To be truly Self-Honest

This is a continuation from the previous post "How is Blame a Laziness of Self?"

I mean imagine, taking responsibility for E-VER-Y-THING. Meaning, NOTHING is 'someone else's fault or responsibility'. It's all on YOU. Even when someone else is reacting, it's on YOU. If someone else is reacting in some way, it's cause YOU dropped the ball somewhere.

It's the kind of responsibility you don't really want to accept. Cause it means facing and owning up to ALL the moments that you dropped the ball. All the moments you weren't aware, didn't take responsibility and weren't self-honest. Not only that, but mostly also facing the consequences from not having been aware. Because, time and space waits for no one.

It's easy to excuse and justify why you didn't take responsibility for something with, "But, I wasn't aware." But at the end of the day not being aware isn't really an excuse because, well, you should have made sure you were aware. You should have pushed and challenged and motivated yourself to become aware of yourself and your reality so that certain consequences wouldn't play out.

As I mentioned in the previous post, I've always had a tendency to be lazy. Not only that, I've also had a tendency to manipulate myself very cleverly to justify that laziness. To end up feeling and believing that what was actually just plain laziness and resistance to put effort into things and push myself, was because I was victimized or because someone else was to blame or because somehow I just wasn't really responsible.

This laziness was able to exist within and as me simply because I was not aware of it. But all the same it made me miss opportunities and waste time and by the time that I did become aware of it, it was almost 'too late'. I could have gone on wasting my entire life and at the end when I would have realized that I squandered every opportunity I ever had, not an excuse or justification in the world would have mattered. What would have mattered is that I simply did not use the time and space that was available to me, and the regret and shame I would have faced would have been insurmountable.

That tendency for self-manipulation and laziness as a form of 'giving up of myself' isn't 'who I really am'. It's something I developed as a 'coping mechanism' to things that I faced when I was younger. Yet even that is not an 'excuse' or 'justification' for it cause at the end of the day what matters is the physical reality wherein I am accountable for my actions or lack thereof.

How is Blame a Laziness of Self?

This is a continuation from the previous blog post "What does it really mean to care for others?"

A place where I can already see that I can start applying that self-honesty and humbleness is in relation to my thoughts and reactions to other people. I've noticed that when it comes to other people I have actually been thinking and believing myself to be 'self-honest' and 'humble' yet when I had a real honest look at my actual thoughts then I had to realize that I'm actually not at all!

There's a lot of thoughts and reactions I 'let slide'. Mostly it's reactions and thoughts of judgment where I'm judging someone for not being more like who I believe I am or should be. That means that what I judge about people is when I perceive they're not being humble. There's a reaction of annoyance or even hate that comes up in me, it's a pretty intense reaction.

So, why is there such an intense reaction to this particular point? Really it's cause I see them do what I am actually secretly doing in my own mind. I am not humble at all within my mind. I do the equivalent of boasting and attention-seeking in my mind. I react so intensely to others doing it because it's just something that I am not honest about with myself. So, my reaction is there to show me what I am not being self-honest about. I mean, as I realized in the previous post, I don't know how to really be humble because I've just never done it.

So one way I can practically start applying and living humbleness in these situations is to, whenever I find myself reacting to how I see someone else behaving, immediately look at what my reaction is showing me about what I'm not being honest about with myself. To immediately realize that this reaction is about me, not the other person. It's for me to learn from about myself.

Humbleness is thus like the reverse of blame. Where, in blame you point fingers outward, like arrows shooting out, but with humbleness all the fingers or arrows point towards self. There's very much a self-responsibility. There's also a lot more effort involved with being humble, because now I actually have to take ownership of what I used to just blame or project on others.

Blame is very much like laziness. It's laziness of self. Maybe that's why it's called 'B-lame'. It's easy to blame another person. It takes a lot more effort to actually look into "OK why am I reacting this way, what can I learn from this reaction and how can I do things differently?"

