Dag 730: Zonder zelf-verantwoordelijkheid is een Conflict nooit Echt Opgelost

Deze blog is een verderzetting op Dag 729: Hoe Communicatie Helpt met het Loslaten van een Reactie op een Ander. In het onderzoeken en verkennen van communicatie als oplossing van conflicten is het belangrijk om tegelijkertijd in te zien en te begrijpen  dat communicatie op zich niet genoeg is. Communicatie - uiteraard vanuit oprechtheid en openheid - is een gereedschap dat je kan gebruiken om conflicten binnenin jezelf in relatie tot een persoon of tot jezelf op te lossen.

Maar als jij daarnaast niet met je eigen reacties werkt die zich afspelen in je geest tegenover de ander, dan zal je merken dat de communicatie uiteindelijk enkel meer conflict met zich zal meebrengen.  Open durven praten en je innerlijke wereld delen met een ander kan een therapeutisch effect hebben, maar niet zozeer omwille van het open en eerlijk zijn met een ander persoon. Het therapeutisch effect is wat je zelf creëert doordat jij de stap gezet hebt om de dingen die je vaak onderdrukt en verborgen zou houden in jezelf te openbaren en bloot te leggen. Het is die stap die jij in dat moment voor jezelf zet om het conflict dat jij in jezelf ervaart op te lossen en de nederigheid die in die stap geborgen ligt, die de verlossing van het conflict teweeg brengt.

De echte sleutel tot het oplossen van een conflict ligt in het toepassen van nederigheid en verantwoordelijkheid nemen voor je eigen ervaringen in relatie tot het conflict en de betrokken personen. Het is immers pas wanneer je jezelf in die positie van verantwoordelijkheid plaatst dat je een zekere stabiliteit in jezelf creëert die ervoor zorgt dat, wanneer je dan over het conflict gaat communiceren met een ander, dat je niet opnieuw in conflict gaat wanneer de ander niet reageert op jouw openheid als jij had verwacht of gewild.

Wanneer we zelf niet eerst onszelf in zelf-verantwoordelijkheid plaatsen, zullen we bijvoorbeeld verwachten dat wanneer we gaan communiceren met de persoon waar we conflict tegenover ervoeren, dat die persoon ook openstaat tot communicatie of dat ze onze eerlijkheid, openheid en oprechtheid zullen apprecieren en zelf ook zichzelf zullen delen in kwetsbaarheid en oprechtheid.

Als dan blijkt dat dit niet het geval is en dat ze bijvoorbeeld eerder in beschuldiging en reactie gaan, dan zullen we zelf ook in reactie schieten omdat we die verantwoordelijkheid nog niet genomen hebben voor onze eigen ervaring van en bijdrage tot het conflict. Achter onze aanvankelijke externe  'openheid' en 'oprechtheid' en 'kalmte' schuilt dus in wezen nog beschuldiging en victimisatie in relatie tot de situatie en persoon die we als conflictueus ervoeren.

Wanneer wij echter zelf staan in het punt van zelf-verantwoordelijkheid zal het niet uitmaken hoe de ander op ons reageert en zal onze stap van het blootleggen en delen van onszelf meer symbool staan voor onszelf, als een stelling die we maken waarin we zeggen tegen onszelf 'ik ben hier en ik heb geen angst om eerlijk en open te zijn over wie ik ben', zonder daarin verwachtingen te hebben in relatie tot hoe de ander op ons zou moeten reageren.

Als je ziet of merkt dat wanneer jij met iemand wil communiceren of iets wil uitpraten en je bepaalde verwachtingen hebt  van de persoon zoals de verwachting dat zij je op dezelfde manier zullen toetreden, dan zou dat een teken moeten zijn dat jij diep vanbinnen nog niet werkelijk verantwoordelijkheid genomen hebt voor de situatie, dat je in verborgen beschuldiging verkeert tegenover de persoon  en dat je niet stabiel staat in jezelf.

Dag 721: Wanneer Zoeken naar Vriendschap Problematisch is

Ter verderzetting van Dag 720: Het Vrouwelijk geslacht en de Zoektocht naar Bondgenootschap waarin ik een interessant construct besproken heb, zet ik in deze blog verder met het uiteenzetten van dat construct. Ik heb namelijk ondervonden en bemerkt dat ik een bijzondere regel volgde doorheen mijn leven wanneer het aankwam op 'vriendschap'. En die 'regel' was namelijk dat ik steeds enkel op zoek ging naar 'vriendinnen'.

Ik vond een zekere ervaring van veiligheid, geborgenheid en ondersteuning in mijn vriendschappen met mede-leden van het vrouwelijke geslacht. En dat was zo sinds ik ongeveer tien of elf jaar oud was, dat ik uitsluitend op zoek ging naar vrienden van een specifiek geslacht.

En dit is eigenaardig omdat, ondanks het zo 'natuurlijk' aanvoelde om dit te doen en ondanks het ook op schijnbaar natuurlijke wijze voltrok in mijn realiteit, heeft het een bepaalde ervaring en manier van omgaan met mijn wereld en omgeving gevormd binnenin mezelf. En dit omdat ik mij nooit bewust was van de onderliggende motivaties en drijfveren die in de dieperliggende lagen van mijn geest bestonden in relatie tot waarom het eigenlijk is dat ik die 'schijnbare' ervaring van veiligheid, geborgenheid en ondersteuning opzocht in vriendschappen met specifiek andere vrouwen.

