Dag 651: Hoe zit de Dadersmentaliteit verscholen in de Slachtoffersmentaliteit?

Uit Dag 650: Waarom Verdedigen we Onze Geconditioneerde Identiteit

Is depressie het beste voor onszelf? Zijn emotionele ervaringen zoals woede, frustratie, wanhoop, twijfel of onzekerheid het beste voor onszelf? Absoluut niet, maar toch zetten we een gevecht op om onze emotionele ervaringen in stand te houden enkel en alleen omdat we onszelf ervan hebben laten overtuigen dat we nu eenmaal onderhevig zijn aan de emotionele schommelingen in onze eigen geest en dat dit 'nu eenmaal' een deel uitmaakt van onze menselijke identiteit. Hoe vreemd toch…

Dit verlangen en de beslissing om onszelf in een slachtofferrol te plaatsen speelt zich op interessante wijze af in onszelf.  Ieder mens heeft wel zijn eigen interne strijd of probleem waar hij/zij zich tegen verzet. We hebben allemaal wel momenten in ons leven waarin we ons wanhopig of hopeloos voelen en er die 'waarom?!' vraag in ons opkomt, zoals 'waarom voel ik mij depressief?!', 'waarom kan ik niet zijn zoals hem/haar?!', 'waarom overkomt dit mij?!', of 'waarom voel ik mij zus of zo?!', waarin we onszelf aanvaarden als het slachtoffer van datgene waar onze waarom vraag naar gericht is.

En het fenomeen dat ik in deze blog naar voren wil brengen is een weinig begrepen realiteit die ligt achter onze 'slachtoffer' ervaring, en dat is namelijk dat deze slachtoffersmentaliteit tegelijkertijd verantwoordelijk is voor het bestaan van de 'dadersmentaliteit'. Daarmee wil ik zeggen dat we ons heel makkelijk en heel snel een slachtoffer wanen van een specifieke situatie en/of ervaring, en omdat we zo gewenteld zijn in die overtuiging dat wij het slachtoffer zijn, zien en bemerken we absoluut niet wat de gevolgen zijn van de handelingen die we uitvoeren vanuit dit zogezegde slachtoffers-standpunt.

De 'waarom' vragen die we ons stellen vanuit een ervaring van wanhoop, verlorenheid, verwarring, machteloosheid en angst dragen met zich mee een verborgen beschuldiging naar datgene waar onze 'waarom' naar gericht is. Een beschuldiging die zegt van "jij hebt mij dit aangedaan! Jij bent verantwoordelijk voor hoe ik mij nu voel en de situatie waarin ik mij bevindt!". En dit is waarom we heel makkelijk van die machteloosheid en verlorenheid overschakelen naar woede, kwaadheid en haat. Het zijn dan deze specifieke emotionele ervaringen van boosheid die de drijvende kracht vormen van de daders-mentaliteit.

Waarom worden mensen moordenaars of verkrachters? Waarom doen mensen andere wezens pijn en waarom vallen mensen andere wezens aan? Dat is omwille van de haat, woede en boosheid die we voelen tegenover een ander. En die boosheid is afkomstig van het geloof in onze geest dat we het slachtoffer zijn van anderen en dat het andere wezens zijn die ons dingen hebben aangedaan. De moordenaar voelt zich gerechtvaardigd in het vermoorden van een ander wezen omdat hij/zij ervan overtuigd is dat hij/zij het slachtoffer is in de situatie en dat de persoon die vermoord wordt op de één of andere manier verantwoordelijk is voor de situatie waar de moordenaar zich een slachtoffer van en in voelt en waant.

