Dag 811: De Relatie met Jezelf Opbouwen

Ik heb er doorheen mijn leven steeds een patroon en gewoonte van gemaakt om snel te denken dat mensen mij "niet leuk vinden" of "mij afwijzen". Ik voelde mij dan als reactie op die gedachten onzeker en emotioneel over mezelf. Vooral in mijn romantische relaties is dit patroon een probleem gaan blijken. Als je een intieme relatie aangaat met iemand is het immers de bedoeling dat je samen in die relatie staat als twee gelijken.

Als er dan een van de twee zich echter continu inferieur gaat opstellen door in onzekerheid te gaan en dan de ander subtiel gaat beschuldigen van "jij ziet me niet meer graag" of "je houdt niet meer van mij" dan ontstaat er onstabiliteit in de relatie omdat de ander dan ook in een bepaalde positie wordt geplaatst van zich schuldig te moeten gaan voelen om zaken waar hij/zij niet eens schuldig aan is bij wijze van spreken.

Deze gewoonte was zo deel gaan uitmaken van mezelf dat ik het volledig automatisch was gaan doen. Zelfs wanneer ik me er niet bewust van was, was het toch iets dat ik op de achtergrond in mijn geest aan het doen was. Het was alsof ik steeds klaar stond om mij onzeker te gaan voelen en om bepaalde acties of woorden van mijn partner of andere mensen in mijn omgeving te interpreteren als "hij/zij vindt me niet meer leuk" en "hij/zij wijst me af", om me dan onzeker, minderwaardig en droevig te gaan voelen.

Het is pas de laatste tijd dat ik me werkelijk ben gaan realiseren dat wanneer die gedachten en ervaringen in mezelf naar boven komen, het me eigenlijk laat zien wat IK ZELF in mezelf toesta te bestaan. Ik ben het met andere woorden die mezelf kwets door in die emotionele ervaringen van onzekerheid, minderwaardigheid en droefheid te gaan, niemand anders doet dat. Ik ben het die reageert op die gedachten van "ik wordt afgewezen" met die emotionele ervaringen en ik ben het zelfs die die gedachten in mijn eigen geest fabriceert als interpretaties van wat er in mijn omgeving en realiteit aan het gebeuren is.

Ik ben mezelf er vaak op aan het betrappen dat ik mezelf op die manier "kwets" en ben mijn eigen verantwoordelijkheid gaan inzien als zijnde de beslissing en de keuze die ik zelf maak om mezelf even in die gedachten en emoties te verliezen in de plaats van binnenin mezelf stabiel te blijven en mezelf onvoorwaardelijk te ondersteunen.

Wanneer ik zie dat ik mij droevig, onzeker en/of minderwaardig begin te voelen, pas ik dan ook onmiddellijk zelf-vergeving toe om mezelf er zo snel mogelijk weer uit te halen in het besef en het begrip dat niemand het mij aandoet behalve mezelf. Ik ben het die de keuze maakt om mij zo te voelen en aldoende mezelf te kwetsen, dus kan ik evengoed er niet ingaan en stabiel blijven in ondersteuning van mezelf.

Dag 798: Samenzijn met de Feestdagen - Van Traditie naar Zelf-Expressie

Ter navolging van Dag 797: De Principes van Kerstmis: Van Probleem naar Oplossing kijk ik in deze blog naar de woorden die steeds verscholen lagen in de idee van Kerstmis en die de sleutel zijn tot het transformeren van Kerstmis van een idee naar een echte expressie van mezelf. Dit door te onderzoeken hoe het is dat ik die woorden - zoals vrijgevigheid, samenzijn, geven om elkaar en liefde - zelf als ideeen in mijn geest heb laten bestaan in de plaats van ze een echte levende expressie van mezelf te maken.

In deze blog kijk ik specifiek naar het woord "samenzijn". Dit is een van die woorden die ik steeds heb geassocieerd met Kerstmis en waartegenover ik steeds een weerstand ervoer. Ik dacht steeds dat de weerstand die ik ervoer was omdat het samenzijn met familie gedurende de kerstperiode 'vals' en een 'leeg gebaar' was en dat we enkel samenkomen met kerstmis omdat we ergens het gevoel hebben dat we 'moeten' om de traditie in stand te houden, niet omdat we werkelijk van elkaar houden.

Dat is althans hoe ik het zag door de ogen van mijn geest, waarin ik dus geen verantwoordelijkheid nam voor waar die perceptie en ervaring in de eerste plaats vandaan kwam en hoe wat ik zag om mij heen eigenlijk meer vertelde over wie ik ben vanbinnen en wat ik in feite zou moeten veranderen in en aan mezelf.

Met betrekking tot het samenzijn met familie tijdens Kerstmis was het probleem dus niet de traditie zelf, maar eerder hoe ik dat samenzijn in mijn geest definieerde en hoe ik het woord 'samenzijn' zelf definieerde. En ik moet maar even kijken naar waar ik mensen van beschuldigde - het blindelings volgen van traditie en het uitdrukken van lege gebaren - om te ontdekken wie ik eigenlijk zelf was in relatie tot het woord 'samenzijn'. Als ik eerlijk ben met mezelf dan kan ik immers zien hoe ik zelf in het samenzijn met mensen, de neiging heb om mijn eigen expressie te onderdrukken.

Hoe ik het woord samenzijn gedefinieerd heb, is geassocieerd met het woord 'sameness', namelijk de idee dat het de bedoeling is dat wanneer ik samen ben met mensen dat ik dan 'hetzelfde' moet zijn als de mensen om mij heen. In mijn geest definieerde ik samenzijn in en als een soort van sociaal construct waarin ik me in mijn expressie moet aanpassen aan en in lijn plaatsen met de mensen waar ik mee samen ben en als het ware moet laten zien en bewijzen dat ik 'hetzelfde' ben als iedereen in hoe ik mij gedraag, hoe ik eruit zie, hoe ik denk en hoe ik mij voel.

Mijn weerstand tegenover het 'samenzijn' was dus eerder afkomstig vanuit mijn onderdrukking van mijn unieke expressie en zelf - omdat ik samenzijn definieerde in en als zelf-onderdrukking en -ontkenning in de plaats van het woord samenzijn te leven op een manier die het beste is voor mezelf en daarbij ook mijn omgeving. Zo een manier is bijvoorbeeld het leven en beleven van het samenzijn met anderen als een viering van elk ieders unieke en authentieke expressie in de plaats van een onderdrukking van uniekheid en authenticiteit.

Hierin vindt ik het woord 'togetherness' meer ondersteunend, omdat de term 'to gather' erin vervat zit - 'to gather' als in 'verenigen'. En het woord verenigen betekent voor mij het samenkomen van individuele wezens als individuele en unieke expressies, in de realizatie dat we allen één zijn. We moeten niet hetzelfde zijn, op elkaar lijken en hetzelfde denken teneinde een schijnbare samenhorigheid te creeren. De echte samenhorigheid ligt immers in het feit dat we vanbinnen hetzelfde zijn. We hebben dezelfde kern, dezelfde wezenlijkheid die één en gelijk is in ons allen. We zouden dus elkaars uniekheid moeten vieren, in de plaats van te streven naar 'hetzelfde zijn'.

Dag 797: De Principes van Kerstmis: Van Probleem naar Oplossing

Lange tijd heb ik feestdagen zoals Kerstmis in mijn geest gezien en beoordeeld als valse en lege rituelen en tradities. Elke keer het weer die tijd van het jaar was om kerstkaartjes, kerstwensen en kerstcadeautjes uit te sturen, was er steeds die ervaring van weerstand in mezelf en de gedachte dat het allemaal lege gebaren zijn. Wat bedoelen we zelfs wanneer we zeggen "Beste wensen", en menen we eigenlijk wel wat we zeggen tegen elkaar?

Het kopen, geven en ontvangen van cadeautjes leek in mijn ogen meer te gaan om het blindelings volgen van traditie hetgeen op zich meer leek te draaien om het negeren van de echte problemen in deze wereld zowel als in ons eigen leven dan de principes van vergeving, geven om elkaar en het creeren van een betere wereld waar Kerstmis zogezegd aanvankelijk op gebaseerd was.

Wat ik echter geleerd heb in mijn proces van zelf-creatie en zelf-realisatie is dat hoe ik dingen zie - en vooral wanneer er emotionele reacties zoals weerstand mee verbonden zijn - gaat nooit om datgene waar ik op reageer als wat schijnbaar buiten mezelf bestaat. Mijn reacties laten me steeds een eigenschap van mezelf zien dat ik nooit onder ogen gekomen ben en waar ik nooit verantwoordelijkheid voor genomen heb.

