Dag 525: Het Principe van Zelf-Zuivering - De Eerste Stappen in Je Proces die Maak je Alleen

Dag 525: Het Principe van Zelf-Zuivering

De eerste Stappen in Je Proces die Maak je Alleen

Wat ik dus merkte wanneer ik mijn beslissing deelde met mijn omgeving in het begin van mijn proces - mijn beslissing om een proces te bewandelen van het leren kennen van mijn eigen geest en mijn eigen bestaan in en als mezelf en mijn wereld - is dat de mensen in mijn leven deze beslissing niet zagen zoals ik het zag. Ik kreeg het begrip niet waar ik naar op zoek was en dat ik verwachtte.

Want, ik bedoel, wat fascinerend is, is dat ik het gewend was om in 'overeenkomst' te zijn met mijn omgeving wanneer het aankwam op hoe ik dingen zie, hoe ik dingen ervaar, hoe ik reageer op mijn omgeving, mijn meningen over de wereld, enzovoort. Ik was het gewend om 'vrienden' en 'familie' te hebben, in de zin van mensen die mij 'bijstaan' in 'wie ik ben', in hoe ik mezelf ervaar, in hoe ik de wereld ervaar en specifiek in mijn bestaan en leven en 'overleving' in deze wereld en realiteit. Dat is hoe mijn leven steeds verlopen is - ik ondervond altijd ondersteuning van mijn omgeving en confirmatie in relatie tot hoe mijn geest werkte en hoe ik mezelf ervoer in relatie tot mijn fysieke realiteit.

Maar nu plots was dat er niet, nu plots leek mijn omgeving mij niet te begrijpen wanneer ik vertelde dat ik mijn geest wil leren kennen. Plots kwamen er vragen mijn richting uit van 'maar waarom? Waarom wil je je geest leren kennen? Dat hoeft toch helemaal niet!'. En dat was ik niet gewoon, om niet min of meer dezelfde visie te hebben op de realiteit als de mensen in mijn leven. Ik verwachtte dat ze onmiddellijk zouden zien wat mijn startpunt was in mezelf, dat ze 'mij' zouden zien, als wie ik ben en hoe ik mezelf ervoer binnenin mezelf… maar dat was niet zo. In de plaats daarvan werd ik tegemoet gekomen met onbegrip in relatie tot het enige dat voor mij op dat moment gezond verstand leek te zijn --- onderzoek je bestaan, onderzoek jezelf, verander jezelf en je verandert het bestaan.

Dat was voor mij toen een zeer interessante en waardevolle ervaring, nu dat ik erop terugkijk - omdat het als het ware een 'test' was voor mij om te zien waar ik eigenlijk werkelijk sta in mezelf. Ik bedoel, de test was om te zien of ik 'echt' ben in wat ik zeg. En 'echt' vanuit het perspectief dat ik aan mezelf moest bewijzen dat ik, voor het eerst in mijn leven, 'alleen' kan staan in iets of zal ik eerder 'vallen' en akkoord gaan met mijn omgeving in de zin van dat ik zal stoppen met mijn proces, mijn beslissing zal verlaten en ermee akkoord gaan dat 'het leven' niet iets is dat bevraagd of onderzocht moet worden en dat er op zich niets mis is met hoe het leven op dit moment bestaat in en als deze fysieke realiteit en dat er ook niets veranderd moet worden.

Want, dit was het eerst in mijn leven dat ik iets ervoer in mezelf en dat ik in mijn bewustzijn ergens achter stond dat anders was dan waar mijn omgeving achter stond en dat mijn omgeving uitdrukte. Ik was ook een individu dat niet meteen een eigen mening had en die maar al te makkelijk zich plooide naar hoe andere mensen zich uitdrukte en zichzelf onderdrukte om 'erbij te kunnen horen' en meer te kunnen zijn zoals andere mensen. Daarom was dit specifieke punt zeer confronterend voor mij - ik moest nu als het ware alleen staan in wat ik zei en wat ik uitdrukte.