We kunnen ons ongetwijfeld wel één of meerdere situaties voor de geest halen waarin we ons verblind voelde van woede tegenover een ander omdat we er zo hartstochtelijk van overtuigd waren dat die individu ons iets had aangedaan en dat we het slachtoffer waren van de daden van een ander. En ongetwijfeld gingen er in dat moment van woede en haat tegenover die persoon allerhande gedachten door onze geest waarin we ons verbeeldden die persoon pijn te doen of zelfs te vermoordden. In dat moment bevonden wij ons in de slachtoffersmentaliteit en tegelijkertijd in de dadersmentaliteit binnenin onszelf. In dat moment waren we een moordenaar in onze eigen geest, en die drang om te moorden was volledig gebaseerd op de overtuiging dat wij het slachtoffer waren.

Het punt dat ik in deze blog via het bovenstaande wil overbrengen, is dat er gevolgen verbonden zijn aan ons gebrek aan inzicht in hoe we bestaan vanbinnen en in hoe onze geest en onze realiteit eigenlijk werkt en functioneert. Wanneer we bijvoorbeeld een ander beschuldigen en het geloof dat we het slachtoffer zijn in en van een situatie gebruiken om onze daden tegenover dit individu te rechtvaardigen, dan negeren we het feit dat wij zelf bezig zijn met het creëren van haat in deze wereld door te handelen vanuit haat binnenin onszelf terwijl we onszelf verschuilen achter een ervaring van machteloosheid en inferioriteit als de slachtoffers-positie.

In werkelijkheid hebben we zelf de macht om conflict, moord, oorlog, enzoverder - als de fysieke belichamingen en uitdrukkingen van haat - te stoppen door rekenschap te nemen van de haat die binnenin onszelf bestaat en te stoppen met onszelf voor te liegen dat we steeds het slachtoffer zijn in elke situatie. We moeten gaan beseffen dat dader en slachtoffer in de realiteit niet bestaat omdat het hand in hand gaat. We zijn dader zowel als slachtoffer en kort gezegt betekent dit dat we verantwoordelijk zijn voor al wat bestaat in deze wereld omdat niemand enkel dader is en niemand enkel slachtoffer is, we zijn allemaal evenveel verantwoordelijk voor hoe onze wereld en realiteit bestaat.

 Dit wil zeggen dat als wij een wereld willen zonder oorlog, moord en misbruik, dat wij dan als eerste een levend voorbeeld moeten zijn van ons vermogen als mens om deze dader-slachtoffer dynamiek stop te zetten en te transformeren tot Verantwoordelijkheid door middel van het onderzoeken van onszelf en onze realiteit  en het actief vormgeven van oplossingen voor de problemen die we detecteren.

Dag 626: Waar Komen de Zinnen Vandaan die Zin geven aan ons Bestaan?

In de voorgaande blog zijn we begonnen met het onderzoeken van het fenomeen  van meningen die gevormd worden in groepen van mensen en hoe er in wezen niet werkelijk zoiets is als een 'unieke' mening vanuit het perspectief dat een mening over het algemeen een resultaat is van een verlangen in de mens om bij een groep te horen en vanuit dat verlangen de 'natuurlijke' neiging ontwikkelt om hetzelfde te gaan denken als die groep en om de meningen en opinies van de groep te kopiëren en als het ware deel uit te gaan maken van een 'onzichtbaar' collectief bewustzijn dat opgemaakt wordt uit al de individuen in de groep.

Een voordehandliggend maar zeer treffend voorbeeld van zulk 'n eenheid van geest en collectief bewustzijn als geinduceerd door het fenomeen 'groepen' en het verlangen in de mens om deel uit te maken van een groep of dè groep, en tegelijkertijd van de kracht en de macht die dat collectief bewustzijn kan hebben over het individu en de expressie van het individu in zijn realiteit, is het leger. 

Ik bedoel, in het leger wordt er moord gepleegd door individuen op andere individuen omwille van de mening en de opinie die gedragen wordt door die individuen - die mening zijnde bijvoorbeeld dat de mensen die vermoord worden de 'slechterikken' zijn of om de één of andere reden het 'verdienen' om vermoord te worden. En dit is wel degelijk een mening en opinie omdat dat in de realiteit nu eenmaal zo niet is. Voor elk leger ter wereld is de tegenstander 'de slechterik' en omwille van dat simpele feit bestaat er in de fysieke werkelijkheid geen echte 'slechterik' en is dit dus een mening die gevormd wordt over de realiteit.