In dit geval lieten mijn reacties in verband met Kerstmis mij die principes en expressies zien die ik zelf nooit heb geleeft. In de plaats van dat ik dus verantwoordelijkheid nam voor mezelf om ervoor te zorgen dat ik besta als het levende voorbeeld ben van hoe ik zou willen dat Kerstmis geleeft wordt in deze wereld, was ik de wereld en de mensen om mij heen aan het beschuldigen. Ik was mezelf ervan aan het overtuigen dat het probleem met Kerstmis in andere mensen lag en in de samenleving, zonder dat ik zag dat het echte probleem in en als mezelf bestond.

Ik verkeek me immers steeds op wat er schijnbaar allemaal mis en verkeerd was en ging daardoor in een staat van klagen, afkeuren en reageren in mezelf, in de plaats dat ik eerst en vooral een kijkje nam naar mezelf en mezelf de vraag stelde of ik zelf eigenlijk aan het leven was wat ik van mijn omgeving verwachtte in relatie tot Kerstmis.

Het is immers mijn verantwoordelijkheid als mens in deze wereld om te leven als de oplossing die ik wil zien in de wereld, in de plaats van deel uit te maken van het probleem - en dat werkt niet door de schuld en verantwoordelijkheid buiten mezelf te leggen. Het is makkelijk om de wereld te beschuldigen van niet te veranderen en niet te bestaan als de beste versie van zichzelf dan die taak op mezelf te nemen om de beste versie van mezelf te worden.

Het is aan mij om te onderzoeken hoe ik al de principes verbonden met Kerstmis die volgens mij steeds 'leeg' waren, zoals vreugde, samenhorigheid/samenzijn en geven om elkaar zelf te belichamen en te leven en Kerstmis op die manier echt en werkelijk betekenisvol te maken.

Dag 791: De Hersenspinsels die onze Herinneringen zijn

Telkens wanneer ik terugdacht aan herinneringen met mijn vader, kreeg ik altijd de indruk en kwam ik steeds tot de conclusie dat hij nooit werkelijk om mij gaf. Hij had de neiging om nogal kritisch of beoordelend te zijn en de dingen te benaderen vanuit een eerder kritische/beoordelende en meer 'negatieve' hoek. Wanneer ik dan kijk naar de herinneringen die ik heb waarin ik ervoer dat hij mij bekritiseerde of beoordeelde, kwam ik steeds tot de conclusie dat 'hij mij gewoon niet graag had', dat hij mij niet wilde of niet echt om mij gaf.

Ik heb zelfs mijn eigen interne beleving en dan voornamelijk in relatie tot mannen in mijn leven opgebouwd rond dit geloof dat 'mijn vader mij niet wilde en niet om mij gaf', waardoor ik mij in een relatie met een man bijvoorbeeld zeer snel afgewezen voel en zeer snel de ervaring krijg dat hij niet echt om mij geeft, hetgeen dan zorgt voor allerlei emotionele uitbarstingen of nefaste gedragspatronen vandien.

Het was echter pas recentelijk, terwijl ik zelf-vergeving aan het toepassen was in verband met een gerelateerd punt, dat ik tot het inzicht kwam dat mijn conclusie, perceptie en ervaring van 'mijn vader geeft niet om mij' nooit waar geweest is en in wezen al die tijd een leugen is die ik mezelf heb verteld.

Ik verkeek me namelijk steeds op 'wie hij was' in zichzelf, in zijn geest. Ik nam zijn beoordelingen die soms naar boven kwamen en de eerder negatieve ingesteldheid waarmee hij naar dingen keek, persoonlijk en nam dit aan als een teken dat hij geen 'liefde' had voor mij. ik definieerde 'liefde' als een gevoel, een positieve manier van het kijken naar dingen. Aldus veronderstelde ik dat aangezien hij niet naar mij kijkt vanuit die positieve ingesteldheid dat wil zeggen dat hij mij niet liefheeft en dus niet om mij geeft.

Wat ik niet zag was hoe hij, ondanks zijn eigen geest, toch steeds zijn best deed om een goede vader te zijn, om alles juist en correct te doen, om zijn kinderen te geven wat ze nodig hebben en om er steeds voor hen te zijn. Het was ik die als het ware onrealistische verwachtingen en ideeen had in mijn geest in verband met wie of hoe hij als vader zou moeten zijn. En het was in die verwachtingen en ideeen dat ik geen rekening hield met de realiteit van wie hij was en hoe hij zo geworden is.

Hij had zelf namelijk een verleden waarin hij die bepaalde persoonlijkheid in zichzelf had opgebouwd van het eerder kritisch en negatief kijken naar dingen, dit was een resultaat van zijn relatie met zijn vader, zijn ouders en zijn omgeving doorheen zijn leven. En hier was ik als het ware aan het verwachten dat hij dat allemaal zomaar kan veranderen om te voldoen aan mijn verwachtingen en ideaalbeelden van wat of hoe een vader zou moeten zijn of wat 'geven om' wil zeggen in de relatie tussen vader en kind.

Ik besefte niet dat werkelijk geven om wil zeggen dat ondanks wie hij geworden is in zijn eigen leven, persoonlijkheid en herinneringen, ondanks zijn eigen geest, hij steeds toch moeite gedaan heeft om op fysiek vlak zijn kinderen de ondersteuning te bieden die ze nodig hebben en om een goede vader te zijn. Hij had het gereedschap en gewaarzijn misschien niet om zijn eigen geest aan te pakken en bepaalde emotionele of gedachtenpatronen te veranderen, maar hij deed wel altijd zijn best om in zijn eigen capaciteit te doen wat hij nodig achtte om te geven om en te zorgen voor zijn kinderen.

Wat ik met andere woorden heb beseft is dat echt 'geven om' niet te maken heeft met gevoelens of bepaalde instellingen, maar eerder wil zeggen dat je als individu je best doet om, in je eigen capaciteit, te doen wat nodig is om er te zijn voor anderen en om ondersteuning te bieden. En het was door dit in te zien dat ik besefte dat de gedachte die ik mijn hele leven heb meegedragen dat 'mijn vader niet om mij gaf' in feite een leugen geweest is en dat het eerder ikzelf was die nooit inzag wat 'geven om' eigenlijk echt wil zeggen.

Dag 763: Hoe Betrouwbaar zijn Gevoelens Eigenlijk?

Door in de voorgaande blogs te onderzoeken hoe ik het woord 'diepgang' geleeft heb doorheen mijn leven, heb ik nogmaals ondervonden hoe belangrijk het is om woorden te herdefiniëren. Zo heb ik onlangs ook beseft hoe ik mezelf had vastgezet in het leven van woorden zoals 'appreciatie', 'interesse' en 'fascinatie' op een manier die in feite zeer compromitterend was in mijn relatie met mezelf alsook mensen om mij heen. Ik had voordien nooit ingezien dat hoe je jezelf en je relaties met anderen ervaart zeer veel afhangt van de woorden die je leeft en hoe je die woorden leeft, dus onderzoekte ik ook nooit echt hoe dat eigenlijk in elkaar zit.

Het was pas wanneer ik dan een bepaalde ervaring die steeds in mezelf bleef naar boven komen ging onderzoeken vanuit het oogpunt deze ervaring eindelijk te kunnen verwerken, dat ik besefte dat de ervaring gewoonweg gebaseerd was op specifieke woorden die ik aan het leven was en dan voornamelijk op de invulling van die woorden die ik in mezelf had laten bestaan. Had ik met andere woorden ooit stilgestaan bij wie ik ben vanbinnen en gekeken naar welke woorden ik leefde en hoe ik deze woorden leefde, dan had ik ook nooit deze welbepaalde ervaring in mezelf gecreëerd.

Ik merkte bijvoorbeeld dat ik, elke keer wanneer ik een bepaald persoon in mijn omgeving zag of tegenkwam of zelfs wanneer ik aan die persoon dacht, ik steeds op dezelfde manier reageerde met een bepaald gevoel van opwinding hetgeen aanvoelde als een soort van 'verliefd zijn'. Op rationeel vlak redeneerde ik dan steeds dat het eigenlijk absurd is voor mij om mij zo te ervaren omdat ik zeer gelukkig ben met mijn huidige partner en ik ook absoluut niet op zoek ben naar iets of iemand meer, beter of anders. Telkens wanneer die ervaring van 'verliefdheid' in mezelf naar boven kwam, reageerde ik er dan ook op met een soort van schok en een achterliggende gedachte van 'waarom voel ik mij in godsnaam nu zo?!!', waarin ik in feite niet wilde aanvaarden dat dit de ervaring was die in mezelf naar boven kwam aangezien het op rationeel vlak geen steek hield.

