Dag 150: Wat is Angst?

Dit is een verderzetting van "Dag 148: Ik beslis Mijn Leven"
en "Dag 149: Het Systeem Dat ben Ik"



Wanneer en als ik angst zie opkomen in mezelf van 'het systeem' als 'mijn omgeving', 'mijn familie', 'de samenleving' of 'de mensen', dan stop ik en ik adem, en ik besef dat ik niet afgescheiden besta van deze angst, maar dat ik deze angst zelf gecreëerd heb als een excuus om geen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn bestaan

ik stel mij hierin tot doel om op te staan in en als mezelf en verantwoordelijkheid te nemen voor mijn bestaan, door één en gelijk te staan met de energetische ervaring van ANGST, omdat ik besef dat deze ervaring in mezelf bestaat en dus mijn creatie is

ik sta mezelf niet toe mijn macht weg te geven aan de ervaring van angst omdat ik besef dat elke
 ERVARING in mezelf mijn creatie is en dat ik een misbruikende creator ben als ik geen verantwoordelijkheid zou nemen voor die creaties

ik stel mij tot doel mij niet te laten sturen/leiden door angst omdat ik besef dat 'mijn omgeving', 'mijn familie', 'andere mensen' niet eens echt bestaan en niet echt macht hebben of kunnen hebben over mij, maar dat het altijd ik is die mijn macht heb weggegeven aan de overlevingsreactie van angst en nooit verantwoordelijkheid heb genomen voor mijn innerlijke realiteit

ik vertrouw op mezelf in elke situatie en ik besef dat angst geen betrouwbare ervaring is en dus stel ik mij tot doel om niet te vertrouwen op angst, maar op gezond verstand in en als het besef dat gewoon omdat de ervaring van angst in mezelf bestaat, betekent niet dat ik erop moet vertrouwen en dat het bepaald wie ik ben

ik ben het zelf-bepalende principe als het leven zelf, en ik maak de beslissing om angst mijn leven als mezelf niet te laten bepalen -- ik besef dat angst een slechte raadgever is, omdat het niet gebaseerd is op inzicht en begrip, maar net op onwetendheid, twijfel, onzekerheid en kortzichtigheid

dus ik stel mij tot doel om, in de plaats van blindelings te reageren met angst in situaties, te stoppen en te ademen, en mezelf te vertragen in mezelf -- en tot inzicht en begrip te komen om de situatie met gezond verstand aan te pakken, door mezelf te vertrouwen en te beseffen dat de ervaring van angst letterlijk MAAR een ERVARING is, en de situatie enkel erger zal maken


ik ben niet angst en ik stel mij tot doel aan te tonen dat angst net datgene manifesteerd waar ik angst van heb, en dat angst hetgene is dat ervoor zorgt dat de mens van het leven op aarde een hel gemaakt heeft -- door, vanuit die angst het leven aan te vallen, en nooit tot inzicht of begrip te komen van wie wij zijn als levende wezens in eenheid en gelijkheid en hoe het leven functionneert

Dag 149: Het Systeem dat ben Ik

Dit is een verderzetting van "Dag 148: Ik beslis mijn Leven"


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van het systeem als wat ik zie met mijn ogen als 'de mensheid', 'mijn omgeving', 'mijn familie' - door mezelf te hebben toegestaan mezelf af te scheiden van het innerlijke systeem van ANGST, door mezelf te definieren en ervaren als het slachtoffer van angst

