Dag 660: Spreken voor een Publiek en Het Verbreken van de Angst-Cyclus

Ter verderzetting op de voorgaande blog, deel ik in deze blog de zelf-correctieve stellingen ter afsluiting van de zelf-vergevings stellingen die ik in het moment van reactie op het geven van een bespreking gebruikte om mezelf en met name de angst, onzekerheid en gespannenheid die ik ervoer in mezelf te stabiliseren.

Zelf-Correctieve Stellingen

Wanneer en als ik mezelf in de fysieke uitdrukking van diep zuchten zie gaan in relatie tot het maken van fouten en het moeten herdoen van mijn bespreking, dan stop ik en ik adem, en ik zie, besef en begrijp dat die uitdrukking van zuchten een fysieke expressie van irritatie en frustratie is die op zich aanduid dat ik in mezelf mijn macht aan het weggeven ben aan emotionele reacties in relatie tot wat ik aan het doen ben

Dus in de plaats van het zuchten te aanvaarden als een uitdrukking van wie ik ben, stel ik mezelf tot doel om even stil te staan om te onderzoeken waar en hoe het is dat ik in mezelf op aan het reageren ben zodat ik die 'kern-reacties' kan aanpakken en stabiliseren teneinde mezelf ook te kunnen bevrijden van irritatie en frustratie omdat ik zie en besef dat de reactie van frustratie niet is wie ik werkelijk ben aangezien het in wezen een illlusie van superioriteit en controle is die afkomstig is van een ervaring van machteloosheid binnenin mezelf in relatie tot datgene waarin ik mij inferieur, angstig, gespannen of onzeker voel

Ik stel mezelf tot doel om, in de plaats van de cyclus en het patroon van angst, gespannenheid en onzekerheid in relatie tot het geven en het doen van een bespreking en het aanspreken van een publiek verder te zetten door te participeren in de illusie van macht en controle die zich uitdrukt in en als de fysieke expressie van zuchten als verborgen irritatie en frustratie - om in de plaats daarvan dat patroon te doorbreken en te veranderen door mijn ademhaling te gebruiken om los te laten van spanning en stress dat ik heb gecreëerd in mijn lichaam en mezelf te aarden en te stabiliseren in en als het lichaam en daarin mezelf in en als mijn lichaam in het moment te vertrouwen in mijn uitdrukking om te doen wat het is dat ik wil en van plan ben te doen

Omdat, ik zie, besef en realiseer mij dat als en wanneer ik mijn geest als gedachten en emotionele ervaringen laat instaan om mij leiding en richting te geven in relatie tot hoe ik mezelf moet uitdrukken in momenten - dat ik dan mijn macht weggeef  aan de patronen uit het verleden om zich te herhalen, waarin ik de zelf-definitie en de overtuiging heb opgebouwd, op basis van mijn herinneringen, dat ik niet in staat ben om een publiek aan te spreken en op een kundige manier en bespreking te doen omdat ik in al mijn herinneringen mij steeds angstig en onkundig voelde

Dag 656: Van onzelfzekerheid naar Zelf-vertrouwen - Stap 2

Om verder te gaan op Dag 656: Een moment van Zelf-Verandering - Van Onzelfzekerheid naar Zelf-Vertrouwen, deel ik in deze blog de zelf-vergeving die ik heb toegepast om mezelf te ondersteunen in het creëren van stabiliteit in relatie tot  het geven van een 'spreekbeurt' en specifiek het uitvoeren van een project waarin ik voor een camera spreek over een bepaald onderwerp en daarin een 'publiek' addresseer. En dit namelijk omdat ik, zoals ik in de voorgaande blog besproken had, in een ervaring van gespannenheid, angst en onzekerheid ging telkens wanneer ik voor de camera stond en dus een emotionele relatie ervoer in verband met het geven van een ' spreekbeurt', hetgeen zoals ik dan besefte terug te brengen viel naar mijn tijd in school wanneer ik voor de klas een spreekbeurt moest geven en ik mij telkens overspoeld voelde door een intense ervaring van onzekerheid, angst en gespannenheid, hetgeen ondergebracht kan worden onder de term 'plankenkoorts'.

