Dag 800: Wat je Zegt ben je Zelf: Hoe Oprecht ben je Werkelijk?

Onlangs heb ik tot het besef moeten komen dat een bepaald beeld en idee dat ik had van mezelf eigenlijk niet overeenkomt met de realiteit van wie ik over het algemeen ben. En tot dit besef kwam ik maar door het toepassen van het gereedschap van zelf-vergeving en zelf-eerlijkheid.

Ik heb mezelf altijd gezien als een zeer eerlijk en oprecht iemand. Op diep niveau was dit hoe ik mezelf zag, als iemand die steeds open, oprecht en eerlijk is. Dit was een idee dat ik ook steeds hoog hield in mijn relatie. Ik zag mezelf als eerlijk en oprecht omdat ik nooit aarzelde om alles te delen met mijn partner, in verband met hoe ik me voelde vanbinnen, welke gedachten er door mijn geest gingen, welke mijn angsten zijn, enzovoort.

Ik droeg het ideaal en principe van 'eerlijkheid' steeds hoog in het vaandel en was er dan ook van overtuigd dat ik die eerlijkheid belichaamde omdat ik doelbewust ervoor zorgde dat ik geen geheimen droeg en dat ik onvoorwaardelijk alles van mezelf deelde met mijn partner.

Wanneer dan soms bleek dat mijn partner niet alles van zichzelf deelde met mij op dezelfde manier, kwam een reactie van mij gekwetst en zelfs bedrogen voelen naar boven. Ik voelde me kwaad worden omdat ik mezelf met hem vergeleek en in de vergelijking de conclusie trok dat ik steeds eerlijk en oprecht geweest ben en hij niet - en dat ik daarin als het ware het slachtoffer was van de situatie.

Onlangs kwam deze reactie nog eens in mij naar boven, maar in de plaats van automatisch de reactie te vertrouwen en me erin te laten meevoeren en in beschuldiging te gaan tegenover mijn partner, keerde ik mijn blik eerder naar binnen toe. In de plaats van in dat moment die idee in mijn geest die zegde dat "ik altijd zo eerlijk en oprecht ben" en waarin ik de vinger wees naar mijn partner en hem beschuldigde van "onoprecht te zijn" te geloven, stelde ik die idee in vraag en vroeg ik me tegelijkertijd af of ik eigenlijk werkelijk zo compleet en absoluut 'eerlijk en oprecht' ben als hoe ik mezelf doe uitschijnen in mijn geest. Wat ik immers ondertussen al geleerd heb in verband met de geest is dat de ideeen die ik heb over mezelf in mijn geest vaak als doel hebben om de realiteit van mezelf te verbergen.

En het was maar omdat ik merkte dat de stelling in mezelf van "ik ben zo eerlijk en oprecht" geladen was met reacties - waarin ik mezelf zag als positief en mijn partner als negatief - dat ik besefte dat ik eigenlijk te maken had met een IDEE in mijn geest en dus niet noodzakelijk met een realistische representatie van wie ik in werkelijkheid ben.

In het onderzoeken van dit idee en door mezelf de vraag te stellen of ik wel daadwerkelijk de belichaming ben van eerlijkheid en oprechtheid realiseerde ik me dat de eerlijkheid die ik steeds toepaste nooit echte eerlijkheid was, maar in feite een schijn-eerlijkheid en valse eerlijkheid was. Mijn idee van eerlijkheid was het ongefilterd en automatisch delen van wat er allemaal omging in mijn geest met mijn partner en vaak was ik eigenlijk in een reactie terwijl ik mezelf aan het delen was.

Ik was bijvoorbeeld 'eerlijk' met mijn partner over bepaalde angsten die ik had, terwijl ik tegelijkertijd nog steeds die angst ervoer en het delen een vorm van manipulatie was waarin ik eigenlijk stiekem hoopte op een bepaald antwoord van mijn partner dat mij op mijn gemak zou stellen. Echte eerlijkheid zou niet bestaan in het zomaar delen van mijn reacties met mijn partner, maar eerder in het kijken naar en onderzoeken van wie ik eigenlijk ben in en als die reacties. Echte eerlijkheid bestaat met andere woorden op de eerste plaats in relatie tot mezelf.

Echte eerlijkheid wil zeggen dat ik een gewaarzijn ontwikkel in verband met hoe mijn reacties, mijn angsten, mijn gedachten en al wat er in mijn geest omgaat bestaan en wat er werkelijk gaande is 'achter de schermen in mijn geest'. En dit kan enkel wanneer ik niet automatisch mijn reacties volg en vertrouw en deel met mijn partner alsof het is 'wie ik ben', maar wanneer ik eerder een stap terug neem en vertraag in mezelf om voor mezelf eerst te onderzoeken wie ik eigenlijk werkelijk ben in en als de reacties die in mijn geest naar boven komen.

In deze situatie besefte ik dus dat de oneerlijkheid en onoprechtheid waar ik mijn partner van aan het beschuldigen was in feite in mezelf bestond, gewoon op een andere manier die ik niet zag of besefte tot ik mezelf ging onderzoeken.

Dat 786: De Onderdrukkende Effecten van het Handhaven van "Eerlijkheid"

Iets dat ik vaak hoor van verschillende mensen in mijn omgeving is dat er zich in hun werkomgeving bepaalde scenarios afspelen waarin er afbreuk gedaan wordt aan de privileges die men soms geniet omwille van het concept 'eerlijkheid' en hoe het benaderd en toegepast wordt. En dit concept is iets dat we allemaal zullen herkennen - het is zelfs iets dat zich duidelijk heeft afgespeeld doorheen mijn leven in relatie tot autoriteitsfiguren.

We zullen allemaal wel het scenario herkennen - vooral wanneer we als kind broers en/of zussen hadden - waarin we iets ontzegt worden ten gevolge van een fout die een ander gemaakt had of omdat 'als jij dit of dat krijgt dan zal je broer of zus het ook willen en moeten we het hen ook geven'. Het is het fenomeen van over dezelfde kam geschoren worden in het principe van 'eerlijkheid', als het geloof dat elk individu gelijk behandeld moet worden in de zin van hetzelfde moet krijgen of ontkent worden. Dit houdt dan ook in dat iedereen zal lijden onder de fout van één enkel individu omdat die ene individu en de fout die zij begaan hadden gezien wordt als maatstaf voor iedereen en hoe iedereen behandeld zal worden.

Dit kan uiteindelijk leiden tot het opgeven en weglaten van dingen die het leven aangenamer maken in bepaalde situaties, aangezien er allerhande regels en regulaties worden opgesteld die dan opgelegd worden aan iedereen gewoon om situaties te vermijden die in feite gecreëerd waren door één individu of een klein aantal individuen. Deze aanpak wordt over het algemeen gehandhaafd in situaties waarin je groepen van mensen hebt die werken in een hierarchische structuur en door die structuur gecontroleerd trachten te worden, zoals school, werk en familie.

Deze definitie en toepassing van 'eerlijkheid' is echter niet wat best is aangezien het deze situaties duidelijk eerder limiteert en beperkt in de plaats van dat het individuen de ondersteuning en vrijheid geeft om zichzelf te kunnen ontplooien en om te groeien. Het is bijvoorbeeld gebaseerd op een principe van bestraffing, namelijk in het wegnemen of beperken van bepaalde omstandigheden teneinde te voorkomen dat bepaalde problemen opnieuw de kop zouden opsteken. Dit principe zorgt echter niet voor oplossingen. Het is de reden waarom veel criminelen die door het strafsysteem gaan, steeds in dezelfde cyclus van criminaliteit blijven steken in de plaats van dat ze groeien, veranderen, leren uit hun fouten en zichzelf ontplooiien.

Het systeem van bestraffing zorgt voor een beperking, limitatie en inkrimping van het menselijk potentieel om te groeien en te veranderen. Het zoekt niet naar oplossingen voor de problemen, noch naar het ontwikkelen van inzicht in hoe de problemen ontstaan in de eerste plaats, maar wil de problemen enkel onderdrukken of vermijden via regulering en beperking van vrijheid.