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat het systeem als beeld en geluid dat ik zie met mijn ogen en hoor met mijn oren als 'de mensheid', 'mijn omgeving', 'de samenleving' en 'mijn familie', buiten mezelf bestaat en mij dus kan beinvloeden en programmeren en besturen -- en nooit te hebben beseft dat het het innerlijke systeem is van gedachten, gevoelens en emoties die het zogezegde uiterlijke systeem van beeld en klank 'echt' doet lijken voor mezelf, en dat daarom 'het systeem' dus in mezelf bestaat en niet buiten mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen hoe ongelooflijk makkelijk ik mij heb laten misleiden door beeld en klank als 'smoke and mirrors', hetgeen op zich letterlijk maar zoals een televisie is en dus niet echt -- door mezelf te hebben toegestaan te reageren met ANGST op die beeld en klank, en dan te blijven vasthouden aan dat moment van angst als een 'herinnering' in mezelf, waardoor ik uiteindelijk alles wat ik zie met mijn ogen en hoor met mijn oren ben gaan associeren met de herinnering aan ANGST --- waarin ik mij dus continu laat beïnvloeden, besturen en bewegen door 'het systeem'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd werkelijk te geloven dat er een systeem bestaat buiten mezelf dat macht heeft over mij, in de plaats van te beseffen dat 'het systeem' waar ik angst van heb, zijn in wezen enkel mijn eigen gedachten, gevoelens en emoties waar ik nooit verantwoordelijkheid voor heb genomen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd verloren te geraken in mezelf, in en als het systeem van gedachten, gevoelens en emoties, dat ik in mezelf heb laten 'loslopen' als een kip zonder kop en totale macht heb gegeven over mij, door te geloven dat dit innerlijke systeem van buiten mezelf afkomstig is en ik er dus niets mee te maken heb en er dus ook niet voor verantwoordelijk ben -- door het feit dat ik nooit werkelijk iets heb begrepen of ingezien van hoe, wat of waarom deze realiteit bestaat of waar alles en ikzelf vandaan komt, te hebben gebruikt als mijn excuus en rechtvaardiging om te geloven dat ik niet verantwoordelijk ben voor hoe ik in mezelf heb gereageerd op deze realiteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn onwetendheid in verband met waar alles in deze wereld vandaan komt, hetgeen ik ervoer tijdens mijn kindertijd, in de vorm van 'onschuld', te hebben gebruikt als rechtvaardiging, validatie en excuus voor mijn gebrek aan verantwoordelijkheid in mijn daden en wie ik ben in deze wereld, door te geloven dat al wat hier bestaat zogezegd 'niet mijn creatie is', want ik kan het mij niet herinneren en 'ik ben hier pas' als een 'pasgeboren kind', zogezegd 'de onschuld zelve', in de plaats van te beseffen dat het feit dat ik ook nooit de beslissing genomen heb om mezelf in en als deze realiteit te leren kennen zodat ik wel kan opstaan en deze wereld kan veranderen tot een wereld die het waard is voor elk levend wezen om in te bestaan, bepaalt wie ik ben als de statement die ik van/voor mezelf gemaakt heb --- omdat ik, als een levend wezen, mijn leven gewillig heb weggegeven, waarin het niet uitmaakt welke excuses en rechtvaardigingen er bestaan daarvoor

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd onwetendheid en onschuld te hebben gebruikt als een excuus en rechtvaardiging voor het geloof dat ik het slachtoffer ben van 'de wereld' als 'het systeem' -- waarin ik mezelf opzettelijk dom en blind heb gehouden voor de waarheid van mezelf, namelijk het feit dat 'het systeem' niet eens bestaat buiten mezelf en dat mijn complete ervaring van 'wie ik ben' hier in en als het bestaan altijd enkel in mezelf bestaan heeft in en als het energetische systeem van gedachten, gevoelens en emoties dat ik, in mijn 'onwetendheid' en 'onschuld' zomaar heb ervaren, gezien en aanvaard als 'God'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben beseft dat de 'onschuld van het kind' dat zo hoog opgehemeld wordt alsof het iets 'heilig' is dat nooit in vraag gesteld mag worden, in wezen gebruikt wordt door de mensheid als een excuus om de aarde als het leven te misbruiken en 'misdaden' te begaan --- omdat we het zogezegd allemaal 'niet wisten', omdat we te naief waren, te dom, te blind, te onwetend - en zo is er altijd wel een excuus voor waarom wij mensen doen wat we doen --- terwijl het punt gemist wordt van onszelf als levend wezen, onszelf als het startpunt van het bestaan als onszelf, en het feit dat wij nu eenmaal compleet alleen bestaan in onszelf en dus volledig verantwoordelijk zijn voor de wereld in en als onszelf