Ik aanvaardde die schijnbaar natuurlijke drang en neiging om zo'n vriendschappen te vormen zodanig als 'normaal' en vanzelfsprekend en als een inherent deel van wie ik ben, dat ik tot op heden nog steeds bepaalde reacties ervaar binnenin mezelf tegenover de mensen in mijn omgeving die volledig gebaseerd zijn op dat bewustzijns-systeem dat 'eigen' schijnt te zijn aan het 'vrouwendom'.

Op een bepaald niveau zag ik het altijd wel, maar het is pas nu dat ik begin te bemerken en te zien wat de gevolgen en de consequenties zijn van dat systeem en hoe dat systeem in feite een 'probleem' en een mechanisme van zelf-sabotage vormt in mezelf.

Hoewel ik langs de ene kant die gevoelens van veiligheid, geborgenheid en ondersteuning ervaar binnenin mezelf wanneer ik een vriendschap gevormd heb met een groepje vrouwen, zal ik langs de andere kant ook de tegenovergestelde ervaringen tegenkomen in mezelf. Ik zal mij ook vaak alleen, minderwaardig, buitengesloten, onzeker en ongemakkelijk voelen.

En het is dus nu pas, wanneer ik de ervaring van ongemakkelijkheid en minderwaardigheid die in mezelf naar boven kwam in relatie tot een meisje in mijn omgeving onderzocht, dat ik kan zien en begrijpen hoe die negatief geladen ervaringen direct afkomstig zijn van de positieve ervaringen waar ik op 'natuurlijke', 'zelfsprekende' en automatische wijze naar op zoek ben in relatie tot de vrouwen in mijn omgeving.

Op onderbewust niveau heb ik nooit gestopt met het benaderen van vrouwen vanuit dat voorgeprogrammeerde systeem van het zoeken naar vriendschap en specifiek het zoeken naar die ervaringen van verbondenheid, bondgenootschap en ondersteuning en het is, nu dat ik een volwassene ben, zelfs zo eigen geworden aan wie ik ben of althans wie ik geloof dat ik ben en hoe ik mij voel vanbinnen dat ik het niet eens opmerkt dat dat in feite is wat ik doe en dat dat aan het gebeuren is in mijn relaties met andere vrouwen.

En dit is niet iets dat ik alleen doe. Ik heb dit bewustzijns-systeem opgemerkt in veel als niet haast alle vrouwen waar ik mee in contact gekomen ben doorheen mijn leven. Het is iets dat eigen lijkt te zijn aan hoe de 'vrouwelijke geest' opgezet is en functioneert. Maar, dat wil echter niet zeggen dat het noodgedwongen hoeft te bepalen wie wij zijn als individuele wezens en dat we het met andere woorden niet kunnen veranderen.

Wordt vervolgd in Dag 722

Dag 637: De Dieperliggende Problemen die Schuilen onder Luiheid

In de voorgaande blog hebben we besproken en onderzocht hoe een specifiek persoonlijkheidssysteem van 'luiheid' ontstaat door middel van de woorden en emotionele lading verbonden met die woorden die we kopiëren en overnemen van onze ouders.  En het interessante en fascinerende aspect hier was de realisatie dat 'luiheid' op zich in deze context eerder een gevolg was van het woord 'luiheid' dat als beoordeling gebruikt werd, samen met een specifieke emotionele ondertoon - en dat dus deze persoonlijkheid van 'luiheid' een zichzelf creërend fenomeen is.

Ik bedoel, als het gedrag dat beoordeeld en belabeld werd in dat moment als een uitdrukking van 'luiheid' en waar emotioneel op gereageerd werd, in de plaats daarvan eerder onderzocht werd, in de zin van dat men vragen stelt in verband met wat het probleem in wezen is in het geobserveerde gedrag, waarom het is dat de persoon zich in dat moment als zodanig uitdrukt - dan had men tot veel meer conclusies en inzichten gekomen die zouden hebben aangetoond dat een gedragspatroon niet zo simpel en oppervlakkig te definieren is als in één woord zoals 'luiheid', dat in wezen als een bestempeling en een belabeling en dus als een limitatie van het individu gebruikt wordt.

Als men werkelijk zichzelf inzet om gedragspatronen te onderzoeken door ten eerste de eigen persoonlijke aanvankelijke reacties op het geobserveerde gedrag aan de kant te schuiven en dieper te kijken dan wat men op het eerste zicht denkt, dan komt men echter op dieper liggende problemen uit.

In het geval van de zogezegde 'luiheid' bijvoorbeeld, waarin ik in de situatie liever mijn tijd spendeerde met het kijken van televisie dan pakweg in de tuin werken of studeren, was het dieperliggende probleem het feit dat ik zelf niet inzag of begreep waar ik eigenlijk mee bezig was. Het eigenlijke probleem was dat ik niet besefte dat als ik zou studeren, dat ik daarin mijn vaardigheden zou ontwikkelen, dat ik zelf-discipline zou ontwikkelen en dat ik mezelf daarin mezelf zou helpen om een basis te leggen voor mijn eigen toekomst.