En waar komt die mening anders vandaan dan van 'het leger' zelf - een opinie/mening die doorgegeven wordt van soldaat op soldaat en die herhaald wordt in gesprekken om zin, achtergrond en reden te geven aan waarom het is dat men doet wat men doet in 'het leger' - zijnde 'moord plegen'. Er is immers in de realiteit geen enkel werkelijk zinvolle reden om moord te plegen, dus heeft men dat soort meningen en opinies zoals 'de tegenstander is slecht' of 'de andere partij verdient het om te sterven' nodig om zin te geven aan dat wat in wezen zinloos en in feite onzinnig is.

Als men een mening of opinie immers genoeg herhaald wordt het uiteindelijk de 'zinnen' die 'zin' geeft aan waarom het is dat het individu zichzelf zodanig aan een groep heeft aangepast en zich zodanig met die groep geïdentificeerd heeft dat het zich precies hetzelfde begint uit te drukken als de andere leden in de groep -- en om te verbergen dat wat er werkelijk aan het startpunt van ligt is niets meer of minder dan simpelweg een verlangen in het individu om 'erbij te horen' en deel uit te kunnen maken van een groep en bijgevolg een specifieke structuur te kunnen ervaren die het individu zal ondersteunen in de persoonlijke overleving.

Het probleem is dan echter dat wij als mens dit simplistische startpunt van onze daden en de 'zin' de we aan onze daden geven niet inzien of beseffen omdat we de zinnen die onze gedachten geworden zijn aannemen als ons 'ik', als onze 'individualiteit -- en dus niet opmerken dat die gedachten, als onze meningen en opinies over dingen, in wezen het tegenovergestelde zijn van individualiteit...

Dag 625: de ISIS in ons Allen - Irrationele Meningsvorming in Groepen

Waar komen de ideeen en de meningen die we vormen over andere mensen in feite vandaan? Wanneer we 'iemand niet leuk vinden', of we zijn van de mening dat een bepaald persoon niet bij de groep mag horen waar we onszelf mee identificeren. We kennen ongetwijfeld allemaal het fenomeen wel van roddelen, achterklap, buitensluiten en pesterijen. Elk van ons heeft er op een bepaald moment oftewel zelf actief in geparticipeerd, het gade geslaan vanop een afstand of er het 'slachtoffer' van geworden.

Wat maakt dus dat één persoon zomaar 'geviseerd' kan worden door een hele groep van mensen en dat die hele groep van mensen tezamen met z'n allen die ene persoon 'haten' of 'niet leuk vinden' en willen 'wegpesten'. Ik bedoel, dit gebeurt immers zo vaak, op school, op het werk, zelfs in families en onder'vrienden'. Wat gebeurt er in onze geest wanneer we zelf die 'groepsgeest' aannemen en niet geassocieerd willen worden met een bepaald individu die toevallig ook niet volledig aanvaard lijkt te worden door de meeste mensen om ons heen? Waarom is het dat één persoon zich helemaal 'alleen' kan bevinden, zonder 'vrienden' en zonder 'groep', terwijl 'de groep' als één wezen en één geest volledig tegen die ene individu gekeerd is?

In dat soort gevallen zijn de meningen die we in onze geest vormen over andere mensen als een virus dat overgedragen wordt van geest op geest onder de leden van een groep - en die groep kan zijn een groep van collega's, een klasgroep, een samenleving, eender welke 'groep' van mensen waar we zelf persoonlijk willen 'bijhoren' of waar we onszelf mee identificeren of graag mee zouden willen identificeren. En, we geloven dan dat onze mening over die ene persoon die we 'niet al te leuk vinden', onze eigen mening is, omdat het in onze eigen geest bestaat en omdat wij een aversieve ervaring in onszelf voelen in relatie tot die persoon wanneer we hen zien. Dus, omdat het in onszelf bestaat als gedachten en ervaringen (gevoelens/emoties), lijkt het 'onszelf' te zijn, en lijkt het 'echt' te zijn.