Dag 148: Ik beslis Mijn Leven

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat mijn omgeving beslist wie ik ben in mezelf door geen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn innerlijke reacties op de gedachten als beoordelingen die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf over mijn omgeving die IK zie met MIJN ogen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geen verantwoordelijkheid te nemen voor de gedachten als beoordelingen die IK vorm over wat IK zie met MIJN ogen, waar ik dan op reageer met gevoelens en emoties in mezelf - als hoe ik mijn leven/wereld/zelf compleet zelf creëer en bepaal

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van de beoordelingen die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf waarmee ik mijn wereld zie en interpreteer in termen van 'goed' en 'slecht' en positief en negatief, als de instigators van de gevoelens en emoties in mezelf waarmee ik mijn wereld ervaar - door mij het slachtoffer te wanen van die gedachten, gevoelens en emoties en dus mijn omgeving te beschuldigen van hoe ik mij voel, door nooit mijn innerlijke wereld te hebben onderzocht en nooit te hebben beseft dat ik werkelijk de creator ben van mezelf in en als mijn wereld door middel van gedachten, gevoelens en emoties waarin en waarmee ik ERVAAR wat ik ZIE met mijn ogen, en dat het nooit wat ik zie met mijn ogen geweest is dat verantwoordelijk was voor hoe ik mezelf ervoer omdat ELKE ervaring steeds ofwel positief ofwel negatief is hetgeen zowieso afkomstig is van en bepaald is door beoordelingen die in mijn geest bestaan die ik vel over de realiteit die ik zie met mijn ogen, waarin ik alles opdeel in hokjes van goed en slecht, juist en fout en positief en negatief aan de hand van wat ik heb geleerd en gekopieerd van mijn ouders

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij angstig te voelen van al de 'slechte/negatieve dingen' die mij zogezegd 'kunnen overkomen' aan de hand van mijn persoonlijke herinneringen, ervaringen en geloofsystemen in verband met wat 'goed' en 'slecht' en 'negatief' en 'positief' is, door te geloven dat die 'negatieve ervaringen' buiten mezelf bestaan, in mijn omgeving, als wat mij zogezegd 'kan overkomen', waar ik dan zogezegd 'het slachtoffer' van ben --- in de plaats van te beseffend at ik alleen besta in mezelf als het startpunt van mijn wereld, van mezelf, van mijn ervaring en dat ik op elke manier mijn ervaring in mijn wereld bepaal en creëer aan de hand van wat ik toesta te bestaan in mezelf --- hetgeen betekent dat als ik angst toesta te bestaan in mezelf, dat ik in wezen creëer waar ik angst van heb, door het toe te staan te bestaan in mezelf in de vorm van angst als een gedachte en een emotionele reactie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit het heft van mijn leven in eigen handen te nemen en te beseffen dat ik in elk moment de macht heb om te beslissen wie ik ben in die situatie, dat ik in elk moment de macht heb om te stoppen met mijn leven uit handen te geven en mij te laten sturen en bepalen door het energetisch systeem van gedachten, gevoelens en emoties en in de plaats daarvan te beslissen wie ik ben als een levend wezen, in het besef dat ik zowieso alleen ben in mijn ervaring in mezelf in elk moment, waar ik ook ben en wat ik ook doe

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd relaties te creëren met mensen waarin ik mijn verantwoordelijkheid tegenover mezelf uit handen geef, door te geloven dat die persoon mij 'een gevoel geeft' en 'mij doet reageren', door totaal geen verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf als het startpunt van mijn interpretatie en ervaring van mijn wereld en mezelf in en als het besef dat al wat ik zie en ervaar in mezlef bestaat en er letterlijk niets buiten mezelf bestaat, want IK ben degene die ziet, hoort, voelt, interpreteert, begrijpt en ervaart, niemand of niets anders, er heeft nooit niets of niemand anders bestaan dan ikzelf in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat de ervaring van angst een excuus is dat ik gecreëerd en gebruikt heb om het geloof dat ik niet verantwoordelijk ben voor mijn wereld en mezelf als de ervaring van mezelf te valideren en rechtvaardigen - door te ontkennen dat die angst ook in mezelf bestaat en dus onmogelijk 'macht' kan hebben over mij en dat ik dus gewoon aan het liegen ben tegen mezelf door mezelf te laten sturen/bewegen door die ervaring van angst alsof het een monster is dat buiten mezelf bestaat



wordt vervolgd in Dag 149

Dag 147: Verbondenheid is Afwijzing

Dit zijn de Zelf-Correctieve Statements voor "Dag 145: Wat Passen we zo goed Samen!" en "Dag 146: Wij horen bij elkaar!"