Daarnaast is deze toepassing van 'eerlijkheid' als in het 'over dezelfde kam scheren' van iedereen nog gebrekkig omdat het niet berust op gezond verstand. Het gaat ervan uit dat 'eerlijkheid' een eendimensioneel concept is - namelijk de idee dat iedereen hetzelfde krijgt en behandeld wordt - zonder dat daarin gezond verstand wordt toegepast in de zin van het erkennen van de nuances die elke situatie en elk individu onderscheiden en daardoor steeds een unieke toepassing vereisen. Het concept van 'eerlijkheid' is in deze zin als het ware een vorm van luiheid aangezien men in wezen de moeite niet wil doen om te onderzoeken zowel als aan te tonen hoe en waarom de één anders behandeld wordt dan de ander. Het is immers gemakkelijker om iedereen over dezelfde kam te scheren of elk persoon dezelfde schoen aan te passen, dan om de uniekheid van elkeen te zien en te erkennen en elk individu te ondersteunen en te benaderen op basis van die uniekheid en wat het beste zou zijn voor elk individu.

Dag 782: Van Denken naar Doen - Overschrijdt de Drempel naar Ware Zelf-Verandering

In elk proces van het veranderen van jezelf op een bepaald vlak is het belangrijkste maar ook het moeilijkste deel steeds het 'doen'. Er is de voorbereidingsfase, waarin je de achterliggende factoren onderzoekt en bekijkt en waarin je inzicht ontwikkelt van de gewoonte of het patroon dat je van plan bent te veranderen, zodat je kan zien hoe je het patroon kan veranderen. Danzij de voorbereidingsfase en het inzicht dat je hebt ontwikkelt ben je beter in staat om te zien hoe het patroon zich voltrekt in jezelf, waar en wanneer het geactiveerd wordt en hoe het zich beweegt. Door middel van dit inzicht ben je dan voorbereid om het patroon op praktische wijze te gaan aanpakken en ben je het best in staat om ook efficient te zijn in hoe je het aanpakt.

Vaak echter hebben we moeite met het overschrijden van de drempel tussen denken en doen, of tussen inzicht en uitvoering. We zien hoe, wat, wanneer en waar en begrijpen de details van het patroon, maar blijken de meeste moeite te hebben met het eigenlijk daadwerkelijk stoppen van het patroon in de fysieke werkelijkheid. Neem bijvoorbeeld een gewoonte zoals roken. Als je een verslaving hebt aan roken, dan kan het je helpen om die verslaving te stoppen door te begrijpen hoe en waarom de verslaving bestaat in de eerste plaats. Misschien rook je om jezelf af te leiden van bepaalde nare ervaringen in jezelf. Misschien heb je het gevoel dat roken je helpt om beter om te gaan met stress. Als jij tot een begrip en inzicht kan komen van hoe de verslaving van roken 'werkt' in jezelf, dan kan je ten eerste de interne redenen van de verslaving aanpakken en veranderen zodat het makkelijker wordt voor jezelf om op extern vlak te stoppen.

Een fysieke gewoonte is echter moeilijk om zomaar te veranderen omdat het zo ingeburgerd zit in onszelf als fysiek wezen. Soms is het dus zo dat je de interne factoren die bijdragen aan de instandhouding van de verslaving verwerkt hebt maar dat wanneer het aankomt op het 'echt' maken van de verandering door de fysieke verslaving en gewoonte te corrigeren, komen er plots allerlei redenen en rechtvaardigingen en excuses naar boven waarmee je jezelf afleidt om op fysiek vlak niet werkelijk te verandering.

Soms is het zelfs zo dat je uiteindelijk gaat geloven dat je al veranderd bent omdat je het voorbereidingsproces bewandeld hebt en omdat je begrijpt hoe bepaalde patronen en gewoontes in jezelf bestaan. Je gelooft met andere woorden dat, gewoon omdat je inzicht hebt in jezelf en in waarom je doet wat je doet, dat je daardoor een verandert mens bent. Wat je hierin echter aan het doen bent is dat je de realiteit van jezelf aan het onderdrukken bent omdat je in feite niet werkelijk wil veranderen. Je overtuigt jezelf er dus van dat je wel veranderd bent gewoon omdat je je uitkijk en je perspectief op je gedrag veranderd hebt zodat je je goed kan voelen en niet geconfronteerd hoeft te worden met je eigen angsten en weerstand om die fysieke patronen daadwerkelijk te gaan veranderen.

Wat we bij Desteni dus steeds benadrukken is hoe zeer het van belang is dat je interne en je externe proces van verandering hand in hand gaan, zodat je uiteindelijk niet verloren geraakt in onderdrukking en ontkenning in je eigen geest en zodat jij 100 percent kan weten dat je verandering echt is, op alle vlakken van je bestaan.

Dag 709: Het Belang van het neerschrijven van je proces van zelf-verandering

Ter verderzetting van Dag 708: Het Aardende effect van Spreken tot Jezelf waarin ik schreef over een moment tijdens mijn dag waarin ik de correctie leefde van het gedachten- en reactiepatroon waar ik in de voorgaande blogs over geschreven heb en het gereedschap voor heb toegepast teneinde dat patroon op een praktische manier te kunnen veranderen.

Deze momenten van praktische zelf-verandering waarin je je proces van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie doortrekt naar het dagelijkse leven en naar wie je bent in je eigenlijke dagelijkse realiteit, is het meest belangrijke aspect in dit proces van zelf-verandering, omdat het die momenten zijn in je dagelijkse realiteit waarin je aan jezelf bewijst dat je wel degelijk aan het veranderen bent en dat je proces 'echt' is.

Daardoor is ook het delen van zulk'n momenten in je schrijven belangrijk, om voor jezelf je eigen proces te kunnen volgen en een soort van baanrecord bij te houden van je proces, zodat je ziet dat je proces een mooie lijn volgt van schrijven, naar het verlossen van het patroon via zelf-vergeving, naar het creëren van een script voor praktische verandering tot het daadwerkelijk op realistische manier jezelf veranderen.

Vandaag was er bijvoorbeeld nog zo een moment waarin ik met iemand had gesproken en na ons gesprek zag ik mezelf in mijn geest gaan in dat patroon van het willen nadenken en het her-afspelen van het moment van het gesprek om mijn uitdrukking als de dingen die ik heb gezegd te beoordelen en te analyseren vanuit het oogpunt van hoe de andere persoon mijn expressie zou geïnterpreteerd hebben.

Vanaf het moment dat ik mijn geest dit patroon zag activeren, stopte ik mezelf en ademde ik en weerhield ik mezelf van het volgen van die gedachtengang en de emotionele en gevoels-ervaringen die eraan gekoppeld waren. Ik was me er immers van gewaar dat als ik mezelf zou laten meevoeren in en door die gedachtengang dat ik mezelf daarin zou gaan afscheiden van mezelf, in de zin van dat ik een emotionele ervaring van spanning zou beginnen creëren in mezelf ten gevolge van de gedachten waarin ik zou participeren.

Wanneer ik nadenk over wat mensen over mij denken en wanneer ik in mijn geest mijn eigen uitdrukking bekijk vanuit het oog van beoordelingen, interpretaties en percepties waarin ik waarde hecht aan 'hoe andere mensen mij zien', dan maak ik immers op onbewust vlak een statement dat ik mezelf niet aanvaard zoals ik ben. Ik maak een statement dat ik geloof dat 'wie ik ben' compleet gedefinieerd en bepaald is door 'hoe andere mensen mij zien'. En dus laat ik mezelf niet gewoon mezelf zijn.