In het begin was dat dan ook niet makkelijk, omdat ik in mijn geest allerhande automatische voorgeprogrammeerde technieken en mechanismen gebruikte om toch nog de ondersteuning van mijn omgeving te kunnen verwerven zodat ik dat punt van 'alleen staan' niet zou moeten onder ogen komen…

Wordt Vervolgd in Dag 525

Dag 523: Het Principe van Zelf-Zuivering - Waarom Zou Je jezelf in Godsnaam willen 'Zuiveren'?

Dag 523: Het Principe van Zelf-Zuivering

Waarom zou je jezelf in Godsnaam willen 'Zuiveren'?

Wat wil het zeggen om een principe van zelf-zuivering te leven? En waarom zou je jezelf 'zuiveren'? Wat is er immers 'mis' met wie je nu bent? Ik bedoel, dat waren vragen en opmerkingen die ik te horen kreeg in het begin van mijn proces van zelf-zuivering. "Waarom?", "dat hoeft toch helemaal niet?!"

En, neen, uiteraard 'hoeft het niet' om jezelf te zuiveren en om een proces te bewandelen. Want, ja, een proces bewandelen vergt moeite. En waarom zou je moeite moeten doen als je dat ook gewoon niet kan doen? Het is immers zo makkelijk om je leven te leiden zoals het voorgeprogrammeerd is. Voorgeprogrammeerd in de zin van dat je nooit de moeite doet om jezelf te bevragen, om de patronen die je dagelijks leeft in je interne en externe realiteit te bevragen. Patronen zoals niet enkel je gewoontes in de fysieke realiteit  maar ook de specifieke gedachten en emotionele ervaringen die op herhaling staan binnenin jezelf.

Ik bedoel, 'waarom' ik mijn proces ben beginnen wandelen is omdat ik niet zomaar op herhaling wil staan. Ik wil 'meer' van en in mijn leven en mijn bestaan. En, vanuit het perspectief van de omgeving waarin ik ben opgegroeid, zou het zeer makkelijk geweest zijn voor mij om mijn proces niet te bewandelen en om mezelf te aanvaarden in en als het uitleven van een bestaan dat in zekere zin al voorgekauwd zou zijn voor mij. Om precies hetzelfde te worden als de mensen om mij heen. 'precies hetzelfde' in de zin van dat ik mezelf geen vragen zou stellen bij mijn bestaan - ik zou mezelf aanvaarden als 'een mens', als 'Kim', als 'vrouw', als 'belg', als mijn cultuur, en mijn familie, mijn geslacht, mijn positie in de samenleving waarin ik ben opgegroeid, mijn financiele situatie en positie, enzovoort.

Maar dat kon en kan ik niet. Ik zie niet hoe ik in staat zou zijn om de vragen te negeren die er in mezelf  bestaan en die als het ware inherent zijn aan mijn bestaan als 'mens'. Vragen die inherent zijn aan het feit dat ik niet werkelijk weet wie ik ben of waar ik vandaan kom als zijnde mijn ware origine. Ik bedoel, ik kan wel zeggen dat ik opgegroeid ben als mens, en ik heb herinneringen van en kennis over waar ik min of meer vandaan kom -- maar, in termen van bijvoorbeeld wie ik ben als wezen in en als mezelf, waar mijn 'identiteit' vandaan komt en de 'bouwstenen' van mijn 'persoonlijkheid' die ik doorheen mijn bestaan heb aangenomen als 'vanzelfsprekend' en 'wie ik ben', als zijnde mijn gevoelens, gedachten en emoties. Het zou absurd zijn om dat niet te bevragen of te willen onderzoeken.

Hoe kan je zelfs leven met jezelf als zijnde een 'iets' dat bestaat maar dat tegelijkertijd geen waarachtig gewaarzijn of begrip heeft van zijn bestaan? Dan ben je niets dan een soort van machine, die draait op een voorgeschreven script waarvan je zelf niets weet. Dat was mijn startpunt in het beginnen met het bewandelen van mijn proces -- is dat ik wil weten wie ik ben, ik wil mijn bestaan leren kennen - ik wil mezelf niet aanvaarden als een systeem/machine -- ik wil mezelf als systeem/machine begrijpen, zodat ik ten minste  in een leidinggevende en creërende positie kan staan in relatie tot mezelf als machine/systeem.