Zelf-Vergeving

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij zorgen te maken over het maken van de video's

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben dat ik het niet zal kunnen en dat ik zal falen in mijn opzet

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben dat ik gespannen zal overkomen op de video

En dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben van mijn eigen angst en gespannenheid door angst te hebben dat mijn gespannenheid zal overkomen in de video en dat het gezien zal worden

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn ervaring met het doen van een toespraak, spreekbeurt of praten over een onderwerp voor een publiek zoals in het staan voor een camera, te verbinden met en te definieren in en als herinneringen van toen ik in de klas een spreekbeurt gaf en ik de hele ervaring zag als absoluut oncomfortabel, onaangenaam en een 'flop' omdat de angst, onzekerheid en spanning die in dat moment in mezelf naar boven kwam door mijn stem en houding heen klonk en te zien was voor mijn publiek

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd die herinneringen van de spreekbeurten die ik in de klas gegeven heb en mijn ervaring en beoordeling in en van die spreekbeurten te gebruiken als mijn maatstaf en referentie punt voor mijn huidige vermogen en ervaring in verband met het spreken over een onderwerp voor een publiek - en daarin de perceptie te creëren voor mezelf dat mijn expressie, prestatie en ervaring in relatie tot het toespreken van een publiek gelimiteerd is tot hoe ik mezelf ervoer in die paar herinneringen van op school -- in de plaats van onvoorwaardelijk los te laten van het verleden door het verleden tegelijkertijd te aanvaarden als één en gelijk met mezelf, als HIER, en niet als iets dat in afscheiding bestaat van mezelf in mijn eigen geest en macht heeft over mijn heden en toekomst, en in te zien, te beseffen en te begrijpen dat ik als zijnde onvoorwaardelijk HIER het vermogen en het potentieel heb om mezelf uit te drukken in mijn spreekbeurt op een manier die ik zelf zie als zijnde het beste

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn uitdrukking, expressie en ervaring in verband met het toespreken van een publiek te limiteren tot hoe ik mezelf ervoer in mijn herinneringen van op school toen ik een spreekbeurt gaf voor de klas, door te geloven dat die herinneringen zijn 'wie ik ben' en dus definierend en bepalend zijn voor hoe ik mezelf hier en nu en in de toekomst telkens zal ervaren wanneer ik mij in een gelijkaardige situatie bevindt -- in de plaats van in te zien, te beseffen en te begrijpen dat ik niet het slachtoffer ben van herinneringen in de geest en dat ik in elk moment het vermogen heb om richting te geven aan de ervaringen die naar boven komen in mezelf en om mezelf te stabiliseren en mezelf uit te drukken en te bestaan op een manier die het beste is voor mezelf

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te reageren met angst op de gespannenheid, onzekerheid en angst die opkomt in mezelf terwijl ik voor de camera aan het spreken ben, door angst te hebben dat het door mijn expressie zal doorkomen en angst te hebben dat mensen zullen zien dat ik mij angstig voel - in de plaats van in te zien, te beseffen en te begrijpen dat ik daarin een vicieuze cyclus van angst aan het creëren ben en dat ik de angst in mezelf enkel aan het voeden ben waardoor ik mij uiteindelijk zo angstig en gespannen en onzeker voel, dat het dan ook doorkomt in mijn expressie en mijn stem

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te reageren met beoordelingen wanneer gespannenheid en angst in mezelf naar boven komt en dan die gespannenheid en angst proberen te onderdrukken - in de plaats van in te zien, te beseffen en te realiseren dat ik de ervaring waar ik mij tegen verzet enkel versterk omdat het een deel is van mezelf dat ik niet zomaar kan onderdrukken of ontkennen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd de ervaring van angst, onzekerheid en gespannenheid te aanvaarden en te omarmen in eenheid en gelijkheid met mezelf, door mezelf te definieren in en als een geloof dat die ervaringen minderwaardig zijn en door dus die ervaringen te beoordelen en dan angst te hebben dat ik beoordeeld zal worden op dezelfde manier als mensen mijn angst, onzekerheid en gespannenheid zouden zien