Het nut van het veranderen van dit soort patronen in je geest is dus dat je zulk'n consequenties vermijd, zoals het creëren van ervaringen zoals stress en spanning in jezelf omwille van de gedachten die omgaan in je geest waarin je op onbewust niveau je relatie met jezelf aan het compromitteren bent. En om die reden is het dan ook van nut en belang om je gewaar te worden van je eigen geest en van het soort gedachten dat doorgaans door je geest gaan en van wat die gedachten je vertellen over wie jij bent.

Dag 697: Wat je Zegt ben je Zelf! - De realiteit achter Beoordelingen

Ter verderzetting op Dag 696: Je Geest, een Politieke Arena? ga ik in deze blog verder op hoe en waarom het is dat wanneer je iemand ergens van beschuldigd, je vaak tegelijkertijd in feite precies hetzelfde aan het doen bent als waar je die ander van aan het beschuldigen bent.

In de voorgaande blog heb ik het voorbeeld aangehaald van het beoordelen en veroordelen van een groepje mensen omdat ze aan het roddelen zijn. Terwijl je hun roddelgedrag aan het veroordelen bent door meningen in je gedachten te creëren zoals 'dat doe je toch niet', 'roddelen is kinderachtig' en 'je bent arrogant en achterbaks als je roddelt', ben je dus - zoals ook besproken in Dag 696 - bezig met het zoeken naar ondersteuning voor je meningen van andere mensen, oftewel in je geest of in je fysieke realiteit.

Meningen is iets in onszelf waar we doorgaans erkenning of ondersteuning voor zoeken van anderen. Bijvoorbeeld deze meningen in relatie tot en over 'roddelgedrag', zoals de mening 'roddelen is kinderachtig', dat is een mening die veel mensen houden over roddelgedrag omdat het een collectief aanvaarde beoordeling is over een specifiek gedrag. En het zijn dit soort beoordelingen die een soort van sociale orde houden in de samenleving, wanneer de meeste mensen dezelfde meningen delen in verband met wat goed en slecht en juist en fout is.

Uiteraard zijn er ook veel verschillen van meningen, en dat is waarom we ons vaak maar met een specifiek aantal mensen gaan identificeren, mensen die dan onze 'vrienden' zijn, namelijk zij die onze meningen delen en ondersteunen en ons met andere woorden het gevoel geven dat onze persoonlijke mening ertoe doet, belangrijk is en vooral ook 'juist' is.

En als je dan eens goed kijkt naar wat je dan eigenlijk aan het doen bent wanneer je ondersteuning zoekt bij andere mensen voor jou mening over iemand, dan zal je misschien opmerken en beseffen dat dit precies hetzelfde is als roddelen. Dat is immers wat er gebeurt wanneer iemand roddelt, hij of zij is namelijk in dat moment ondersteuning aan het zoeken voor zijn/haar mening over de persoon waarover hij/zij aan het 'roddelen' is, teneinde die ene persoon te kunnen op de één of andere manier in het nauw drijven of buitensluiten of viseren.

En wanneer je de 'roddelaar' in jouw mening gaat beoordelen, dan doe je het hetzelfde omdat je dan ook die persoon in feite in het nauw probeert te drijven met je beoordelingen en beschuldigingen, je probeert hen te viseren en op de één of andere manier buiten te sluiten doordat jij je vinger naar hen wijst en zegt van 'JIJ hebt geroddelt' en 'JIJ gedraagt je kinderachtig'. En die mening kan onschuldig aanvoelen omdat je zelf het gevoel hebt dat jij de goede persoon bent in deze situatie omdat jij een ander wijst op hun onheus  en ongepast gedrag, dus jij bent zogezegt degene die het goede voorheeft want jij wil gewoon dat die persoon stopt met roddelen en stopt met het kwetsen van anderen door dat roddelgedrag.

Maar je ziet niet dat de manier waarop je dat doet eigenlijk juist hetzelfde is als 'roddelen', het is gewoon anders verpakt. En daarin ligt vaak het gevaar, in hoe we dingen verpakken voor onszelf, omdat we dan vaak niet zien dat wij net hetzelfde doen als waar we anderen soms van beschuldigen, het ziet er aan het oppervlak gewoon anders uit.

Dag 678: Waarom is het nodig het Positieve te onderzoeken om het Negatieve te Veranderen?

Wanneer we weten van onszelf dat we de neiging hebben om in het patroon te stappen van zelf-twijfel, zelf-onzekerheid en opgeven in relatie tot projecten waar we aanvankelijk met motivatie en goede moed aan beginnen, is het belangrijk om te zien en te detecteren welke gedachten aanvankelijk onze geest binnenkomen die de positieve ervaringen van motivatie en drijfkracht en enthousiasme creëren in relatie tot het project.

En dit zodat we de wortel van het kwaad als zijnde de negatief geladen gedachten en emoties die nadien opkomen en ons volledig van ons stuk kunnen brengen tot zoverre dat we soms zelfs volledig opgeven, als het ware in de kiem kunnen smoren. Als we die negatieve ervaringen immers willen stoppen, zullen we ook de positieve kant ervan moeten stoppen.

En om die positieve gedachten te zien en detecteren heb je enkel zelf-eerlijkheid nodig als namelijk de integriteit en openheid en intimiteit met jezelf om werkelijk eerlijk te zijn met jezelf over wat het precies is dat door je geest gaat in die momenten waarin je je gemotiveerd en enthousiast voelt over iets.

Stel jezelf de vraag: Waarom voel je je gemotiveerd en waar ben je precies enthousiast over? Wat is het eigenlijk dat je zo een energetisch hoog opgeladen en opgewonden gevoel geeft in relatie tot dit project. En als je die vragen in zelf-eerlijkheid kan beantwoorden, dan zal je iets eigenaardig opmerken wanneer je kijkt naar de negatief geladen gedachten en emoties.

Wordt Vervolgd in de volgende Blog

Dag 671: De Leugen van Bescheidenheid

Wat is dus de oplossing om in die momenten waarin je een compliment krijgt je niet ongemakkelijk te voelen en eerder stabiel te blijven? Hoe kan je die ervaring van ongemakkelijkheid en onzekerheid omvormen tot een moment van stabiliteit?

Teneerste zou de rede dicteren dat je eerlijk met jezelf zou moeten zijn over wat het eigenlijk is dat in jezelf aan het gebeuren is. Wat we echter in de voorgaande blog

Dag 670: Waarom voelen We Ons Vaak Ongemakkelijk wanneer we Complimenten Krijgen?

gemerkt en omschreven hadden, is dat wanneer het aankomt op de oorsprong van onze interne reacties op het krijgen van complimenten, dat dat net over het algemeen voor de meesten onder ons hét punt is waar we niet eerlijk over willen zijn (zelfs niet met onszelf) en dat we het liefst verborgen blijven houden in onszelf.

En het is deze ontkenning van onze eigen interne verlangens en reacties dat het eerste probleem is en een groot deel uitmaakt van waarom het is dat we ons ongemakkelijk voelen in dat moment in relatie tot onze eigen reacties op het krijgen van een compliment.

En we zouden het niet eens opmerken of beseffen, dat waar we ons eigenlijk ongemakkelijk voelen is onszelf, onze eigen reactie op het krijgen van een compliment, omdat we zodanig in ontkenning bestaan van onszelf en van wie we zijn vanbinnen - en in deze context meer specifiek het verlangen naar erkenning en waardering van anderen binnenin onszelf.

We hebben de neiging om die ongemakkelijke ervaring te wijden aan het krijgen van complimenten zelf. We zijn zogezegd zo bescheiden dat we niet goed omkunnen met een compliment. Het is het compliment dat ons ongemakkelijk doet voelen. In de plaats van dat we binnenin onszelf kijken in zelf-eerlijkheid en inzien, dat waar we ons ongemakkelijk over voelen is het feit dat er reacties en ervaringen naar de oppervlakte komen wanneer we een compliment krijgen die we niet willen zien omdat het een bepaalde waarheid en een bepaald aspect van onszelf laat zien dat we niet willen aanvaarden omdat we onszelf dan niet meer zouden kunnen wijsmaken dat we 'bescheiden' zijn.

