Dag 803: Daag jezelf uit om te Veranderen

Ik werd samen met mijn echtgenoot uitgenodigd op een familiereunie, een twee dagen lang durende kampeertocht. Mijn eerste reactie die in mezelf opkwam wannneer ik erover werd aangesproken was er een van weerstand. Gedachten die in mijn geest naar boven kwamen waren er van 'ik zal er niet van genieten', 'ik zal me ongemakkelijk voelen', 'ik voel me altijd ongemakkelijk rond mensen die ik niet goed ken'.

Mijn partner heeft dezelfde soort persoonlijkheid, hij doet meestal niet graag dingen die betrekking hebben tot socialiseren en uitgaan enzo. Ik heb dan de neiging om zijn houding van 'ik heb geen zin om te gaan' te gebruiken om mijn eigen houding te rechtvaardigen en om me als het ware goed en comfortabel te voelen bij mijn beslissing om niet te gaan en mijn persoonlijkheid van 'niet graag te socialiseren'.

Dit keer echter had ik door waar ik mee bezig was in mijn geest, dat ik in een bepaalde persoonlijkheid aan het stappen was. Een persoonlijkheid waarin ik mezelf aan het limiteren was tot die eigenschappen van 'me ongemakkelijk/onzeker voelen rond mensen' en 'niet genieten van socialiseren met mensen'. Ik besefte ook dat ik tegelijkertijd mijn partner zijn gebrek aan 'zin' om naar de reunie te gaan aan het gebruiken was om mezelf te ondersteunen in mijn eigen ervaring van 'geen zin te hebben'.

Ik zag tevens dat als ik mezelf zou toestaan om de beslissing te maken om niet naar de reunie te gaan op basis van die gedachten en de ervaring van weerstand, dan zou ik mezelf meer verankeren in die persoonlijkheid en zou ik met andere woorden enkel mijn eigen zwakheden ondersteunen. In dat moment maakte ik de beslissing dat ik mezelf niet zou laten bepalen door die projectie en voorspelling in mijn geest en in die persoonlijkheid die er dus vanuit ging dat ik 'me toch niet zou amuseren' en dat ik 'me toch maar ongemakkelijk zou voelen'.

Ik maakte de beslissing dat ik ondanks de weerstand en de gedachten in mijn geest toch zou gaan naar de reunie en dit ter ondersteuning van mezelf, van mijn potentieel om te veranderen en om specifiek die 'zwakheden' in mezelf zoals zelf-onzekerheid te veranderen. Ik zou naar de reunie gaan om mezelf uit te dagen om niet die voorspellingen in mijn geest uit te leven, maar eerder een manier te vinden om me wel te amuseren en om wel te genieten van het socialiseren met familie en met 'mensen die ik niet goed ken'. Dat is immers waar het proces van zelf-creatie om draait, het bewijzen aan mezelf dat ik niet bepaald ben door die voorspelbare gedachten en emotionele patronen in mijn geest en dat ik de macht heb om zelf te bepalen wie ik ben in bepaalde situaties.

Dag 795: Hoe is Beschuldiging eigenlijk Zelf-Onderdrukking?

In deze blog deel ik de zelf-correctieve stellingen voor de zelf-vergeving die ik in

Dag 794: Het Veranderen van het Patroon van Beschuldiging middels Zelf-Vergeving gedeeld heb. Deze stellingen spreek ik in momenten waarin ik beschuldiging zie opkomen in mijn geest nadat ik zelf-vergeving heb toegepast om de beschuldiging terug naar mezelf te brengen. De zelf-vergeving assisteert in het ontwikkelen van inzicht in verband met hoe ik ervaringen en gedachtenpatronen in mijn geest zoals het beschuldigen van een ander zelf creeer en zelf-correctieve stellingen assisteren met het formuleren en richting geven aan hoe ik mezelf kan en zal veranderen middels de inzichten waartoe ik ben gekomen.

De inzichten die ik in mijn zelf-vergeving in verband met beschuldiging in Dag 795 heb ontwikkeld zijn voornamelijk:

• Wanneer ik een ander beschuldig, dan ga ik in een ervaring van kwaadheid, frustratie en/of haat in mijn geest waarin ik mezelf als het ware opblaas of groter maak, terwijl ik mij vanbinnen eigenlijk heel klein voel. De kwaadheid is dus een illusie, iets dat ik gebruik om de echte emoties die ik voel vanbinnen te verbergen en te onderdrukken - emoties waarin ik me eigenlijk net het tegenovergestelde voel zoals bijvoorbeeld gekwetst, minderwaardig, angstig, onzeker, enzovoort.

Hier zal mijn zelf-correctieve stelling dus als volgt gaan:

Als en wanneer ik de ervaring van kwaadheid zie opkomen in mijn geest, samen met gedachten van beschuldiging naar X toe, dan stop ik en ik adem, en ik zie, besef en begrijp dat deze ervaring van kwaadheid eigenlijk fungeert als onderdrukking van de werkelijke emoties die ik ervaar binnenin mezelf waarin ik me eerder klein en angstig voel

Ik zie, besef en begrijp dat als ik mezelf toesta de emoties van angst, machteloosheid, onzekerheid en minderwaardigheid - als hoe ik me werkelijk voel vanbinnen - te onderdrukken door in het patroon van beschuldiging te gaan tegenover X, dan zal ik nooit tot een oplossing of verwerking kunnen komen van die aanvankelijke emotionele reacties van angst, onzekerheid, machteloosheid en minderwaardigheid en dan zal dit patroon van beschuldiging in relatie tot X zich blijven herhalen en uiteindelijk bepaalde gevolgen creeren in mijn relatie met X als reflectie van mijn relatie met mezelf waarin ik mezelf niet aan het ondersteunen ben om mijn interne conflicten te verwerken

Ik stel mezelf tot doel om mezelf onvoorwaardelijk te ondersteunen in het verwerken en richting geven aan mijn interne conflicten door het patroon van beschuldiging in mijn geest te zien als een teken dat er bepaalde ervaringen in mezelf zijn die ik aan het onderdrukken ben, en mezelf dus niet toe te staan mezelf te definieren in en als het patroon van beschuldiging in en als het besef en het inzicht dat de beschuldiging nooit werkelijk gaat om X maar eerder een patroon is dat mijn geest gebruikt om delen van mezelf die ik eigenlijk onder ogen zou moeten komen en waar ik van kan leren over mezelf te onderdrukken

• Wanneer ik een ander beschuldig leg ik mijn focus op 'de ander' waardoor ik de realiteit van mezelf niet zie, hetgeen vaak is dat ik eigenlijk precies hetzelfde doe als waar ik de ander van beschuldig. Beschuldiging is dus in feite de geest die ervoor wil zorgen dat ik in ontkenning blijf van mezelf en van die delen van mezelf waar ik me nooit van gewaar geweest ben door een ander ervan te beschuldigen.