Ik besefte niet dat de manier waarop ik televisie kijken benaderde en uitoefende niet het beste was voor mezelf, in de zin van dat ik het deed om te ontsnappen aan allerlei emotionele ervaringen die ik voelde binnenin mezelf waar ik niet wist mee om te gaan. En daarin besefte ik niet dat hoe meer ik wie ik ben vanbinnen probeer te ontvluchten, des te meer ik die emoties zich laat opbouwen zonder mijn eigen vermogen te ontwikkelen om te kunnen omgaan met mijn interne realiteit en macht en controle te ontwikkelen over mezelf, hetgeen op zich dan ook weer een voedingsbodem vormt voor het gedragspatroon van luiheid.

Het is die kernproblematiek die in dat moment niet werd onderzocht of aangepakt, door mezelf noch mijn ouders, omdat niemand wist hoe een situatie te benaderen vanuit gezond verstand en niet vanuit persoonlijke emoties. We worden in onze wereld immers niet opgevoed of aangeleerd om naar binnen te kijken en te onderzoeken hoe het is dat we zelf onze wereld en realiteit zien en begrijpen en hoe we zelf het startpunt  en tegelijkertijd de sleutel zijn van al wat bestaat in onze wereld.

Dag 613: Wanneer Liefde Problematisch wordt

 Ik voelde mij dus gevangen in een relatie omdat ik mezelf gevangen hield in mijn eigen angst om alleen te zijn. En dat was in feite vreemd, omdat ik mijn hele leven alleen geweest ben, en nu plots is het iets verschrikkelijk en afschuwelijk om nog maar te denken aan weer alleen zijn. Ik bedoel maar, wat is het dat er plots veranderd was? Waarom is het en waar is het dat ik eigenlijk werkelijk angst van had?

Ik weet dat er immers zoveel mensen zijn die net als ik om dezelfde reden in een relatie blijven die niet goed is voor hen en wat ik beseft heb is dat zolang ik blijf leven en bestaan en beslissingen nemen vanuit het startpunt van een angst die in mijn achterhoofd doemt zonder dat ik begrijp waarom ik mij angstig voel en waar ik precies eigenlijk angst van heb, dan zal ik ook nooit een uitweg of oplossing zien en vinden voor mijn situatie. Ik zal mij gevangen voelen in angst en ik zal bijgevolg mezelf ook gevangen zetten en limiteren in mijn daadwerkelijke fysieke leven en bestaan door bijvoorbeeld in een relatie te blijven die niet bestaat op een manier die het beste is voor mezelf.

Dus hoe komt het dat je je hele leven alleen kan zijn - alleen in de zin van dat je in feite nooit werkelijk 'alleen' bent omdat er altijd wel mensen om je heen zijn, je hebt vrienden en familie, maar je hebt niet per se een 'liefdes-relatie' met een 'speciaal iemand' - maar dan vanaf het moment dat je zo een relatie met iemand aangaat, dan plots komt die angst aanzetten en de idee aanzetten dat je niet meer alleen kan zijn en dat deze persoon je dus niet mag of kan verlaten want dat zou je niet aankunnen, om nu weer terug te gaan naar de staat van het 'alleen zijn', ook al is dat haast als het ware je natuurlijke staat in zekere zin omdat het eigenlijk altijd al zo geweest is, vanaf het moment dat je geboren werd in deze wereld.  En plots lijkt het wel het einde van de wereld om weer alleen te belanden.

Wat gebeurt er met ons in onze geest en in wie we zijn dat we een zodanige afhankelijkheidsrelatie vormen met iemand die we in veel gevallen eigenlijk amper kennen - de persoon waar we plotsklaps 'verliefd op worden' - dat we gaan geloven dat we niet meer zonder die persoon kunnen bestaan. Ik bedoel wanneer ik kijk naar hoe mijn relaties verliepen en hoe en wanneer die specifieke ervaring opkwam in mezelf dat ik absoluut deze persoon niet kan verliezen - dan was het al in de eerste maand van onze relatie. En vaak begon onze relatie al vrij snel nadat we elkaar pas hadden leren kennen. Ik wil maar aantonen hoe vreemd het eigenlijk is dat je jaren en jaren alleen kan zijn en daar geen enkel probleem mee hebt en het zelfs 'natuurlijk' en vanzelfsprekend aanvoelt om 'alleen' te zijn zonder noodzakelijk een 'partner' te hebben, maar dat je dan in een 'relatie' gaat met iemand en haast vanaf het eerste moment in en van die relatie in jezelf op de één of andere manier de beslissing maakt dat je niet meer zonder die persoon kan leven en dat het onmogelijk is om nog alleen te zijn.

Ik bedoel, er zijn zoveel mensen die rechtvaardigingen voor deze ervaring zullen gebruiken zoals 'tja, dat is liefde', en die het woord 'liefde' gaan gebruiken om zulk'n fenomenen dewelke op zich eigenlijk niet het beste zijn voor onszelf, te gaan verklaren en goedpraten -- maar die zogezegde 'liefde' wordt een probleem wanneer je jezelf gaat beginnen compromitteren en veranderen omdat je angst hebt om nog alleen te zijn met jezelf en binnenin jezelf gelooft dat je niet zonder je partner kan bestaan.

Meer in de volgende blog...