Zolang we niet eerlijk zijn met onszelf over wat er werkelijk bestaat in onszelf, zullen zo'n momenten van complimenten krijgen ons parten blijven spelen en zullen we niet weten wat te doen met onszelf.

Wordt vervolgd in de volgende blog...

Dag 637: De Dieperliggende Problemen die Schuilen onder Luiheid

In de voorgaande blog hebben we besproken en onderzocht hoe een specifiek persoonlijkheidssysteem van 'luiheid' ontstaat door middel van de woorden en emotionele lading verbonden met die woorden die we kopiëren en overnemen van onze ouders.  En het interessante en fascinerende aspect hier was de realisatie dat 'luiheid' op zich in deze context eerder een gevolg was van het woord 'luiheid' dat als beoordeling gebruikt werd, samen met een specifieke emotionele ondertoon - en dat dus deze persoonlijkheid van 'luiheid' een zichzelf creërend fenomeen is.

Ik bedoel, als het gedrag dat beoordeeld en belabeld werd in dat moment als een uitdrukking van 'luiheid' en waar emotioneel op gereageerd werd, in de plaats daarvan eerder onderzocht werd, in de zin van dat men vragen stelt in verband met wat het probleem in wezen is in het geobserveerde gedrag, waarom het is dat de persoon zich in dat moment als zodanig uitdrukt - dan had men tot veel meer conclusies en inzichten gekomen die zouden hebben aangetoond dat een gedragspatroon niet zo simpel en oppervlakkig te definieren is als in één woord zoals 'luiheid', dat in wezen als een bestempeling en een belabeling en dus als een limitatie van het individu gebruikt wordt.

Als men werkelijk zichzelf inzet om gedragspatronen te onderzoeken door ten eerste de eigen persoonlijke aanvankelijke reacties op het geobserveerde gedrag aan de kant te schuiven en dieper te kijken dan wat men op het eerste zicht denkt, dan komt men echter op dieper liggende problemen uit.

In het geval van de zogezegde 'luiheid' bijvoorbeeld, waarin ik in de situatie liever mijn tijd spendeerde met het kijken van televisie dan pakweg in de tuin werken of studeren, was het dieperliggende probleem het feit dat ik zelf niet inzag of begreep waar ik eigenlijk mee bezig was. Het eigenlijke probleem was dat ik niet besefte dat als ik zou studeren, dat ik daarin mijn vaardigheden zou ontwikkelen, dat ik zelf-discipline zou ontwikkelen en dat ik mezelf daarin mezelf zou helpen om een basis te leggen voor mijn eigen toekomst.

Ik besefte niet dat de manier waarop ik televisie kijken benaderde en uitoefende niet het beste was voor mezelf, in de zin van dat ik het deed om te ontsnappen aan allerlei emotionele ervaringen die ik voelde binnenin mezelf waar ik niet wist mee om te gaan. En daarin besefte ik niet dat hoe meer ik wie ik ben vanbinnen probeer te ontvluchten, des te meer ik die emoties zich laat opbouwen zonder mijn eigen vermogen te ontwikkelen om te kunnen omgaan met mijn interne realiteit en macht en controle te ontwikkelen over mezelf, hetgeen op zich dan ook weer een voedingsbodem vormt voor het gedragspatroon van luiheid.

Het is die kernproblematiek die in dat moment niet werd onderzocht of aangepakt, door mezelf noch mijn ouders, omdat niemand wist hoe een situatie te benaderen vanuit gezond verstand en niet vanuit persoonlijke emoties. We worden in onze wereld immers niet opgevoed of aangeleerd om naar binnen te kijken en te onderzoeken hoe het is dat we zelf onze wereld en realiteit zien en begrijpen en hoe we zelf het startpunt  en tegelijkertijd de sleutel zijn van al wat bestaat in onze wereld.

Dag 622: Het Probleem met Schrijven naar Leven

Waarom is het dat dagelijks een blog schrijven soms zo moeilijk lijkt? Wat ik soms voorheb is dat er een idee in mijn geest opkomt dat ik 'niet weet waarover te schrijven' en 'geen onderwerp heb om over te schrijven'. Maar, wat ik heb ontdekt is dat wanneer ik dit denk dan kijk ik naar het 'schrijven' vanuit het startpunt van het 'wereld systeem', in de zin van dat in het wereldsysteem wordt alles bekritiseerd in termen van artikels die mensen schrijven of hoe mensen zichzelf uitdrukken. Alles is onderhevig aan kritiek van anderen en alles  of zo goed als alles staat ook in het teken van positieve kritiek krijgen van anderen - tenzij je uiteraard mensen om het één of andere doel opzettelijk wil uitdagen vanuit een politieke agenda.

In ons huidige systeem waarin alles rond geld draait, in de zin van dat de waarde van onze uitdrukking maar al te snel gedefinieerd wordt in en als hoeveel munt we eruit kunnen slaan en of het ons iets zal opleveren - en of, met andere woorden, de rest van de wereld positief zal reageren op onze uitdrukking en bereid zal zijn ons financiëel te ondersteunen vanuit die positieve waardering. Want, iedereen moet uiteraard eten, dus je kan het niemand kwalijk nemen om zijn of haar expressie om te zetten naar een economische waarde.

Het probleem hiervan - van ons bestaan in een systeem waarin onze overleving afhankelijk is van hoeveel we met onze uitdrukking waard zijn voor onze omgeving en waarin ons bestaan met andere woorden niet onvoorwaardelijk ondersteund wordt - is echter dat onze uitdrukking ook niet onvoorwaardelijk kan zijn en dat we zelfs niet kunnen conceptualiseren wat een 'onvoorwaardelijke uitdrukking' in feite wil zeggen, omdat we het immers zo gewoon zijn onszelf, ons bestaan en onze expressie in het teken te zetten van overleving en dus geld.

Het is dus een gewoonte om bijvoorbeeld in het benaderen van het schrijven van een blog, iets dat 'andere mensen' kunnen lezen, om dat schrijven te gaan bekijken vanuit het oogpunt van 'wat zullen mensen denken' en dus het oogpunt en de overweging van welke 'kritiek' ik zal krijgen op wat ik schrijf. En die overweging, die dan allerhande twijfels en onzekerheden activeert in de geest, staat eigenlijk op onderbewust niveau in het teken van geld en overleving en toont dus de mate aan waarin de geest geconditioneerd is om 'wie ik ben' en 'hoe ik mezelf uitdruk' in deze wereld automatisch te definieren in en als geld.

En, wat ik me gerealiseerd heb in het onderzoeken van deze ervaring van twijfel, angst en onzekerheid die naar boven komt in relatie tot het schrijven van mijn blog en het dus wagen van mezelf aan 'publieke expressie' - is dat waar ik in feite mee bezig ben is het onderdrukken van mijn 'natuurlijke expressie', in het teken van en vanuit het startpunt van zogezegde 'overleving'. En, wat er gebeurt als ik mezelf toesta mijn expressie te onderdrukken door naar die angsten, twijfels en onzekerheden te luisteren en bijvoorbeeld de beslissing te maken om toch maar geen blog te schrijven omdat ik schijnbaar 'niets heb om over te schrijven', is dat ik daarin de keuze maak om de wereld en het wereldsysteem zoals het op dit moment bestaat te ondersteunen in de plaats van op te staan in mezelf en in deze wereld als een stem van verandering.

Omdat, om een stem van verandering te zijn en als het ware te staan in deze wereld als een pillaar en baken van verandering, moet ik mezelf uitdrukken vanuit het startpunt van verandering en niet vanuit het startpunt van het aanvaarden van deze wereld zoals ze nu is. Mezelf bijvoorbeeld laten beinvloeden door angst, onzekerheid en twijfel verbonden met angst van kritiek van andere mensen, is het aanvaarden van deze wereld zoals ze op dit moment bestaat, omdat ik in mijn geest waarde hecht aan de 'kritiek van anderen' en dus daarin ook waarde hecht aan de idee en het geloof dat wie ik ben en hoe ik besta volledig in het teken staat van geld.