Maar waarom is het dat we onszelf nooit afvragen waarom en hoe het is dat zulk 'n ervaring en mening zo unaniem en uniform gedeeld en ervaren kan worden door elk individu in en van een groep in min of meer gelijke mate, alsof we allemaal kopiëen zijn van elkaar? Hoe kan het dat we allemaal toevallig dezelfde mening lijken te delen, met als uitzondering eventueel de persoon waar de mening over gedeeld wordt.

Die mening kan zelfs enorm ver verwijderd zijn van de eigenlijke fysieke realiteit dat we in feite beter zouden moeten weten en dat we zouden zien dat die mening niet echt kan zijn als we even zouden stilstaan bij de dingen die we hebben aangenomen als waar in onze geest - maar toch houden we vast aan onze mening enkel en alleen omwille van het 'groeps-aspect' als zijnde het feit dat onze mening iets is dat ons het gevoel geeft dat we ergens bijhoren, dat er een 'groep' van mensen is die achter ons staat en ons op de één of andere manier ondersteuning biedt, ook al is het maar op geloofs-vlak.

Dit kan je het best herkennen in religieuze en culturele overtuigingen en meningen. Zoveel meningen die bestaan in grote groepen zoals religies en culturen en die enkel bestaan omwille van het feit dat mensen een specifieke waarde hechten aan het 'delen' van een mening. Het maakt dan in feite niet meer uit wat de mening eigenlijk is en waar men in feite in gelooft, omdat, waar het om draait is het 'geloof' op zich en het 'hebben van een mening op zich', dat als teken of symbool ervaren wordt van het 'horen bij de groep'.

Het probleem daarvan is dan uiteraard dat er in en door 'de groep' beslissingen gemaakt worden die uiterst schadelijke gevolgen kunnen hebben in de levens van anderen die oftewel niet bij de groep horen of dezelfde mening delen of leden van de groep die om de één of andere reden plots gezien en beoordeeld worden als zijde tegendraads. Een meer recent voorbeeld hiervan is:

• ISIS stuurt gruwelijke beelden de wereld in van koppel dat wordt gestenigd   (30/03/2015, Nieuwsblad)

Dag 315: Verkrachting in België - Een Individueel of Maatschappelijk Probleem?

Dit is een verderzetting van "Dag 313: Verkrachting in België - Wist je dat...?" en "Dag 314: Schuilt er een Ted Bundy in elk van Ons? Dossier Verkrachting in België".

In de voorgaande blogs heb ik onderzocht waarom en hoe verkrachting bestaat, aangezien het fenomeen 'verkrachting' duidelijk wijst op een probleem, een dysfunctie in hoe de mens bestaat. In Dag 314 heb ik daarin specifiek een statement gebruikt van Ted Bundy in zijn laatste interview voor zijn executie, waarin hij vermeldde dat hij zelf had ondervonden dat zijn verslaving aan pornografie in grote mate heeft bijgedragen tot de ontwikkeling van het 'verkrachters-personage' in zichzelf. Dit waren zijn precieze woorden:

 "Luister, ik ben geen sociaal wetenschapper en ik heb geen enquête afgenomen, maar ik heb nu al heel wat tijd achter tralies gespendeerd en ik heb veel mannen ontmoet die gemotiveerd waren om geweld te plegen, net als ik. En zonder uitzondering, waren ze allemaal zwaar beïnvloed door pornografie. Zonder uitzondering, ongetwijfeld. Zwaar beïnvloed en geconsumeerd door een verslaving aan pornografie. Er is geen twijfel over, zelfs de studie van de FBI over seriemoordenaars toont aan dat de algemene deler onder seriemoordenaars hun interesse in pornografie is."