Dag 494: De Illusie van Vrije Keuze als Gepreseneerd door het Menselijk Bewustzijn

In Dag 495 was ik begonnen met kijken naar hoe en waarom het is dat er een zelf-sabotage mechanisme bestaat in de menselijke geest dat ons mensen ervan weerhoudt om in elk moment bij te leren en uit te breiden en te ontwikkelen in en als onszelf in relatie tot onze wereld en realiteit. Dat ervoor zorgt dat we maar werkelijk 'opgroeien' in en als een leerproces, tot we de 'volwassen' leeftijd bereikt hebben en vanaf dan wordt alles slechts herhaling van  dezelfde patronen, tot we langzaamaan de zombiestaat en in veel gevallen vaak de dementerende staat in zinken.

Wat er gebeurt door dit punt van dat we niet meer bijleren doorheen ons leven en dat het enige dat we eigenlijk 'weten' of beseffen en zien in en van de wereld waarin we bestaan zowel binnen als buiten onszelf, is wat er in onze geest bestaat als kennis en informatie die we geaccumuleerd hebben voornamelijk tijdens onze kindertijd als de tijd waarin we onze geest ontwikkelen -- is dat we niet geinformeerd genoeg zijn of niet voldoende in staat zijn om werkelijk keuzes te maken die het beste zijn voor onszelf in ons leven.

Dit is bijvoorbeeld waarom we in steeds dezelfde gedachten- en reactiepatronen zullen vallen die niet het beste zijn voor onszelf of onze relaties met onze omgeving. Waarom we op steeds dezelfde emotionele manier zullen reageren op en in dezelfde situaties, ondanks dat we uiteindelijk inzien dat de gevolgen van hoe wij onszelf uitdrukken in en als die emotionele staat niet het beste is voor onszelf. We maken bijvoorbeeld beslissingen of we zeggen impulsieve dingen in een emotionele staat waar we ons nadien over schamen of waar we nadien spijt van hebben. En dan  denken we van 'volgende keer doe ik het anders'. Maar dan, de volgende keer, doen we gewoon precies hetzelfde.

En, waarom is dat? Waarom is het met andere woorden dat er niet zoiets bestaat als 'vrije keuze', in de zin dat we niet in staat lijken te zijn om werkelijk keuzes te maken in elk moment, met betrekking tot zowel onze interne als externe realiteit, die het beste zijn voor niet enkel onszelf maar voor al het leven op aarde -- keuzes die het absolute beste zijn op elk vlak. Wat ik heb gemerkt voor mezelf in relatie tot waarom het is dat ik bijvoorbeeld steeds patronen herhaal die niet het beste zijn voor mezelf en die schadelijke gevolgen creëren in mijn leven en waarom ik zogezegd blijf 'vallen' in die patronen - zoals bijvoorbeeld specifieke eetgewoonten en/of verslavingen --- is dat ik niet geinformeerd genoeg ben in mezelf om werkelijk te zien wat ik aan het creëren ben als en wanneer ik mezelf toesta te participeren in die of deze gewoonte.

Een voorbeeld is bijvoorbeeld dat ik tijdens mijn leven de gewoonte heb gecreëerd om veel te participeren in verbeelding. Ik dagdroomde heel vaak over scenarios waarin ik de heldin speelde en waarin ik heel 'cool' was en veel aandacht en erkenning kreeg van andere mensen. Maar dan, in mijn eigenlijke dagelijkse relaties met de mensen in mijn fysieke omgeving voelde ik mij het tegenovergestelde - ik ervoer mezelf als angstig en inferieur en onzeker. Het is pas nadat ik een proces van zelf-onderzoek heb afgelegd, door het toepassen van de Desteni toepassingen van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie --- dat ik ben beginnen merken en inzien dat deze twee ervaringen hand in hand gaan.

 Dat, elke keer wanneer ik mezelf toesta te participeren in een verbeelding in mijn geest die een positieve ervaring genereert in mezelf, en ik mij 'goed' voel over mezelf - des te meer ik mij onzeker en angstig voel in mijn relaties met mensen in mijn fysieke wereld en realiteit.

En, hoe minder ik begon te participeren in die verbeelding, door mezelf bijvoorbeeld toe te passen in het stoppen van mezelf wanneer ik de verbeelding en de energie zag opkomen in mezelf, en mezelf niet toe te staan erin te stappen en de energie te genereren in mezelf - des te meer ik mij comfortabel en stabiel begon te voelen in mijn fysieke relaties met de mensen in mijn omgeving.

Dus, wat ik heb ingezien, is dat ik aanvankelijk nooit mezelf stopte in het participeren in verbeelding en het gereneren van positieve gevoelens, omdat ik nooit direct zag wat ik eigenlijk aan het creëren was in mezelf en mijn leven. Ik zag de preciese gevolgen van mijn daden niet werkelijk in. Nu echter, vanaf het moment dat er een verbeelding opkomt in mezelf - in dat moment komt er ook een besef op in mezelf van wat ik zal creëren als ik mezelf toesta in die verbeelding te stappen en mezelf te laten meevoeren door de positieve energie. Ik zie onmiddellijk dat ik mij nadien heel onzeker zal beginnen voelen en dat ik eigenlijk de omgekeerde energie zal manifesteren in mezelf - omdat ik nu besef dat dat is hoe de geest werkt, op basis van polariteiten die elkaar uitbalanceren. En daardoor is het nu makkelijker voor mezelf om de keuze te maken om mezelf te stoppen in dat moment en eerder mezelf te bewegen op een manier die het beste is voor mezelf op langere termijn --- omdat ik mezelf heb onderwezen in hoe mijn eigen geest werkt. Ik ben voldoende geïnformeerd om precies te weten wat ik doe en wat ik creëer in de beslissingen die ik maak in relatie tot de gedachten en gevoelens waar ik in participeer in mijn eigen geest.