De sleutel tot onvoorwaardelijke zelf-uitdrukking  Is dus het doorbreken van die automatische en voorgeprogrammeerde angsten en onzekerheden die afkomstig zijn vanuit een innerlijke en onbewuste aanvaarding dat deze wereld een plek is waarin echte, natuurlijke expressie onderdrukt moet worden en dat ons bestaan als mens in het teken staat van het manipuleren en bespelen van de mensen om ons heen  in het teken van geld en overleving.

Dag 620: Persoonlijkheid of Authenticiteit?

In de volgende zelf-correctieve stellingen recapituleer ik wat ik tot dusver heb ingezien en beseft doorheen mijn proces van schrijven in zelf-eerlijkheid en het toepassen van zelf-vergeving (Zie Dag 618) - om voor mezelf duidelijk vast te stellen wie ik ben in relatie tot de 'ik ben niet goed met kinderen' persoonlijkheid die in mezelf automatisch opkomt in relatie tot kinderen, zodat ik als het ware een basis heb om op te staan in de momenten waarin ik mijn proces van zelf-verandering van mijn schrijven doortrek naar mijn dagelijkse leven.

In het schrijven van zelf-correctieve stellingen, creëer ik richtlijnen en instructies voor mezelf die ik kan gebruiken om ervoor te zorgen dat ik, in momenten waarin ik mij in het bijzijn van kinderen bevindt, niet automatisch in de persoonlijkheid stap waarin ik mij afstandelijk en ongemakkelijk ga gedragen in en als en vanuit het geloof dat ik 'niet goed ben met kinderen', maar dat ik in dat moment mezelf uitdruk en ervaar naar gelang mijn inzichten en realisaties met betrekking tot wie ik werkelijk ben als het potentieel van mijn wezen in relatie tot mijn inzichten en realisaties met betrekking tot wie kinderen werkelijk zijn als wezen.

Zelf-Correctieve Stellingen

Wanneer en als ik de persoonlijkheid zie opkomen in mezelf waarin ik mij ongemakkelijk voel in het bijzijn van kinderen en geloof dat dat is omdat ik 'nu eenmaal niet goed ben met kinderen' en dat dat 'nu eenmaal is wie ik ben' - dan stop ik en ik adem, en ik zie, besef en begrijp dat die persoonlijkheid in wezen een angst in mezelf verbergt en dat ik die persoonlijkheid gebruik om die angst te rechtvaardigen, zijnde de angst van wat de ouders en wat de volwassenen van mij zullen denken  omdat ik eigenlijk aanvaard wil worden door de volwassenen

Omdat, ik zie, besef en begrijp dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd meer waarde te hechten aan de persoonlijkheid systemen in mijn geest als het idee en beeld van mezelf in deze wereld in de plaats van waarde te hechten aan wie ik werkelijk ben en daarin mezelf als mijn individualiteit te herkennen in andere wezens - en te zien dat het leven in en kind één en gelijk is aan het leven in een volwassene

Ik zie, besef en begrijp dat ik mijn individualiteit onderdrukt heb door mezelf aan te passen aan een 'aanvaardbare' persoonlijkheid dat bestaat in en als een verlangen om aanvaard te worden door andere volwassenen in deze wereld, en dat ik daardoor de individualiteit en het leven in kinderen ook niet zie of herken

Ik stel mezelf tot doel om ten eerste de kracht en de moed te leven om mijn angsten om niet aanvaard te worden door de volwassenen in mijn omgeving onder ogen te komen en niet weg te vluchten in persoonlijkheidssystemen om die angsten te onderdrukken

En vanuit die moed en kracht stel ik mezelf tot doel om individualiteit en authenticiteit te leven door mezelf niet te laten sturen door gedachten in relatie tot hoe ik geloof dat ik mezelf moet gedragen om aanvaard te worden door de volwassenen om mij heen - en om mezelf onvoorwaardelijk uit te drukken ongeacht of ik mezelf uitdruk in relatie tot een volwassene of een kind.

Dag 605: Zijn Gedachten Onszelf of zijn het 'Stemmen in het Hoofd'?

 Dag 605: Zijn Gedachten Onszelf of zijn het 'Stemmen in het Hoofd'?

 Het Veranderingsproces van Onzekerheid

Zelf-Eerlijkheid is echter al wat moeilijker om op het eerste zicht te bevatten omdat we het niet gewoon zijn omwille van de afscheiding die we in onszelf hebben aanvaard tussen onszelf en 'andere mensen' -- waarin we de neiging hebben om dingen te 'veruiterlijken' en 'externaliseren' in en als bijvoorbeeld het 'eerlijk zijn tegen andere mensen', waarin we een bepaald beeld van onszelf portretteren als 'wie we zijn' als 'persoon', zodat dat beeld een idee kan worden in onze geest waar we ons positief over kunnen voelen. Maar dat beeld en dat idee is geen 'echte' eerlijkheid, omdat het een beeld en een idee is in de geest. Het is een impressie en een indruk die we willen achterlaten op de mensen in onze wereld en realiteit en op onszelf. Dus, wat is dan het verschil tussen de impressie van eerlijkheid en zelf-eerlijkheid?  Dag 604: Weten we Eigenlijk wel wat Eerlijk zijn wil Zeggen?

Ik heb het persoonlijk in mijn proces vrij moeilijk gehad met het ondervinden van wat zelf-eerlijkheid eigenlijk wil zeggen. Ik was het immers zo gewoon geworden doorheen mijn leven om een bepaald 'personage' te zijn in mijn externe expressie, waarin ik de mensen om mij heen impliciet bepaalde dingen wilde doen geloven over wie ik ben, omdat dat voor mij genoeg was om er zelf in te geloven en om dus mezelf beter te doen lijken dan wie ik eigenlijk was en hoe ik mij eigenlijk voelde vanbinnen.

Het is fascinerend dat dat vermogen bestaat in onszelf om onszelf af te scheiden van wie we eigenlijk echt zijn als wezen en om een simulatie te creëren als een 'valse ik' in onze geest die dan onze 'echte ik' dient te onderdrukken - en hoe goed we erin zijn om uiteindelijk onszelf daadwerkelijk zover te krijgen dat we die valse ik als waar beginnen aan te nemen en al lang vergeten zijn dat er een bepaalde waarheid van onszelf diep binnenin onszelf verborgen ligt -- onder al de gedachten en interne ervaringen die onze valse ik opmaken.

Ik bedoel dat is immers wat gedachten doen en waar gedachten toe instaat zijn en als het ware het 'doel' van gedachten - is om onszelf van specifieke dingen te overtuigen. Gedachten zijn toch immers een stem in ons hoofd waarin we onszelf vanalles vertellen en tegelijkertijd niet eens volledig beseffen dat dat is waar we mee bezig zijn, dat die stem in ons hoofd letterlijk onszelf is en dus niet zomaar een stem in onze hoofd.

Ik maak die stelling dat we ons niet gewaar zijn van het feit dat de stem in ons hoofd als zijnde onze gedachten onszelf is, omdat we die stem geloven, we volgen de stem en we laten ons overtuigen door de stem. We laten ons 'bewegen' en beïnvloeden door de stem door erop te gaan reageren met emoties of gevoelens, hetgeen dus indiceert dat er een deel in onszelf gelooft dat die stem in ons hoofd niet werkelijk onszelf is. Ook al zouden we het zo uiteraard niet verwoorden dat we 'stemmen in ons hoofd hebben die tegen ons praten' omdat dat geconstitueerd zou worden als een mentale stoornis, hoewel dat in feite is waar ons bestaan in en als onze geest op neerkomt.