Wat echter fascinerend was, toen ik die, al dan niet bewuste, beslissing maakte om een proces te bewandelen van het leren kennen van wie ik ben en het transformeren van mijn relatie met en tot mezelf, is hoe mijn omgeving reageerde op deze beslissing…

Wordt vervolgd in Dag 524                                           

Dag 522: De Paradox van jezelf Onderdrukken om jezelf te kunnen Zijn

Dag 522: De Paradox van Jezelf Onderdrukken om Jezelf te kunnen Zijn

Uit de voorgaande Blog:

Verandering kan pas plaatsvinden wanneer er een zelf-eerlijkheid is - wanneer ik eerlijk durf te zijn over wat er eigenlijk aanwezig is in mezelf, over wie ik eigenlijk ben in en als mezelf. En dus daagde ik mezelf uit om zo eerlijk mogelijk te zijn in mijn schrijven - hetgeen iets is waar ik mezelf enorm dankbaar voor ben, omdat het mij enorm geassisteerd heeft om daadwerkelijk te kunnen veranderen als wezen en om dingen te ontdekken van mezelf en het leven die ik nooit voor mogelijk had geacht.

Wat ik persoonlijk heel fascinerend vindt is dat het proces van zelf-zuivering door middel van het toepassen van het schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie voornamelijk zo lang duurt omwille van het punt van het willen verbergen van wie ik ben vanbinnen. Ik bedoel, langs de ene kant was ik er van overtuigd dat mijn geest is wie ik werkelijk ben, het is mijn identiteit, mijn 'ik', maar dan langs de andere kant wil ik die 'ik' verbergen van niet enkel andere mensen maar ook mezelf. Hoe vreemd.

Ik heb mezelf zeer veel verborgen gehouden in mijn leven in relatie tot andere mensen. Ik heb mezelf vaak verscholen achter schaamte en angst van beoordeling - dat ik uiteindelijk die ervaring normaal ben gaan vinden. Die emotie van schaamte en schuld en angst waarin ik mezelf wegsteek en mezelf niet durf uitdrukken en dus ook nooit werkelijk mezelf ben. Hetgeen ook weer zo een paradoxaal punt is - dat ik langs de ene kant mijn interne realiteit probeer te beschermen door het verborgen te houden van de mensen om mij heen omdat ik geloof dat het is wie ik werkelijk ben en dat als andere mensen mij zouden beoordelen dan zou ik mij gekwetst voelen, maar langs de andere kant durf ik wie ik zogezegd werkelijk ben niet uit te drukken en is die zelf-onderdrukking een direct gevolg van het proberen beschermen van 'mezelf'.

Dus, ik bedoel, hoe verwacht of geloof ik eigenlijk van mezelf dat ik mezelf kan zijn terwijl ik mezelf eigenlijk onderdruk? Dat is mijn realiteit geweest voor het grootste deel van mijn leven - ik verborg mezelf en ik drukte mezelf niet uit omdat die eigenschap van de geest om altijd alles in het geheim te doen een deel was geworden van mezelf. En het is vreemd dat ik mezelf verborgen houdt uit angst dat andere mensen zouden denken dat ik iets fout doe als ze zien wie ik werkelijk ben vanbinnen - maar tegelijkertijd creëer ik net dat gevoel en die ervaring in mezelf dat ik iets 'fout' en 'verkeerd' bezig ben door mezelf de hele tijd te verbergen en door alles van mezelf geheim proberen te houden -- het creëert een zeer 'wrang' gevoel in mezelf, alsof ik al op de één of andere manier iets fout gedaan heb en ik verschuild moet leven.

Tot ik op een punt kwam in mijn proces waarin ik besefte dat ik mezelf helemaal niet moet verschuilen - dat het zelfs zoveel aangenamer is om te leven zonder geheimen. Om gewoon Hier te zijn, hetzelfde vanbinnen en vanbuiten. Het is als een last die van mijn schouders geheven werd, om te beseffen dat ik mezelf niet verborgen moet houden.