Zolang dit absolute inzicht in de eigen geest niet bestaat, kan er niet zoiets bestaan als 'vrije keuze'. Omdat, zolang we ons niet absoluut gewaar zijn van wat we eigenlijk aan het doen zijn, kunnen we ook niet inzien waarom we het beter niet zouden doen, en hebben we bijvoorbeeld geen motivatie om onze schadelijke gewoonten te stoppen. Het is pas wanneer we de verantwoordelijkheid nemen om alles te onderzoeken binnen en buiten onszelf - dat we in een positie kunnen staan waarin we ook werkelijk verantwoordelijkheid kunnen nemen voor de beslissingen die we maken binnen en buiten onszelf omdat we precies zien waar onze daden toe leiden.

Ik bedoel, deze hele fysieke wereld en hoe ze op dit moment bestaat is een levend bewijs van het feit dat we niet voldoende geinformeerd zijn in de beslissingen die we maken, en dat we eerder beslissingen maken gebaseerd op onze gevoelens en gedachten dan op een daadwerkelijk inzicht in hoe dingen precies werken. We weten niet hoe dingen precies werken en we doen er de moeite niet voor om alles te onderzoeken.  Zolang we deze stap niet zetten van het onderzoeken van wie we zelf zijn in relatie tot onze wereld en realiteit en onderzoeken van hoe onze geest bestaat en functioneert - kunnen we niet beweren dat vrije keuze bestaat omdat we niet weten wat we kiezen of zelfs hoe of waarom aangezien we niet weten hoe onze eigen geest keuzes maakt en waar die keuzes werkelijk op gebaseerd zijn. En de enige manier om dan te weten te komen dat onze keuzes eigenlijk niet het beste waren voor onszelf - is door de gevolgen te observeren. Gevolgen zoals een fysieke wereld die aan het aftakelen is. Gevolgen zoals een economisch systeem dat niet zorgt voor het leven op aarde.

http://www.desteni.org

Dag 353: Waarom Onderzoeken we Seksualiteit? - Seksuele Paranoia Series

Dit is een verderzetting van "Dag 352: Hoe hebben we Seksuele Stoornissen aanvaard als Normaal? - Seksuele Paranoia Series"


Zelf-Vergeving Dimensie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de stelling aan te nemen dat "hoe de seksuele beleving van de mens in de menselijke geest volledig 'normaal' en 'OK' is zolang het niet ervaren wordt als problematisch door het individu en/of de omgeving" - en daarin te aanvaarden dat we onszelf in en als de menselijke geest niet zouden moeten onderzoeken en dat we niet zouden moeten zien wie we eigenlijk zijn in en als onze eigen gedachten, fantasiëen en gevoelens ook al weten of begrijpen we niet waar onze interne ervaringen vandaan komen, waar onze seksuele fantasiëen, gedachten en gevoelens en impulsen vandaan komen of hoe ze bestaan of welke consequenties ze werkelijk creëren in onszelf als onze geest en ons lichaam en in onze omgeving als het wereld-systeem

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te willen onderzoeken hoe seksualiteit bestaat in en als mezelf door angst te hebben dat ik mijn persoonlijke interne gevoelens en ervaringen die ik heb geassocieerd met mijn geheime interne fantasiëen en gedachten in verband met seks in mezelf, zou moeten opgeven als en wanneer ik mij zou realiseren welke de echte consequenties zijn van mijn participatie in 'seksueel verlangen' in en als de menseljike geest - en dat ik daarin een collectieve/globale 'blinde vlek' heb toegestaan in en als het menselijk bewustzijn en het leven op aarde in verband met seks en seksualiteit --- hetgeen zich dan uit in allerlei alternatieve realiteiten in en als de menselijke geest waarin mensen seks beleven, ervaren en uitleven op verschillende manieren die misbruik tot gevolg hebben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de gedachte en idee dat 'seks en seksualiteit natuurlijk is' te gebruiken als excuus en rechtvaardiging voor het feit dat ik nooit verantwoordelijkheid heb genomen voor hoe seksualiteit bestaat in en als mezelf in mijn geest en gedachten, ondanks het feit dat seksualiteit in en als de menselijke geest overduidelijk een 'programma' is van voorgeprogrammeerde verlangens, ervaringen, impulsen, gedachten, beelden en ideëen en dus niet werkelijk is 'wie ik ben', maar eerder een programma is dat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf in afscheiding van mezelf en waar ik mijn macht aan heb weggegeven door mezelf ermee te identificeren en door nooit de verantwoordelijkheid te hebben genomen om te onderzoeken hoe die seksualiteit bestaat, wat het is en wie ik ben in en als de voorgeprogrammeerde seksualiteit in en als de menselijke geest - en of het al dan niet het beste is voor mezelf en alle levende wezens in en als dit bestaan --- en dat ik daardoor 'seksualiteit' heb toegestaan te bestaan in mezelf en bijgevolg in de mensheid en het leven op aarde als een 'systeem', een 'ervaring' die macht en controle heeft over de mens en die de 'vrije loop' krijgt om zich te ontwikkelen tot demonische bezetenheid en stoornissen in de mens zonder dat de mens weet hoe het te stoppen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het feit dat ik nooit verantwoordelijkheid heb genomen voor mijn beleving van 'seksualiteit' in en als de menselijke geest in en als mezelf en dat ik dus mezelf nooit heb onderzocht in 'wie ik ben' in en als seksualiteit', is omdat ik mezelf heb toegestaan mezelf te laten programmeren in en als een geloof en vertrouwen in 'God'/'een hogere kracht', waarin ik geloof dat het geoorloofd is om mijn verantwoordelijkheid te abdiceren en te verwachten dat de ervaring van 'seksualiteit' een soort van 'God-gestuurde' ervaring is in mezelf, die zogezegd 'natuurlijk' en 'vanzelfsprekend' is omdat, 'God het heeft gecreëerd' - als een geloof dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te gebruiken in en als mezelf als een 'reden' om al de seksuele fantasiëen, gedachten, verlangens, gevoelens en reacties die ik kan observeren in en als mijn geest nooit in vraag te stellen --- ook al is het vaak duidelijk dat die fantasiëen, gedachten en reacties consequentieel zouden zijn als ik ze zou uitvoeren in de fysieke werkelijkheid