Zelf-correctieve stellingen:

Als en wanneer ik zie dat ik X in mijn geest aan het beschuldigen ben van bvb niet om mij te geven, dan stop ik en ik adem, en ik zie, besef en begrijp dat beschuldiging een systeem is in de geest dat ontworpen is om ervoor te zorgen dat ik bepaalde eigenschappen van mezelf niet zal inzien door die eigenschappen te zien in een ander en een ander ervan te beschuldigen en mezelf in de slachtofferrol te plaatsen

Ik zie, besef en begrijp dat beschuldiging mij dus eigenlijk die delen van mezelf laat zien die ik eigenlijk niet wil zien, zoals het feit dat ik eigenlijk niet om mezelf geef en niet onvoorwaardelijk mezelf waardeer

Ik stel mezelf tot doel om beschuldiging terug te brengen bij mezelf en mezelf te ondersteunen om eerder die delen te zien van mezelf die ik probeer te onderdrukken en verbergen in de plaats van een ander te gaan beschuldigen en mijn gewaarzijn weg te halen van wie ik ben vanbinnen -- zodat ik mezelf compleet kan maken en kan bestaan op een manier die het beste is voor mezelf

Ik stel mezelf tot doel om verantwoordelijkheid te nemen voor die delen van mezelf waar ik anderen voor beschuldig door beschuldiging te zien als een teken dat er bepaalde dingen zijn die ik niet geef aan mezelf en dat er eigenschappen zijn van mezelf waar ik niet eerlijk over wil zijn -- zodat ik kan bestaan als een zelf-verantwoordelijk individu, vrij van beschuldiging, kwaadheid en haat

Dag 773: De Valkuil in het Verkennen van je Potentieel

Waarom is het zo moeilijk om jezelf te apprecieren? Het lijkt zoveel makkerlijker om fouten in jezelf te zien, om jezelf te onderwaarderen en het ergste te denken. Dit is iets wat ik gemerkt heb bij mezelf de laatste tijd. Gedurende lange tijd heb ik een proces bewandeld van het veranderen van mezelf, van bepaalde patronen die ik leefde; patronen van gedachten, gevoelens en emoties die niet het beste waren voor mezelf.

In dat proces lag de focus dus steeds op het identificeren en veranderen van datgene wat problematisch was, op de problemen. Door dit proces te bewandelen van het langzaam maar zeker veranderen van bepaalde reactiepatronen, creëer je uiteindelijk een zekere stabiliteit in jezelf. Dat is dan het moment waarop je kan gaan kijken naar wat je wil creëren, wat je in de plaats van de oude patronen wil leven.

Je kijkt met andere woorden naar je potentieel en je stelt je de vraag 'wie ben ik?', vanuit en gebaseerd op het besef dat je je eigen bestaan in handen hebt en dat jij als het ware de mogelijkheid hebt om de patronen van gedachten, emoties en gedrag die je doorheen je leven hebt aanvaard als 'wie je nu eenmaal bent' en als je 'identiteit', te veranderen. Je hebt het vermogen om jezelf te programmeren op dezelfde manier als hoe jij je omgeving hebt toegestaan je te programmeren vanaf het moment dat je geboren bent.

Eenmaal je de verbanden begrijpt die jij in jezelf gevormd hebt met die voorgeprogrammeerde patronen, heb je immers het inzicht en de macht om die verbanden te veranderen. Wat ik echter bij mezelf gemerkt heb wanneer ik begon te kijken naar hoe ik mezelf kan beginnen 'creëren' en hoe ik mijn potentieel kan beginnen verkennen en manifesteren, kwam er een interessant patroon naar boven.

Ik leek in een soort put te zinken in mezelf waarin ik mij inferieur en minderwaardig voelde en gedachten begonnen op te komen dat ik nog niets bereikt heb, dat ik nergens sta in mijn leven, dat ik niets dan tegen mezelf gelogen heb en dat ik gefaald heb. Ik voelde mij alsof ik langzaam maar zeker in een soort drijfzand aan het zinken was in mezelf - drijfzand in de zin van een gevoel van depressie en opgeven dat samen met die gedachten naar boven was gekomen.

Ik ging dus van het kijken naar en overwegen van mijn potentieel en creatieve expressie en het uitbreiden van mezelf in mijn bestaan, naar een totale onderdrukking en ontkenning van mezelf en dat potentieel. Aanvankelijk bemerkte ik dit verband niet maar wanneer ik ging kijken naar wanneer en hoe dit patroon was opgekomen in mezelf, zag ik dat het een reactie leek te zijn op het beginnen van een nieuw project als het ware. Het was immers wanneer ik de beslissing maakte in mezelf om te gaan kijken naar wat ik kan of wil creëren, dat ik plots reageerde met een patroon van zelf-onderdrukking.

Wordt vervolgd in Dag 774

Dag 723: Hoe Verander je het gedachten- en reactiepatroon van Competitie en vergelijking?