Ik bedoel, je gaat uiteindelijk je leven en interne ervaring aanvaarden als 'normaal' en 'wie je bent' uit gewoonte, omdat je nooit anders gekend hebt. En je gelooft dat die interne gevangenis  echt is zonder werkelijk te begrijpen waarom het is dat je jezelf zo ervaart -- omdat je ook nooit begrepen hebt hoe het tot stand gekomen is, want je hebt nooit overwogen om jezelf te onderzoeken. Zo was het voor mij - tot ik mijn proces ben gaan bewandelen.

Dag 521: Beginnen in het Proces van Zelf-Zuivering -- Het Vierde Principe

Mijn Toewijding aan Principe

Dag 521:  Beginnen in het Proces van Zelf-Zuivering -- Het Vierde Principe

Dit is een verderzetting in het definiëren en omlijnen van het Vierde Principe:

4      Zelfzuivering door schrijven, zelfvergeving en mijzelf toewijden - de handeling om mijzelf te realiseren dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen gedachten, woorden en daden en mijzelf te vergeven voor misstappen en daarom verander ik mijzelf zodat ik er zeker van ben dat ik verantwoordelijkheid neem voor wie, wat en hoe ik ben waardoor ik weet dat ik mijzelf kan vertrouwen zodat ik altijd eerlijk met mijzelf en anderen ben. 

Hoe ik begonnen ben in mijn proces van zelf-zuivering zo'n zestal jaar geleden, is dat ik ben beginnen schrijven. In de zin van dat ik een notitieboek had waarin ik gewoon schreef, schreef, schreef zonder meteen te weten waarom precies of tot welk doel. Al wat ik wist was dat ik de beslissing gemaakt had voor mezelf om een proces te bewandelen van het leren kennen van mezelf en het zuiveren van wie ik ben binnenin mezelf door middel van specifiek gereedschap zoals het neerpennen van wat er in en als mezelf bestaat als mijn herinneringen en gedachten en gevoelens en emoties, het toepassen van zelf-vergeving en zelf-correctieve statements.

Dus, dat is wat ik deed ook al wist ik niet precies waar het mij zou brengen. Ik had wel ideëen in mijn geest over wat het wil zeggen en wat het betekent om 'mezelf te zuiveren' en 'mezelf te leren kennen' en 'mezelf te realiseren als het leven zelf' - ideëen die zich stuk voor stuk illusies hebben bewezen te zijn - maar mijn echte motivatie en reden waarom ik mezelf zo hartstochtelijk ben gaan toepassen in het schrijven, was nieuwsgierigheid. Omdat, ik kende 'mezelf' in 'mijn leven'. Ik bedoel, in zekere zin was mijn leven 'saai' beginnen worden omdat er een gevoel in mezelf bestond dat het eigenlijk een continue herhaling is van hetzelfde. De uiterlijke omstandigheden zien er misschien anders uit, maar in termen van mijn interne ervaring, was alles een soort van 'gewoonte' geworden, een machine die op zichzelf aan het draaien is.

En dus was mijn motivatie om mijn proces te beginnen wandelen, een nieuwsgierigheid --- en tegelijkertijd een weten en besef dat als ik dit gereedschap toepas, deze specifieke stappen die op zich enorm simpel en goedkoop en gemakkelijk toe te passen zijn, dat ik uiteindelijk zal veranderen. Hoe kon het in feite anders - omdat, waar dit proces op gebaseerd was, was iets waar ik nog nooit werkelijk aandacht aan besteed had doorheen mijn leven hier op aarde, hoe vreemd dat ook mag klinken. En dat was mijn interne realiteit. In de zin van dat ik nog nooit werkelijk mijn interne realiteit had bevraagd of onderzocht, ik aanvaarde altijd wat er binnenin mezelf bestond, als mijn gedachten, gevoelens en emotionele ervaringen en reacties en ik stond er nooit bij stil dat wat er binnenin mezelf bestond als wie ik geloof dat ik ben, misschien een specifiek systeem is, een machine, een 'iets' dat ontleedt kan worden en dat onderzocht en veranderd en gecorrigeerd kan worden. Ik ging er altijd van uit dat 'dit is nu eenmaal wie ik ben'.