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben ingezien en beseft dat, omdat ik mijn interne ervaringen en realiteit van seksuele ervaringen/gevoelens/fantasiëen/verlangens nooit heb onderzocht, ik nooit heb ingezien  wat de echte consequenties zijn in de fysieke realiteit van mijn participatie in die interne gevoelswereld en dat er ook wel degelijk daadwerkelijk consequenties zijn aan hoe ik besta in en als mijn geest --- omwille van wat ik toesta te bestaan in en als de wereld en realiteit van elk mens op aarde, door wat ik toesta te bestaan in en als mijn gedachten-realiteit - waarin ik verantwoordelijk ben om mijn gedachten realiteit op één lijn te plaatsen met wat het beste is voor al het leven op aarde, waarin ik er zeker van kan zijn dat wat er bestaat in en als mijn geest/gedachten als mezelf, in elke situatie, op elke manier en op elk vlak altijd een resultaat zal produceren dat het beste is voor al het leven


Wordt vervolgd in Dag 354

Dag 325: Wie ben Ik als Verkrachting?

Dit is een onderbreking in de Paranoia Series die ik was begonnen in verband met de Paranoia van Seksuele Fantasiëen en de Consequenties daarvan die ik bekeek door het fenomeen 'verkrachting', als een gemanifesteerde fysieke consequentiele uitdrukking van de participatie van een individu in Seksuele Fantasiëen, te onderzoeken.

De 'Reis naar Leven' is namelijk niet enkel dingen onderzoeken, maar vooral verantwoordelijkheid nemen voor al wat bestaat door de relatie te onderzoeken die ik in mezelf heb toegestaan te bestaan met al wat bestaat --- en daarin te onderzoeken en in te zien hoe ik het startpunt ben van 'het bestaan' in en als bijvoorbeeld 'de menselijke samenleving' en al de consequenties die zich voordoen in de samenleving, zoals 'verkrachting'. Dit is de enige manier waarop die consequenties gestopt kunnen worden - is wanneer ik er verantwoordelijkheid neem, wanneer ik de 'grenzen' van mijn 'bewustzijn' en van wat ik ervaar als 'mijn leven' en 'mezelf' doorbreek en alles wat in deze wereld gebeurt en bestaat zie en erken als een deel van mezelf, een deel van 'wie ik ben' als 'het bestaan'. Enkel dan kan ik als 'het bestaan' de delen van mezelf die consequentieel en dysfunctioneel zijn, zoals bvb 'verkrachting', voor eens en voor altijd stoppen -- gegeven dat ik eerst en vooral zie en begrijp precies hoe ik besta in en als 'verkrachting' en hoe en waarom 'verkrachting' een deel geworden is van 'wie ik ben' als 'het bestaan'.

En dat is het doel geweest van de 'Paranoia-blogs' over 'verkrachting' - is mezelf de vraag stellen 'Hoe draag ik bij tot het bestaan van verkrachting?'. Ik heb tot op dit punt 'verkrachting' steeds onderzocht en benaderd vanuit de maatschappelijke patronen die er bestaan als al de instituties in onze samenleving die het individu reguleren, controleren en vormgeven - en die uiteindelijk bijdragen tot het ontstaan en voortbestaan van 'verkrachting' - en heb daarin even mezelf in de rol van de 'onderzoeker'/'wetenschapper' geplaatst.

Wat de 'Reis naar Leven' blogs echter onderscheidt van andere wetenschappelijke blogs die maatschappelijke problemen onderzoeken, is het aspect van zelf-eerlijkheid en zelf-verantwoordelijkheid - het aspect van 'mezelf', het inzicht dat ik hier besta in en als deze realiteit, en dus is al wat hier bestaat bepaald door hoe ik het zie en ervaar, door mijn bestaan --- en is het gezond verstand dat al wat hier bestaat, bestaat omwille van hoe ik besta in en als mezelf - waarin het dus essentieel is om te onderzoeken hoe mijn bestaan en de manier waarop ik mezelf altijd heb aanvaard in en als mijn 'bestaan' heeft bijgedragen tot hoe de mensheid en 'het leven op aarde' bestaat in haar huidige vorm.