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben van wat mensen van mij zouden denken als en wanneer er een ervaring van angst, onzekerheid en gespannenheid opkomt in mezelf door binnenin mezelf de ervaring van angst en gespannenheid te beoordelen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het deel van mezelf in en als de ervaring van angst, gespannenheid en onzekerheid van mezelf af te scheiden en weg te duwen en te verwerpen in de plaats van te omarmen in en als zelf-aanvaarding

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de energetische ervaring van angst, onzekerheid en gespannenheid in mezelf te beoordelen en erop te reageren alsof het niet een deel is van mezelf en alsof het niet in en als mezelf bestaat - en daarin oneerlijk te zijn met mezelf over wie ik werkelijk ben en over wat de ervaring van angst, onzekerheid en gespannenheid werkelijk is als een deel van mezelf

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd elk deel van mezelf als wat bestaat in en als mezelf onvoorwaardelijk te aanvaarden

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd zelf-aanvaarding en zelf-omarming in relatie tot elk deel van mezelf zoals de ervaring van angst, onzekerheid en gespannenheid te onderdrukken onder de angst om beoordeeld te worden door mensen als ze die angst, onzekerheid en gespannenheid zouden zien in mijn expressie

Zelf-Correctie

Wanneer en als ik mezelf in een ervaring van ongemak en gespannenheid zie gaan in relatie tot het maken van video's - dan stop ik en ik adem - en ik zie, besef en begrijp dat ik mezelf heb toegestaan het maken van video's te verbinden met herinneringen in mijn geest waarin ik mij gespannen voelde en waarin ik het gevoel had en geloofde dat ik gefaald had in een spreekbeurt voor de klas, waarin ik dus nu mijn huidige expressie en ervaring in relatie tot mijn realiteit definieer in en als die herinneringen

En ik zie, besef en begrijp dat mijn herinneringen niet meer zijn dan mezelf en geen macht of controle hebben over wie ik ben als het sturende principe en het bepalende principe van mezelf waarin ik bepaal in dit moment van ademhaling wie ik ben en hoe ik mezelf uitdruk

Ik zie, besef en begrijp dat ik beslis wie ik ben, en ik ben zelf-vertrouwen en stabiliteit en ik stel mezelf tot doel om mezelf in en als het maken van video's uit te drukken en te bestaan in en als zelf-zekerheid en stabiliteit en om mijn vermogen aan te spreken en toe te passen om mezelf te creëren en om mezelf niet te laten besturen door de geest

Wanneer en als ik voor de camera sta en ik zie de ervaring van onzekerheid, gespannenheid en angst opkomen in mezelf   - dan stop ik en ik adem - en ik sta mezelf niet toe om in het patroon te stappen van het reageren met angst op de ervaring van angst, onzekerheid en gespannenheid omdat ik zie, besef en begrijp dat ik dan enkel die ervaringen zal versterken in mezelf in en als een vicieuze cyclus omdat ik zie, besef en begrijp dat die ervaringen delen zijn van mezelf die ik niet zomaar kan wegduwen of onderdrukken

Dus ik stel mezelf tot doel om in en als ademhaling, mezelf te aanvaarden in en als de emotionele ervaringen van angst, onzekerheid en gespannenheid, in en als het levende besef dat angst, onzekerheid en gespannenheid expressies zijn van mezelf die binnenin mezelf bestaan en ik stel mezelf tot doel om te bestaan in en als zelf-eerlijkheid door elk deel van mezelf te omarmen en aanvaarden

Dag 567: Hoe Vormen de Ideëen in onze Geest de Basis voor Faalangst?

Dag 567: Hoe Vormen de Ideëen in onze Geest de Basis voor Faalangst?

Het Transformatie proces van Emotionele Zelf-Sabotage

In de voorgaande blog Dag 566: Ligt de Sleutel om Faalangst te Veranderen in het Veranderen van ons Zelf-Beeld? Had ik, in het onderzoeken hoe Faalangst bestaat in en als de geest vanuit het startpunt van het Veranderen en Corrigeren van het mentale en emotionele patroon van Faalangst, ingezien, beseft en begrepen dat het in feite de 'faalangst' op zich niet is dat het probleem is. De eigenlijk oorzaak en oorsprong van waarom het is dat faalangst in de eerste plaats in onze geest bestaat en kan bestaan, ligt in het Zelf-Beeld.

