I'd like to go back now please

 

 

 This is a continuation of my previous post "Support"

 I've noticed an interesting point or 'program' come up lately. Alongside this process I've been walking of sort of sinking deeper and deeper into the nitty gritty of reality. The real deal, and really coming to grips with the severity of the issues in existence as myself.

There is this point, as almost this belief that 'oh I could just go back to being completely ignorant and suppressed and blissfully unaware of what's really going on if I wanted to'. Like a 'back-door' or a 'fail-safe' in the mind. As if I have a choice. I mean obviously I do always have a choice, whether to 'face the music' of and as reality, or whether to pretend to be blind and unaware. You do always have the choice to 'go back' and choose the mind and pretend that process isn't real, and all the things you've realized and seen and walked were 'just a dream' in a way. And that what's real is the mind, where things feel cozy and comfortable and there's not a cloud in the sky.

And in a way so far my process has been 'easy'. Walking the conscious mind, the subconscious mind has been 'easy'. But it's with walking the unconscious mind, or the quantum physical, or whatever it is that I've been walking more recently, that things have been more 'tough'. And that I've come to understand as well that this is not going to be a 'walk in the park'. And that there is a lot of pain and suffering within existence, a lot of deep separation and a lot of 'challenges' ahead.

So anyways I've just been noticing this very 'subtle' experience or sneaky little thought sitting there way in the back of my mind. Which also seems specific to my mind perhaps, in terms of how I've always lived in total disconnection. Never quite grasping the seriousness or 'realness' of my actions, and the fact that every action has a consequence. Many times within my process, the main reason why I kept 'falling' back into specific experiences and create timeloop after timeloop, was this sneaky little thought of 'oh whats the harm'. Not realizing or recognizing the seriousness of process. Not having my feet on the ground. And almost believing that at the end of the day, 'nothing really matters'. Not really believing in 'consequences'. Because in the mind, there is no such thing as 'consequences'. Energy as emotions and feelings operates on the very 'principle' that you can 'lose yourself' and there will be no consequences. That 'it's fine' to lose yourself in this feeling/emotion/energy. While, reality is like the opposite of that lol. EVERYTHING has consequences. And that can be a tough pill to swallow when you come from lala-land as all the numerous delusions in the mind and are used to believing you can get away with anything.

But I did realize that how this sneaky little bastard of a thought is specific to my mind, is that it is just based on FEAR. And that fear is also coming from the mind as some sort of self-protection mechanism. Where the mind will be like 'oh no! You don't want to become aware of reality! You don't want to walk that process! It will be horrible!' lol. And then it will come in with that sneaky thought of 'you can always go baaaack...' as the point of 'comfort'. The 'looking for comfort from my fear'. Instead of simply realizing the fear, realizing it's not real, and just continue walking.

www.desteni.org

www.desteniiprocess.com

www.destonians.com

www.eqafe.com

 

Dag 334: Onwetendheid is Geen Excuus voor Collectieve Verwaarlozing

Dit is een vervolg van "Dag 332:Criminaliteit is Altijd een Gevolg van Collectieve Verwaarlozing - Doss. Verkrachting in België" en "Dag 333: Is 'De Crimineel' het product van een Criminele Samenleving?"



ik besef en realiseer mij dat criminelen en criminaliteit in de samenleving van de mensheid waar ik in besta en deel van uitmaak, een direct resultaat en consequentie is van hoe ik mezelf heb toegestaan mijn bestaan en participatie in deze wereld en samenleving te definieren in en als 'blissful ignorance' als totale ego-centrisme en eigenbelang --- en dat mijn hele leven en wie ik ben als fysiek levend wezen, op elke manier in verbinding staat met al wat hier bestaat als de levens van alle andere levens-vormen in de wereld en dus stel ik mezelf tot doel om mijn fysieke expressie te baseren op het inzicht dat ik verantwoordelijk ben voor de hele wereld en dat ik dus de verantwoordelijkheid heb om mijn gedrag/expressie op elk vlak te onderzoeken en te herdefinieren/herprogrammeren op een manier die verzekerd dat elk levend wezen op aarde kan bestaan zoals ik zelf zou willen bestaan