Wanneer en als ik de gedachte zie opkomen in mijn geest waarin ik de expressie van mijn partner beoordeel en dan vergelijk met hoe ik mijn expressie gedefinieerd heb in mijn geest als 'mijn persoonlijkheid', dan stop ik en ik adem, en ik sta mezelf niet toe een 'bel' te creëren in mijn geest waarin wij tweëen bestaan als de ankerpunten voor het gelimiteerde systeem van persoonlijkheid - omdat ik besef dat dit een construct is dat als enige functie heeft om mij in een systeem te plaatsen van zelf-comprommitering, zelf-onderdrukking en zelf-limitering, omdat ik in dit relatie-construct steeds het geloof heb toegestaan te bestaan in mezelf dat ik mijn partner nodig heb als 'mijn wederhelft' die zogezegd 'bij mij past' omdat ik mijn wezen/expressie in wezen opzettelijk heb aangepast aan hem OM 'bij hem te passen' ZODAT ik kon participeren in de gedachten en gevoelens van het relatie-construct waarin ik mij speciaal kan voelen

ik besef dat ik verantwoordelijk ben voor de 'verbondenheid' die ik ervaar tegenover mijn partner wanneer ik hem zie, omdat IK hem zie, interpreteer en ervaar vanuit MIJN geest

ik stel mij tot doel een relatie te ontwikkelen met mijn partner waarin ik besta en sta als een 'alleenstaand' wezen, en niet in en als het constante gevoel dat ik hem nodig heb 'aan mijn zijde' en dat ik bij hem moet zijn om 'mezelf te kunnen zijn' -- door verantwoordelijkheid te nemen voor de gedachten en gevoelens die ik ervaar in mezelf tegenover hem in en als het relatie-construct waarin ik mezelf heb afgescheiden van
hem als mezelf door zijn expressie te beoordelen en mijn expressie te beoordelen en mezelf te vergelijken met hem, waarin ik hem en mij heb gemanifesteerd als twee beelden in mijn geest in complete afscheiding van mezelf

wanneer en als ik het gevoel van 'liefde' zie opkomen in mezelf als reactie op het beeld dat ik heb gecreëerd in mijn gedachten van mezelf en mijn partner, waarin ik in mijn backchat denk dat wij 'toch zo goed bij elkaar passen' en 'bij elkaar horen', en 'voor elkaar gemaakt zijn', dan stop ik en ik adem en ik besef dat ik volledig verantwoordelijk ben voor dit gevoel en de gedachte dat wij 'samenhoren', gebaseerd op het beeld dat ik zelf heb gecreëerd in mijn geest van hem en ik  omdat ik wilde en verlangde om een partner te hebben waar ik 'bij hoor', om het gevoel van 'verbondenheid' in mezelf te kunnen ervaren

hierin besef ik dat het gevoel van 'verbondenheid' niet echt is omdat het gebaseerd is op de afscheiding die ik opzettelijk zelf gecreëerd heb tussen mezelf en mijn partner of mezelf en mijn vrienden door mezelf opzettelijk aan te passen en te veranderen om meer te passen bij de expressie van mijn vrienden/partner in mijn zoektocht naar het gevoel van verbondenheid

wanneer en als ik het gevoel van liefde als verbondenheid als reactie op de gedachte dat mijn partner en ik samen horen en bij elkaar passen, dan stop ik en ik adem en ik besef dat de consequenties van mijn participatie in dit positief gevoel uiteindelijk de ervaring van afscheid, afwijzing en verstoting zal zijn, die ik in mezelf aan het creëren ben door te participeren in energie, hetgeen ALTIJD werkt met een positieve en een negatieve pool, met op een neer, nu eens positief, dan weer negatief

hierin stel ik mij tot doel de energetische wisselstroom van verbondenheid en afwijzing te stoppen in mezelf, en op te staan als een alleenstaand wezen, in en als zelf-liefde, zelf-vertrouwen en zelf-aanvaarding - waarin ik met mijn partner omga als hoe ik zou willen dat er met mij omgegaan wordt, namelijk in eenheid en gelijkheid, constant en stabiel

Dag 146: Wij horen bij elkaar!