In Dag 564: De Angst die Zichzelf als Doel Heeft was ik vertrokken vanuit volgend scenario:

Wanneer iemand mij voorstelt om iets te doen dat ik nog nooit eerder heb gedaan, waar ik een specifieke fysieke of mentale vaardigheid voor zal moeten gebruiken, zoals bijvoorbeeld vorige maand stelde iemand mij voor om te gaan go-carten en in een andere situatie stelde iemand mij voor om uit eten te gaan met een groep mensen die ik niet kende, dan reageer ik met een angst en onzekerheid in mezelf en gedachten in de zin van 'zal ik kunnen go-carten', 'zal ik kunnen socialiseren met die mensen', 'zal ik de mentale en fysiek capaciteit hebben om te begrijpen hoe ik met die go-cart moet rondrijden zonder ongevallen te maken en om te begrijpen hoe ik met die mensen moet praten en omgaan zonder over te komen als een wereldvreemd individu' -- en op de achtergrond speelt er dan ook die subtiele ervaring van opgeven waarin ik in feite al van mening ben dat ik niet in staat ben om die specifieke situaties te kunnen aanpakken op een 'correcte' manier en om mezelf te kunnen manoevreren en bewegen in die situaties op een manier die alles 'goed' doet verlopen

En in de twee fysieke situaties die zich hierin afspeelden, reageerde ik in mezelf met faalangst in de vorm van specifieke gedachten zoals 'zal ik dat wel kunnen',  'zal mij dat wel lukken' en 'heb ik daar wel de capaciteiten voor' - en in elk van die gedachten, als ik kijk naar de diepere onderliggende ideeen die eigenlijk aan het startpunt liggen van zo'n gedachten,  ligt een idee dat ik in mijn geest al gevormd heb over mezelf en over mijn vaardigheden en capaciteiten. Een idee dat mijn vaardigheden en capaciteiten en vermogens bijvoorbeeld gelimiteerd zijn en dat ik mij daarom zorgen moet gaan maken over of ik specifieke dingen al dan niet zou kunnen -- dingen waar op zich geen reden tot twijfel zou over mogen bestaan dat ik in staat ben om 'het te kunnen'. Zoals sociale omgang of go-karten bijvoorbeeld - ik bedoel, dat zijn simpele dingen die oftewel een natuurlijke eigenschap zijn waar ik niet eens een echte 'vaardigheid' voor nodig heb, oftewel kan ik leren om het te doen. Maar in beide gevallen is het zo dat ik het uiteindelijk zal kunnen, mits eventuele oefening.

Dus, ergens in mijn geest bestaat er een idee dat ik niet bij kan leren - dat er niet zoiets bestaat In mijn wereld als 'bijleren' en 'mijn kennis en vaardigheden uitbreiden'. Op de één of andere manier heb ik de idee gevormd in mijn geest dat ik mijn limiet bereikt heb in verband met mijn 'kunnen' en dat ik met andere woorden iets ofwel kan ofwel niet. Van een 'leerproces' is er geen sprake in mijn geest. Dit startpunt genereerd dan uiteraard allerlei zorgen en onzekerheden en twijfels in verband met of ik iets wel zal kunnen - en het fascinerende daaraan is dat het in feite die onzekerheden en twijfels en zorgen zijn die in mezelf de illusie en het gevoel creëren dat ik het eigenlijk 'niet kan'.

Nu dat ik dan dit idee heb vastgelegd en vastgesteld als zijnde de 'boosdoener' die aan het startpunt ligt van de angst om te falen in mezelf - kan ik beginnen met het proces van het loslaten van dit idee door middel van de toepassing van zelf-vergeving, zelf-correctie en praktische fysieke zelf-verandering -- en eventueel, als dat relevant zou zijn, kan ik ook kijken naar welke herinneringen er in mijn geest bestaan die de fundatie vormen van het hoe en waarom van het bestaan van dat zelf-saboterende idee in mezelf.

Kunst door Karol Bak