Wanneer ik dan bemerkte dat de ervaring toch aanhield en niet zomaar weg te redeneren viel, paste ik het gereedschap van schrijven toe om te onderzoeken wat de ervaring in mezelf eigenlijk op gebaseerd was. Zo stelde ik vast dat die ervaring die ik aanvankelijk veralgemeende onder de noemer van 'verliefdheid', eigenlijk meer een soort van appreciatie, fascinatie en interesse was in relatie tot deze welbepaalde persoon. En dit omdat ik steeds bepaalde kwaliteiten, uitdrukkingen en eigenschappen had gezien in hem die ik in mezelf niet herkende, waardoor ik mij dan gefascineerd en geïnteresseerd voelde zowel als een appreciatie ervoer voor de schijnbaar 'unieke eigenschappen' die ik in hem leek te zien.

En het was wanneer ik deze woorden kon benoemen - van 'fascinatie', 'interesse' en 'appreciatie' - en deze woorden en mijn beleving ervan in vraag ging stellen, dat ik inzag hoe ik deze woorden steeds heb geleeft in de context van hoe ik mij VOELDE. Ik had met andere woorden nooit werkelijk zelf op bewuste wijze invulling gegeven aan bijvoorbeeld het woord 'appreciatie' en wat dit woord voor mij op concrete wijze betekent; ik liet dit woord invullen door de gevoelens die van ergens diep binnenin mezelf zomaar naar boven leken te komen telkens wanneer ik die persoon zag. Het probleem met gevoelens is dan dat ik net niet echt weet waar ze vandaan komen, hoe ze bestaan en waarom ik ze net voel en dan gaan ze soms nog compleet tegen de rede in en zijn ze rechtuit onpraktisch en zelfs potentieel schadelijk.

Ik begreep dat ik nooit verantwoordelijkheid had genomen om zelf invulling te geven aan de woorden die ik leef in relatie tot bepaalde personen en omstandigheden en dat ik daardoor mezelf zomaar had laten sturen en bepalen door dingen zoals gevoelens door er steeds maar te zijn vanuit gegaan dat gewoon omdat een gevoel vanuit mezelf komt, het daarom ook te betrouwen is en het beste met mij voor heeft. Terwijl ik bijvoorbeeld in deze situatie in verband met de gevoelens van appreciatie, interesse en fascinatie die ik ervoer tegenover iemand, zag dat deze gevoelens eigenlijk volledig willekeurig waren en in wezen niets te maken hadden met wat woorden zoals appreciatie, interesse en fascinatie eigenlijk echt betekenen.

Wordt vervolgd in Dag 764

Dag 756: De Onmogelijkheid om te Leven volgens Idealen in een Wereld van Verandering

Maar in die wereld die vraagt om flexibiliteit, openheid en ruimdenkendheid - om niet te zeggen een gewilligheid om los te laten van het verleden en nieuwe manieren te vinden om samen te leven - is er tegelijkertijd een eigenaardig fenomeen dat speelt in de 'tijdsgeest' van deze generatie. Een fenomeen dat het des te moeilijker maakt om die flexibiliteit, openheid en ruimdenkendheid aan de dag te leggen. Uit Dag 755: Elke Generatie kent haar Strijd

En dit fenomeen is onze neiging om waarde te hechten aan de idealen die doorheen de generaties doorgegeven zijn als zijnde een representatie van wat 'geluk' is in deze waarde. Het is wat we zouden kennen als 'The American Dream', namelijk dat beeld van een huis met tuin en wit hekje, twee auto's op de oprit en een glimlachend koppel met twee of drie kinderen. Dit droombeeld varieert van mens tot mens, maar we hebben allemaal ergens in ons onderbewustzijn een gelijkaardig droom- en ideaalbeeld ingeprent van waar we in ons leven naar streven. Voor sommige mensen is het onderdrukt en sommigen hebben hun zoektocht en verlangen naar dat ideaal opgegeven om bepaalde redenen, maar toch is het er in elk van ons ook al zijn we er soms niet eerlijk over met onszelf.

Het is zelfs iets dat zo sterk aanwezig is dat het een soort van 'natuurlijke' aandrijving is van hoe we ons leven leiden en de beslissingen die we maken in ons leven op aard. Het is datgene dat ons haast op magnetische wijze drijft tot het creëren van een relatie, het krijgen van kinderen, het stichten van een gezinnetje en het participeren in al de gewoontes en 'sociale rituelen' die als 'tradities' doorgegeven zijn sinds generaties terug. Datgene wat men 'waarden' zou noemen - persoonlijke, maatschappelijke en familiale waarden.

Het zijn echter dit soort waarden en ons verlangen om te leven naargelang die waarden en idealen, dat een soort van verwachting manifesteert in onszelf dat de wereld waarin we leven en bestaan niet zal veranderen. Dat die wereld precies hetzelfde zal blijven als de wereld waar onze ouders in leefden en waar onze ouders hun gezinnetje in stichtten, hetgeen een wereld was die afgeschermd en veilig aanvoelde. Een wereld van economische zekerheid en bloei.

Maar de realiteit, en vooral dan de huidige stand van zaken, is dat onze wereld wel constant in verandering is. De wereld om ons heen geeft niet om onze persoonlijke 'waarden' of 'idealen' waar wij op onbewust vlak ons leven naar trachten te schikken. De wereld waar we in leven is in constante beweging en vraagt om onze continue aandacht om wat er gebeurt in goede banen te leiden - namelijk banen die een omgeving zullen tewerkstelligen die het beste is voor ieder.

Het is dan echter wanneer wij binnenin onszelf krampachtig proberen vast te houden aan de waarden en idealen die we persoonlijk willen leven - waarden en idealen die gebaseerd zijn op hoe onze ouders en voorouders leefden - dat we op de verandering die gebeurt in onze omwereld gaan reageren. Verandering wordt dan gezien als iets 'slecht', iets dat tegengewerkt en teruggedrongen moet worden.

Verandering gaat dus gezien worden als een 'probleem'. Bijvoorbeeld immigratie en de influx van mensen van verschillende culturen en religies naar Europa wordt gezien als iets dat ons persoonlijk vermogen om onze waarden en idealen uit te leven in het gedrang brengt. Het zorgt namelijk voor potentiele economische onstabiliteit zowel als een verandering in het aanzicht van een omgeving waarvan wij hadden aangenomen dat die nooit zou veranderen. Ons eerste instinct is om deze veranderingen te zien als een bedreiging en iets dat zoveel mogelijk vermeden moet worden.

Terwijl de realiteit van de situatie in wezen het tegenovergestelde is. Maar die realiteit en het potentieel dat er ligt in 'verandering' is wat we enkel zouden zien en beseffen als en wanneer we durven loslaten van onze onbewuste neiging om te willen leven naar de idealen en waarden van onze voorouders en onszelf met beide voeten in de echte wereld plaatsen.

Wordt vervolgd in Dag 757

Dag 721: Wanneer Zoeken naar Vriendschap Problematisch is

Ter verderzetting van Dag 720: Het Vrouwelijk geslacht en de Zoektocht naar Bondgenootschap waarin ik een interessant construct besproken heb, zet ik in deze blog verder met het uiteenzetten van dat construct. Ik heb namelijk ondervonden en bemerkt dat ik een bijzondere regel volgde doorheen mijn leven wanneer het aankwam op 'vriendschap'. En die 'regel' was namelijk dat ik steeds enkel op zoek ging naar 'vriendinnen'.

Ik vond een zekere ervaring van veiligheid, geborgenheid en ondersteuning in mijn vriendschappen met mede-leden van het vrouwelijke geslacht. En dat was zo sinds ik ongeveer tien of elf jaar oud was, dat ik uitsluitend op zoek ging naar vrienden van een specifiek geslacht.

En dit is eigenaardig omdat, ondanks het zo 'natuurlijk' aanvoelde om dit te doen en ondanks het ook op schijnbaar natuurlijke wijze voltrok in mijn realiteit, heeft het een bepaalde ervaring en manier van omgaan met mijn wereld en omgeving gevormd binnenin mezelf. En dit omdat ik mij nooit bewust was van de onderliggende motivaties en drijfveren die in de dieperliggende lagen van mijn geest bestonden in relatie tot waarom het eigenlijk is dat ik die 'schijnbare' ervaring van veiligheid, geborgenheid en ondersteuning opzocht in vriendschappen met specifiek andere vrouwen.