In de blogs die volgen zal ik dus mijn relatie tegenover de realiteit waarin ik mij bevind onderzoeken en hoe die relatie impliciet heeft bijgedragen tot het bestaan van verkrachting --- door bijvoorbeeld de Seksuele Fantasiëen die ik heb toegestaan te bestaan in mijn geest, door allerlei betekenissen die ik heb gegeven aan het woord 'verkrachting', door beschuldiging te hebben toegestaan te bestaan in mezelf, door afscheiding toe te staan te bestaan in mezelf tussen 'vrouwen' en 'mannen' gebaseerd op beoordelingen over de lichamelijke expressie die ik zie met mijn ogen, door vooroordelen te hebben toegestaan te bestaan in mezelf tegenover 'mannen' en 'de mannelijke seksualiteit', door seksuele onderdrukking in de plaats van seksuele expressie, communicatie en openheid te hebben toegestaan te bestaan in mezelf,enzovoort...

Dag 315: Verkrachting in België - Een Individueel of Maatschappelijk Probleem?

Dit is een verderzetting van "Dag 313: Verkrachting in België - Wist je dat...?" en "Dag 314: Schuilt er een Ted Bundy in elk van Ons? Dossier Verkrachting in België".

In de voorgaande blogs heb ik onderzocht waarom en hoe verkrachting bestaat, aangezien het fenomeen 'verkrachting' duidelijk wijst op een probleem, een dysfunctie in hoe de mens bestaat. In Dag 314 heb ik daarin specifiek een statement gebruikt van Ted Bundy in zijn laatste interview voor zijn executie, waarin hij vermeldde dat hij zelf had ondervonden dat zijn verslaving aan pornografie in grote mate heeft bijgedragen tot de ontwikkeling van het 'verkrachters-personage' in zichzelf. Dit waren zijn precieze woorden:

 "Luister, ik ben geen sociaal wetenschapper en ik heb geen enquête afgenomen, maar ik heb nu al heel wat tijd achter tralies gespendeerd en ik heb veel mannen ontmoet die gemotiveerd waren om geweld te plegen, net als ik. En zonder uitzondering, waren ze allemaal zwaar beïnvloed door pornografie. Zonder uitzondering, ongetwijfeld. Zwaar beïnvloed en geconsumeerd door een verslaving aan pornografie. Er is geen twijfel over, zelfs de studie van de FBI over seriemoordenaars toont aan dat de algemene deler onder seriemoordenaars hun interesse in pornografie is."

Wat fascinerend was, is dat ik, nadat ik "Dag 314: Schuilt er een Ted Bundy in elk van Ons? Dossier Verkrachting in België" op Twitter deelde, onmiddellijk een aantal reacties kreeg van mensen die afkwamen met allerlei excuses, rechtvaardigingen en redeneringen voor waarom porno niet schadelijk is, zoals "verkrachting bestaat toch al sinds het begin van de mensheid en dus kan porno daar niet de oorzaak van zijn". En mensen die reageerden op de titel van de blog 'Schuilt er een Ted Bundy in Elk van Ons?', want 'hoe durf ik zoiets te beweren', 'neen! Sommige mensen zijn slecht en zullen een ander verkrachten, de rest van ons zijn goed en zouden zoiets nooit doen!'.

De vraag is echter wat het is dat de grens tussen wat 'goed' is en wat 'slecht' is bepaalt en waar die 'grens' zich precies bevindt. Zoals we gezien hebben in Dag 314 in ons onderzoek naar hoe een organisme zoals een menselijk wezen leert en zich ontwikkelt, is dat het ALLE invloeden waar het mee in contact komt, vooral tijdens de kindertijd (wanneer er op fenomenaal snelle en overvloedige wijze synapsen in het brein gecreëerd worden) ongedifferentieerd en automatisch integreert in het brein.

Volgens Gary Wilson, een expert in het onderzoek naar hoe porno het brein beïnvloedt:

"Zoeken de meeste jongens naar porno tegen dat ze 10 jaar oud zijn, gedreven door een brein dat plots uitermate gefascineerd is door seks." ( The Great Porn Experiment: Gary Wilson at TEDxGlasgow)

Dit impliceert dat de meeste kinderen al vanaf een zeer jonge leeftijd in aanraking komen met pornografie, hetzij impliciet of expliciet. En met wat we weten over hoe het brein zich ontwikkelt, kunnen we vaststellen dat de seksueel aggressieve en soms gewelddadige pornografische beelden zich, 'willens nillens', in het brein van het kind dat ermee in aanraking komt, zullen integreren.

Naarmate kinderen dan leren dat 'verkrachting iets slechts is' en dat 'vrouwen gelijk zijn aan mannen' en dat je 'respect moet hebben voor vrouwen', als al de moraliserende principes waar elk 'beschaafd mens' zich aan moet houden, leren kinderen al die invloeden die ze gezien hebben in pornografische beelden te onderdrukken in zichzelf in een 'geheime kamer' in hun geest. Want, wat ze gezien hebben in porno is immers het tegenovergestelde van die moraliserende principes.

