Dag 754: Het Belang van Zelf-Bevraging

Het voornaamste dat ik tot zover geleerd heb tot zover in mijn reis samen met Desteni, is het belang van het in vraag stellen van jezelf en met name het in vraag stellen van je eigen 'voorkeuren'. Voorkeuren zoals bijvoorbeeld het verkiezen van niet begaan te zijn met politiek, het verkiezen van niet al te veel sociaal geëngageerd te zijn in de levens van je buren/naasten, het verkiezen om je eerder toe te leggen op het uitbouwen van je eigen leven/familie en je voorkeuren in verband met het soort mensen waar je liever mee omgaat en het soort mensen die je liever uit je leven bant of wegdringt.

Mijn voorkeur was bijvoorbeeld om eerder niet in groepen te vertoeven. Ik heb me nooit thuis of comfortabel gevoeld in de groepen waarin ik mij bevond, zoals klasgroepen, sportgroepen, jeugdverenigingen en zelfs familie en vrienden. Ik verkoos om eerder alleen te zijn en mij bezig te houden met mezelf en mezelf af te zonderen van mensen. En deze voorkeur was gebaseerd op mijn gevoelens, op hoe ik mij voelde in groepen in tegenstelling tot hoe ik me voelde wanneer ik alleen was. Ik voelde mij steeds meer op mijn gemak wanneer ik alleen was, in tegenstelling tot hoe ik mij voelde in groepen (voornamelijk groepen van mensen die ik nog niet goed kende). In het bijzijn van mensen voelde ik mij over het algemeen, onzeker, oncomfortabel, gespannen, angstig, onderdrukt, beoordeeld en buitengesloten.

Mijn voorkeur was dus gebaseerd op mijn herinneringen en ervaringen van mezelf in groepen en op het willen vermijden en ontwijken van onplezierige en onaangename ervaringen en dus het willen vermijden dat het verleden zich zou herhalen. Het is pas door mezelf uit te dagen om mijn beslissingen niet te baseren op mijn voorkeuren maar om eerder te testen of die vookeuren werkelijk de grenzen afbakenen van 'wie ik ben' en al wat ik ben, dat ik ben gaan inzien hoe ik mezelf als wezen heb gelimiteerd en hoe die voorkeuren eigenlijk zelf-limitaties zijn waarin ik mezelf ervan weerhoudt om niet enkel mezelf maar ook de realiteit waarin ik besta te zien met heldere ogen.

Ik zag bijvoorbeeld nooit dat mijn 'voorkeuren' in wezen een soort van mechanisme waren waarin ik ervoor zorg dat ik mijn eigen herinneringen nooit onder ogen zal komen en dat ik dus ook nooit oplossingen zal zien en formuleren voor de dingen die ik ervaar als problematisch. Dingen zoals emotionele ervaringen in relatie tot de mensen om mij heen. Zolang ik immers ver weg blijf van het kijken naar en geconfronteerd worden met mijn eigen nare herinneringen door ervoor te zorgen dat ik mij nooit meer in gelijkaardige situaties bevindt, zal ik tegelijkertijd de illusie en de idee in stand blijven houden dat die ervaringen in mijn herinneringen 'echt' waren en macht hebben over wie ik ben en hoe ik leef en omga met mijn wereld en realiteit.

In mijn process met Desteni heb ik de emotionele reacties, ervaringen en associaties die ik in mijn geest gevormd heb rond 'groepen' kunnen overstijgen en veranderen, net door mijn voorkeuren uit te dagen en stappen te nemen buiten de richting die ik doorgaan zou verkiezen op basis van hoe ik mij voel en welke ervaringen ik wil vermijden.