Ik aanvaardde die schijnbaar natuurlijke drang en neiging om zo'n vriendschappen te vormen zodanig als 'normaal' en vanzelfsprekend en als een inherent deel van wie ik ben, dat ik tot op heden nog steeds bepaalde reacties ervaar binnenin mezelf tegenover de mensen in mijn omgeving die volledig gebaseerd zijn op dat bewustzijns-systeem dat 'eigen' schijnt te zijn aan het 'vrouwendom'.

Op een bepaald niveau zag ik het altijd wel, maar het is pas nu dat ik begin te bemerken en te zien wat de gevolgen en de consequenties zijn van dat systeem en hoe dat systeem in feite een 'probleem' en een mechanisme van zelf-sabotage vormt in mezelf.

Hoewel ik langs de ene kant die gevoelens van veiligheid, geborgenheid en ondersteuning ervaar binnenin mezelf wanneer ik een vriendschap gevormd heb met een groepje vrouwen, zal ik langs de andere kant ook de tegenovergestelde ervaringen tegenkomen in mezelf. Ik zal mij ook vaak alleen, minderwaardig, buitengesloten, onzeker en ongemakkelijk voelen.

En het is dus nu pas, wanneer ik de ervaring van ongemakkelijkheid en minderwaardigheid die in mezelf naar boven kwam in relatie tot een meisje in mijn omgeving onderzocht, dat ik kan zien en begrijpen hoe die negatief geladen ervaringen direct afkomstig zijn van de positieve ervaringen waar ik op 'natuurlijke', 'zelfsprekende' en automatische wijze naar op zoek ben in relatie tot de vrouwen in mijn omgeving.

Op onderbewust niveau heb ik nooit gestopt met het benaderen van vrouwen vanuit dat voorgeprogrammeerde systeem van het zoeken naar vriendschap en specifiek het zoeken naar die ervaringen van verbondenheid, bondgenootschap en ondersteuning en het is, nu dat ik een volwassene ben, zelfs zo eigen geworden aan wie ik ben of althans wie ik geloof dat ik ben en hoe ik mij voel vanbinnen dat ik het niet eens opmerkt dat dat in feite is wat ik doe en dat dat aan het gebeuren is in mijn relaties met andere vrouwen.

En dit is niet iets dat ik alleen doe. Ik heb dit bewustzijns-systeem opgemerkt in veel als niet haast alle vrouwen waar ik mee in contact gekomen ben doorheen mijn leven. Het is iets dat eigen lijkt te zijn aan hoe de 'vrouwelijke geest' opgezet is en functioneert. Maar, dat wil echter niet zeggen dat het noodgedwongen hoeft te bepalen wie wij zijn als individuele wezens en dat we het met andere woorden niet kunnen veranderen.

Wordt vervolgd in Dag 722

Dag 631: Is Zoeken naar Zin Eigenlijk het Creëren van Zinloosheid?

In de voorgaande blog had ik een situatie besproken en uiteengezet waarin ik een persoon in mijn omgeving ervoer als 'moeilijk' en het gesprek dat ik met hem had als 'uitputtend', en waarvan ik nadien had ingezien hoe die ervaring van 'moeilijkheid' en 'uitputtendheid' in wezen wees op een punt dat in mezelf mezelf bestaat maar dat ik nog niet veranderd heb en hetgeen ik in mezelf dus ervaar als 'moeilijk' en 'uitputtend'. Deze persoon in mijn realiteit liet me dit punt gewoon zien en dus ervoer ik dat punt in hem op precies dezelfde manier als hoe ik het punt in mezelf ervaar.

Dus terwijl ik hem definieerde en ervoer als een 'moeilijk persoon'  omwille van hoe hij zichzelf aan het ervaren was, namelijk als doelloos, richtingloos en apatisch, was ik eigenlijk die ervaringen die op onderbewust niveau in mezelf bestaan in hem aan het projecteren zodat ik in dat moment niet zou zien dat waar ik eigenlijk op aan het reageren mezelf was.

Ik ervoer het dus als een geschenk wanneer ik op het einde van ons gesprek besefte dat de oplossing tot 'zijn' probleem was om gewoon te beginnen aan het doen van de dingen die hij aan het uitstellen was. Terwijl, waar het gesprek over ging was in feite ik die hem probeerde te overtuigen van het 'nut' en het 'doel' en het 'waarom' hij zou moeten beginnen aan datgene wat hij aan het uitstellen was. Dit was een geschenk voor mij omdat ik me realiseerde dat ik in het oplossen van 'zijn' probleem, tegelijkertijd mijn probleem aan het oplossen was, omdat hetzelfde patroon van het eerder nadenken over wat ik zou of zal doen, dan het eigenlijke doen op zich ook in mezelf bestaat.

En het fascinerende is dat ik in mijn pogingen om dit patroon op te lossen voor mezelf, heb geprobeerd om erover te schrijven, en erover na te denken, en manieren te vinden om ten eerste te begrijpen waarom en hoe het is dat het patroon van apathie in mezelf bestaat en waarom en hoe het is dat ik mezelf tegenhoudt en onderdruk in mijn fysieke zelf-beweging en ten tweede mezelf zover krijgen om mezelf van dit zelf-saboterende nadenken en mijmeren naar een daadwerkelijk doen te krijgen.

Terwijl, in al dat 'proberen' om dit patroon te veranderen, besefte ik niet dat ik eigenlijk net bezig was te participeren in het patroon zelf, namelijk het 'dansen rond de pot' en het 'proberen' en het 'nadenken' en 'stil staan' en twijfelen in de plaats van simpelweg te bewegen en te 'doen' zonder noodzakelijkerwijs eerst in mijn geest te gaan.

Ik bedoel, zelf-beweging is in wezen iets enorm simpel, en door na te denken ontstaat er de neiging om dingen complex en ingewikkeld te maken, simpelweg door de daad van het richten van mijn gewaarzijn in mijn geest, in de plaats van met mijn gewaarzijn 'hier' te zijn, in de fysieke handeling zelf. Dus, als je dan gaat beginnen nadenken over hoe te stoppen met nadenken en eerder gewoon te 'doen', dan zet je jezelf ook klem.

Wat ik in dit proces van het stoppen van dit patroon van apathie nooit heb beseft is dat, om te beginnen met bewegen en 'doen' en mezelf richting geven in de fysieke realiteit, is er geen 'begrijpen' nodig. Het bewegen is niet iets dat zal voortvloeien uit het nadenken of het begrijpen. Maar dat is echter wel wat ik steeds in mijn onderbewustzijn heb gelooft, namelijk dat ik maar het 'hoe' en 'waarom' van mezelf moet begrijpen en dat mijn fysieke lichaam zich vanzelf zal corrigeren en vanzelf in gang zal schieten.

Wat ik echter niet heb begrepen en ingezien is dat zelf-beweging in het fysieke lichaam een bewuste beslissing moet zijn en dat het lichaam enkel beweegt op basis van opzettelijke en bewuste Instructie. Dus als ik mijn macht weggeef aan mijn geest door te geloven en te veronderstellen en verwachten dat mijn lichaam op de één of andere manier wel in beweging zal komen, en zolang ik besta in een staat van 'wachten', dan is er geen 'instructie' en dan zal mijn lichaam dus ook niets doen omdat ik niet aanwezig ben en die positie inneem om mijn lichaam in het moment zelf richting te geven.

Dag 614: Kijken door de Ogen van Angst in een Relatie

 Ik wil maar aantonen hoe vreemd het eigenlijk is dat je jaren en jaren alleen kan zijn en daar geen enkel probleem mee hebt en het zelfs 'natuurlijk' en vanzelfsprekend aanvoelt om 'alleen' te zijn zonder noodzakelijk een 'partner' te hebben, maar dat je dan in een 'relatie' gaat met iemand en haast vanaf het eerste moment in en van die relatie in jezelf op de één of andere manier de beslissing maakt dat je niet meer zonder die persoon kan leven en dat het onmogelijk is om nog alleen te zijn.

Het was in feite zelfs zo dat het net die angst die in mezelf bestond om alleen te zijn en om achtergelaten en verlaten te worden door mijn partner, die er mede voor zorgde dat ik mijn partner niet werkelijk leerde kennen. Omdat, al wat ik zag in hem waren mijn eigen angsten. Elke keer hij naar mij keek, elke keer hij iets zei en zichzelf uitdrukte, dan interpreteerde ik die uitdrukking in de context en vanuit het startpunt van de angst dat ik hem zou verliezen, hetgeen wil zeggen dat ik in mijn gedachten continu schommelde tussen 'hij vindt mij leuk' en 'hij vindt mij niet leuk' en ik nam met andere woorden hoe hij zichzelf uitdrukte heel persoonlijk op, in dat ik wanneer ik dacht dat hij mij niet leuk vond ik mij ook slecht ging voelen over mezelf en ging denken en geloven dat er iets mis is met mij en dat ik moet veranderen opdat hij mij wel weer leuk vindt.