Zelf-Eerlijkheid is dan het onderzoeken van die 'stemmen in ons hoofd'. Het onderzoeken van wat het eigenlijk is dat we onszelf allemaal vertellen en waar die stemmen eigenlijk vandaan komen. Omdat, ik bedoel, als we onze dag doorlopen en kijken naar wat er allemaal zoal opkomt in onze geest, dan merken we misschien op dat er een haast continue stroom is van gedachten die opkomen in verband met allerhande dingen die we van moment tot moment zien en horen en ervaren. Het ene moment komt er een mening op over iets, dan weer een beoordeling, dan rakelen we een herinnering op en het andere moment dwalen we even weg in een fantasie of verbeelding. Het ene moment voelen we ons angstig, en dan verdrietig of verlangend, hoopvol, blij of kwaad…

Ik bedoel maar, het komt allemaal ergens vandaan. En het is niet voldoende om gewoon de stelling te maken van 'het komt gewoon uit mezelf en dat is al', omdat we absoluut niet zouden kunnen zeggen hoe of waar in onszelf die gedachten, gevoelens en emoties geproduceerd worden - hetgeen ons in wezen een slachtoffer maakt van onze eigen gedachten, gevoelens en emoties en ons een reden en excuus geeft om stiekem te geloven dat onze geest niet onszelf is en dat onze gedachten een 'stem in ons hoofd is die tegen ons praat'.

Dag 587: Ik wil Mijn Verslaving Stoppen, Maar toch ook Weer Niet

 Dag 587: Ik wil Mijn Verslaving Stoppen, Maar toch ook Weer Niet

Het Zelf-Veranderingsprocess en het Stoppen van een Eetverslaving

In deze blog zal ik voorbeelden van zelf-vergeving delen die toe te passen zijn in relatie tot het zelf-saboterende patroon dat ik in de voorgaande blog heb omschreven, als zijnde het patroon van het afscheiden van mijn proces van zelf-verandering van mezelf. Dit wil praktisch gezien zeggen, dat ik bijvoorbeeld in mijn proces van het veranderen van een eetverslaving gemerkt had dat ik geen moeite ondervond om mijn proces in schrijven te bewandelen, op papier. Ik had geen moeite om mijn zelf-vergeving en zelf-correctie toe te passen 'in theorie', maar dat de praktische toepassing een heel ander paar mouwen was.

Ik bedoel, het stoppen van een eetverslaving is net zoals het stoppen van elke verslaving, op fysiek vlak heel moeilijk - vanuit het oogpunt dat een verslaving een specifiek geconditioneerd fysiek gedrag is waarin verschillende dimensies van hoe ik mezelf gedurende geruime tijd geconditioneerd heb samenkomen -- een mentale dimensie van gedachten waarin ik bijvoorbeeld denk aan het eten dat ik wil en waar ik specifieke gevoelens en waarde aan geassocieerd heb, de gevoelens/emotie dimensie als de ervaring en het gevoel van verlangen om specifieke dingen te eten op specifieke tijdstippen en op een specifieke manier en dan de fysieke dimensie als het sturen en besturen van mijn lichaam door middel van die gedachten en gevoelens/emoties en dus daadwerkelijk te doen wat mijn gedachten mijn lichaam opdragen.

Veronderstellen dat als ik mijn zelf-vergeving en zelf-correctie op papier, in schrijven toepas, dat ik daardoor zal veranderen, is dus opzettelijke goedgelovigheid omdat ik de eigenlijke geconditioneerde mentale, emotionele en fysiek patronen nog niet werkelijk op fysiek vlak in mijn dagelijkse bestaan gecorrigeerd heb. En in feite getuigd deze veronderstelling ook van een onwil om daadwerkelijk te veranderen op realistisch vlak, omdat ik de realiteit van de situatie niet zie of overweeg, ik geloof en plaats mijn vertrouwen eerder in 'theorie' en geloofsystemen -- zoals de theorie en het geloofsysteem dat als ik mijn 'proces van verandering' in schrijven bewandel, dat ik dan zal veranderen.

Wat ik ontdekt had wanneer ik begon te onderzoeken hoe dit patroon in mijn geest bestaat - van het ontkennen en onderdrukken van de realiteit van wat het werkelijk inhoudt om een verslaving te stoppen en te veranderen en het vertrouwen en geloven van 'theorie' - en dus het opzettelijk saboteren van mijn eigenlijke proces van zelf-verandering - is dat dat soort relatie met mezelf, namelijk een relatie van zelf-oneerlijkheid, een gevolg en resultaat is van hoe ik mezelf heb laten programmeren en hoe ik mezelf geprogrammeerd/geconditioneerd heb doorheen mijn leven in en als het geloof dat mijn waarde bepaald wordt door 'wat andere mensen over mij denken', waarin het dus uiteraard zeer makkelijk wordt om te liegen over wie ik ben en te liegen tegen mezelf, zolang ik er maar voor zorg dat 'andere mensen' een positief beeld van mij hebben --- en dat dit gedrag bijvoorbeeld door mij geleefd wordt in mijn proces in en als mijn 'Reis naar Leven', als mijn 'internet-persoonlijkheid'.

Zelf-Vergeving in de volgende blog.

Dag 517: Wat is Leven in Oprechtheid? - Hetzelfde Zijn Vanbinnen en Vanbuiten

Dag 517: Wat is Leven in Oprechtheid?

Hetzelfde zijn Vanbinnen en Vanbuiten

Dit is een verderzetting in mijn proces van het herdefiniëren van het woord 'Oprechtheid', in en als mijn Declaratie van mijn Toewijding aan het Leven van Principes, zoals:

3     Leven volgens het principe van zelfoprechtheid, om zeker te zijn dat ik zuiver ben in mijn gedachten, woorden en daden: zodat mijn binnen -en buitenwereld één en gelijk is. Wie ik ben vanbinnen ben ik ook vanbuiten en omgekeerd.

Een andere dimensie van wat Oprechtheid en Zelf-Oprechtheid kan zijn, buiten het eerlijk zijn met mezelf over de realiteit waarin ik mij bevindt en mezelf geen illusies voorhouden in relatie tot wie ik ben of wat de realiteit is van de wereld waarin ik besta, is één en gelijk staan met de woorden die ik spreek.

Dit wil zeggen dat wie ik ben vanbinnen hetzelfde is als wie ik ben vanbuiten. Ik bedoel, het Is zo vaak dat ik mezelf uitdruk op een manier die niet 'oprecht' is - waarin ik met andere woorden bijvoorbeeld langs buiten glimlach en mezelf uitdruk alsof ik iemand leuk vindt, maar langs binnen heb ik allerlei achterklap en achterliggende gedachten over die persoon die het tegendeel zouden bewijzen. Dat is Zelf-Onoprecht zijn omdat ik hierin niet één en gelijk ben vanbuiten en vanbinnen.

Dit is hoe ik ben opgegroeid en wat ik  geleerd heb over wat het is om mens te zijn - dat is wie en wat ik geworden ben, een zelf-onoprecht individu --- in de zin van dat ik het normaal ben gaan vinden dat ik achterklap heb in mijn geest en gedachten over andere mensen terwijl ik mij in mijn uitdrukking voordoe alsof dat niet zo is en alsof ik 'onschuldig' ben. Maar, wat ik echter gemerkt heb is dat ik mij vanbinnen eigenlijk schuldig voel omdat ik goed genoeg weet waar ik mee bezig ben. Ik weet dat er een discrepantie bestaat tussen wie ik ben vanbuiten en wie ik ben vanbinnen en dat ik dus geen oprecht individu ben.

Ik bedoel, die discrepantie en die zelf-onoprechtheid bestaat in functie van zelf-behoud en persoonlijke overleving via sociale manipulatie -- maar dat is geen excuus omdat wat ik uitstuur krijg ik zevenvoud terug --- met andere woorden, als ik besta in en als manipulatie en onoprechtheid, dan maak ik een levende stelling dat dat de wereld is die ik verkies en die ik ondersteun --- een wereld van bedrog, manipulatie en onoprechtheid waarin ik zoveel kan verwachten van hoe mensen met mij omgaan als hoe ik met hen omga. En dat is niet een wereld die het beste is voor mezelf noch een ander.