I've definitely been very lazy throughout my life. Never really put much effort into my life and was rather chasing quick energy fixes instead of working and building on something that will pay off in the long run. I'm realizing that that laziness also exists on an internal level in terms of just not being humble. But it's funny that I would then go and think of myself as 'humble' when it's actually the complete reverse.

What does it mean to truly care for others?

This is a continuation of the previous post "Making Beingness Potential Real".

The decision and resolve to 'get to know other beings' through using colors came from a place of seeing and realizing that I have a tendency to exist in ego, as in be very self-involved, self-conscious and self-centered in how I think. Where, I'm just often thinking about myself and 'who I am', spending a lot of time creating illusions essentially in the mind wherein I am basically separating myself from my actual reality - from other people.

I realized that with starting to do color sessions with people I was finally getting to know the people in my reality on a real level. I finally felt like I could 'relate', just with seeing a bit deeper than the surface. Oftentimes when I'd test out colors for someone and I'd have a session with them, all the ego bullshit fell away as I could see that on the inside they were "just like me". It's easy to compare and compete and create illusions about who I am and who others are when all you see is just the outside picture presentation - which never represents who someone really is inside.

I mean my entire life I've pretty much existed on that 'ego' level. Never really interacting much with people. Rather choosing to separate myself somehow from the larger group and so spending a lot of time 'on my own'. It's really only now that I am starting to lift that veil and am starting to comprehend that reality is so much more than that and that I have actually been missing out on so much. Turns out there is so much more than 'me' lol

In a way it's surprising and weird that that green beingness color that I had a look at in the previous post tested out for me, considering that it's the complete opposite of this ego-programming that I've been living in my life. With that color's signature expression it's the complete reverse. Within that beingness expression, there is no 'me' in that there is only an eternal care for others - no, for ALL others. For everything that is and makes up this world and reality. There is zero self-involvedness, zero self-centeredness.

It feels like that is far removed from where I am at now but at least it gives me a 'goal' to move towards. And in the meantime, I am asking myself, "What does it actually really mean to be self-less?" What does it mean to give all of myself to care for others? I feel like I don't even have a reference point for that within myself because I've just never done that. Yet, at the same time when I saw the beingness color, my initial response was, "makes sense", like on some level I do recognize that that is 'me', just on a really, really deep level.

So I'd say that a place for me to start changing from this ego-programming and move towards living the beingness color, is to apply more self-honesty and humbleness.

Making a Beingness Potential Real

Looking to understand things. Wanting to understand the universe and how everything operates and exists from the perspective of having and creating a solid 'foundation'. Realizing and understanding that if you don't understand how or why something exists then you won't be able to become master of it as in you won't be able to truly take responsibility for it or direct it. Wanting to be 'intelligent' as in 'seeing everything' so that everything can be directed, so that everything can 'have it's place' in existence and everything can be equally supported and cared for and given attention to. "Nothing left out." "Everything accounted for." "I see everything and hold everything as all of existence within me so that I can make sure that I can immediately direct anything that isn't existing in a way that's best.

There is a 'seriousness' as a deep sense of responsibility to stand as this point - to make sure that all of existence is taken care of and no one and nothing is left behind. There's a renouncing of oneself as an 
'individual' in order to be able to properly give all of existence the attention it needs and a solemn vow to oneself to apply the humbleness needed for this task.


This is pretty much the 'signature expression' of this color that tested out as one of my 'beingness colors'. With beingness colors though, yes it shows a part of 'who you really are' on a very deep level, but at the same time that part is also yet unrealized. It's a 'potential' of what you're able to live and stand as and express in this world and in existence. But if you don't do the work of figuring out how to live it in fact then it will only remain a 'potential' rather than it being a 'reality'.

With this particular color for example, I wouldn't say that I am already living it. It's still a potential for me that I haven't yet fully realized. So, how do I start making it a reality?

First of all there is the point of 'renouncing my individuality'. Right now there is still a desire to 'feel special', to be 'someone' of importance, to be an 'individual'. Whereas, in order to really live this color, there cannot exist a 'me'. I cannot be an 'individual'. In a way, or rather in all ways, I must exist as existence. Placing all of existence within and as me, where in a way that is my 'individuality', my 'who I am' - all of existence.

