Redefining NOTHINGNESS

 This is a continuation of my previous post "Living the word PURPOSE"

You know when Bernard was all like, “something, something, ‘nothingness’” and he was basically saying how at some point in your process you’ll arrive at a point of ‘nothingness’ and that’s where you’ll start creating yourself, or something along those lines?

I mean, I arrived at ‘a’ point of ‘nothingness’ lol but I don’t know if that’s what he meant as somehow I always imagined it to be more… glamorous lol. The ‘nothingness’ that I arrived at was more sort of a programming of like, essentially ‘what’s left’ when you strip away all of the programming of the mind. Which is this core experience that ‘I am nothing’, but ‘nothing’ more being defined as like ‘worthless’ and ‘empty’ and ‘without any value’. Where then the mind’s programming is like a looking for value to in a way almost ‘fill myself up’. And have ‘something’ where there is ‘nothing’.

So the word ‘nothing’ is a programming of the mind as perhaps the ‘blank slate’ which they refer to in psychology in terms of what you are when you’re born in this world. Just a ‘blank slate’ ready to be written on and filled with a whole bunch of shit. But mostly it’s the programming of perceiving your ‘deep inner self’, your who and what you are at your ‘core’, to be ‘inferior’ and of lesser value than this world you’ve been born into. Because, this world, is apparently EVERYTHING, while inside you, there is NOTHING. And EVERYTHING is apparently better than NOTHING.

So that ‘nothingness’ that Bernard was referring to, the way I see it, is more just another preprogramming that must be redefined. From ‘nothingness’ as having that negative energy charge where you just feel this emptiness and like a vast purposelessness and aimlessness, like it’s this vacuum that you’re being sucked into – to nothingness as a platform for self-creation.

And to redefine the word NOTHING, I actually had a look at the programming existent within the very letters of the word. Because there was just something about the experience and programming of this word within and as me that felt like somehow it wasn’t going to be as easy as just finding the definition of the word. It felt like I needed to go ‘deeper’, into the ‘core design’ of the very word.

So first I had a look at, how each individual letter resonates within me and what it triggers in terms of my mind. How each letter is in other words a sort of ‘symbol’ within the mind that represents a particular programming, where all these individual letters as symbols together then constitute the overall ‘programming’ in and of the word NOTHING. The sort of deeper points of acceptance and agreement of separation, as captured and represented within the symbolism of the letters.

And from the perspective of the mind, each letter does represent some type of separation. A way in which my ‘self’ is thwarted and compromised and separated from itself. But the thing is that you can also redefine each letter and place it in the context of life and then each letter can actually also represent a ‘solution’. A way in which my ‘self’ can exist in the context of self-support. And ultimately a way in which the word NOTHING can then stand as a platform of self-support.

Dag 763: Hoe Betrouwbaar zijn Gevoelens Eigenlijk?

Door in de voorgaande blogs te onderzoeken hoe ik het woord 'diepgang' geleeft heb doorheen mijn leven, heb ik nogmaals ondervonden hoe belangrijk het is om woorden te herdefiniëren. Zo heb ik onlangs ook beseft hoe ik mezelf had vastgezet in het leven van woorden zoals 'appreciatie', 'interesse' en 'fascinatie' op een manier die in feite zeer compromitterend was in mijn relatie met mezelf alsook mensen om mij heen. Ik had voordien nooit ingezien dat hoe je jezelf en je relaties met anderen ervaart zeer veel afhangt van de woorden die je leeft en hoe je die woorden leeft, dus onderzoekte ik ook nooit echt hoe dat eigenlijk in elkaar zit.

Het was pas wanneer ik dan een bepaalde ervaring die steeds in mezelf bleef naar boven komen ging onderzoeken vanuit het oogpunt deze ervaring eindelijk te kunnen verwerken, dat ik besefte dat de ervaring gewoonweg gebaseerd was op specifieke woorden die ik aan het leven was en dan voornamelijk op de invulling van die woorden die ik in mezelf had laten bestaan. Had ik met andere woorden ooit stilgestaan bij wie ik ben vanbinnen en gekeken naar welke woorden ik leefde en hoe ik deze woorden leefde, dan had ik ook nooit deze welbepaalde ervaring in mezelf gecreëerd.