Ter verderzetting van Dag 722: Vergelijking en Competitie in Vriendschap onder Vrouwen  waaruit de volgende paragraaf komt:

En dit punt van competitie en vergelijking is iets dat ik pas ben beginnen opmerken nadat er een pijnpunt in mijn lichaam geactiveerd werd. Wanneer ik dat pijnpunt ging ondezoeken om te zien welke gedachten-patronen er aan de oorsprong lagen en wat dat punt in mijn lichaam representeerde, zag ik dat het te maken had met het limiteren en saboteren van mijn expressie, van mijn natuurlijke vloeiende uitdrukking, middels een construct van competitie en vergelijking

Je kan veel leren uit pijnpunten in je lichaam. En naarmate je je meer bewust wordt van je eigen geest en lichaam, kan je zelf beginnen aflezen wat bepaalde pijn representeerd en laat zien. Zelf gebruik ik ook mijn spier-communicatie (kinesiologie) om te testen welke woorden achter de pijn liggen. Zo ben ik dan tot de woorden 'competitie' en 'vergelijking' gekomen.

Mijn pijn lag in mijn lage rug langs de rechterkant van de ruggengraad net boven mijn heupbeen. Het was een pijn die genesteld zat in een dieperliggende spier. Deze pijn werd dan ook pas merkbaar en kwam pas naar het oppervlak nadat ik een Body Stress Release sessie had gekregen waarin op dit soort dieperliggende spierlagen gewerkt wordt en gezocht wordt naar spanning in de spieren teneinde die spanning te kunnen bevrijden.

De diepte van de pijn in mijn lichaam laat me dus al zien dat het ook gaat om een 'diep' punt, een punt dat diep geworteld zit in de diepere lagen van mijn bewustzijn. Door middel van kinesiologie testte ik uit dat het gaat om competitie en vergelijking. Deze informatie nam ik echter niet zomaar voor 'waar' aan. Ik vroeg ook een ander persoon wat zij zag in dat punt en zij gaf me haar perspectief en zei dat het punt verband houdt met het 'vloeien' van expressie.

Ik 'las' competitie en vergelijking, omdat dat uiteindelijk de reden is waarom er een obstructie zou bestaan in mijn expressie en waarom mijn expressie niet 'vloeiend' is. Voor mij bevestigde deze informatie wat ik al wist in relatie tot wat mijn 'zwakheden' zijn en wat de patronen in mijn geest zijn waar ik over het algemeen op aanbots, namelijk competitie en vergelijking en al de emotionele ervaringen die ermee verbonden zijn, zoals inferioriteit, jaloezie, minderwaardigheid, onzekerheid, zelf-twijfel, zelf-onderdrukking, enzovoort.

Het houdt dus steek voor mij dat dit een punt is dat in de dieperliggende lagen van mijn fysieke lichaam zit, omdat het ook in de dieperliggende lagen van mijn geest zit. Het construct/patroon van competitie en vergelijking is iets dat ik haast continu doe en dat een heel groot deel vormt van mijn interacties met de mensen in mijn omgeving en hoe ik mijn omgeving en realiteit zie en ervaar. Het ligt aan de basis van hoe ik mezelf zie en ervaar.

Om dit patroon van vergelijking en competitie dan te veranderen, is het een kwestie van het niet proberen groots aan te pakken en te verwachten dat ik dit hele construct van 'competitie' en 'vergelijking' kan veranderen. Aangezien het immers als het ware zodanig in mezelf geintegreerd is  dat het aanwezig is in al wat ik doe in bijna elk moment van ademhaling, kan ik het maar veranderen door de verschillende aspecten aan te pakken.

Één aspect is bijvoorbeeld hoe ik mezelf vergelijk met vrouwen in en als het construct en systeem van 'vriendschap' en hoe ik binnenin vriendschappen doorheen mijn leven mezelf steeds heb vergeleken en mezelf steeds in competitie geplaatst heb met andere vrouwen. En dit construct op zich bestaat dan ook weer uit verschillende lagen die onderzocht en veranderd dienen te worden.

Een misvatting in het proces van zelf-verandering is dus de neiging om de groten patronen in jezelf in z'n geheel te willen aanpakken vanuit een verwachting jezelf volledig te veranderen in bijna één enkel moment. Zo werkt echte zelf-verandering echter niet. Het gaat om de details en de nuances. Het gaat om de kleinere patronen, en hoe kleiner hoe beter. Als je begint met het veranderen van de kleinere reacties en gedachtenpatronen, verander je tevens het grotere patroon tegelijkertijd op een manier die doenbaar, realistisch en meetbaar is.

Dag 717: Van Inzicht tot Verandering - Een proces van Praktische Toepassing

In deze blog kijken we naar de derde stap na het onderzoeken van hoe het punt dat achter een 'ongeluk' schuilt zich in je leven en in jezelf afspeelt, een process in Dag 716: Hoe kan je ontcijferen wat een 'ongeluk' je laat zien over jezelf? uit de doeken gedaan werd. Nadat je voor jezelf hebt kunnen vaststellen hoe het schadelijke patroon zich afspeelt in jezelf en je leven en hoe het in elkaar zit, is het uiteraard een kwestie om te onderzoeken hoe je dat patroon kan transformeren tot iets constructief.

Begrijpen hoe iets bestaat en in elkaar zit zorgt namelijk niet voor verandering. Beseffen wat er binnenin  jezelf bestaat en wat aan de oorsprong lag van dingen die in je leven gebeuren, hoe verademend en bevrijdend dat besef ook aanvoelt, zal vanzelf geen verandering teweeg brengen. Dit is een misconceptie die makkelijk kan bestaan, namelijk dat je, gewoon omwille van een momentaire ervaring van opluchting of verlichting in het moment waarin je plots inzicht krijgt in jezelf, meteen ook 'verlicht' bent in de zin van dat je het patroon overstegen hebt.

Inzien, begrijpen en realiseren wat aan de oorsprong ligt van een bepaald gedragspatroon en/of hoe je je vanbinnen ervaart of hoe je soms reageert op situaties kan vaak een zeer opluchtend effect hebben en zelfs zodanig dat het aanvoelt alsof de probleemreactie of het problematische patroon in kwestie plots verdwenen is. Daardoor dat de illusie kan ontstaan dat je, omwille van dat ene moment van realisatie, het hele patroon voorgoed hebt opgegeven en losgelaten.