Then there is the point of getting to know everything and being 'intelligent' as in understanding how everything exists. Right now I feel like my understanding is actually very limited because the truth is that I just never really bothered to get to know other beings. I've actually been very self-centered throughout my life, more involved with who I am than with getting to know the reality around me.

Also the point of 'making sure that all of existence is taken care of' and 'giving all of existence the attention that it needs'. I mean, existence is just a big mess right now. There are so many beings that are and have been neglected and abandoned. It's in fact only a select few who live like royalty and who get the 'royal treatment' and all the attention in this world, while the majority is overlooked, disregarded, neglected, unseen, uncared for and abandoned. It's going to be quite a task to really get to know each part of this reality and then 'finding a place for everything' as in equally supporting and caring for everything, but definitely something I have not put much effort into throughout my life at all.

I've kind of started the process of living this color through using colors to get to know human beings better, where it's my resolve to truly get to know the beings in my reality on a real and deep level - to really 'see' who they are and how they exist within themselves. That is at least one area wherein I saw I can start expanding myself.

Dag 813: Wat is Koopverslaafd zijn werkelijk?

Een patroon dat de laatste tijd de kop heeft opgestoken bij mij - en dat ik niet noodzakelijk aan mezelf heb willen toegeven - is een neiging en een verlangen om te browsen op online handelszaken en te "kopen met mijn ogen". Ik kan wel uren doorbrengen met enkel te scrollen door foto's van kleding, make-up en andere zaken en te flirten met de idee om het al dan niet te kopen.

Het begon heel "onschuldig" wanneer ik iets waar ik al lang naar op zoek was aan een heel lage prijs vond op een website. Dan ging het over naar "onschuldig" en "uit nieuwsgierigheid" kijken naar wat ik misschien nog kan vinden en eventueel kan kopen op die website. Nu bevind ik mezelf in elk vrij moment op mijn smartphone, door lange lijsten van producten scrollend en compleet verzwolgen door het verlangen om dingen te kopen en nieuwe spullen te hebben.

Wat ik echter besef in verband met hoe de geest functioneert, is dat een goed gevoel - zoals het gevoel dat je krijgt wanneer je iets nieuws koopt of krijgt, en vooral dan wanneer de zoektocht naar dat gevoel een compulsief kantje begint te krijgen - eerder negatieve ervaringen dient te verbergen die je dan onderdrukt en waar je jezelf van afleidt door dat positieve gevoel achterna te gaan en jezelf als het ware te verliezen in het gevoel.

Ik realiseerde me hier dus ook dat dit gedragspatroon van het willen verliezen van mezelf in een bepaald gevoel dat ik verbonden heb met dingen kopen mij in feite laat weten dat ik een kijkje moet nemen binnenin mezelf  naar welke negatieve/emotionele ervaring ik van mezelf probeer te verbergen en waarvan ik mezelf probeer af te leiden. Waarom wil ik met andere woorden mezelf "troosten" middels het positieve gevoel dat ik ervaar wanneer ik dingen koop?

Dit was echter niet een vraag die ik mezelf wilde stellen. Ik bedoel, wanneer je in dat gevoel zit is het gemakkelijk om het "goed te praten" aan jezelf zodat je gewoon verder kan blijven doen. Je hebt immers iets van "als het goed voelt, waarom zou het dan slecht zijn?". Iets dat ik echter ook al geleerd heb over hoe de geest werkt, is dat als je niet aan preventie doet -- door bijvoorbeeld stil te gaan staan bij waar je werkelijk mee bezig bent terwijl je nog volop in het positieve zit -- het positieve gevoel uiteindelijk vanzelf zal overgaan naar een negatieve ervaring, zoals spijt, schuld, schaamte, wroeging, enzovoort. Energie is immers iets dat maar een bepaalde levensloop heeft. Het gaat van positief en opgewonden, naar negatief en afgelaten en wisselt zo steeds af over een bepaalde tijdsperiode om die "balans" te creeren die het nodig heeft om voort te blijven bestaan.