Ik zag of overwoog bijvoorbeeld niet dat hoe hij zichzelf uitdrukt niet 'persoonlijk' is en kan zijn omdat hij mij ook maar pas kent. Ik bedoel, wat hij al dan niet denkt over mij en hoe hij mij al dan niet beoordeelt op hoe ik eruit zie of hoe ik mezelf uitdruk en hoe hij zich al dan niet voelt in relatie tot mij - dat bestaat in hem, in zijn geest en is dus wie hij is gebaseerd op de dingen die hij heeft meegemaakt in zijn leven, de persoonlijkheid/persoonlijkheden die hij gevormd heeft doorheen zijn leven, de dingen waar hij mee in contact gekomen is en de voorkeuren die hij in zichzelf gevormd heeft, enzovoort. En zijn externe uitdrukking en expressie is de belichaming van wie hij is vanbinnen als hoe hij zichzelf gevormd en opgebouwd heeft doorheen zijn leven.

Hoe kan ik daar zelfs iets mee te maken aangezien we elkaar nog maar amper hebben leren kennen? Het is dus in feite maar vreemd dat ik ga geloven dat  hoe hij reageert op mij in zijn geest ook maar iets wil zeggen over wie ik ben en dat ik niet besef en inzie dat hij zichzelf uitdrukt, hij drukt uit wie hij is vanbinnen -- ook al verpakt hij het in woorden die naar mij toe gericht zijn en die over mij gaan. Ook al zegt hij 'ik heb je lief', 'ik zie je graag' of 'ik haat je' - dat zijn woorden die uitdrukken hoe hij zich voelt vanbinnen als reactie op zijn gedachten die in zijn geest opkomen op basis van zijn perceptie van wat hij ziet met zijn ogen en hoort met zijn oren -- een perceptie en gedachten die afkomstig zijn vanuit zijn persoonlijkheid en de associaties en verbindingen die hij vormt in zijn onderbewustzijn.

Ik wil maar zeggen dat de relaties die we aangaan met anderen, altijd relaties zijn met onszelf - omdat de dingen die we denken en voelen in relatie tot de ander persoon en hoe we reageren op de ander, bestaat steeds in onszelf en is steeds gebaseerd op al de onderdrukte en onderliggende lagen in en van ons bewustzijn. Als we dan dus dit feit gaan negeren en de uitdrukking van een ander 'persoonlijk' gaan opnemen door onszelf bijvoorbeeld te identificeren met wat een ander over ons denkt, dan zien we niet enkel onszelf niet in en als het feit dat onze reacties op het gedrag en de uitdrukking van een ander niets zegt over de ander maar veeleer iets zegt over hoe we zelf bestaan in en als onszelf, maar we zien vooral ook de ander niet en wie zij zijn in zichzelf als belichaamd door hun externe expressie.

Meer in de volgende blog...

Dag 613: Wanneer Liefde Problematisch wordt

 Ik voelde mij dus gevangen in een relatie omdat ik mezelf gevangen hield in mijn eigen angst om alleen te zijn. En dat was in feite vreemd, omdat ik mijn hele leven alleen geweest ben, en nu plots is het iets verschrikkelijk en afschuwelijk om nog maar te denken aan weer alleen zijn. Ik bedoel maar, wat is het dat er plots veranderd was? Waarom is het en waar is het dat ik eigenlijk werkelijk angst van had?

Ik weet dat er immers zoveel mensen zijn die net als ik om dezelfde reden in een relatie blijven die niet goed is voor hen en wat ik beseft heb is dat zolang ik blijf leven en bestaan en beslissingen nemen vanuit het startpunt van een angst die in mijn achterhoofd doemt zonder dat ik begrijp waarom ik mij angstig voel en waar ik precies eigenlijk angst van heb, dan zal ik ook nooit een uitweg of oplossing zien en vinden voor mijn situatie. Ik zal mij gevangen voelen in angst en ik zal bijgevolg mezelf ook gevangen zetten en limiteren in mijn daadwerkelijke fysieke leven en bestaan door bijvoorbeeld in een relatie te blijven die niet bestaat op een manier die het beste is voor mezelf.

Dus hoe komt het dat je je hele leven alleen kan zijn - alleen in de zin van dat je in feite nooit werkelijk 'alleen' bent omdat er altijd wel mensen om je heen zijn, je hebt vrienden en familie, maar je hebt niet per se een 'liefdes-relatie' met een 'speciaal iemand' - maar dan vanaf het moment dat je zo een relatie met iemand aangaat, dan plots komt die angst aanzetten en de idee aanzetten dat je niet meer alleen kan zijn en dat deze persoon je dus niet mag of kan verlaten want dat zou je niet aankunnen, om nu weer terug te gaan naar de staat van het 'alleen zijn', ook al is dat haast als het ware je natuurlijke staat in zekere zin omdat het eigenlijk altijd al zo geweest is, vanaf het moment dat je geboren werd in deze wereld.  En plots lijkt het wel het einde van de wereld om weer alleen te belanden.

Wat gebeurt er met ons in onze geest en in wie we zijn dat we een zodanige afhankelijkheidsrelatie vormen met iemand die we in veel gevallen eigenlijk amper kennen - de persoon waar we plotsklaps 'verliefd op worden' - dat we gaan geloven dat we niet meer zonder die persoon kunnen bestaan. Ik bedoel wanneer ik kijk naar hoe mijn relaties verliepen en hoe en wanneer die specifieke ervaring opkwam in mezelf dat ik absoluut deze persoon niet kan verliezen - dan was het al in de eerste maand van onze relatie. En vaak begon onze relatie al vrij snel nadat we elkaar pas hadden leren kennen. Ik wil maar aantonen hoe vreemd het eigenlijk is dat je jaren en jaren alleen kan zijn en daar geen enkel probleem mee hebt en het zelfs 'natuurlijk' en vanzelfsprekend aanvoelt om 'alleen' te zijn zonder noodzakelijk een 'partner' te hebben, maar dat je dan in een 'relatie' gaat met iemand en haast vanaf het eerste moment in en van die relatie in jezelf op de één of andere manier de beslissing maakt dat je niet meer zonder die persoon kan leven en dat het onmogelijk is om nog alleen te zijn.

Ik bedoel, er zijn zoveel mensen die rechtvaardigingen voor deze ervaring zullen gebruiken zoals 'tja, dat is liefde', en die het woord 'liefde' gaan gebruiken om zulk'n fenomenen dewelke op zich eigenlijk niet het beste zijn voor onszelf, te gaan verklaren en goedpraten -- maar die zogezegde 'liefde' wordt een probleem wanneer je jezelf gaat beginnen compromitteren en veranderen omdat je angst hebt om nog alleen te zijn met jezelf en binnenin jezelf gelooft dat je niet zonder je partner kan bestaan.

Meer in de volgende blog...

Dag 612: Hoe Onzekerheid en Angst in een Relatie tot Misbruik kan Leiden

En het vreemde is dat onze relaties met mensen gebaseerd zijn op die zelf-onderdrukkingen. Het is wanneer we een relatie starten, een 'liefdes-'relatie, dat dit soort gedachten meer en meer beginnen op te doemen. Dus vreemd is het dan dat we langs de ene kant, wanneer we die 'ene' gevonden hebben, onze 'liefdespartner', ons plots zo enorm goed voelen omdat we immers iemand gevonden hebben die van ons houdt en die ons liefheeft. Maar dan langs de andere kant beginnen al die onzekerheden op te komen in onze geest. Onzekerheden in verband met ons uiterlijk en of het nog aantrekkelijk of sexy is.

Dat is immers wat ik ervaren heb doorheen mijn leven - namelijk dat wanneer ik in een relatie was, dan kwamen mijn onzekerheden meer intens naar boven en veranderde ik daardoor zelfs drastisch in mijn persoonlijkheid en als persoon. Omwille van de emotionele ervaringen van angst en onzekerheid die opkwamen in mezelf op een veel intensere manier dan wanneer ik niet in een relatie was, begon ik haast automatisch mezelf ook te veranderen en aan te passen in mijn uitdrukking en in 'wie ik was' omdat dat is wat de onzekerheid mij als het ware aanspoorde om te doen.