Je zal na een tijdje echter beginnen merken dat het gedachten- en reactiepatroon gewoon weer naar boven komt in jezelf en dat je uiteindelijk precies dezelfde situaties in jezelf en in je wereld tegenkomt. En dit is omdat echte verandering niet enkel gebeurt middels een realisatie of inzicht. Echte verandering is het toepassen van dat inzicht op praktische wijze, en dit wil zeggen dat je:

1. Gewaarzijn toepast om op te merken en te identificeren wanneer het patroon opkomt in jezelf in je dagelijkse leven
2. Gewaarzijn toepast om, wanneer de reactie in jezelf naar boven komt, te onderzoeken wat er precies in jezelf gebeurt om te leren hoe de reactie precies bestaat zodat je dat onderzoek kan gebruiken als een basis voor het formuleren van een oplossing
3. De reactie daadwerkelijk ook verandert in zulk 'n momenten waarin je ze ziet opkomen en als je merkt dat dit niet lukt, dan teruggaat naar het onderzoeken van hoe de reactie in jezelf bestaat zodat je tot een betere oplossing kan komen teneinde de reactie beter te kunnen veranderen

Zelf-Vergeving en zelf-correctieve stellingen is het gereedschap dat dit proces van het praktisch veranderen van patronen in je dagelijkse leven faciliteert. Het proces dat je dus in feite bewandelt is als volgt:

1. Je wordt je gewaar van een patroon in jezelf dat schadelijke gevolgen en consequenties heeft voor jou en je omgeving
2. Schrijven: Hier kom je vaak tot bepaalde inzichten die een zekere stabiliteit in jezelf teweeg brengen
3. Zelf-vergeving: in deze stap maak en leef je de stelling dat jij verantwoordelijkheid neemt voor het patroon in kwestie
4. Zelf-correctie: middels dit besef van zelf-verantwoordelijkheid formuleer je praktische oplossingen die jij in je dagelijkse leven kan toepassen om het patroon in de momenten waarin het zichzelf laat zien te veranderen
5. Praktische zelf-verandering: dit is waar jij je proces van gewaarzijn, schrijven, zelf-vergeving en zelf-verantwoordelijkheid overdraagt naar je dagelijkse werkelijkheid en ervoor zorgt dat wat jij hebt ingezien niet voor niets geweest is maar eerder gebruikt wordt om het patroon dat jij hebt ingezien als zijnde schadelijk voorgoed te veranderen

Dag 710: Geen zelf-verandering zonder Toewijding en Discipline

 Ter verderzetting van Dag 709: Het Belang van het neerschrijven van je proces van zelf-verandering, ga ik in deze blog verder in op de toepassing en applicatie van het veranderen van jezelf op praktisch, realistisch en fysiek vlak. In de voorgaande blogs heb ik een aantal momenten gedeeld waarin ik mijn proces van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie overgebracht heb naar de echte werkelijke momenten in mijn dagelijkse leven en waarin de echte verandering plaatsvond.

Deze praktische verandering die plaatsvindt in je dagelijkse fysieke werkelijkheid is iets dat tijd zal vergen om in jezelf en in je dagelijkse gaan en laten te implementeren en integreren. Vanaf het moment dat je je schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctieve stappen hebt toegepast, als de stappen die plaatsvinden in het schrijven en stappen die als doel hebben om als 'voorbereiding' te dienen voor het echte werk, dan is het een kwestie van het oefenen en herhalingsgewijs toepassen van de eigenlijke correcties en inzichten die je in je schrijven hebt geformuleerd.

Het is dus ten eerste belangrijk om niet te veronderstellen dat wanneer je bepaalde inzichten hebt opgedaan tijdens het schrijf-proces en wanneer je een emotionele ervaring hebt kunnen stabiliseren door middel van zelf-vergeving of wanneer je een plan hebt geformuleerd en neergeschreven voor hoe je ziet dat je een patroon in je geest kan veranderen in je zelf-correctieve stellingen, dat die verandering dan ook vanzelf automatisch zal plaatsvinden.

Jij bent degene die actief je inzichten en realisaties en je actieplan zal moeten toepassen om ware verandering te initiëren in je dagelijkse bestaan, dus je proces van ware zelf-verandering hangt absoluut en compleet af van jouw toewijding aan het navolgen van je plannen en jouw bereidheid om te 'doen wat je zegt' in termen van het bewijzen dat wat je neergeschreven hebt geen 'lege woorden' waren.

En ten tweede is het belangrijk dat eens je aan je praktische verandering begint, dat je beseft dat dit een proces zal zijn waarin je gewaarzijn en discipline moet oefenen om:

1. Te identificeren en te zien wanneer het is dat je in het patroon in kwestie stapt terwijl doorheen je dag
2. Wanneer je dan jezelf erop 'betrapt' dat je in het patroon zit of wanneer je dan het patroon ziet opkomen in je geest, de stap te zetten om jezelf ervan te weerhouden in het patroon te stappen en eerder te ademen en de correctieve stappen die je uitgeschreven hebt voor jezelf toe te passen

Sinds ik het patroon in mezelf geïdentificeerd heb van het compulsief analyseren van mijn gedrag door het oogpunt van 'hoe andere mensen mij zien' en de voorbereidende stappen heb toegepast, heb ik tijdens de voorbije dagen in een aantal momenten mezelf erop kunnen betrappen dat ik in het patroon heb gestapt of ging stappen. Wat ik dus gemerkt heb, is het gewaarzijn van wanneer dat patroon opkomt in mijn geest en wanneer ik er in zit niet zo vanzelfsprekend is en dat het tijd en oefening vergt om een absolute stabiliteit te kunnen creëren in mezelf in relatie tot het patroon. Daarom schrijf ik vaak ook over één specifiek patroon gedurende verschillende opeenvolgende blogs, om verslag te kunnen doen over het proces dat eigenlijk nodig is om een welbepaalde stabiliteit en dus meetbare zelf-verandering te bewerkstelligen in relatie tot het patroon in kwestie.