Dit is een verderzetting van "Dag 145: Wat passen we zo goed Samen!"

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van mijn partner en van mijn relatie met mijn partner, door te geloven dat wij 'zielsverwanten' zijn, omdat we 'overeenkomstige' persoonlijkheidskenmerken hebben, hetgeen zogezegd door een mysterieuze kracht/macht gestuurd en geplaatst geweest is - en waarin ik maar de 'onschuldige' mens ben, zich van niets gewaar, waarin ik mij speciaal kan voelen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn wereld door te geloven dat mijn relatie met mijn partner 'door de hand van God gestuurd wordt/werd' en door mij 'verleid', 'in zweem' en 'bedwemeld' te voelen door de gedachte en het geloof dat ik 'de ware jacob' gevonden heb - zonder ooit te hebben beseft dat dit 'magisch' en 'overweldigend' positief gevoel in mij geprogrammeerd geweest is door televisie door middel van Hollywood films waarin de idee en het concept van 'de ware jacob' en 'horen bij elkaar' en 'geboren zijn voor elkaar' geromantiseerd en opgehemeld werd

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten programmeren door Hollywood films en televisie om mijn relatie met mijn partner te romantiseren door te geloven dat wij 'voor elkaar gemaakt zijn', om een gevoel in mezelf op te wekken dat ik ervoer wanneer ik naar die films/sprookjes keek - waardoor ik mijn relatie met mijn partner ophemel als een beeld in mezelf/mijn geest als iets dat ik zogezegd nodig heb om een vervuld leven te leiden, volgens wat ik gezien heb op televisie --- zonder ooit te hebben beseft dat de televisie letterlijk  maar vertelsels en verhaaltjes zijn die op zich niets te maken hebben met de realiteit maar die opzettelijk een verdraaid beeld geven van de realiteit en dat 'het leven' niet zomaar een 'programma'/'film'/'beeld' is, maar het leven dat ben ik als een levend wezen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben beseft dat ik als een fysiek menselijk lichaam vanaf mijn kindertijd geprogrammeerd geweest ben door de sprookjes en verhaaltjes die mij voorgelezen of getoond werden in boeken en op televisie - en dat ik nu in mijn volwassen jaren enkel die sprookjes en verhaaltjes uitleef alsof het is wie ik ben --- omdat ik noch mijn omgeving nooit heb beseft hoe programmeerbaar en beinvloedbaar de menselijke geest is in de eerste levensjaren

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te denken in mijn geheime backchat in mijn geest, wanneer ik naar mijn partner kijk, dat wij 'bij elkaar horen', door in mezelf bepaalde uitdrukkingen als 'karaktertrekken' die ik zie in hem te vergelijken met de 'karaktertrekken' waarmee ik mezelf altijd bewust heb geidentificeerd en die ik ervaar als 'positief' - waarin ik mij dan goed voel over mijn relatie met mijn partner omdat ik mijn partner hierin kan gebruiken om die 'positieve' karaktertrekken van en in mezelf te voeden en te ondersteunen, zodat ik mij steeds positief en 'opgeladen' kan voelen in mijn 'identiteit' als 'wie ik denk dat ik ben'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geen verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf als het startpunt van hoe ik mijn partner zie, interpreteer en ervaar, door nooit de oorsprong van mijn gedachten te onderzoeken, en dus mijn gedachten te hebben aanvaard en gezien als 'God' zonder zelfs ooit te hebben opgemerkt dat mijn gedachten in mezelf bestaan en dus vanuit mezelf komen - en dat het feitelijk compleet onaanvaardbaar is om mij niet absoluut gewaar te zijn van het waarom en hoe en wat van mijn gedachten