We kunnen wat hier gebeurt zelfs omschrijven als een vorm van 'schizofrenie' die plaatsvindt in kinderen, omdat ze gedwongen worden om een deel van zichzelf, dat dus een deel is van de realiteit die ze geïntegreerd hebben in hun brein en dat blijkbaar 'slecht' is, verborgen en onderdrukt te houden en zelfs volledig te ontkennen, willen ze een 'goed' persoon zijn.

Ook kunnen we vaststellen dat dit een mechanisme is waarop de zogezegde 'zondige natuur' in en van de mens gefabriceerd wordt. Die 'zondige natuur' en het bijbelse idee dat nog steeds onbewust gelooft wordt door mensen (bijvoorbeeld in hoe we een onderscheid maken tussen het kind als 'onschuldig', hetgeen dus impliceert dat we ervan uitgaan dat volwassenen 'schuldig' zijn) zijn in wezen dus niet echt, het is iets dat aangeleerd wordt, door bepaalde aspecten van de realiteit te gaan beoordelen als 'slecht' of 'fout'/'stout' zoals porno. Wat we echter niet inzien is dat die aspecten van de realiteit die we beoordelen als 'slecht', zoals bijvoorbeeld porno, ook in onszelf bestaan omdat we het, wanneer we ermee in aanraking zijn gekomen, automatisch hebben geïntegreerd in ons brein. Dus, is er een deel in en van onszelf dat we beoordelen als 'slecht' en dat dan een verborgen/geheime realiteit wordt in onze geest, iets dat verborgen zal en moet worden van andere mensen, want we willen 'goed' zijn.

Om dus terug te komen naar de vraag 'Schuilt er een Ted Bundy in elk van Ons?'. Ja, er schuilt wel degelijk een 'Ted Bundy' in elk van ons, er schuilt verkrachting en moord in ons omdat dat deel uitmaakt van de realiteit waarin we geboren zijn. Ik stel voor om het stukje over de Oriënterings Respons in de vorige blog opnieuw te lezen om te begrijpen hoe dit fysiologisch in z'n werk gaat, hoe het brein van het kind een kopie is/wordt van zijn omgeving. Dus, al wat hier in onze wereld bestaat, is een deel van onszelf, we kunnen het echter, middels 'het bewustzijns-systeem' in onszelf, compartimentaliseren in allerlei 'geheime achterkamertjes' die mooi gesloten en verzegeld blijven zodat we steeds kunnen voldoen aan het beeld van 'een goed persoon' wanneer het aankomt op sociale interactie.

Dit wil ook zeggen dat, zolang we onze wereld niet in orde zetten, namelijk, zolang we geweld, misbruik en uitbuiting in al z'n vormen niet stoppen in deze wereld, dat er dan mensen zoals Ted Bundy zullen blijven verschijnen omdat dat simpelweg mensen zijn wiens 'bewustzijnssysteem' niet fatsoenlijk functioneert en die dus, om welke reden dan ook, niet zo goed zijn in het 'compartimentaliseren' van hun interne realiteit.

Het is anderzijds ook noodzakelijk dat wij zelf de Ted Bundy in onszelf eruit halen, dat we al de kamertjes en deurtjes opentrekken in ons bewustzijnssysteem en onszelf 'zuiveren' --- omdat, wie wij zijn vanbinnen, of we ons er nu van bewust zijn of niet, is wat de wereld die we zien langs buiten creëert en manifesteert. De gewelddadige en aggressieve seks-scenes in pornografie verkopen niet voor niets zo goed, porno is immers dé geheime en verborgen industrie bij uitstek, waarin dat wat echt in de mens zit uitgeleefd wordt en naar buiten komt.

Dus - stop de porno-industrie, wordt zelf-eerlijk en neem verantwoordelijkheid voor jezelf en de wereld waarin je bestaat. Onderzoek een Basis Inkomen Garantie die een eind zal maken aan de porno-industrie, omdat het elk mens van een onvoorwaardelijk basis inkomen zal voorzien. Ik zie persoonlijk niet in waarom mensen, vooral vrouwen dan, zich nog bewust en met vrije wil zouden laten misbruiken/verkrachten/mishandelen in de porno-industrie ter bevrediging van de geheime verlangens van 'de consument', wanneer ze bestaanszekerheid hebben in het systeem.

De Porno-industrie zal in een BIG-Samenleving getransformeerd worden tot 'seks-opvoeding', een industrie waarin vrouwen wel met plezier aan zouden samenwerken, en die even bloeiend zal zijn als de huidige porno-industrie. Het enige verschil zal zijn dat er geen schaamte of taboe meer op 'porno' zal liggen, omdat het niet meer gaat om de geheime verlangens in de mens die mensen opzettelijk taboe willen houden, maar het gaat om wat het beste is voor alle mensen in de samenleving. Het gaat om het opvoeden van kinderen tot wezens die in staat zijn om intiem te zijn met een ander, om rekening te houden met hun partner en om hun eigen lichaam te leren kennen om een optimale zelf-ontwikkeling te bevorderen.


Onderzoek de Equal Life Foundation en werk mee aan een onderzoek van de problemen in onze samenleving en het vormgeven van werkbare oplossingen.