ik besef en realiseer mij dat onwetendheid geen excuus is om geen verantwoordelijkheid te nemen of voor waarom ik nooit verantwoordelijkheid heb genomen voor de consequenties die ik door die onwetendheid heb gecreëerd - en dus stel ik mezelf tot doel om een proces te bewandelen van zelf-onderwijs en zelf-onderzoek zodat ik op elk vlak besta en beweeg in en als eenheid en gelijkheid als een gelijkmatige en gelijkwaardige consideratie en overweging van elke levensvorm die hier bestaat - op dezelfde manier als hoe ik in overweging genomen zou willen worden door een ander

hierin zie ik in en besef ik dat onwetendheid enkel kan bestaan in en als het ego als afscheiding - omdat, als ik zou bestaan in en als zelf-eerlijkheid in en als eenheid en gelijkheid, en een ander zou zien en erkennen als één en gelijk en evenwaardig met mezelf, dan zou ik automatisch de realiteit onderzoeken om ervoor te zorgen dat elke levensvorm als mezelf kan bestaan op de meest optimale manier als hoe ik zelf ook zou willen bestaan --- en dat onwetendheid dus altijd een gevolg/resultaat is van het feit dat ik gewoon niet genoeg geef om het leven op aarde en dus om mezelf -- en dus stel ik mezelf tot doel om een proces te bewandelen waarin ik mezelf HIER breng, als een fysiek levend wezen hier in en als eenheid en gelijkheid met deze fysieke realiteit --- zodat ik in elk moment en op elk vlak besta in en als eenheid en gelijkheid met al wat hier is, en dus in elke daad en in elk woord een wereld/bestaan kan garanderen die het beste is voor allen als mezelf

ik besef en realiseer mij dat criminaliteit altijd een 'kreet om hulp' is van mensen die verwaarloosd zijn door hun omgeving - en dus altijd een gevolg zijn van collectieve onwetendheid en dus de onwetendheid als verwaarlozing die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf --- en dat criminaliteit enkel kan bestaan wanneer en als ik niet genoeg geef om het leven op aarde als mijn omgeving één en gelijk met mezelf om voldoende aandacht te besteden aan andere levende wezens één en gelijk met de aandacht die ik zelf zou willen krijgen, waardoor ik situaties van misbruik toesta te bestaan in de levens van anderen, en bijgevolg 'criminaliteit' als een consequentie en reactie op misbruik --- hierin stel ik mezelf tot doel om op te staan in en als de wereld en samenleving als een levende statement van wie ik werkelijk ben als het leven zelf, als mens - en van hoe de samenleving en al de structuren in de samenleving, zoals het rechtssysteem en de politiek, zouden moeten bestaan, in en als het principe van 'doe voor een ander zoals je zou willen dat een ander voor jou doet', waarin het vanzelfsprekend is dat alles onderzocht moet worden en dat we onszelf in de schoenen plaatsen van elkaar, om onze daden en woorden uit te drukken op een manier die altijd het beste resultaat zal produceren voor alle levende wezens op aarde

Dag 333: Is 'De Crimineel' het product van een Criminele Samenleving?

Dit is een verderzetting van "Dag 332:Criminaliteit is Altijd een Gevolg van Collectieve Verwaarlozing - Doss. Verkrachting in België"



Ik vergeef mezelf dat ik collectieve verwaarlozing heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in en als de menselijke samenleving door mezelf te hebben toegestaan mijn verantwoordelijkheid niet in te zien voor de samenleving waarin ik besta als individu - door mezelf te hebben toegestaan mezelf te definieren in en als individualisme als totale afscheiding van al de mensen om mij heen in en als het geloof dat IK speciaal ben en dat 'mijn leven' speciaal is --- en dat ik daarin nooit heb ingezien hoe mijn leven direct verbonden is met het leven van elk individu om mij heen en dus met de hele samenleving - en een directe invloed uitoefent op de samenleving - en dat ik daardoor verantwoordelijk ben voor al wat er gebeurt in de samenleving door mijn directe participatie in elk moment van bestaan

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn bestaan ALS de menselijke samenleving te ontkennen, door mezelf te hebben toegestaan mezelf af te scheiden van de mensen die ik zie om mij heen door hen te beschuldigen als 'de criminelen' die verantwoordelijk zijn voor de criminele dingen die gebeuren in de samenleving --- door mezelf opzettelijk onwetend en blind te houden voor hoe de samenleving werkelijk functionneert en de verbanden die er bestaan tussen mijn expressie/bestaan/gedrag en mijn omgeving waarin mijn expressie/gedrag een directe impact heeft op mijn omgeving en dus op elke manier bijdraagt tot het soort omgeving dat ik zie met mijn ogen --- en dat ik dus op die manier op elke manier verantwoordelijk ben voor de wereld waarin ik mij bevindt