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat het geloof en de idee dat mijn partner en ik 'bij elkaar horen' zich enkel limiteert tot het uiterlijk als 'persoonlijkheidskenmerken' als definities en omschrijvingen - en dat ik, door mezelf te definieren in en als het geloof dat ik bij mijn partner hoor op basis van die gelimiteerde persoonlijkheidskenmerken, mezelf in een gevangenis plaats van afscheiding in mezelf, door 'wie ik ben' te definieren in en als een eendimensioneel gevoel dat überhaupt dan nog geprogrammeerd geweest is in mij via de films en sprookjes die ik heb gezien en gelezen en gehoord tijdens mijn kindertijd --- waarin ik in wezen zelfs niet eens echt besta omdat ik mijn hele wezen/leven heb laten bepalen door mijn omgeving

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij nooit vragen te hebben gesteld bij de gedachten die ik steeds mijn leven heb laten inrichten en bepalen, en waardoor ik mezelf steeds heb laten bespelen door te reageren op die gedachten met gevoelens - en door dus ook nooit die gevoelens te hebben bevraagd of onderzocht en dus nooit te hebben beseft dat gedachten, gevoelens en emoties niet zijn wie ik werkelijk ben als het leven zelf


wordt vervolgd in Dag 147

Dag 145: Wat Passen we zo goed Samen!

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn relatie met mijn partner te definieren in en te baseren op het geloof dat we 'zo goed samen passen' en dus blijkbaar 'samen horen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij nooit af te vragen waar de 'eigenschappen' die wij 'gemeen' hebben, waardoor wij 'zo goed bij elkaar passen' en elkaar blijkbaar 'aanvullen', vadaan komen, hetgeen betekent dat ik blindelings een programma aan het uitleven ben en zelf niet echt besta omdat ik nooit verantwoordelijkheid genomen heb voor het programma dat ik uitleef door gelukzalig onwetend te blijven

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat wanneer en als ik denk en geloof dat mijn partner bij mij past en vice versa, dat dat betekent dat ik in afscheiding besta van mijn partner en dus van mezelf als het leven zelf, en dat ik in en als een systeem besta, als een radartje dat in een ander radartje past - zonder ooit zelfs te beseffen wat de machine is waarin ik maar een radartje ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te verlangen dat ik bij mijn partner pas en daarom opzettelijk eigenschappen te ontwikkelen in mezelf waarin ik lijk op mijn partner, zodat ik kan denken dat we bijeenhoren

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de overeenkomstige eigenschappen die ik in mijn partner van mezelf herken, aan te klampen als schijnbaar 'het bewijs' dat wij samenhoren omdat we 'hetzelfde zijn' - zonder ooit naar mezelf te kijken en te beseffen dat ik enkel zie in mijn partner wat ik wil zien, en dat ik de 'overeenkomstigheden' gebruik om mijn verlangens te valideren, waardoor ik het totaalbeeld van wie mijn partner is als wezen compleet mis en mijn partner dus nooit werkelijk leer kennen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd naar mijn partner te kijken in vergelijking met mezelf en opzettelijk op zoek te gaan naar aspecten van zijn expressie waarin ik mezelf kan herkennen zodat ik kan denken en geloven in mezelf dat wij 'samen horen' en 'hetzelfde zijn' , om op die manier mijn verlangen naar een relatie te valdideren

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben beseft dat ik het startpunt ben van mijn ervaring in mijn relatie met mijn partner en dat ik enkel zie en ervaar en geloof dat ik 'bij mijn partner pas' en 'dat mijn partner is zoals ik' omdat ik dat WIL zien, zodat ik een excuus en rechtvaardiging heb om mijn verantwoordelijkheid weg te geven