Dag 637: De Dieperliggende Problemen die Schuilen onder Luiheid

In de voorgaande blog hebben we besproken en onderzocht hoe een specifiek persoonlijkheidssysteem van 'luiheid' ontstaat door middel van de woorden en emotionele lading verbonden met die woorden die we kopiëren en overnemen van onze ouders.  En het interessante en fascinerende aspect hier was de realisatie dat 'luiheid' op zich in deze context eerder een gevolg was van het woord 'luiheid' dat als beoordeling gebruikt werd, samen met een specifieke emotionele ondertoon - en dat dus deze persoonlijkheid van 'luiheid' een zichzelf creërend fenomeen is.

Ik bedoel, als het gedrag dat beoordeeld en belabeld werd in dat moment als een uitdrukking van 'luiheid' en waar emotioneel op gereageerd werd, in de plaats daarvan eerder onderzocht werd, in de zin van dat men vragen stelt in verband met wat het probleem in wezen is in het geobserveerde gedrag, waarom het is dat de persoon zich in dat moment als zodanig uitdrukt - dan had men tot veel meer conclusies en inzichten gekomen die zouden hebben aangetoond dat een gedragspatroon niet zo simpel en oppervlakkig te definieren is als in één woord zoals 'luiheid', dat in wezen als een bestempeling en een belabeling en dus als een limitatie van het individu gebruikt wordt.

Als men werkelijk zichzelf inzet om gedragspatronen te onderzoeken door ten eerste de eigen persoonlijke aanvankelijke reacties op het geobserveerde gedrag aan de kant te schuiven en dieper te kijken dan wat men op het eerste zicht denkt, dan komt men echter op dieper liggende problemen uit.

In het geval van de zogezegde 'luiheid' bijvoorbeeld, waarin ik in de situatie liever mijn tijd spendeerde met het kijken van televisie dan pakweg in de tuin werken of studeren, was het dieperliggende probleem het feit dat ik zelf niet inzag of begreep waar ik eigenlijk mee bezig was. Het eigenlijke probleem was dat ik niet besefte dat als ik zou studeren, dat ik daarin mijn vaardigheden zou ontwikkelen, dat ik zelf-discipline zou ontwikkelen en dat ik mezelf daarin mezelf zou helpen om een basis te leggen voor mijn eigen toekomst.

Ik besefte niet dat de manier waarop ik televisie kijken benaderde en uitoefende niet het beste was voor mezelf, in de zin van dat ik het deed om te ontsnappen aan allerlei emotionele ervaringen die ik voelde binnenin mezelf waar ik niet wist mee om te gaan. En daarin besefte ik niet dat hoe meer ik wie ik ben vanbinnen probeer te ontvluchten, des te meer ik die emoties zich laat opbouwen zonder mijn eigen vermogen te ontwikkelen om te kunnen omgaan met mijn interne realiteit en macht en controle te ontwikkelen over mezelf, hetgeen op zich dan ook weer een voedingsbodem vormt voor het gedragspatroon van luiheid.

Het is die kernproblematiek die in dat moment niet werd onderzocht of aangepakt, door mezelf noch mijn ouders, omdat niemand wist hoe een situatie te benaderen vanuit gezond verstand en niet vanuit persoonlijke emoties. We worden in onze wereld immers niet opgevoed of aangeleerd om naar binnen te kijken en te onderzoeken hoe het is dat we zelf onze wereld en realiteit zien en begrijpen en hoe we zelf het startpunt  en tegelijkertijd de sleutel zijn van al wat bestaat in onze wereld.

Dag 191: Waarom is het belangrijk om het Negatieve te onderzoeken?