Dus, hoe kan ik in deze context mezelf ondersteunen om een zelf-oprecht individu te worden, zodat ik niet meer besta als een inferieur wezen in relatie tot mijn omgeving en in relatie tot overleving --- maar zodat ik besta op een manier die op elk vlak het beste is voor allen?  En wat wil het praktisch zeggen om hetzelfde te zijn vanbinnen en vanbuiten - om geen geheime achterklap te hebben in mijn geest over anderen?

Wordt Vervolgd in Dag 518

Dag 514: Wat is Leven in Oprechtheid? - Een Praktische Toepassing van Zelf-Oprechtheid

Dag 514: Wat is Leven in Oprechtheid?

Een Praktische Toepassing van Zelf-Oprechtheid

Dus, in termen van het praktisch leven van het principe van zelf-oprechtheid:

"Leven volgens het principe van zelfoprechtheid, om zeker te zijn dat ik zuiver ben in mijn gedachten, woorden en daden: zodat mijn binnen -en buitenwereld één en gelijk is. Wie ik ben vanbinnen ben ik ook vanbuiten en omgekeerd."

… waarin ik in de voorgaande blogs al had vastgesteld dat het concept en begrip van 'zelf-oprechtheid' wil zeggen en impliceert dat ik niet lieg tegen mezelf. En dit is ook wat het wil zeggen om 'één en gelijk te zijn in mijn binnen- en buitenwereld' en 'zuiver te zijn in gedachten, woorden en daden' -- het wil zeggen dat ik geen verborgen agenda's heb in mezelf, dat ik mezelf niets wijsmaak in relatie tot wie ik ben en wat mijn realiteit is, maar dat ik rechtuit en oprecht ben in termen van wie ik precies ben, hoe ik precies besta en wat de realiteit en de wereld is waarin ik leef en besta. Omdat ik zie, besef en begrijp dat ik enkel op die manier zal kunnen leven en bestaan op een manier die rekening houdt met de realiteit omdat ik direct zie welke de consequenties zijn van mijn daden, woorden en gedachten op mijn realiteit.

Een praktische toepassing van dit principe is bijvoorbeeld dat ik mezelf in mijn uitdrukking vanbinnen en vanbuiten verander en transformeer en corrigeer in momenten waarin ik kan zien dat ik niet zelf-oprecht ben. Hiervoor zal ik uiteraard eerst die specifieke momenten moeten zien en onderzoeken en vaststellen door mezelf de vraag te stellen: waar, wanneer en hoe is het dat ik in mijn dagelijkse leven en realiteit in en als zelf-oprechtheid ga in mezelf?

Waar, wanneer en hoe is het bijvoorbeeld dat ik in een mentaal construct ga in mijn geest waarin ik opzettelijk een idee, definitie, gedachte of geloof-systeem creëer over wie ik ben en hoe mijn wereld en realiteit bestaat en waarin ik dus tegen mezelf lieg over wie ik ben en over de hoedanigheid en realiteit van mijn wereld?

Dit is bijvoorbeeld in relatie tot wanneer ik in de stad ben, en ik loop door de winkelstraten en ik zie de mensen om mij heen die goed gekleed zijn en glimlachen en ik zie de propere ruiten en al  de producten erachter. Ik hoor de muziek door de straten en ik zie de winkelbedienden die zo vriendelijk zijn tegen mij wanneer ik en winkel binnenwandel. Ik bedoel, in zulk 'n momenten is het makkelijk om een positief gevoel te produceren in mezelf door de idee te creëeren in mijn geest dat alles 'goed' is omdat alles 'positief' en 'goed' lijkt, omdat mensen vriendelijk zijn, en iedereen lijkt te glimlachen, en er is welvaart om mij heen, iedereen lijkt geld te hebben, ik heb geld in mijn portemonnee en er is vrolijke muziek en alles ziet er zo mooi en afgeborsteld en rijkelijk uit.

Maar, als ik die idee in mijn gedachten zou geloven als zijnde 'de realiteit', tezamen met dat positieve gevoel in mezelf, dan zou ik in een illusie bestaan en dan zou ik liegen tegen mezelf omdat -- in de eigenlijke werkelijke fysieke realiteit zijn al die uiterlijke verschijnselen van zogezegde 'welvaart' gebaseerd op een uitbuiting van grondstoffen van en in deze aarde en een uitbuiting van mensen in derdewereldlanden die de goedkope producten maken die staan te pronken in de winkelruiten. Ik bedoel, achter dit mooie uiterlijk ligt een economie die gebukt gaat onder dit misbruik en deze uitbuiting, een economie waarin  geen evenwaardigheid bestaat tussen mensen, een economie die misbruik en uitbuiting rechtvaardigd, een economie waarin mensen enkel vriendelijk zijn en glimlachen uit angst om hun job en hun geld te verliezen en waarin die zogezegde vriendelijkheid een manipulatie middel geworden is om geld te verkrijgen.

Dat is één situatie waarin ik bijvoorbeeld mijn interne realiteit kan transformeren van zelf-onoprechtheid naar zelf-oprechtheid. Waarin, zelf-oprechtheid zou bijvoorbeeld zijn dat ik mezelf niet zomaar toesta om te reageren met positieve gevoelens op wat ik zie met mijn ogen en wat ik denk in mijn geest. Zelf-oprechtheid zou zijn dat ik direct en rechtstreeks zie wat er werkelijk schuilgaat achter het 'mooie plaatje' en dat ik erken welke de fysieke realiteit is van wat ik zie --- zodat ik kan omgaan met die realiteit op een verantwoordelijke manier.

Verantwoordelijk, in de zin van dat ik bijvoorbeeld niet handel op basis van gevoel. Want, als ik mezelf toesta te handelen op basis van gevoel, dan laat ik mezelf manipuleren door een economie die in wezen niet geeft om mij of om de wezens die de producten maken die ik koop en consumeer. Als ik handel op basis van het gevoel dat ik ervaar in mezelf als reactie op wat ik zie, dan maak ik deel uit van die economie en dan aanvaard ik die economie zoals ze nu bestaat. Terwijl als ik mij niet laat leiden door energie en gevoelens maar eerder door mijn eigen inzicht, dan kan ik pas beslissingen maken die het beste zijn voor allen. Dan kan ik verantwoordleijkheid nemen voor mijn beslissingen omdat ik rekenschap houdt met welke de gevolgen zijn van de beslissingen die ik neem.

Wordt vervolgd in Dag 515

Dag 508: Wat is Leven in Oprechtheid? - Het Definiëren van het Woord Oprechtheid

Dit is een verderzetting van Dag 507 en in het kijken naar wat oprechtheid is en hoe ik oprechtheid, in en als het leven en toepassen tot de principes waar ik mezelf toe heb verbonden, op een praktische en realistische manier kan leven en toepassen in mijn dagelijkse leven.

Maar eerst is het nodig om voor mezelf te bepalen en vast te stellen wat het woord en de term 'oprechtheid' eigenlijk wil zeggen omdat het duidelijk is voor mezelf dat ik tot nog toe het woord 'oprechtheid' nog niet geleefd heb in mijn bestaan. Ik bedoel, dat is wat ik ontdekt heb over wie ik ben in relatie tot andere mensen en mezelf doorheen het bewandelen van mijn process van zelf-verandering -- dat ik namelijk nooit werkelijk principes gehad heb omdat ik bijvoorbeeld niet eens een fatsoenlijke definitie heb over wat woorden en begrippen zoals 'oprechtheid' betekenen.