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat vanaf het moment dat ik mijn partner heb leren kennen, ik automatisch mezelf heb geprojecteerd op hem, en gezocht naar 'aanknopingspunten' van 'gelijkvormigheid' als 'overeenkomsten' waar ik mezelf mee kon vergelijken, zodat ik het gevoel kon creëren in mezelf dat wij 'samen horen' omdat wij 'hetzelfde zijn', om de relatie die ik met hem gecreëerd heb te valdideren voor mezelf - in de plaats van te beseffen dat ik altijd alleen maar zijn expressie/gedrag heb GEINTERPRETEERD vanuit mijn geest/gedachten als herinneringen en persoonlijke ervaringen en dat ik hem dus nooit werkelijk heb gezien als hoe en wie hij is als levend wezen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat liefde het resultaat is van mijn zoektocht naar mezelf in een ander waarin ik mij enkel aangetrokken voel tot eigenschappen die ik herken van mezelf in een ander en die ik beoordeel als 'positief' - en dat liefde daarom de grootste zelf-oneerlijkheid is omdat ik letterlijk enkel een relatie heb met mezelf


wordt vervolgd in Dag 146

Dag 144: Angst om te Sterven

Wanneer en als ik de angst om te sterven zie opkomen in mezelf als een blinde paniek die ik ervaar in mijn lichaam alsof ik helemaal verstijf en versteen van absolute angst, als reactie op de gedachten die opkomen in mijn geest waarin ik mij inbeeld hoe ik op dat moment zou kunnen sterven op alle verschillende mogelijke manieren - dan stop ik en ik adem en ik besef dat deze ervaring een teken is dat ik niet zelf-eerlijk ben en niet één en gelijk sta met en als de fysieke realiteit in en als het besef en het feit dat ik nu eenmaal zal sterven als een fysiek lichaam, omdat ik besef dat de geest altijd bestaat in een alternatieve innerlijke 'geloof-wereld' van irrationele verwachtingen, verlangens, gevoelens en gedachten --- waarin de angst om te sterven het ultieme bewijs is dat die alternatieve innerlijke wereld niet echt is

wanneer en als ik gedachten als beelden in mijn geest als alle mogelijke manieren waarop ik zou kunnen sterven zie opkomen in mezelf, dan stop ik en ik adem - en ik sta mezelf niet toe mezelf te verliezen in een energetische ervaring van angst, maar in de plaats daarvan adem ik en breng ik mezelf tot de fysieke realiteit van mezelf als een fysiek wezen, in het besef dat ALLE gedachten zowieso ontworpen zijn om mij weg te halen van de fysieke realiteit in functie van het genereren van energie en dat de fysieke realiteit als het lichaam als wie ik werkelijk ben, simpelweg functioneert aan de hand van en op basis van de simpele feiten zoals het FEIT dat de cellen van het lichaam omwille van voorbepaalde redenen uiteindelijk niet meer zullen hernieuwen en beschadigd raken door de slijting van de tijd en het lichaam langzaam maar zeker niet meer zal functioneren als 'bio-machine', waardoor het uiteindelijk zal terugkeren naar de aarde als voeding voor de aarde, hetgeen simpelweg de natuurlijke processen zijn van het leven als de aarde/natuur - en dat het feit dat ik geloof dat er iets 'meer' is aan mij dat kan 'sterven' wanneer het lichaam aftakelt en terugkeert naar de aarde, bewijst dat ik mezelf heb afgescheiden van het leven en dat ik dus nooit zelfs echt geleefd heb, en dat dat wat schijnbaar 'meer' was/is, in wezen 'minder' is

ik besef hierin dat de angst om te sterven in mezelf indiceert dat ik afgescheiden besta van het fysieke lichaam, in afscheiding van mezelf als het fysieke lichaam - en ik besef dat het fysieke lichaam is wie ik werkelijk ben, en dat het 'meer' dat ik altijd heb ervaren als 'wie ik ben', als energetische ervaringen in het lichaam - in wezen de afscheiding is die ik heb gecreëerd in het lichaam, via het systeem van gedachten, gevoelens en emoties, waarin ik de 'heelheid'/'volmaaktheid'/'eenheid' van het fysieke lichaam gebruik om de illusie van afscheiding te creëren --- en dat het lichaam dus in wezen alles is, eenheid en gelijkheid, en dat het systeem van  gedachten, gevoelens en emoties niet is wie ik werkelijk ben omdat de enige functie ervan is het creëren van energie als afscheiding in mezelf als het geheel en de eenheid van het menselijk lichaam