Ik bedoel, ik was zeer passioneel en verwachtingsvol in relatie tot het toepassen van dit gereedschap omdat ik wist dat er iets zal veranderen, maar wat dat 'iets' zou zijn, dat was nog een 'verrassing'. En dus aanvankelijk - dit was ook voordat er gespecifieerde structuren bestonden zoals het DIP en DIP Lite Programma - schreef ik zoveel ik kon, schriften en schriften vol, over al wat er bestond in mezelf. Ik daagde mezelf uit in het eerlijk zijn met mezelf over wat er in mijn geest bestaat, omdat ik wist dat als ik dingen van mezelf probeer te verbergen of verbloemen omdat ik die dingen niet zo 'fijn' vindt of omdat ik die dingen niet wil inzien van mezelf - dat ik dan niet zal kunnen veranderen, omdat ik mezelf hetzelfde houdt. Omdat, door dingen te verbergen van mezelf, houdt ik het in mezelf en kan het onmogelijk veranderen. Verandering kan pas plaatsvinden wanneer er een zelf-eerlijkheid is - wanneer ik eerlijk durf te zijn over wat er eigenlijk aanwezig is in mezelf, over wie ik eigenlijk ben in en als mezelf. En dus daagde ik mezelf uit om zo eerlijk te zijn in mijn schrijven - hetgeen iets is waar ik mezelf enorm dankbaar voor ben, omdat het mij enorm geassisteerd heeft om daadwerkelijk te kunnen veranderen als wezen en om dingen te ontdekken van mezelf en het leven die ik nooit voor mogelijk had geacht.

Wordt vervolgd in Dag 522

Dag 520: Het Principe van Het Heropvoeden van mezelf tot een Betrouwenswaardig Individu

Dit is een verderzetting in mijn proces van het formuleren, definieren en paktisch toepassen van mijn Declaratie van de principes waar ik mijn leven hier op aarde aan toewijdt.

4      Zelfzuivering door schrijven, zelfvergeving en mijzelf toewijden - de handeling om mijzelf te realiseren dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen gedachten, woorden en daden en mijzelf te vergeven voor misstappen en daarom verander ik mijzelf zodat ik er zeker van ben dat ik verantwoordelijkheid neem voor wie, wat en hoe ik ben waardoor ik weet dat ik mijzelf kan vertrouwen zodat ik altijd eerlijk met mijzelf en anderen ben. 

Dit vierde principe zegt in feite dat ik mezelf ten doel stel om het gereedschap van schrijven, zelf vergeving en zelf-correctie op een praktische manier in mijn dagelijkse leven toepas teneinde mezelf te transformeren en te veranderen opdat ik besta als een absolute zelf-creatie. Dit wil zeggen dat ik  mezelf 'zuiver' van al de geconditioneerde, automatische handelingen die ik heb geintegreerd in mijn leven doorheen mijn bestaan en leven hier op aarde, die het resultaat zijn van het feit dat ik mijn macht en verantwoordelijkheid voor wie ik ben als levend wezen heb weggegeven aan mijn omgeving.

En dus is het nu aan mij om mezelf te 'heropvoeden' en als het ware van nul te beginnen in het creëren van mezelf als een wezen dat bestaat als wat het beste is voor mezelf en al het leven op aarde --- en dit kan enkel wanneer ik al de oude patronen onderzoek tot op het bot en dan verander en corrigeer opdat ze bestaan op een manier die in lijn staat met het doel dat ik mezelf vooropstel: te bestaan als een levensvorm die in eenheid en gelijkheid bestaat met al het leven op aarde.

Met Schrijven -- onderzoek ik dagelijks de patronen waarin ik in participeer van gedachten, gevoelens, emoties en fysieke handelingen die consequentieel zijn voor mezelf en mijn omgeving - teneinde een inzicht te verwerven van wat er bestaat in mezelf en van hoe ik besta binnenin mezelf en de weg voor te bereiden om die patronen los te maken en plaats te maken voor iets nieuw.