Ik voelde mij bijvoorbeeld voornamelijk onzeker en angstig in verband met het 'verliezen' van mijn partner, ik voelde mij angstig om weer alleen te zijn en om verlaten te worden door mijn partner. Ik bedoel, zelfs al kon ik in mijn achterhoofd wel zien en ervaren dat door die onzekerheid en angst en het feit dat ik mezelf onderdrukte in en als die emotionele ervaringen, mijn ervaring van en in de relatie in feite gecompromitteerd was en uiterst onaangenaam was - toch plaatste ik de relatie op de eerste plaats in mijn leven en mijn wereld omwille van de angst om alleen te zijn die in mezelf naar boven kwam.

In mijn geval bevond ik mij zelfs in relaties waarvan ik kon zien dat ze niet goed waren voor mij vanuit het perspectief dat de persoon waar ik mee in een relatie was en de dynamiek die er ontstond tussen mezelf en mijn partner omwille van het verschil in persoonlijkheid tussen ons, een vorm van misbruik ondersteunde en kweekte. Waarin, ik bedoel, ik heb lange tijd gedacht dat ik de misbruikte was, het slachtoffer in de situatie. Maar wat ik nooit heb ingezien is dat ik in de relatie bleef omwille van de angst om alleen achter te blijven en de angst om verlaten te worden die ik macht gaf over mezelf.

Ik besefte dus nooit dat ik in en als die angst mezelf misbruikte en liet misbruiken, omdat ik geen respect genoeg had voor mezelf om op mijn eigen benen te staan en om mezelf te vertrouwen en om alleen te staan met en als mezelf. Ik bedoel, ik had in feite angst van mezelf en in die angst scheidde ik mezelf van mezelf af en gaf ik mijn macht weg aan andere mensen. Dat is het misbruik dat ik pleegde tegenover mezelf, dat ik geen verantwoordelijkheid nam voor mezelf en voor mijn relatie met mezelf.

Ik liet de emotie van angst en onzekerheid mij overspoelen, zodanig dat ik mezelf volledig veranderde om toch maar mijn partner en mijn relatie niet te verliezen, en tot ik mezelf uiteindelijk niet meer herkende. Ik compromitteerde en misbruikte mijn relatie met mezelf omdat ik de angst en onzekerheid in mezelf vertrouwde en omdat ik niet besefte dat emotionele ervaringen niet echt zijn en geen echte macht hebben over mij.

Meer in de Volgende Blog

Dag 611: Hoe Zijn Onze Relaties de Facilitator van Zelf-Onderdrukking?

Wat ik heb ontdekt voor mezelf in mijn proces tot dusver is dat er wel degelijk een verschil is tussen zelf-expressie vanuit wie we denken en geloven dat we zijn in onze geest, hetgeen een expressie is van meningen, beoordelingen, interpretaties en gedachten, gedreven door reacties van gevoelens en emoties, en dat in een andere term het 'ego' genoemd kan worden -- en zelf-expressie vanuit het lichaam als wie we werkelijk zijn. 'wie we werkelijk zijn' omdat, ik bedoel, ons lichaam is wel degelijk de meest simplistische, sumiere en directe oorsprong van ons bestaan. Ons 'ego', ons 'ik' en onze geest is als het ware een deken dat daar bovenop gelegd wordt en dat die simplistische bestaansvorm van wie we zijn in en als het lichaam onderdrukt.

En dat Ego, als zijnde de idee van wie we zijn in onze geest, bestaat uit lagen die zichzelf gaandeweg hebben opgebouwd doorheen ons leven en die we uiteindelijk zijn gaan aanvaarden als wie we zijn. En dit gelaagde bestaan van het ego is wat er ook voor zorgt dat we bijvoorbeeld niet zien of beseffen  dat het ego niet werkelijk is wie we zijn, omdat het zo slinks en langzaam maar zeker is opgekomen in onszelf dat we het niet doorhadden terwijl het gebeurde.

Ik bedoel, onze uitdrukking in en als het ego is in feite gebaseerd op de onderdrukking van onszelf in en als ons fysieke lichaam. Terwijl we geloven dat we onszelf uitdrukken en 'onszelf zijn', drukken we in feite lagen en lagen van onderdrukking uit die we hebben toegestaan te bestaan in onszelf.

Die zelf-onderdrukkingen kunnen we bijvoorbeeld herkennen  in gedachten die we hebben over ons lichaam. Gedachten zoals 'ik moet slank zijn' of 'ik ben te dik' of 'ik ben lelijk' of 'ik moet er zus of zo uitzien', gepaard met een ervaring van stress. Dat zijn allemaal tekens en signalen die erop wijzen dat we in onze uitdrukking onszelf niet toestaan onszelf te zijn, maar dat we een specifiek beeld in onze geest hebben in verband met wie we willen zijn en/of denken dat we moeten zijn -- zowel langs binnen als buiten.

En het vreemde is dat onze relaties met mensen gebaseerd zijn op die zelf-onderdrukkingen. Het is wanneer we een relatie starten, een 'liefdes-'relatie, dat dit soort gedachten meer en meer beginnen op te doemen. Dus vreemd is het dan dat we langs de ene kant, wanneer we die 'ene' gevonden hebben, onze 'liefdespartner', ons plots zo enorm goed voelen omdat we immers iemand gevonden hebben die van ons houdt en die ons liefheeft. Maar dan langs de andere kant beginnen al die onzekerheden op te komen in onze geest. Onzekerheden in verband met ons uiterlijk en of het nog aantrekkelijk of sexy is.

En onzekerheden in verband met onze persoonlijkheid en of we nog wel interessant en uitdagend genoeg zijn. En dan komen de zelf-onderdrukkingen omdat we vanuit die onzekerheden willen proberen om 'beter', 'leuker', 'mooier', 'aantrekkelijker' te zijn, waardoor we uiteindelijk onszelf niet meer herkennen omdat we zodanig veranderd zijn in die relatie in ons verlangen om 'beter' te zijn.

En ik bedoel, die veranderingen gebeuren ook niet plots, het is precies hetzelfde als hoe het ego zich ontwikkeld, ons 'ik-bewustzijn', doorheen ons leven, het gebeurt gaandeweg en zo langzaam dat we het niet doorhebben. Maar uiteindelijk beseffen we wanneer we terugkijken op wie en hoe we waren voordat we in de relatie waren, dat we veranderd zijn en dat we niet goed weten hoe of waarom dat gebeurd is.

Meer in de volgende blog...

Dag 517: Wat is Leven in Oprechtheid? - Hetzelfde Zijn Vanbinnen en Vanbuiten

Dag 517: Wat is Leven in Oprechtheid?

Hetzelfde zijn Vanbinnen en Vanbuiten

Dit is een verderzetting in mijn proces van het herdefiniëren van het woord 'Oprechtheid', in en als mijn Declaratie van mijn Toewijding aan het Leven van Principes, zoals:

3     Leven volgens het principe van zelfoprechtheid, om zeker te zijn dat ik zuiver ben in mijn gedachten, woorden en daden: zodat mijn binnen -en buitenwereld één en gelijk is. Wie ik ben vanbinnen ben ik ook vanbuiten en omgekeerd.

Een andere dimensie van wat Oprechtheid en Zelf-Oprechtheid kan zijn, buiten het eerlijk zijn met mezelf over de realiteit waarin ik mij bevindt en mezelf geen illusies voorhouden in relatie tot wie ik ben of wat de realiteit is van de wereld waarin ik besta, is één en gelijk staan met de woorden die ik spreek.

Dit wil zeggen dat wie ik ben vanbinnen hetzelfde is als wie ik ben vanbuiten. Ik bedoel, het Is zo vaak dat ik mezelf uitdruk op een manier die niet 'oprecht' is - waarin ik met andere woorden bijvoorbeeld langs buiten glimlach en mezelf uitdruk alsof ik iemand leuk vindt, maar langs binnen heb ik allerlei achterklap en achterliggende gedachten over die persoon die het tegendeel zouden bewijzen. Dat is Zelf-Onoprecht zijn omdat ik hierin niet één en gelijk ben vanbuiten en vanbinnen.

Dit is hoe ik ben opgegroeid en wat ik  geleerd heb over wat het is om mens te zijn - dat is wie en wat ik geworden ben, een zelf-onoprecht individu --- in de zin van dat ik het normaal ben gaan vinden dat ik achterklap heb in mijn geest en gedachten over andere mensen terwijl ik mij in mijn uitdrukking voordoe alsof dat niet zo is en alsof ik 'onschuldig' ben. Maar, wat ik echter gemerkt heb is dat ik mij vanbinnen eigenlijk schuldig voel omdat ik goed genoeg weet waar ik mee bezig ben. Ik weet dat er een discrepantie bestaat tussen wie ik ben vanbuiten en wie ik ben vanbinnen en dat ik dus geen oprecht individu ben.