Dit is een verderzetting van
"Dag 189: De Massa-Mentaliteit en de Innerlijke Kwaadaardigheid"
en
"Dag 190: De Innerlijke Kwaadaardigheid achter het Positieve Masker van Sociale Angst"


 ik realiseer mij dat ik diezelfde kwaadaardigheid die ik zie in 'andere mensen' heb toegestaan te bestaan in mezelf waarin ik 'stiekem' in mezelf ook verlang naar 'spanning' en 'sensatie' ten koste van andere levende wezens

ik realiseer mij dat het net de onderdrukking van mezelf uit angst van 'andere mensen' is die de 'negatiefheid'/kwaadaardigheid heeft gemanifesteerd in mezelf als de beschuldiging van en haat tegenover 'mijn omgeving'
ik zie het patroon van 'positiefheid' als masker van angst in de mensheid --- waarin mensen elkaar beschuldigen van de angst die ze ervaren in zichzelf en de leugen van 'positiefheid' die ze leven, en daarin kwaadaardigheid manifesteren in zichzelf als het verlangen om een ander te zien lijden




ik realiseer mij hoe de mensheid hun verantwoordelijkheid heeft weggegeven aan 'hun omgeving' in en als de angst van andere mensen en in en als het beschuldigen van 'de ander' voor die ervaring van angst - en daarin kwaadaardige/leugenachtige wezens geworden zijn --- door nooit verantwoordelijkheid te hebben genomen voor hun/onze innerlijke realiteit van gedachten, gevoelens en emoties

ik realiseer mij dat kwaadaardigheid enkel bestaat omdat 'positiefheid' bestaat als een masker dat mensen opzetten - waarin de ware kwaadaardige natuur van de mens vanbinnen woekert als een virus dat van het leven op aarde een hel maakt --- terwijl de mensheid zichzelf blijft verschuilen achter het masker van 'positiefheid', de werkelijkheid compleet negerend, uit angst

ik realiseer mij dat het onderdrukken van wie ik ben als mijn natuur/natuurlijke expressie, het onderdrukken is van het bestaan als het leven op aarde --- en dat het leven op aarde een hel is, één en gelijk met de 'hel' van haat, beschuldiging en woede die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf --- door nooit verantwoordelijkheid te hebben genomen voor mijn innerlijke ervaringen van emotionele reacties van ANGST

ik realiseer mij dat elk mens de ervaring van ANGST gebruikt om andere mensen te beschuldigen van 'wie wij zijn' en 'wat wij doen' hier op aarde - en daarin zichzelf in de slachtoffer positie plaatst ---- waardoor er nooit zelfs één enkel mens verantwoordelijkheid neemt voor zichzelf en het leven op aarde, want we zijn zogezegd allemaal 'slachtoffers' - en 'de ander' is zogezegd altijd 'de slechterik'

ik realiseer mij hoe de mensheid steeds 'een ander', zoals 'criminelen', ouders, leerkrachten, politici, bankleiders, bedrijfsleiders, God, de Duivel, etc, zal beschuldigen voor de kwaadaardigheid die in hen zelf bestaat, omdat de mens niet geconfronteerd wil worden met de waarheid van zichzelf uit angst om zelf verstoten, beschuldigd en uitgespuwd te worden door 'andere mensen' --- waarin de mens niet inziet dat wat we doen met een ander is wat we onszelf aandoen als wat we toestaan te bestaan in onze realiteit --- en dat we dus onze angst om zelf uitgespuwd, beschuldigd, beoordeeld en verstoten te worden zelf creëren en continueren door zelf andere mensen uit te spuwen, te beschuldigen, beoordelen en verstoten in onze geest/gedachten/backchat

ik stel mij tot doel om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn bestaan in en als het besef dat IK angst heb toegestaan te bestaan in mezelf om een excuus te hebben voor mijn participatie in eigenbelang en het negeren van de levens van anderen

 wanneer en als ik mezelf zie kijken naar andere mensen vanuit het 'observerend' perspectief, en beoordelingen zie opkomen in mezelf waarin ik mezelf definieer als 'beter' en 'goed' en 'andere mensen' als 'slecht' - dan stop ik en ik adem --- en ik besef dat de 'kwaadaardigheid' die ik zie in een ander en waar ik een ander van beschuldig in wezen de kwaadaardigheid is die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf en waar ik nooit verantwoordelijkheid voor heb genomen uit angst om op dezelfde manier geobserveerd, beoordeeld en beschuldigd te worden door andere mensen