Met Zelf-Vergeving -- verlos ik mezelf van de oude geconditioneerde patronen van het verleden en geef ik mezelf de vrijheid om te ademen en om een oplossing te formuleren die ik kan toepassen in mijn leven en bestaan --- door een inzicht te ontwikkelen dat ik het verantwoordelijke principe ben van al wat er bestaat in mezelf, en dat ik in die zin op de plaats van 'god' als 'de creator' sta binnenin mezelf en de macht heb om mezelf, mijn leven en realiteit te veranderen

Met Zelf-Correctie -- bouw ik aan mezelf, gebruik makend van de inzichten en realisaties die ik heb verworven in mijn schrijven en zelf-vergeving in relatie tot wat het beste is voor mezelf en de wereld waarin ik besta

Dit proces gebeurt in gesproken en geschreven woord en is mijn levend testament dat ik een zelf-verantwoordelijk wezen ben en dat ik te betrouwen ben omdat ik mezelf gecreëerd heb. Ik heb de verantwoordelijkheid genomen om er absoluut zeker van te zijn dat wie ik ben vanbinnen en vanbuiten bestaat op een manier die het beste is voor al het leven op aarde.

Dag 519: Wat is Leven in Oprechtheid? - Is er Moed nodig om Zelf-Oprecht te Zijn?

Dag 519: Wat is Leven in Oprechtheid?

Is er Moed nodig om Zelf-Oprecht te Zijn?

Dit is een Continuatie in een Reeks waarin ik onderzoek hoe ik het Derde Principe in mijn Lijst van Principes op een Praktische Manier kan Toepassen en Leven:

3     Leven volgens het principe van zelfoprechtheid, om zeker te zijn dat ik zuiver ben in mijn gedachten, woorden en daden: zodat mijn binnen -en buitenwereld één en gelijk is. Wie ik ben vanbinnen ben ik ook vanbuiten en omgekeerd.

Wat ik gemerkt heb voor mezelf in mijn toepassing van dit principe is dat er een zekere 'Moed' nodig is om dit principe daadwerkelijk toe te passen in elk moment van ademhaling. Omdat, de reden waarom ik niet oprecht zou zijn met mezelf en waarom ik niet hetzelfde zou zijn vanbinnen en vanbuiten, is Overleving en Zelf-Behoud. Overlevingsgericht zijn kweekt manipulatie en geheimhouderij, waarin bijvoorbeeld langs binnen gedachten onderhouden worden die gericht zijn op het krijgen, hebben en behouden van de persoonlijke bezittingen en belangen, en langs buiten wordt er een beeld/idee gepresenteerd dat als doel heeft andere mensen in de omgeving te sturen en te bewegen teneinde onze persoonlijke belangen te beschermen.

Dit wil zeggen dat, wanneer ik in een bepaald moment geconfronteerd wordt met een situatie waarin er een angst opkomt in mijn geest in relatie tot het verliezen van mijn levensonderhoud - dat ik dan vanuit die angst bereid ben om te liegen, te manipuleren en mezelf te compromiteren om mijn levensonderhoud en overleving te beschermen -- en dus de angst is wat mij in dat moment verblind, in de zin van dat er in dat moment waarin die overlevingsangst opkomt niets anders bestaat in mezelf behalve die angst. Er bestaan geen principes in mij die sterk genoeg zijn om mij eraan te houden - er is enkel angst en wat het ook is dat ik moet doen om mezelf te beschermen van die angst.

Na deze vaststelling - wanneer ik kijk naar hoe ik dit principe tot nu toe geleefd heb, van zelf-oprecht zijn in elk moment dan zie ik dat ik heel snel toegeef aan de ervaring van angst die opkomt in mezelf en dat ik mezelf makkelijk laat sturen door angst. Maar, wat eigenaardig is wanneer ik onderzoek waar die angst in feite op gebaseerd is en waar ze door gevoed wordt --- is dat ik in feite ideëen gevormd heb in mijn geest over wat 'zelf-oprechtheid' eigenlijk wil zeggen, en dan reageer ik op die ideëen in mijn geest met angst omdat die ideëen ingaan tegen mijn gewoontes en tegen wie ik altijd geweest ben.

