dat ik mezelf tegenhoudt en onderdruk in mijn fysieke zelf-beweging en ten tweede mezelf zover krijgen om mezelf van dit zelf-saboterende nadenken en mijmeren naar een daadwerkelijk doen te krijgen.

Terwijl, in al dat 'proberen' om dit patroon te veranderen, besefte ik niet dat ik eigenlijk net bezig was te participeren in het patroon zelf, namelijk het 'dansen rond de pot' en het 'proberen' en het 'nadenken' en 'stil staan' en twijfelen in de plaats van simpelweg te bewegen en te 'doen' zonder noodzakelijkerwijs eerst in mijn geest te gaan.

Ik bedoel, zelf-beweging is in wezen iets enorm simpel, en door na te denken ontstaat er de neiging om dingen complex en ingewikkeld te maken, simpelweg door de daad van het richten van mijn gewaarzijn in mijn geest, in de plaats van met mijn gewaarzijn 'hier' te zijn, in de fysieke handeling zelf. Dus, als je dan gaat beginnen nadenken over hoe te stoppen met nadenken en eerder gewoon te 'doen', dan zet je jezelf ook klem.

Wat ik in dit proces van het stoppen van dit patroon van apathie nooit heb beseft is dat, om te beginnen met bewegen en 'doen' en mezelf richting geven in de fysieke realiteit, is er geen 'begrijpen' nodig. Het bewegen is niet iets dat zal voortvloeien uit het nadenken of het begrijpen. Maar dat is echter wel wat ik steeds in mijn onderbewustzijn heb gelooft, namelijk dat ik maar het 'hoe' en 'waarom' van mezelf moet begrijpen en dat mijn fysieke lichaam zich vanzelf zal corrigeren en vanzelf in gang zal schieten.

Wat ik echter niet heb begrepen en ingezien is dat zelf-beweging in het fysieke lichaam een bewuste beslissing moet zijn en dat het lichaam enkel beweegt op basis van opzettelijke en bewuste Instructie. Dus als ik mijn macht weggeef aan mijn geest door te geloven en te veronderstellen en verwachten dat mijn lichaam op de één of andere manier wel in beweging zal komen, en zolang ik besta in een staat van 'wachten', dan is er geen 'instructie' en dan zal mijn lichaam dus ook niets doen omdat ik niet aanwezig ben en die positie inneem om mijn lichaam in het moment zelf richting te geven.

Dag 630: Hoe zijn 'Moeilijke Personen' in Wezen Verborgen Geschenken?

Ik had een gesprek met iemand dat ik ervoer als 'moeilijk' in de zin dat de persoon in kwestie in een ervaring van besluitloosheid zat en ik niet wist wat te doen of te zeggen om de persoon uit dat punt te halen. Ik bedoel, het hele gesprek ging in feite over het wel of niet doen van iets, en het nut en de zin van het doen van dat iets, en het nut en de zin van het leven, etcetera.

En dan op het eind van het gesprek besefte ik dat we al die tijd aan het praten en mijmeren waren over het 'doen', dat we al die tijd in feite gespendeerd hadden kunnen hebben aan het daadwerkelijk doen van datgene waar we de zin van aan het bespreken waren. Vanaf het begin van het gesprek had ik simpelweg kunnen zeggen van 'hey, waarom doen we het niet gewoon?!', 'waarom beginnen we er niet gewoon aan?!'. Maar in de plaats daarvan liet ik mezelf meevoeren in een heel gesprek waarin ik die persoon probeerde te overtuigen van de 'zin' van het 'doen' van de specifieke taak. Een gesprek waar ik mezelf uiteindelijk uitgeput door voelde.

Ik voelde dat ik in een emotionele reactie was gegaan omdat ik druk in mijn hoofd ervoer, er stond een frons op mijn voorhoofd , er was spanning in mijn middenrif en ik was vaak aan het zuchten. En omdat ik van het gesprek een emotionele ervaring maakte, voelde ik mij nadien dan ook uitgeput.

Wanneer ik dan keek naar en onderzocht waarom het was dat ik reageerde, zag en besefte ik dat ik eigenlijk reageerde op een punt dat ik zag in de ander persoon dat ik herkende in mezelf. Een punt waar ik zelf ook vaak mee te maken heb in mezelf maar wat ik op dit moment in het gesprek met deze persoon niet meteen zag. Ik zag dat punt in hem, maar besefte niet dat de reden waarom ik reageerde op het punt in hem, is omdat het eigenlijk ook in mezelf bestaat en omdat het een punt is dat voor mezelf in feite ook nog steeds 'verborgen' is, in de zin van dat ik erin participeer en dat ik het aanvaard alsof het is 'wie ik ben'.

Dit punt zijnde het praten, en met andere woorden 'denken' en 'mijmeren' over het 'doen' van dingen, in de plaats van het gewoon te doen. En mezelf in feite tegenhouden en saboteren in mijn zelf-beweging en in het 'doen' van dingen, door eerder de neiging te hebben om te zitten en na te denken en in een soort van apatische staat te verkeren.

En dus, omdat ik mij zelf nog niet volledig gewaar was van hoe ik zelf in dit specifieke 'patroon' besta in mijn geest, reageerde ik op dat patroon dat ik herkende in een ander en had ik het gevoel dat ik niet goed wist hoe ermee om te gaan. Dus, net zoals ik met hem op het einde van ons gesprek besefte dat de oplossing tot dit patroon is om simpelweg de stap te zetten om te 'doen' in de plaats van erover na te denken en te praten en tijd te verspillen met het mijmeren over het 'nut' en de 'zin' van dingen, is dit ook de oplossing voor mezelf.

Ik ben dus zeer dankbaar dat ik dit patroon als het 'probleem' dat in mezelf bestaat en ook de 'oplossing' heb kunnen ontdekken door middel van dit gesprek met deze persoon maar ook door middel van het toepassen van zelf-eerlijkheid, zoals namelijk het besef dat wanneer ik reageer op iemand anders, en wanneer ik iemand anders ervaar als 'moeilijk', dan laat dit een punt zien dat in mezelf bestaat waar ik zelf nog geen oplossing voor gevonden heb en dat ik dus ervaar als 'moeilijk'. De persoon waar ik op reageer representeert als het ware enkel dit punt in mijn wereld. Deze 'moeilijke' momenten zijn dus als het ware een geschenk voor mezelf om te leren hoe ik bepaalde punten in mezelf kan veranderen en hoe ik oplossingen kan vinden voor problemen die ik ervaar.

Meer in de volgende blog...