Ik bedoel, die discrepantie en die zelf-onoprechtheid bestaat in functie van zelf-behoud en persoonlijke overleving via sociale manipulatie -- maar dat is geen excuus omdat wat ik uitstuur krijg ik zevenvoud terug --- met andere woorden, als ik besta in en als manipulatie en onoprechtheid, dan maak ik een levende stelling dat dat de wereld is die ik verkies en die ik ondersteun --- een wereld van bedrog, manipulatie en onoprechtheid waarin ik zoveel kan verwachten van hoe mensen met mij omgaan als hoe ik met hen omga. En dat is niet een wereld die het beste is voor mezelf noch een ander.

Dus, hoe kan ik in deze context mezelf ondersteunen om een zelf-oprecht individu te worden, zodat ik niet meer besta als een inferieur wezen in relatie tot mijn omgeving en in relatie tot overleving --- maar zodat ik besta op een manier die op elk vlak het beste is voor allen?  En wat wil het praktisch zeggen om hetzelfde te zijn vanbinnen en vanbuiten - om geen geheime achterklap te hebben in mijn geest over anderen?

Wordt Vervolgd in Dag 518

Dag 516: Wat is Leven in Oprechtheid? - De Praktische Realiteit van Principieel Leven

Dag 516: Wat is Leven in Oprechtheid? 

De Praktische Realiteit van Principieel Leven

In "Dag 515: Wat is Leven in Oprechtheid? - Als ik Zelf-Onoprecht ben, Dan ben ik Makkelijk te Bespelen" had ik de sluier al een beetje gelicht in relatie tot wat een praktische uitvoering en toepassing zou zijn van het Principe van zelf-oprechtheid in en als mijn proces van het leven aan de hand van en op basis van Principe.

Dit proces van het onderzoeken hoe ik een principe kan toepassen in de fysieke dagelijkse realiteit is het belangrijkste deel van het leven in en als Principe. Ik bedoel, dit zou voor de hand moeten liggen, dat iets in wezen niet Echt en Waarachtig kan zijn als ik het niet op een praktische manier leef in en als mijn fysieke bestaan, omdat mijn fysieke bestaan nu eenmaal het enige 'echte' is aan wie ik ben.

Ik heb doorheen mijn leven echter dit simpele concept nooit gezien of begrepen omdat ik mijn leven en 'wie ik ben' definieerde als zijnde meer in mijn geest. Op de één of andere manier was ik zomaar uit het oog verloren dat ik een fysiek wezen ben en dat mijn bestaan zich afspeelt in de fysieke werkelijkheid - omdat ik mijn aandacht meer plaatste in mijn interne 'realiteit', namelijk mijn 'ervaringen', zoals mijn gevoelens en emoties, en mijn fantasie, en gedachten --- al de dingen die op zich in feite niet fysiek en dus niet echt zijn.

En dus, ik heb vaak stellingen gemaakt over 'wie ik ben' of wie ik wil zijn en hoe ik wil dat mijn leven verloopt, maar die stellingen hebben nooit verder gereikt dan de het gelimiteerde rijk in en van mijn eigen geest. Ik heb nooit werkelijk de moeite gedaan om te onderzoeken of de ideëen die ik in mijn gedachten vorm over mezelf en mijn realiteit wel realistisch zijn of hoe ik deze ideëen eigenlijk leef in en als mijn dagelijkse realiteit -- omdat, de enige 'realiteit' die ik zag, dat was mijn geest als mijn gevoelens, emoties en gedachten.

Het is pas door een proces te beginnen wandelen om uit te geest te stappen dat ik langzaam maar zeker ben gaan inzien dat de eigenlijke werkelijkheid van wie ik ben in wezen de fysieke realiteit is en dat de geest een illusie is die ik zelf heb opgebouwd door ideëen te vormen in en als mijn 'gedachten' en die ideëen nooit te toetsen aan de fysieke realiteit.

Ik bedoel, ik geloofde bijvoorbeeld altijd dat ik een 'oprecht' individu ben en dat ik in alle vormen en maten een 'goed' persoon ben, maar ik stond nooit stil bij de eigenlijke realiteit van wie ik ben. Ik zag bijvoorbeeld niet in dat ik mij niet steeds gedraag zoals ik denk over mezelf en dat mijn externe en interne wereld niet volledig op één lijn staan. Ik bedoel, ik kan wel denken van mezelf dat ik een 'oprecht' persoon ben, maar zolang ik geen exacte definitie heb van wat het eigenlijk wil zeggen om daadwerkelijk 'oprecht' te zijn, en het woord 'oprechtheid' te leven, dan kan ik mezelf evengoed voor de gek houden en mezelf wijsmaken dat ik 'oprecht' ben zonder werkelijk verantwoordelijkheid te nemen voor mijn fysieke expressie in en als de fysieke werkelijkheid.

Omdat, als ik geen soliede definitie heb van een woord zoals 'oprechtheid', maar ik beweer wel een 'oprecht' persoon te zijn - dan kan ik in feite eender wat doen en zijn en dan kan ik nog steeds ervan overtuigd zijn dat ik 'oprecht' ben --- omdat het woord 'oprechtheid' enkel bestaat als een leeg en betekenisloos idee in mijn geest dat als enige doel dient om mij positief te voelen over mezelf.

Terwijl, om waarachtig te bestaan in en als oprechtheid - moet ik het woord 'oprechtheid' ten eerste grondig onderzoeken in termen van wat de praktische implicaties zijn van dit woord en wie en hoe ik met andere woorden zou moeten zijn en worden in en als mijn fysieke dagelijkse bestaan en interacties met mijn fysieke dagelijkse wereld en omgeving -- om werkelijk te leven en te bestaan als een levend bewijs en een levend voorbeeld van het woord 'Oprechtheid'. Enkel dan kan ik spreken over mezelf als een 'oprecht' individu --- wanneer ik bereid ben om dit proces te bewandelen voor mezelf van het onderzoeken van hoe ik besta in en als mezelf en het transformeren en veranderen van mijn interne wereld en realiteit van een betekenisloos, onoprecht bestaan - naar een zelf-gecreëerd, zelf-verantwoordelijk en zelf-oprecht bestaan -- door middel van bijvoorbeeld het herdefiniëren van de woorden die ik leef en/of wil leven.

Dit is in essentie wat ik ben beginnen doen in mijn Reis naar Leven en in mijn Verklaring van Mijn Toewijding aan Principes die ik Integreer in mijn Leven en Bestaan - is dat ik eerst en vooral die principes onderzoek en voor mezelf grondig afbaken en definieer zodat ik een 'platform' en 'structuur' heb en mezelf dus de kans of de ruimte niet geef om de principes te 'interpreteren' -- omdat, zoals ik in deze blog aangetoond heb, creëert dit het probleem dat het principe dan enkel in functie bestaat van mijn persoonlijke 'feel-good' interne realiteit en dan is het principe op zich dus 'niets waard' in termen van hoe en waarom ik het Leef en Toepas in mijn dagelijkse Fysieke Bestaan - namelijk daar waar het Echt is en kan zijn.

Wordt Vervolgd in Dag 517

Dag 512: Wat is Leven in Oprechtheid? - Oprecht zijn is in de Eerste Plaats Niet Liegen tegen Mezelf

Dag 512: Wat is Leven in Oprechtheid? 

 Oprecht zijn is in de Eerste Plaats Niet Liegen Tegen Mezelf

Dit is een verderzetting van "Dag 511:Wat is Leven in Oprechtheid - Is DeWaarheid Vertellen een Positieve Eigenschap?"

  "Vanuit dat perspectief is ware oprechtheid en het leven van Oprechtheid niet 'de waarheid vertellen' als in het 'vertellen en blootleggen van mijn interne gedachten/meningen/beoordelingen', maar eerder een Trouw zijn aan De Waarheid als zijnde de Fysieke Feitelijkheid van de Realiteit waar ik mij in bevindt. En dit 'trouw zijn aan' wil zeggen dat ik in de eerste plaats niet Lieg tegen mezelf over wat er eigenlijk werkelijk gaande is in mijn wereld en realiteit en dat ik ten allen tijden ervoor zorg dat mijn daden en woorden en mijn beslissingen gebaseerd zijn op een overweging van en inzicht in de consequencies in de fysieke realiteit van mijn daden, woorden en beslissingen en dus niet op persoonlijke gedachten, meningen en interpretaties over en van hoe de fysieke werkelijkheid bestaat."