Wat fascinerend was, is dat ik, nadat ik "Dag 314: Schuilt er een Ted Bundy in elk van Ons? Dossier Verkrachting in België" op Twitter deelde, onmiddellijk een aantal reacties kreeg van mensen die afkwamen met allerlei excuses, rechtvaardigingen en redeneringen voor waarom porno niet schadelijk is, zoals "verkrachting bestaat toch al sinds het begin van de mensheid en dus kan porno daar niet de oorzaak van zijn". En mensen die reageerden op de titel van de blog 'Schuilt er een Ted Bundy in Elk van Ons?', want 'hoe durf ik zoiets te beweren', 'neen! Sommige mensen zijn slecht en zullen een ander verkrachten, de rest van ons zijn goed en zouden zoiets nooit doen!'.

De vraag is echter wat het is dat de grens tussen wat 'goed' is en wat 'slecht' is bepaalt en waar die 'grens' zich precies bevindt. Zoals we gezien hebben in Dag 314 in ons onderzoek naar hoe een organisme zoals een menselijk wezen leert en zich ontwikkelt, is dat het ALLE invloeden waar het mee in contact komt, vooral tijdens de kindertijd (wanneer er op fenomenaal snelle en overvloedige wijze synapsen in het brein gecreëerd worden) ongedifferentieerd en automatisch integreert in het brein.

Volgens Gary Wilson, een expert in het onderzoek naar hoe porno het brein beïnvloedt:

"Zoeken de meeste jongens naar porno tegen dat ze 10 jaar oud zijn, gedreven door een brein dat plots uitermate gefascineerd is door seks." ( The Great Porn Experiment: Gary Wilson at TEDxGlasgow)

Dit impliceert dat de meeste kinderen al vanaf een zeer jonge leeftijd in aanraking komen met pornografie, hetzij impliciet of expliciet. En met wat we weten over hoe het brein zich ontwikkelt, kunnen we vaststellen dat de seksueel aggressieve en soms gewelddadige pornografische beelden zich, 'willens nillens', in het brein van het kind dat ermee in aanraking komt, zullen integreren.

Naarmate kinderen dan leren dat 'verkrachting iets slechts is' en dat 'vrouwen gelijk zijn aan mannen' en dat je 'respect moet hebben voor vrouwen', als al de moraliserende principes waar elk 'beschaafd mens' zich aan moet houden, leren kinderen al die invloeden die ze gezien hebben in pornografische beelden te onderdrukken in zichzelf in een 'geheime kamer' in hun geest. Want, wat ze gezien hebben in porno is immers het tegenovergestelde van die moraliserende principes.

We kunnen wat hier gebeurt zelfs omschrijven als een vorm van 'schizofrenie' die plaatsvindt in kinderen, omdat ze gedwongen worden om een deel van zichzelf, dat dus een deel is van de realiteit die ze geïntegreerd hebben in hun brein en dat blijkbaar 'slecht' is, verborgen en onderdrukt te houden en zelfs volledig te ontkennen, willen ze een 'goed' persoon zijn.

Ook kunnen we vaststellen dat dit een mechanisme is waarop de zogezegde 'zondige natuur' in en van de mens gefabriceerd wordt. Die 'zondige natuur' en het bijbelse idee dat nog steeds onbewust gelooft wordt door mensen (bijvoorbeeld in hoe we een onderscheid maken tussen het kind als 'onschuldig', hetgeen dus impliceert dat we ervan uitgaan dat volwassenen 'schuldig' zijn) zijn in wezen dus niet echt, het is iets dat aangeleerd wordt, door bepaalde aspecten van de realiteit te gaan beoordelen als 'slecht' of 'fout'/'stout' zoals porno. Wat we echter niet inzien is dat die aspecten van de realiteit die we beoordelen als 'slecht', zoals bijvoorbeeld porno, ook in onszelf bestaan omdat we het, wanneer we ermee in aanraking zijn gekomen, automatisch hebben geïntegreerd in ons brein. Dus, is er een deel in en van onszelf dat we beoordelen als 'slecht' en dat dan een verborgen/geheime realiteit wordt in onze geest, iets dat verborgen zal en moet worden van andere mensen, want we willen 'goed' zijn.