Wanneer je echter op dat punt zit waarin de positieve opgewonden gevoelens uitgeblust beginnen te geraken en eerder naar het negatieve neigen, dan is het als het ware al te laat. De energie heeft z'n cyclus bewandeld van positief naar negatief en jij hebt jezelf er gewoon door laten meevoeren in de plaats van dat jij verantwoordelijkheid nam voor jezelf, voor wie je bent in je gedachten, gevoelens/emoties en handelingen. Verantwoordelijkheid nemen wil immers zeggen dat je aan preventie doet, door aan introspectie te doen wanneer je nog in de positieve ervaring zit en dus niet een oogje dichtknijpen zolang het nog allemaal "goed voelt" en dan enkel pas vragen beginnen te stellen of naar oplossingen beginnen te zoeken wanneer het hele patroon z'n koers belopen heeft en je in het diepe dal zit waar de positieve gevoelens uiteindelijk onvermijdelijk naar leiden.

In Dag 814 deel ik wat ik ontdekte in verband met wat er schuilde onder die positieve ervaringen verbonden met het patroon van koopverslaafdheid en wat het dus is dat ik eronder aan het verbergen was.

Een aan te raden interview dat met dit patroon van koopverslaving - alsook verslaving in het algemeen - ondersteunt is het onderstaande:

 

Dag 812: Zelf-limiterende gedachtenpatronen - Van Zelf-Sabotage naar Zelf-Ondersteuning

Een gedachten- en energetisch patroon dat ik vaker heb opgemerkt in mezelf alsook de laatste dagen specifiek gezien, is een patroon van twijfelen aan mezelf en twijfelen of ik al dan niet mijn leven "goed" of "correct" leef. Hiermee gepaard gaat op onderbewust niveau emoties van schuldgevoel, schaamte, angst, wroeging, spijt en zelf-beoordeling.

Dit gaat dan soms bijvoorbeeld over hoe ik mijn proces van zelf-verandering bewandel en over mijn inzet en zelf-beweging in verband met het process van niet enkel zelf-verandering maar vooral van het maken van een afdruk in deze wereld en mijn uiterste potentieel neerzetten in dit ene leven dat ik heb in deze wereld.

Wat ik mezelf al gerealiseerd heb in verband met dit patroon en een toepassing die ik al heb ontwikkeld om dit patroon richting te geven in mezelf en dus niet in de emoties en gedachten te blijven steken of ze erger maken, is dat ik heb beseft dat als dit patroon opkomt in mijn geest het mij misschien in zekere zin wel een "waarheid" laat zien over mezelf.

Deze "waarheid" zijnde dat ik op bepaalde vlakken in mezelf beter kan doen en zijn en dat mezelf toesta om gelimiteerd te blijven in bepaalde dimensies van mijn bestaan, in de plaats van mezelf te motiveren en vooruit te duwen om in elk moment van elke dag te zoeken en te kijken naar hoe ik mezelf kan uitbreiden, hoe ik beter kan worden als persoon en hoe ik zelf-limiterende patronen kan aanpakken en veranderen om te leren, te groeien en mezelf te ontwikkelen.

Het heeft dus geen nut en geen zin om "bij de pakken neer te zitten" en mezelf toe te staan die emoties van schuld, schaamte, spijt en wroeging te belichamen, denkend in mezelf dat dat is "wie ik ben", om dan in een staat van opgeven en zelfs depressie te zinken. Het is gewoon een kwestie om te leren uit de "boodschap" en de "waarheid" die mijn geest mij aan het tonen en aan het vertellen is middels die gedachten en emoties.

De oplossing is dus om, in de plaats van weg te zinken in de emoties en gedachten, eerder te luisteren naar de boodschap en dus te kijken naar waar en hoe het is dat ik mezelf nog aan het limiteren ben. Het gaat er dus om dat ik kijk binnenin mezelf naar wat ik kan leren, hoe ik mezelf kan uitdagen om te groeien en op welke manieren ik ervoor kan zorgen dat ik in elk moment blijf groeien, leren en in beweging blijf.