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van het woord 'samenleving' door te geloven dat 'de samenleving' bestaat in de plaats van in te zien dat ik 'de samenleving' zelf gecreëerd heb als een beeld in mijn geest --- en dat ik altijd gebruikt heb als een excuus om mijn verantwoordelijkheid tegenover mijn omgeving niet in te zien en niet te zien dat 'de samenleving' niet werkelijk bestaat in en als de fysieke realiteit en dat er enkel fysieke expressie als oorzaak en gevolg bestaat --- waarin ik in elk moment van ademhaling actief participeer en bijdraag aan het soort 'samenleving' als 'het leven op aarde' dat hier bestaat omwille van wat ik toesta te bestaan

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf opzettelijk blind en onwetend te houden in verband met hoe de samenleving functionneert, door mezelf te definieren als 'een individu', als 'een afgescheiden deeltje', naar het evenbeeld van mijn ouders en de generaties die mij zijn voorgegaan -- en nooit de tijd te hebben genomen om de realiteit te onderzoeken, en dus nooit te hebben ingezien dat ik op geen enkele echte manier in afscheiding besta van wat hier bestaat als de menselijke samenleving en het leven op aarde en dat ik 'de samenleving' BEN in en als hoe ik mezelf heb toegestaan te bestaan en wat ik heb toegestaan te bestaan in en als mezelf als het leven op aarde --- en dat ik mijn zelf-gecreëerde, voorgeprogrammeerde 'realiteit' in en als de geest, als beelden en woorden, altijd heb gebruikt als mijn excuus om mijn verantwoordelijkheid tegenover de criminaliteit die ik zie in en als de mensheid uit handen te geven

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'de crimineel' als een afgescheiden individuele entiteit in de menselijke samenleving niet werkelijk bestaat omdat al wat bestaat in en als de menselijke wereld en de wereld als geheel altijd een manifestatie en representatie is van wie 'de mens' in en als 'de menselijke samenleving' is - en dat wat werkelijk crimineel is, is hoe wij als individuen in en als de samneleving één individu gaan uitzonderen en beschuldigen en veroordelen als 'de crimineel', en hen dus laten boeten voor wat wij collectief gecreëerd hebben door hoe wij onszelf hebben toegestaan te bestaan in en als absolute onwetendheid in verband met de consequenties van onze woorden en daden op  en in onze omgeving  - door te geloven in 'individualiteit' als de idee en het geloof dat wij als 'individuele entiteit'/individueel wezen in complete afscheiding bestaan van alle andere 'individuen' en bijgevolg van al wat er gebeurt in onze samenleving van zogezegde 'afgescheiden individuen/entiteiten' --- in de plaats van in te zien dat wij ons zelf niet eens bewust zijn van de mate waarin al van wat en wie wij zijn en hoe en waarom wij hier bestaan in en als 'ons leven' bepaald en gestuurd is door onze omgeving als 'andere mensen' - omdat we gemoedwillig bestaan in en als opzettelijke onwetendheid en dus opzettelijk geen onderzoek verrichten naar hoe wij zelf in elkaar zitten, als de sleutel tot het begrijpen van hoe elk mens en dus hoe de gehele menselijke samenleving in elkaar zit -- hetgeen in wezen een criminele daad is van verwaarlozing omdat we op deze manier gemakshalve onze handen kunnen schoonwassen van het nemen van enig welke vorm van verantwoordelijkheid voor wat er gebeurt in de samenleving en voor onze participatie en ons bestaan in die samenleving door onze onwetendheid te gebruiken als rechtvaardiging en excuus en daarin dus niet te beseffen dat het net die onwetendheid is, als de basis en van ons gedrag in en als de samenleving, die de oorzaak en voedingsbodem is van/voor criminaliteit in de samenleving --- omdat 'criminaliteit' in wezen een 'kreet om hulp' is van een individu die de consequenties laat zien van ons gedrag en het feit dat we nooit gehandeld hebben vanuit absoluut inzicht in hoe onze daden en woorden onze omgeving en de levens van andere mensen vormgeven