Ik heb zelfs nooit begrepen of beseft wat 'principes' werkelijk zijn, of waarom ik principes zou moeten hebben - ik groeide gewoon op volgens het enige principe dat ik geleerd en gekopieerd heb van de wereld waarin ik geboren ben, namelijk: OVERLEVING en EIGENBELANG.

Ik bedoel, wat is oprechtheid werkelijk? Op twitter reageerde er iemand op de link naar mijn vorige blog "

Dag 507: Het Leven van Zelf-Oprechtheid - De Illusie van Oprechtheid"  met de volgende woorden:

"oprecht zijn valt niet altijd in goede aarde, mischien sturen we de feiten dan iets bij en wordt het een elusie"

Waaruit bleek dat deze persoon het woord 'oprechtheid' definieert als zijnde 'het vertellen van de waarheid', in de zin van dat je altijd je gedachten zegt tegen andere mensen - en dat daardoor, je 'oprechtheid' uiteraard bij die mensen niet 'in goede aarde zal vallen'  omdat onze gedachten over andere mensen nu eenmaal niet altijd positief en aangenaam zijn.

Terwijl, dat is helemaal niet hoe ik het woord 'oprechtheid' definieer in mezelf - dus, hieruit werd het duidelijk voor mezelf hoe belangrijk het is om de woorden die ik gebruik fatsoenlijk te definieren voor mezelf zodat ik ook in mijn communicatie met andere mensen duidelijkheid kan scheppen en op een duidelijke manier kan aantonen wat het eigenlijk is dat ik bedoel in en met de woorden die ik gebruik --- omdat verschillende mensen nu eenmaal verschillende definities hebben voor dezelfde woorden, hetgeen op zich vrij vreemd is omdat het effectieve communicatie vrij tot zeer onmogelijk maakt tussen mensen en enkel zorgt voor onnodige reacties en conflict situaties.

Hoe ik 'oprechtheid' definieer is bijvoorbeeld niet als het 'eerlijk zijn over mijn gedachten' of zomaar zeggen wat er in mijn geest zit tegen andere mensen, omdat dat op zich niet vrij snugger zou zijn om mijn interne gedachten en achterklap bloot te leggen aan mensen -- wat er in mijn geest omgaat is immers dingen waar ik zelf niet de volledige controle over heb, in de zin van dat ik zelf niet eens weet waar mijn eigen gedachten, gevoelens of emotionele reacties en ervaringen vandaan komen en ik heb mij nooit afgevraagd of nooit onderzocht wie ik werkelijk ben of hoe ik eigenlijk besta in en als mijn geest, dus waarom zou ik die interne storm en chaos delen met andere mensen? Dat zou zelf-destructief zijn.

In Dag 509 onderzoek ik verder wat Oprechtheid eigenlijk betekent en wil zeggen en hoe het woord oprechtheid op een praktische manier geleefd kan worden.

Dag 390: Hoe Zijn Beoordelingen het Doolhof van de Geest? - De paranoia van Intelligentie

Dit is een verderzetting van "Dag 389: Hoe bouwen de Woorden die ik Leef, de Wereld waarin ik Besta"


Zelf-Correctie Dimensie

Wanneer en als ik mezelf in mijn gedachten/geest zie gaan  om na te denken over hoe ik mijn daden zou kunnen formuleren en uitleggen via woorden - teneinde beoordeling/veroordeling van andere mensen te vermijden en ontwijken en manipuleren/bespelen over die daden --- dan stop ik en ik adem, en ik zie, besef en realiseer mij, dat ik in wezen reageer op de beoordelingen die ik heb toegestaan te bestaan in en als mijn geest en gedachten, die ik projecteer in andere mensen, en dat ik dus in wezen mezelf aan het manipuleren en bespelen ben door niet eerlijk te zijn met mezelf over mijn daden, door mijn daden een 'draai' te willen geven in en als en door middel van mijn bewoordingen en formulering en uitleg die ik geef omtrent wat ik gedaan heb en daarin/daardoor mezelf te 'Verdraaien' in mijn geest - totdat ik mezelf verlies in mijn verdraaiingen van mezelf in mijn gedachten/geest en uiteindelijk niet meer zie wie ik eigenlijk werkelijk ben

wanneer en als ik de radartjes in mijn geest zie beginnen draaien als gedachten die zich vormen omtrent en in functie van het willen beschermen en verdedigen van mezelf in en als mijn daden - dan stop ik en ik adem, en ik zie, besef en realiseer mij dat deze gedachten een reactie zijn op angst van de beoordelingen die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf die ik probeer te omzeilen en manipuleren -- en dat ik daarin mezelf in een doolhof plaats in mezelf van redeneringen, rechtvaardigingen, verbloemingen, excuses als gedachten

waarin, ik zie en besef en begrijp dat de idee/gedachte dat ik andere mensen aan het manipuleren en bespelen ben een illusie is -- aangezien IK beoordelingen heb toegestaan te bestaan in mezelf, in de plaats van direct te zien en te kijken naar mezelf in en als mijn daden en eerlijk te zijn met mezelf over wie ik ben als HIER in en als deze fysieke werkelijkheid - teneinde mezelf te corrigeren en in lijn te plaatsen met wat het beste is voor mezelf als het leven op aarde als wie ik werkelijk ben

waarin, ik zie, besef en mij realiseer dat de beoordelingen in mijn geest een leugen/illusie is - als een 'bescherming/verdediging' mechanisme van de menselijke geest dat ik heb toegestaan te laten programmeren in mezelf - als een voorgeprogrammeerd programma/systeem dat bestaat als een afleiding/illusie/leugen/doolhof met als enige doel/functie om ervoor te zorgen dat ik niet zie, besef en mij realiseer wie ik werkelijk ben als HIER - dat ik niet Direct en Zelf-Eerlijk zie wat zich vlak voor mijn neus bevindt, mezelf --- omdat ik, verscheurd door beoordelingen over wat goed en wat kwaad en juist en fout en positief en negatief is, niet op een directe en zelf-eerlijke manier één en gelijk sta met wat bestaat HIER binnen en buiten mezelf

ik stel mezelf tot doel om beoordelingen te zien als wat het is, een programma, een systeem van woorden - dat bestaat in de geest als een mechanisme dat mij 'wegdraait'/wegleidt van de realiteit die HIER is, binnen en buiten mezelf - en bestaat tot doel en in functie van het ervoor zorgen dat ik nooit mijn macht en verantwoordelijkheid als en tegenover het bestaan/leven op aarde realiseer - en dus nooit het bestaan op aarde verander en corrigeer tot wat het werkelijk is in eenheid en gelijkheid met mezelf als het leven zelf -- omdat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn macht weg te geven aan een 'creator' die de planeet aarde heeft gebruikt, als een persoonlijk 'Plan' en daarin wezens nodig heeft die niet beseffen of inzien dat ze ook HIER bestaan en daarin bestaan als God, als de Bepalende/sturende factor in het Bestaan op aarde --- waarin ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een passieve slaaf te worden die de plannen uitvoert van één of andere creator, terwijl ik verloren ben in mezelf in en als een voorgeprogrammeerd systeem van Woorden in en als Beoordelingen

en daarin, stel ik mezelf tot doel om het proces te bewandelen van het onder ogen komen van de realiteit van mezelf - en om met de fysieke werkelijkheid te werken die zich HIER bevindt - en mezelf niet te laten afleiden en misleiden door het voorgeprogrammeerde systeem van beoordelingen in en als de Geest --- maar om in elk moment in te zien en te beseffen dat ik God ben, als de Macht, en de Verantwoordelijkheid om het Leven op aarde Te sturen/besturen om een realiteit te manifesteren die het beste is voor mezelf als al het leven op aarde  en daarin te staan als de levende statement dat ik verantwoordelijk sta voor mijn daden en mezelf niet verberg achter beoordelingen als woorden in mijn geest - en dus op elke manier aansprakelijk ben  voor wie ik ben in en als wat ik doe en gedaan heb in mjin leven op aarde