Het is eigenaardig hoe ik vroeger steeds mezelf een 'goed persoon' waande omdat ik mezelf definieerde in en als die persoonlijkheidseigenschap van 'de waarheid vertellen'. Ik was zogezegd een 'eerlijk persoon' omdat ik me positief voelde wanneer ik de waarheid vertelde en ik voelde mij negatief wanneer ik wist van mezelf dat ik opzettelijk de waarheid aan het verbergen was.

Ik bedoel, ik besefte nooit dat dit niet werkelijk wilde zeggen dat ik een 'goed persoon' ben, maar eerder dat ik in die mate gehersenspoeld was door mijn omgeving in en als de angst om 'gevat' te worden op Leugenachtigheid en bestraft te worden - dat ik het een deel van mijn persoonljikheid en wezenlijkheid had gemaakt om steeds te bestaan in en als die angst en mezelf dan wijs te maken dat 'de waarheid vertellen' een positieve eigenschap is, zodat ik mij  goed kan voelen en het feit kan onderdrukken en negeren  dat de realiteit van mezelf is dat ik mezelf eigenlijk een slaaf heb laten worden van mijn omgeving door mezelf te definieren in en als de ervaring van angst van andere mensen.

Want, ik kan mezelf wijsmaken zoveel als ik wil dat 'niet liegen een goede/positieve eigenschap is' en dat ik niet aan liegen doe omdat ik oh zo goed ben vanbinnen -- maar waar het werkelijk op neerkomt is dat ik gewoon angst heb om betrapt en bestraft te worden op 'liegen' door andere mensen zoals dat een paar keer was voorgevallen in mijn kindertijd en dat de werkelijke reden is waarom ik ervoor kies om 'steeds de waarheid te vertellen'. Het is geen nobele eigenschap - het is gewoon eigenbelang gebaseerd op Angst.

Dus, ik bedoel, als de eigenschap van 'de waarheid vertellen' en 'niet liegen' echt zou zijn - in de zin van dat het een 'oprechte' eigenschap zou zijn, die niet bestaat in en als eigenbelang maar die bestaat in en als het belang van allen - in de zin van dat ik waarachtig een 'goed persoon' ben, niet om zelfzuchtige redenen maar simpelweg omdat het is 'wie ik ben' -- dan zou ik niet 'de waarheid vertellen' uit angst van andere mensen of uit angst om niet 'goed' te zijn. 'de waarheid' zou een expressie en uitdrukking zijn van wie ik ben als het leven zelf en niet zomaar omdat ik denk dat het 'goed' is en omdat ik angst heb om niet goed te zijn.

Vanuit dat opzicht is de waarheid in de eerste plaats iets dat ik voor mezelf moet inzien. 'Niet Liegen' is het niet liegen tegen mezelf en heeft niets te maken met 'andere mensen'. Het wil zeggen dat ik eerlijk ben tegen mezelf over wie ik ben binnenin mezelf - en dat ik bijvoorbeeld eerlijk ben met mezelf over het feit dat ik niet werkelijk een 'goed persoon' ben gewoon omdat ik niet lieg tegen andere mensen maar dat ik enkel niet lieg tegen andere mensen omdat ik angst heb en dus eigenlijk ben ik een heel zelfzuchtig persoon en geef ik enkel om mezelf. Dat is de Waarheid van mezelf - en Oprecht zijn in deze zin, is dus de waarheid van mezelf onder ogen zien en niet liegen tegen mezelf. Dat Is echte Oprechtheid.

Dag 503: Wat is het Leven en Realiseren van Mijn Hoogste Potentieel?

Dit is een Verderzetting van en een Uitwijding op "Dag 502: De Bestemming Van het Leven - Mijn Toewijding aan Principe". Ik kijk specifiek naar het Eerste Principe dat ik vermeld heb als het principe van het "Leven en Realiseren van mijn Hoogste Potentieel".

Wat wil dit principe zeggen en wie ben ik in en als dit principe? Wat ik zie als zijnde mijn "Hoogste Potentieel" is niet zozeer de voorgeprogrammeerde versie van het beeld dat het Systeem aanbiedt als schijnbaar mijn 'hoogste potentieel' in de zin van bijvoorbeeld 'veel geld verdienen' en 'heel mooi zijn' en 'veel vrienden hebben' en 'een mooie partner hebben' en 'mooie, gezonde kinderen hebben', enzovoort. Ik bedoel, dat zijn externe ideëen en concepties van wat zogezegd 'het beste' is dat een mens kan zijn en hebben en leven in deze fysieke wereld en realiteit. 

Maar, dat zijn allemaal illusies, in de zin van dat ik, zelfs al had ik al die dingen - zelfs al zou ik een superrijke beroemdheid zijn die superveel aandacht krijgt en geliefd wordt door iedereen, met 'de wereld aan mi

jn voeten' -- dan zou ik conceptueel in mijn geest mezelf er misschien van kunnen overtuigen dat ik 'de beste' ben en dat ik iets bereikt heb in mijn leven, maar ik zou beseffen dat mijn leven hier op aarde in werkelijkheid niets heeft betekent omdat ik nooit iets gedaan heb aan het lijden dat hier bestaat - ik heb enkel persoonlijke verlangens en gevoelens nagejaagd terwijl ik de rest van het bestaan heb verwaarloosd.

Ik bedoel, ik zou mezelf er zelfs om verachten dat ik de arrogantie heb om te geloven dat ik op de één of andere manier superieur ben en beter ben dan andere mensen die niet hebben wat ik heb en die niet zijn wie en wat ik ben in dit fysieke bestaan - en dat ik mij zelfs durf goed te voelen over die interne gedachten --- omdat ik mij in feite enkel goed voel over het feit dat andere wezens het erger hebben dan ik, dat andere mensen armer zijn dan ik en dat ze minder geluk hebben dan ik - hetgeen wil zeggen dat ik mij goed voel over dingen zoals hongersnood en armoede, hetgeen eigenlijk vrij gestoord is.

Wat ik werkelijk wil bereiken, realiseren, manifesteren, leven en worden als zijnde mijn 'Hoogste Potentieel', is niet enkel mijn hoogste potentieel als waar ik als menselijk wezen toe in staat ben, maar tegelijkertijd het hoogste potentieel als waar deze fysieke wereld toe in staat is. Het bereiken, realiseren en leven van mijn hoogste potentieel staat gelijk aan het creëren en manifesteren van een fysieke wereld en realiteit die het beste is voor elk levend wezen in dat fysieke bestaat. Dit wil zeggen dat elke levensvorm zichzelf kan ontplooien en ontwikkelen om zijn hoogste potentieel te worden, één en gelijk met mezelf. Dat is wat het wil zeggen om mij hoogste potentieel te realiseren en leven.

Het wil zeggen dat ik eerst en vooral een platform ontwikkel en bewerkstellig waarin elke levensvorm op aarde zichzelf naar en in zijn hoogste potentieel kan ontwikkelen en ontplooien - omdat ik zie, besef en begrijp dat ik een fysieke levensvorm ben en dat ik als fysieke levensvorm besta in en als verbindingen en directe relaties met mijn omgeving en dat alles van wie ik ben in deze wereld en van de mate waarin ik mij kan ontplooien, afhankelijk is van hoe mijn omgeving bestaat in relatie tot mezelf. Dus, als ik in een wereld en omgeving besta en leef die mij op elk vlak ondersteunt en die op elk vlak het beste is voor mezelf, dan heb ik ook op elk vlak de vrijheid en de kans om mezelf open te laten bloeien en mezelf te ontwikkelen en ontplooien op een manier die het beste is voor mezelf, waarin ik dan ook mijn omgeving op mijn beurt kan ondersteunen om hetzelfde te doen --- omdat dat is hoe deze fysieke realiteit bestaat, in en als een Geven en Nemen en een wederzijdse ondersteuning.

Hierdoor is het Leven van dit Eerste Principe een tweezijdig principe waarin ik in gelijke mate op intern zowel als extern niveau een proces toepas van het onderzoeken van de patronen die bestaan en die problemen creëren in de relaties tussen al de delen van mezelf als het bestaan, en het zoeken naar oplossingen om die problemen te corrigeren en de relaties te veranderen zodat ik als het bestaan kan functioneren en bewegen als een Eenheid. Enkel wanneer elk levend wezen hier op aarde in en als al de relaties die het bestaan van dat wezen ondersteunen bestaat op een manier die het beste is, kan ik als het bestaan in en als mezelf bestaan op een manier die het beste is.

http://www.desteni.org