Ik merkte bijvoorbeeld dat ik, elke keer wanneer ik een bepaald persoon in mijn omgeving zag of tegenkwam of zelfs wanneer ik aan die persoon dacht, ik steeds op dezelfde manier reageerde met een bepaald gevoel van opwinding hetgeen aanvoelde als een soort van 'verliefd zijn'. Op rationeel vlak redeneerde ik dan steeds dat het eigenlijk absurd is voor mij om mij zo te ervaren omdat ik zeer gelukkig ben met mijn huidige partner en ik ook absoluut niet op zoek ben naar iets of iemand meer, beter of anders. Telkens wanneer die ervaring van 'verliefdheid' in mezelf naar boven kwam, reageerde ik er dan ook op met een soort van schok en een achterliggende gedachte van 'waarom voel ik mij in godsnaam nu zo?!!', waarin ik in feite niet wilde aanvaarden dat dit de ervaring was die in mezelf naar boven kwam aangezien het op rationeel vlak geen steek hield.

Wanneer ik dan bemerkte dat de ervaring toch aanhield en niet zomaar weg te redeneren viel, paste ik het gereedschap van schrijven toe om te onderzoeken wat de ervaring in mezelf eigenlijk op gebaseerd was. Zo stelde ik vast dat die ervaring die ik aanvankelijk veralgemeende onder de noemer van 'verliefdheid', eigenlijk meer een soort van appreciatie, fascinatie en interesse was in relatie tot deze welbepaalde persoon. En dit omdat ik steeds bepaalde kwaliteiten, uitdrukkingen en eigenschappen had gezien in hem die ik in mezelf niet herkende, waardoor ik mij dan gefascineerd en geïnteresseerd voelde zowel als een appreciatie ervoer voor de schijnbaar 'unieke eigenschappen' die ik in hem leek te zien.

En het was wanneer ik deze woorden kon benoemen - van 'fascinatie', 'interesse' en 'appreciatie' - en deze woorden en mijn beleving ervan in vraag ging stellen, dat ik inzag hoe ik deze woorden steeds heb geleeft in de context van hoe ik mij VOELDE. Ik had met andere woorden nooit werkelijk zelf op bewuste wijze invulling gegeven aan bijvoorbeeld het woord 'appreciatie' en wat dit woord voor mij op concrete wijze betekent; ik liet dit woord invullen door de gevoelens die van ergens diep binnenin mezelf zomaar naar boven leken te komen telkens wanneer ik die persoon zag. Het probleem met gevoelens is dan dat ik net niet echt weet waar ze vandaan komen, hoe ze bestaan en waarom ik ze net voel en dan gaan ze soms nog compleet tegen de rede in en zijn ze rechtuit onpraktisch en zelfs potentieel schadelijk.

Ik begreep dat ik nooit verantwoordelijkheid had genomen om zelf invulling te geven aan de woorden die ik leef in relatie tot bepaalde personen en omstandigheden en dat ik daardoor mezelf zomaar had laten sturen en bepalen door dingen zoals gevoelens door er steeds maar te zijn vanuit gegaan dat gewoon omdat een gevoel vanuit mezelf komt, het daarom ook te betrouwen is en het beste met mij voor heeft. Terwijl ik bijvoorbeeld in deze situatie in verband met de gevoelens van appreciatie, interesse en fascinatie die ik ervoer tegenover iemand, zag dat deze gevoelens eigenlijk volledig willekeurig waren en in wezen niets te maken hadden met wat woorden zoals appreciatie, interesse en fascinatie eigenlijk echt betekenen.

Wordt vervolgd in Dag 764