Dus, in feite, in en als mijn belissing om te leven volgens principe, heb ik een idee gevormd over wat die principes inhouden in mijn geest - bijvoorbeeld door te denken van 'ok, als ik zelf-oprecht wil zijn, dan moet ik mij zus en zo gedragen in die of deze situatie' en dat is dan een projectie/beeld in mijn gedachten. Wanneer ik dan kijk naar dat beeld in mijn gedachten en ik vergelijk het met een ander beeld/projectie in mijn gedachten van 'mezelf' in en als mijn verleden als wie ik denk en geloof dat ik ben als wat ik altijd geweest ben hier in mijn leven op aarde -- dan komen er allerhande angsten op ter defensie en bescherming van die 'ik' die ik altijd gelooft heb te zijn, angsten die ervoor moeten zorgen dat ik nooit zal veranderen, door op elke inclinatie van verandering te reageren met weerstand en angst --- bijvoorbeeld op die ideëen die ik in mijn geest gevormd heb in relatie tot wat het betekent en wil zeggen om 'zelf-oprecht' te leven.

In relatie dus tot de 'moed' die ik geloof nodig te hebben om zelf-oprechtheid te leven -- dat is in feite ook een idee dat ik gegenereerd heb in mijn gedachten dat mij in wezen nog meer angst inboezemd en dat dus weer een 'truc' van de geest is, van het 'ik', om zichzelf te beschermen tegen mogelijke Verandering. Omdat, hoe ik in de geest het woord 'Moed' gedefinieerd heb,  is in en als een specifieke uitdrukking van het 'inhouden van de adem', de borstkas opblazen  en dus als het waren in die zin mijn angsten onderdrukken en 'inhouden' en datgene doen waar ik eigenlijk angst van heb. Maar, als ik hierin eerlijk ben met mezelf, dan zie ik dat de uitdrukking en toepassing van 'Moed' in wezen een bevestiging is van mijn angsten --- waarin ik mezelf in wezen nog angstiger maak en waardoor ik dan uiteindelijk de illusie creëer in mezelf dat het 'onmogelijk' is voor mij om mijn angsten te overstijgen -- omdat ik 'nu eenmaal te angstig ben'.

In de plaats van in te zien dat het praktisch leven en toepassen van zelf-oprechtheid geen specifieke fysieke actie vereist en dus geen idee of beeld in mijn geest is of kan zijn. Zelf-Oprechtheid is niet iets dat langs de buitenkant gezien kan worden. Zelf-oprechtheid in en als bijvoorbeeld mijn relatie tot angsten die bestaan in mezelf en het mezelf niet laten sturen en beinvloeden door angst - wil zeggen dat ik, wanneer ik de angst zie opkomen in mezelf in een moment, zie en besef dat die angst niet echt is - in de zin van dat de ervaring van angst een opzettelijk zelf-manipulatie mechanisme is van de geest die reageert in en als een weerstand tegen en angst van verandering. Dus, de angst die ik in dat moment ervaar is eerder een gevolg van het gegeven dat ik ergens in mijn geest een idee gevormd heb over 'wat ik moet doen' of 'wie ik moet zijn' en 'hoe ik mij moet uitdrukken en gedragen', waarin ik dan geloof dat ik 'MOED' nodig heb, om al die 'MOETEN' uit te voeren, en mezelf zo nog meer angst inboezem.

Zelf-Oprechtheid is in wezen het eenvoudige besef ,  begrip en inzicht dat die ideëen in mijn geest in verband met wat ik denk dat ik moet doen en moet zijn en moet uitdrukken om 'zelf-oprecht' te zijn, en principieel te leven, niet echt zijn - in de zin van dat het eigenlijk leugens zijn omdat -- de realiteit is dat ik die ideëen niet ben en als ik dus wil proberen om te voldoen aan die ideëen dan besta ik in ontkenning van de realiteit en de werkelijkheid van mezelf. Dat is zelf-oprechtheid --- het is in wezen Zelf-Eerlijkheid --- vanuit het perspectief dat ik Eerlijk ben met mezelf over wie ik werkelijk ben binnenin mezelf. Ik ben eerlijk met mezelf over het feit dat er angsten bestaan in mezelf en ik probeer niet te vechten tegen die angsten - noch probeer ik ze te onderdrukken of ontkennen. DAT is de simpele toepassing van het Principe van Zelf-Oprechtheid.