Dag 707: Van Gewaarzijn tot Ware Verandering

Ter verderzetting van "Dag 706: Bepaalt je Identiteit wie je bent of bepaal jij je Identiteit?" , deel ik in deze blog de praktische toepassing van de correctieve stellingen die ik in de voorgaande blog uitgeschreven heb.

Correctieve stellingen zijn enkel echt wanneer ze toegepast en geleeft worden dus is het belangrijk om niet enkel te kijken naar het schrijven en het toepassen van zelf-vergeving en zelf-correctie in schrijven, maar ook om te onderzoeken hoe je jezelf op realistisch vlak in je dagelijkse werkelijkheid veranderd hebt in lijn met de correctie die je uitgeschreven hebt en in lijn met de inzichten en realisaties die je gemaakt hebt tijdens de voorgaande stappen van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie.

Na het proces van schrijven bewandeld te hebben in de voorgaande blogs, als namelijk het proces van het creëren van gewaarzijn in relatie tot het patroon dat ik ontdekte als verbonden aan het pijn-punt in mijn linker bovenarm, merk ik dat ik mij meer bewust ben van zulk 'n momenten waarin ik in mijn geest de neiging heb om mijn gedrag en uitdrukking te plaatsen in 'hoe andere mensen mij zien', waarin ik bijvoorbeeld nadat ik mezelf heb uitgedrukt in een situatie, begin na te denken over hoe dat overgekomen geweest zou zijn voor de andere mensen in de situatie.

Nadat ik het geschreven proces bewandeld heb, heb ik mezelf dus meer voorbereid en in staat gesteld om het patroon in kwestie ook degelijk te veranderen, zodat het niet een intentie of 'bedoeling' blijft maar een ware zelf-verandering. Een moment van zelf-verandering was bijvoorbeeld vandaag na een moment waarin ik een gesprek had met een aantal meiden.

Ik wandelde weg van het gesprek en ik zag hoe mijn geest in het patroon ging van het willen nadenken over hoe zij in zichzelf gereageerd zouden hebben op mijn woorden en mijn uitdrukking. "wat denken ze nu over mij?", "zijn ze akkoord met wat ik gezegd heb?", "aanvaarden ze mij als een volwaardig deel van hun realiteit?", etcetera. En in dat moment werd ik mij plots gewaar dat ik over dit patroon geschreven heb en dat ik precies dit patroon uit de doeken gedaan heb in mijn proces van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie.

Ik werd mij gewaar dat dit het moment van ware verandering was, dit was mijn moment van het leven van de correctie in mijn fysieke expressie. Dit was het moment waarin ik aan mezelf moest bewijzen dat ik mijn geschreven correcties kan leven in mijn fysieke realiteit en dat mijn schrijven dus niet zomaar lege intenties en lege woorden waren.

Vanaf het moment dat ik mij dus gewaar werd van het patroon was het makkelijk om de stap te nemen om niet in het patroon te stappen en het patroon niet verder te laten gaan in mijn geest. Wanneer je je immers gewaar bent van wat het in werkelijkheid is, hetgeen je voor jezelf hebt kunnen inzien in het proces van schrijven, is het makkelijk om die stap te zetten. En daarom is het proces van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie zo belangrijk om het pad van verandering te plaveien waar jij dan op kan wandelen in de fysieke verandering.

Dag 703: Onderzoek de zwakke plek in je Lichaam en Vindt de zwakke plek in je Geest

In deze blog deel ik een punt dat ik zelf gezien en ervaren heb dat betrekking heeft tot de Structurele Resonantie en met andere woorden hoe je het lichaam kan gebruiken om patronen, ervaringen en constructen in je eigen geest te ontdekken die jou in de weg staan om een optimale interactie met jezelf en je omgeving te bewerkstelligen.

Het specifieke punt waar ik het hier over zal hebben is een punt in mijn linker bovenarm. En dit punt noem ik een 'zwak punt' of een 'zwakke plek', omdat ik op die plek vaak op fysiek vlak oftewel een subtiele stekende pijn ervaar of een gevoel dat die plek zwakker is dan dezelfde plek op mijn andere arm. Deze ervaring werd voor mij steeds meer merkbaar naarmate ik gevoeliger werd voor mijn lichaam en wat er op fysiek vlak aan het gebeuren is binnenin mezelf doorheen het bewandelen van mijn proces.

Gisteren was er bijvoorbeeld zo een moment waarop ik een subtiele pijn voelde op dat punt in mijn linker bovenarm. Wat ik dan deed was het vastnemen van dat punt en drukken met mijn duim en wijsvinger langs beide kanten van mijn bovenarm, zodat ik kan 'zien' wat het is dat dat punt mij op dat moment aan het laten zien was. Het feit dat er daar iets aan het gebeuren was, was immers een teken dat ik op dat moment in mijn geest aan het participeren was in een bepaald construct, patroon en/of ervaring dat in direct verband stond met dat punt in mijn lichaam.

Door dan dat punt in het lichaam aan te raken of erop te duwen, en tegelijkertijd jezelf stil te maken binnenin jezelf, komt het patroon/construct/ervaring in kwestie in jezelf naar boven en kan je het beter zien. Dan weet je meteen wat het is dat er gaande is in jezelf en wat een 'zwakke plek' in je geest en je lichaam aan het creëren is.

In mijn geval, terwijl ik duwde op mijn bovenarm, zag ik dat het punt dat ermee in verband stond een punt is dat op onderbewust niveau in mijn geest in feite haast constant aanwezig is. Een bepaalde ervaring en gedachten-patroon dat de hele tijd in mijn geest op de achtergrond aan het werken is. En dat is specifiek een ervaring binnenin mezelf van spanning en een subtiele angst, verbonden met gedachten waarin ik terugblik op momenten doorheen mijn dag waarin ik met mensen heb gepraat en heb omgegaan met mensen vanuit het startpunt van mezelf ervan te willen verzekeren dat al de mensen waar ik mee in contact gekomen ben nog een 'positieve' mening over mij hebben.