Om dus terug te komen naar de vraag 'Schuilt er een Ted Bundy in elk van Ons?'. Ja, er schuilt wel degelijk een 'Ted Bundy' in elk van ons, er schuilt verkrachting en moord in ons omdat dat deel uitmaakt van de realiteit waarin we geboren zijn. Ik stel voor om het stukje over de Oriënterings Respons in de vorige blog opnieuw te lezen om te begrijpen hoe dit fysiologisch in z'n werk gaat, hoe het brein van het kind een kopie is/wordt van zijn omgeving. Dus, al wat hier in onze wereld bestaat, is een deel van onszelf, we kunnen het echter, middels 'het bewustzijns-systeem' in onszelf, compartimentaliseren in allerlei 'geheime achterkamertjes' die mooi gesloten en verzegeld blijven zodat we steeds kunnen voldoen aan het beeld van 'een goed persoon' wanneer het aankomt op sociale interactie.

Dit wil ook zeggen dat, zolang we onze wereld niet in orde zetten, namelijk, zolang we geweld, misbruik en uitbuiting in al z'n vormen niet stoppen in deze wereld, dat er dan mensen zoals Ted Bundy zullen blijven verschijnen omdat dat simpelweg mensen zijn wiens 'bewustzijnssysteem' niet fatsoenlijk functioneert en die dus, om welke reden dan ook, niet zo goed zijn in het 'compartimentaliseren' van hun interne realiteit.

Het is anderzijds ook noodzakelijk dat wij zelf de Ted Bundy in onszelf eruit halen, dat we al de kamertjes en deurtjes opentrekken in ons bewustzijnssysteem en onszelf 'zuiveren' --- omdat, wie wij zijn vanbinnen, of we ons er nu van bewust zijn of niet, is wat de wereld die we zien langs buiten creëert en manifesteert. De gewelddadige en aggressieve seks-scenes in pornografie verkopen niet voor niets zo goed, porno is immers dé geheime en verborgen industrie bij uitstek, waarin dat wat echt in de mens zit uitgeleefd wordt en naar buiten komt.

Dus - stop de porno-industrie, wordt zelf-eerlijk en neem verantwoordelijkheid voor jezelf en de wereld waarin je bestaat. Onderzoek een Basis Inkomen Garantie die een eind zal maken aan de porno-industrie, omdat het elk mens van een onvoorwaardelijk basis inkomen zal voorzien. Ik zie persoonlijk niet in waarom mensen, vooral vrouwen dan, zich nog bewust en met vrije wil zouden laten misbruiken/verkrachten/mishandelen in de porno-industrie ter bevrediging van de geheime verlangens van 'de consument', wanneer ze bestaanszekerheid hebben in het systeem.

De Porno-industrie zal in een BIG-Samenleving getransformeerd worden tot 'seks-opvoeding', een industrie waarin vrouwen wel met plezier aan zouden samenwerken, en die even bloeiend zal zijn als de huidige porno-industrie. Het enige verschil zal zijn dat er geen schaamte of taboe meer op 'porno' zal liggen, omdat het niet meer gaat om de geheime verlangens in de mens die mensen opzettelijk taboe willen houden, maar het gaat om wat het beste is voor alle mensen in de samenleving. Het gaat om het opvoeden van kinderen tot wezens die in staat zijn om intiem te zijn met een ander, om rekening te houden met hun partner en om hun eigen lichaam te leren kennen om een optimale zelf-ontwikkeling te bevorderen.


Onderzoek de Equal Life Foundation en werk mee aan een onderzoek van de problemen in onze samenleving en het vormgeven van werkbare oplossingen.