Wordt Vervolgd in Dag 520

Dag 517: Wat is Leven in Oprechtheid? - Hetzelfde Zijn Vanbinnen en Vanbuiten

Dag 517: Wat is Leven in Oprechtheid?

Hetzelfde zijn Vanbinnen en Vanbuiten

Dit is een verderzetting in mijn proces van het herdefiniëren van het woord 'Oprechtheid', in en als mijn Declaratie van mijn Toewijding aan het Leven van Principes, zoals:

3     Leven volgens het principe van zelfoprechtheid, om zeker te zijn dat ik zuiver ben in mijn gedachten, woorden en daden: zodat mijn binnen -en buitenwereld één en gelijk is. Wie ik ben vanbinnen ben ik ook vanbuiten en omgekeerd.

Een andere dimensie van wat Oprechtheid en Zelf-Oprechtheid kan zijn, buiten het eerlijk zijn met mezelf over de realiteit waarin ik mij bevindt en mezelf geen illusies voorhouden in relatie tot wie ik ben of wat de realiteit is van de wereld waarin ik besta, is één en gelijk staan met de woorden die ik spreek.

Dit wil zeggen dat wie ik ben vanbinnen hetzelfde is als wie ik ben vanbuiten. Ik bedoel, het Is zo vaak dat ik mezelf uitdruk op een manier die niet 'oprecht' is - waarin ik met andere woorden bijvoorbeeld langs buiten glimlach en mezelf uitdruk alsof ik iemand leuk vindt, maar langs binnen heb ik allerlei achterklap en achterliggende gedachten over die persoon die het tegendeel zouden bewijzen. Dat is Zelf-Onoprecht zijn omdat ik hierin niet één en gelijk ben vanbuiten en vanbinnen.

Dit is hoe ik ben opgegroeid en wat ik  geleerd heb over wat het is om mens te zijn - dat is wie en wat ik geworden ben, een zelf-onoprecht individu --- in de zin van dat ik het normaal ben gaan vinden dat ik achterklap heb in mijn geest en gedachten over andere mensen terwijl ik mij in mijn uitdrukking voordoe alsof dat niet zo is en alsof ik 'onschuldig' ben. Maar, wat ik echter gemerkt heb is dat ik mij vanbinnen eigenlijk schuldig voel omdat ik goed genoeg weet waar ik mee bezig ben. Ik weet dat er een discrepantie bestaat tussen wie ik ben vanbuiten en wie ik ben vanbinnen en dat ik dus geen oprecht individu ben.

Ik bedoel, die discrepantie en die zelf-onoprechtheid bestaat in functie van zelf-behoud en persoonlijke overleving via sociale manipulatie -- maar dat is geen excuus omdat wat ik uitstuur krijg ik zevenvoud terug --- met andere woorden, als ik besta in en als manipulatie en onoprechtheid, dan maak ik een levende stelling dat dat de wereld is die ik verkies en die ik ondersteun --- een wereld van bedrog, manipulatie en onoprechtheid waarin ik zoveel kan verwachten van hoe mensen met mij omgaan als hoe ik met hen omga. En dat is niet een wereld die het beste is voor mezelf noch een ander.

Dus, hoe kan ik in deze context mezelf ondersteunen om een zelf-oprecht individu te worden, zodat ik niet meer besta als een inferieur wezen in relatie tot mijn omgeving en in relatie tot overleving --- maar zodat ik besta op een manier die op elk vlak het beste is voor allen?  En wat wil het praktisch zeggen om hetzelfde te zijn vanbinnen en vanbuiten - om geen geheime achterklap te hebben in mijn geest over anderen?

Wordt Vervolgd in Dag 518