Ik wil er als het ware de hele tijd zeker van zijn dat iedereen in mijn omgeving mij aanvaard, mij leuk of goed vindt en zeker niet kwaad is op mij of op de één of andere manier iets tegen mij heeft. Het is dus een vorm van het willen controleren van mijn 'positie' in mijn omgeving, gebaseerd op een angst van wat mensen over mij denken en specifiek een angst dat mensen mij 'niet goed' vinden op de één of andere manier.

En dat is dus een specifiek gedachtenpatroon dat in feite constant, in zo goed als elk moment op de achtergrond in mijn geest aanwezig is. Iets dat zo in mezelf geïntegreerd is en zo een deel uitmaakt van mezelf dat ik het nooit echt opmerkt en dat ik het aanvaard heb als 'normaal', als een normale staat van zijn. Een staat van zijn die dus een constante gespannenheid en subtiele angst in mezelf betekent.

Dit is het punt dat ik zag en mij realiseerde wanneer ik de pijn in mijn linker boven arm nader onderzocht. En om dit punt te verlossen en verwerken in mezelf, teneinde die zwakke plek in mijn lichaam en geest te genezen, bewandel ik een proces van zelf-vergeving en zelf-correctie.

Wordt vervolgd in de volgende blog.

Dag 667: De Verborgen Realiteit die Achter je Eigen Percepties Schuilt

In de voorgaande blog omschreef ik het moment waarin ik mezelf tegenhield om in een emotionele ervaring te gaan als een bepaald patroon dat zich aanzette te herhalen in mezelf, en hoe ik in dat moment waarin ik de keuze maakte om niet in dat patroon te stappen een ruimte in mezelf vrijmaakte om met een meer heldere blik te zien wat het eigenlijk is dat in mezelf en in mijn omgeving werkelijk aan het gebeuren was.

Het was dus door de emotionele lading los te laten binnenin mezelf en dus de gedachten die door mijn geest gingen geen macht of voedingsstof meer te geven, dat ik zag hoe ik in feite er zelf een gewoonte van gemaakt heb om mezelf van mijn omgeving te isoleren en om mijn omgeving weg te duwen, hoe subtiel ook, omdat ik steeds mijn eigen gedachten vertrouwd heb die specifieke interpretaties en percepties van mijn omgeving vormden, in de zin van wat andere mensen over mij denken bijvoorbeeld. Ik heb mezelf steeds toegestaan in relatie te staan tot de mensen om mij heen op een vrij vijandige manier, omdat ik naar hen keek door de bril van mijn percepties en interpretaties.

Op onbewust vlak is die vijandige houding ook wat ik vaak heb uitgedrukt. Ik heb nooit echt mijn omgeving benaderd vanuit openheid, oprechtheid en kwetsbaarheid omdat het uiteraard gemakkelijker is om mensen te beschuldigen

Dan het is om jezelf kwetsbaar en open op te stellen.

Zolang je dus jezelf toestaat in een bepaalde gedachtengang en manier van denken te stappen waarin je een bepaalde perceptie vormt van de wereld om je heen, zal je ook gedrag aansporen in naar je omgeving toe die deze gedachten en percepties enkel bevestigen en versterken. Zo creëer je dan een vicieuze cyclus die je enkel kan verbreken wanneer je begint met het veranderen van hoe de percepties die je zelf hebt zitten creëren in je geest over de wereld die je ziet met je ogen.

Die percepties zijn immers de grond voor je emotionele reacties en je emotionele reacties vormen vaak de grond voor je gedrag en je gedrag vormt op zich dan weer de grond voor hoe je omgeving op je reageert en met je omgaat, hetgeen dan weer bepaalde gedachten stimuleert die je in je eigen geest vormt over je omgeving.

De sleutel tot het omkeren en veranderen van deze hele cyclus ligt dus in het aanvankelijk en ten eerste veranderen van wie je bent vanbinnen door de gedachten-cycly die steeds terugkeren niet meer te voeden met emotionele reacties erop. Het is immers pas wanneer je stopt je eigen gedachten als waar aan te nemen dat je kan beginnen zien dat de perceptie die je gevormd had over hoe je omgeving in elkaar zit en functioneert en wat jou plaats is in die omgeving in wezen enkel in je hoofd bestond en dat hoe de realiteit werkelijk functioneert heel anders is dan waar je zelf ooit van bewust geweest bent.

Dag 665: Welke Rol Speelt het Resonante Ontwerp in het Veranderen van een Geconditioneerde Persoonlijkheid?

In de voorgaande blog omschreef ik hoe ik in een moment van ademhaling een specifieke voorgeprogrammeerde en voorspelbare emotionele reactie in een situatie oversteeg door in een fractie van een seconde de beslissing te maken om eerder stabiel te blijven in mezelf dan mezelf toe te staan in die emotionele reactie te gaan. In deze blog zal ik dan delen welke realisatie en inzicht zich openbaarde in dat moment, hetgeen ik nooit gezien en beseft zou hebben als het niet ware voor de stabiliteit en het principe dat ik toepaste om in dat moment niet de voorgeplavijde weg te volgen van reacties.

De voorgeprogrammeerde reactie in die situatie zou geweest zijn dat ik mij minderwaardig zou hebben gevoeld in relatie tot X en specifiek in relatie tot haar 'gave' of vermogen om makkelijk vriendschap, relaties en verbinding te vormen met andere mensen en om bijvoorbeeld zomaar uitgenodigd te worden op een trouwfeest van iemand die ze pas had ontmoet. Als ik in de voorgeprogrammeerde gedachten zou hebben gestapt, dan zou ik zijn gaan denken van 'waarom kan ik dat niet?!', 'ik ben niet goed genoeg', 'er is iets mis met mij', 'ik ben nu eenmaal niet goed in sociale omgang', en dan zou ik mij tengevolge bedroeft, minderwaardig en bijna depressief gevoeld hebben.

Aangezien ik echter stabiel bleef in deze situatie was er plots ruimte in mezelf om de situatie te bekijken met een meer heldere blik. En het was hier dat ik zag hoe het feit dat ik doorgaans niet zo makkelijk vriendschap en hechte banden vorm met mensen niet zozeer is omdat ik op de één of andere manier 'minder' ben dan X, die er wel 'goed' in is. Maar het is omwille van de resonante persoonlijkheid en zelf-definitie die ik doorheen mijn leven gevormd heb en waar ik mij steeds hardnekkig mee geïdentificeerd heb.