ik stel mezelf tot doel  om absolute verantwoordelijkheid te nemen voor wat HIER bestaat in en als het leven op aarde, door één en gelijk te staan met elk levend wezen - en daarin dus mezelf niet af te scheiden van 'andere mensen' in en als beoordeling en beschuldiging --- omdat  ik besef dat als ik niet volledige verantwoordelijkheid neem voor AL wat bestaat in en als het leven, dat ik onmogelijk werkelijk verantwoordelijkheid kan nemen voor het creëren van een bestaan dat het beste is voor allen, omdat ik niet één en gelijk sta met allen door mezelf te willen definieren als 'een goed persoon'

wanneer en als ik de ervaring van 'sociale angst' zie opkomen in mezelf, dan stop ik en ik adem - en ik besef dat als ik mezelf toesta mezelf te definieren in en als sociale angst, dat ik enkel woede, beschuldiging en haat zal manifesteren in mezelf, in en als het geloof dat 'andere mensen' verantwoordelijk zijn voor de angst in mezelf, in en als het geloof dat 'andere mensen' 'slecht/negatief/kwaadaardig' zijn --- en dat ik dus op die manier net hetzelfde manifesteer en toesta te bestaan als de 'haat/negatiefheid/kwaadaardigheid' die ik zie in een ander - omdat ik besef dat woede, haat en beschuldiging een ego-reactie is op de reactie/ervaring van ANGST, waarin de geest van een negatieve/inferieure positie/ervaring naar een positieve/superieure positie/ervaring gaat in en als het systeem van energetische polariteiten in en als de geest --- en dat ik mezelf hierin compleet afscheid van het bestaan als wat HIER is en dus absoluut geen verantwoordelijkheid neem voor mezelf als het leven zelf

wanneer en als ik de ervaring van woede/beschuldiging/haat tegenover andere mensen zie opkomen in mezelf - dan stop ik en ik adem - en ik besef dat deze ervaring afkomstig is uit het feit dat ik mezelf heb gedefinieerd in en als de ervaring van angst, en daarin heb gelooft dat ik in en als de ervaring van angst een slachtoffer ben van datgene waar ik angst van heb, als 'andere mensen' --- hierin besef ik dat ik het startpunt ben van mijn innerlijke ervaringen/reacties, en dat ik die angst opzettelijk heb toegestaan te bestaan in mezelf als mijn excuus om te kunnen participeren in eigenbelang als de geest als afscheiding, om zo geen verantwoordelijkheid te nemen voor het bestaan op aarde

hierin besef ik dat ANGST geen excuus is - omdat ANGST een voorgeprogrammeerde ervaring/reactie is in en als de menselijke geest waarin ELK MENS zichzelf heeft afgescheiden van het leven op aarde - en ik besef dat er geen hogere macht/kracht is die ons als het leven op aarde zal komen redden/helpen uit de hel die we gecreëerd hebben in en als ANGST van en haat tegenover elkaar --- en dat het dus mijn verantwoordelijkheid is als een leven op aarde, om die ervaring van ANGST als afscheiding van het leven op aarde te stoppen in mezelf en op te staan in en als onvoorwaardelijke, absolute zelf-verantwoordelijkheid in en als eenheid en gelijkheid --- omdat ik besef dat ik enkel op die manier een wereld kan creëren/manifesteren die werkelijk het beste is voor al het leven op aarde

ik stel mezelf tot doel om niet meer te vluchten van de kwaadaardigheid/negatiefheid in mezelf als het leven op aarde - maar om één en gelijk te staan met en verantwoordelijkheid te nemen voor al wat HIER bestaat --- omdat ik besef dat het mijn vlucht in en als positiefheid is die de hel op aarde die HIER is heeft gemanifesteerd, door in en als die positieve ervaringen nooit werkelijk verantwoordelijkheid te hebben genomen voor het misbruik dat bestaat in het leven op aarde