Het is zeker eigenaardig hoe er echter de neiging bestaat om eerder in die emoties te blijven zitten en om die emotionele apatische staat te gaan aanvaarden als onze realiteit, in de plaats van dat we onze eigen emoties en gedachten gebruiken om te leren en te groeien en om een dieper begrip te ontwikkelen van onszelf. Het is dus zeker een uitdaging om die dingen die we aanvankelijk ervaren als problematisch en waarin we onszelf saboteren, zoals bijvoorbeeld dit soort zelf-beoordelende en -limiterende patronen, te gebruiken als ondersteuning in ons proces van zelf-ontwikkeling.

In de volgende blog, Dag 813, deel ik wat ik verder nog heb ingezien in verband met dit patroon, waar het vandaan kom en waarom en hoe het bestaat en naar boven komt in de geest.

Dag 811: De Relatie met Jezelf Opbouwen

Ik heb er doorheen mijn leven steeds een patroon en gewoonte van gemaakt om snel te denken dat mensen mij "niet leuk vinden" of "mij afwijzen". Ik voelde mij dan als reactie op die gedachten onzeker en emotioneel over mezelf. Vooral in mijn romantische relaties is dit patroon een probleem gaan blijken. Als je een intieme relatie aangaat met iemand is het immers de bedoeling dat je samen in die relatie staat als twee gelijken.

Als er dan een van de twee zich echter continu inferieur gaat opstellen door in onzekerheid te gaan en dan de ander subtiel gaat beschuldigen van "jij ziet me niet meer graag" of "je houdt niet meer van mij" dan ontstaat er onstabiliteit in de relatie omdat de ander dan ook in een bepaalde positie wordt geplaatst van zich schuldig te moeten gaan voelen om zaken waar hij/zij niet eens schuldig aan is bij wijze van spreken.

Deze gewoonte was zo deel gaan uitmaken van mezelf dat ik het volledig automatisch was gaan doen. Zelfs wanneer ik me er niet bewust van was, was het toch iets dat ik op de achtergrond in mijn geest aan het doen was. Het was alsof ik steeds klaar stond om mij onzeker te gaan voelen en om bepaalde acties of woorden van mijn partner of andere mensen in mijn omgeving te interpreteren als "hij/zij vindt me niet meer leuk" en "hij/zij wijst me af", om me dan onzeker, minderwaardig en droevig te gaan voelen.

Het is pas de laatste tijd dat ik me werkelijk ben gaan realiseren dat wanneer die gedachten en ervaringen in mezelf naar boven komen, het me eigenlijk laat zien wat IK ZELF in mezelf toesta te bestaan. Ik ben het met andere woorden die mezelf kwets door in die emotionele ervaringen van onzekerheid, minderwaardigheid en droefheid te gaan, niemand anders doet dat. Ik ben het die reageert op die gedachten van "ik wordt afgewezen" met die emotionele ervaringen en ik ben het zelfs die die gedachten in mijn eigen geest fabriceert als interpretaties van wat er in mijn omgeving en realiteit aan het gebeuren is.

Ik ben mezelf er vaak op aan het betrappen dat ik mezelf op die manier "kwets" en ben mijn eigen verantwoordelijkheid gaan inzien als zijnde de beslissing en de keuze die ik zelf maak om mezelf even in die gedachten en emoties te verliezen in de plaats van binnenin mezelf stabiel te blijven en mezelf onvoorwaardelijk te ondersteunen.

Wanneer ik zie dat ik mij droevig, onzeker en/of minderwaardig begin te voelen, pas ik dan ook onmiddellijk zelf-vergeving toe om mezelf er zo snel mogelijk weer uit te halen in het besef en het begrip dat niemand het mij aandoet behalve mezelf. Ik ben het die de keuze maakt om mij zo te voelen en aldoende mezelf te kwetsen, dus kan ik evengoed er niet ingaan en stabiel blijven in ondersteuning van mezelf.