Ik bedoel, ondanks ik mijn process van zelf-verandering voor een groot deel successvol bewandeld heb, in de zin van dat ik veel aspecten van mezelf heb kunnen veranderen, zoals bijvoorbeeld de sociaal onbeholpenheid en de ongemakkelijkheid die ik vroeger steeds ervoer in het bijzijn van de meeste mensen. Ik ben opmerkelijk zelf-zekerder en meer uitgesproken en heb geen angst meer om mezelf uit te drukken, althans bijlange niet meer in de mate die ik vroeger ervoer.

Dus ondanks dat veranderingsproces dat heeft plaatsgevonden binnenin mezelf, is er nog steeds het 'resonante ontwerp' in mezelf dat als het ware een blauwdruk van mezelf is die het resultaat is van jaren en jaren conditionering in en als een specifieke persoonlijkheid en zelf-ervaring. Die resonante persoonlijkheid is iets dat je als het ware belichaamt op fysiek vlak. Dus, ook al heb je bepaalde aspecten van jezelf op intern vlak verandert, op fysiek vlak druk je die aspecten nog steeds uit. Je drukt het uit op 'resonant' niveau, met andere woorden, op het fysiek, diepgeworteld vlak waar je je doorgaans niet per se van gewaar bent.

Ik was me daar niet van gewaar, van dit resonante ontwerp, tot dit moment waarin ik het voorgeprogrammeerde patroon van zelf-beoordelende en zelf-verminderende gedachten en reacties niet toestond plaats te vinden en aldoende plaats maakte in mezelf om meer te zien van hoe ik besta in en als dit specifieke ontwerp van 'sociale onbeholpenheid'.

Het resonante ontwerp is ook datgene dat op onbewust niveau door andere mensen opgepikt en ervaren zal worden, waardoor het ook is dat het resonante ontwerp van jezelf ervoor zorgt dat je ontwerp in stand gehouden zal blijven worden door de mensen in je omgeving die zullen fungeren als een feedback functie. Dus jezelf veranderen op dat resonante niveau zal dan ook ietwat langer duren dan jezelf veranderen op intern niveau in je gedachten en reacties.

Dag 664: Wat zich Openbaart wanneer je een gedachtenpatroon overstijgt

Een moment van zelf-verandering dat ik vandaag toepaste is wanneer ik met iemand in mijn omgeving praatte. Ze vertelde me over iemand die ze had ontmoet en die haar meteen op haar huwelijksfeest had uitgenodigt omdat ze haar zo tof vondt. Nu, in dit moment zou ik in het verleden, volgens mijn voorgeprogrammeerde reactie-patronen, in gedachten gaan in mijn geest waarin ik mezelf vergelijk met haar en denk van 'zoiets gebeurt nooit met mij, dat iemand mij spontaan uitnodigd omdat ze mij zo een toffe vinden', 'ik leg nooit zo gemakkelijk contact met mensen', 'waarom kan ik dat niet ervaren om zo gemakkelijk vrienden te maken en connecties ervaren met mensen', enzovoort…

De ervaring in mijn leven was één waarin ik mij steeds zeer defensief opstelde tegenover mensen en waarin ik mij heel snel gekwetst voelde door mensen en bijgevolg mezelf niet makkelijk deelde met of openstelde naar mensen toe. En gebaseerd op die ervaring zou ik in zulk een moment waarin iemand verteld over hoe zij zo makkelijk een relatie en connectie met iemand gelegd heeft, die haar dan spontaan uitnodigde op haar huwelijk, gereageerd hebben met dat patroon van vergelijking en een automatische zelf-definieering en beoordeling van mezelf als zijnde 'minder' dan haar, omdat ik zogezegd niet kan wat zij kan, als zijnde het makkelijk leggen van relaties met mensen.

In dit moment echter, zag ik dat patroon opkomen in mijn geest en in een fractie van een seconde maakte ik in mezelf de beslissing om dit keer dat patroon mijn ervaring in dat moment niet te laten overnemen, maar om eerder stabiel te blijven in mezelf. Stabiel in de zin van dat ik mij niet minderwaardig ga voelen, en ik ga me niet laten beïnvloeden in hoe ik mij voel vanbinnen door een voorgeprogrammeerd patroon van gedachten en emotionele reacties, ik blijf gewoon hier aanwezig in dit moment met mijn gewaarzijn.

Deze beslissing die zich openbaarde in mezelf was een resultaat van voorbereiding in de zin van het toepassen van mijn gereedschap van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie in verband met het patroon van vergelijking en zelf-beoordeling - en dat is waardoor ik in dat moment die fractie van een seconde kon oppikken om de beslissing in mezelf te maken om niet de weg in te slaan die mijn geest voor mij had voorbereid, de weg van gedachten, zelf-beoordeling, vergelijking en emotionele ervaringen van minderwaardigheid, maar om eerder simpelweg te erkennen wat deze persoon tegen mij zegde zonder erop te gaan reageren en zonder het dus om te vormen tot een 'persoonlijk' punt waar ik binnenin mezelf een persoonlijke betekenis aan ga geven in de vorm van gedachten en emoties.

En het is door stabiel te blijven in dit moment en niet de weg te volgen van het voorgeprogrammeerde patroon, dat er ruimte in mezelf ontstond waardoor ik een nieuwe dimensie kon zien van hoe dat voorgeprogrammeerde patroon in mezelf bestaat. Die nieuwe dimensie die ontlook zal ik delen in de volgende blog, maar voor deze blog is het voldoende om te begrijpen hoe het is dat je enkel inzicht kan en zal ontwikkelen in jezelf en hoe je bestaat binnenin jezelf als en wanneer je in momenten die keuze maakt om niet in een bepaalde gedachtenpatroon en ervaring te stappen maar eerder stabiel te blijven in jezelf.

Het gereedschap om dat gewaarzijn en die stabiliteit in jezelf te kunnen beginnen creëren, kan je vinden via www.desteniiprocess.com

Dag 660: Spreken voor een Publiek en Het Verbreken van de Angst-Cyclus

Ter verderzetting op de voorgaande blog, deel ik in deze blog de zelf-correctieve stellingen ter afsluiting van de zelf-vergevings stellingen die ik in het moment van reactie op het geven van een bespreking gebruikte om mezelf en met name de angst, onzekerheid en gespannenheid die ik ervoer in mezelf te stabiliseren.

Zelf-Correctieve Stellingen

Wanneer en als ik mezelf in de fysieke uitdrukking van diep zuchten zie gaan in relatie tot het maken van fouten en het moeten herdoen van mijn bespreking, dan stop ik en ik adem, en ik zie, besef en begrijp dat die uitdrukking van zuchten een fysieke expressie van irritatie en frustratie is die op zich aanduid dat ik in mezelf mijn macht aan het weggeven ben aan emotionele reacties in relatie tot wat ik aan het doen ben

Dus in de plaats van het zuchten te aanvaarden als een uitdrukking van wie ik ben, stel ik mezelf tot doel om even stil te staan om te onderzoeken waar en hoe het is dat ik in mezelf op aan het reageren ben zodat ik die 'kern-reacties' kan aanpakken en stabiliseren teneinde mezelf ook te kunnen bevrijden van irritatie en frustratie omdat ik zie en besef dat de reactie van frustratie niet is wie ik werkelijk ben aangezien het in wezen een illlusie van superioriteit en controle is die afkomstig is van een ervaring van machteloosheid binnenin mezelf in relatie tot datgene waarin ik mij inferieur, angstig, gespannen of onzeker voel

Ik stel mezelf tot doel om, in de plaats van de cyclus en het patroon van angst, gespannenheid en onzekerheid in relatie tot het geven en het doen van een bespreking en het aanspreken van een publiek verder te zetten door te participeren in de illusie van macht en controle die zich uitdrukt in en als de fysieke expressie van zuchten als verborgen irritatie en frustratie - om in de plaats daarvan dat patroon te doorbreken en te veranderen door mijn ademhaling te gebruiken om los te laten van spanning en stress dat ik heb gecreëerd in mijn lichaam en mezelf te aarden en te stabiliseren in en als het lichaam en daarin mezelf in en als mijn lichaam in het moment te vertrouwen in mijn uitdrukking om te doen wat het is dat ik wil en van plan ben te doen

Omdat, ik zie, besef en realiseer mij dat als en wanneer ik mijn geest als gedachten en emotionele ervaringen laat instaan om mij leiding en richting te geven in relatie tot hoe ik mezelf moet uitdrukken in momenten - dat ik dan mijn macht weggeef  aan de patronen uit het verleden om zich te herhalen, waarin ik de zelf-definitie en de overtuiging heb opgebouwd, op basis van mijn herinneringen, dat ik niet in staat ben om een publiek aan te spreken en op een kundige manier en bespreking te doen omdat ik in al mijn herinneringen mij steeds angstig en onkundig voelde

Dag 655: Een moment van Zelf-Verandering - Van Onzelfzekerheid naar Zelf-Vertrouwen

Een moment van reactie dat ik vandaag voor mezelf veranderd heb is in relatie tot een project waar ik onlangs aan ben begonnen. Ik ben begonnen met het opnemen van video's bedoeld voor een breed publiek waarin ik spreek over specifieke onderwerpen. Mijn ervaring met praten voor een publiek is echter doorheen mijn leven altijd in bekenmerkt geweest door allerhande negatief geladen ervaringen zoals angst, gespannenheid, onzekerheid, twijfel en mij gegeneerd voelen over mezelf en mijn uitdrukking.

Ik bedoel in haast elke spreekbeurt die ik gaf in school waar ik voor de klas moest gaan staan om te spreken over dit of dat onderwerp, ervoer ik steeds een ondermijnende angst, nervositeit en onzelfzekerheid tot op het punt zelfs dat ik na een aantal minuten in de spreekbeurt compleet blanco ging in mijn geest en ik compleet vergat waar ik over aan het spreken was. Mijn ergste angst kwam uit in dat moment. Mijn ergste angst zijnde om te falen en 'afgang te maken' voor de klas.

Ik ervoer het als een absolute verschrikkelijke ervaring die ik steeds tegemoet trad met enorme weerstand. En dit specifieke project waarin ik voor een camera sta om over een specifiek onderwerp te spreken, en vaak met mensen aanwezig in de studio, activeerde die herinneringen aan al die spreekbeurt ervaringen in mijn onderbewustzijn.

Er kwam een angst in mezelf naarboven wanneer ik mezelf voor die camera zag staan en in die angst ging ik ervan uit dat ik zou 'falen' of dat het mij niet zou lukken om op een ontspannen en zelfzekere manier te spreken over het desbetreffende onderwerp, omdat dat immers steeds mijn ervaring geweest is wanneer het aankomt op het spreken voor een groep van mensen.

En waarachting, wanneer ik dan voor de camera ging staan, begon ik mij ongemakkeljik en gespannen te voelen waardoor ik moeite had met het herinneren van mijn tekst en voornamelijk met het vloeiend uitdrukken van mijn boodschap. Omdat ik mij gespannen voelde, ging mijn hartslag sneller, waardoor mijn ademhaling meer oppervlakkig was, waardoor ik bijgevolg meer moeite had om mezelf op een comfortabele en natuurlijke wijze uit te drukken wat ik te zeggen had.

Uiteindelijk begon ik zelfs hoofdpijn te ervaren omdat ik me zo druk aan het maken was over het doen van die video's en over die onaangename ervaringen van gespannenheid, nervositeit en onzekerheid die ik niet wilde ervaren. Deze ervaring veranderde ik echter volledig voor mezelf door het toepassen van eenvoudig gereedschap waarmee ik mezelf heb kunnen stabiliseren zowel voor het moment van mijn 'spreekbeurt', als tijdens. Wat ik specifiek heb toegepast en hoe deel ik in de volgende blog.