Dag 779: Herinneringen als Voorspelbaar Systeem in je Geest of als Gereedschap ter Zelf-Ontplooiing?

Ter verklaring van de titel van deze blog: Herinnering als voorspelbaar systeem in je geest verwijst naar het feit dat onze herinneringen een systematische aard hebben in de zin van ze vaak automatisch opkomen in bepaalde situaties die bepaalde herinneringen triggeren in onze geest, en tegelijkertijd een bepaalde emotionele of gevoelens lading met zich mee dragen. Onze herinneringen volgen met andere woorden een bepaald 'programma' dat voorspelbaar is aangezien het bijvoorbeeld steeds dezelfde herinneringen zijn die opkomen en die steeds dezelfde emoties of gevoelens opwekken in onszelf. Herinneringen zijn een systeem vanuit het perspectief dat we schijnbaar 'niets kunnen doen' aan wanneer, hoe en waar deze herinneringen getriggerd worden en zelfs wanneer we vanuit een bewuste keuze een herinnering naar boven roepen, lijkt de emotie of het gevoel eraan verbonden onvermijdelijk ook naar boven te komen.

Dit is althans hoe herinneringen in onze geest steeds bestaan hebben, als iets dat ons in wezen saboteert in onze poging om onvoorwaardelijk te kunnen loslaten van ons verleden en ons eigen lot in handen te nemen. Onze herinneringen zijn immers steeds daar om ons te herinneren aan onze fouten, aan al de momenten waarin we ons oninteger of respectloos gedragen hebben, de momenten waar we ons met andere woorden over schamen en waar we spijt van hebben of ons schuldig over voelen. Hierdoor vormen herinneringen vaak het 'bewijs' van wie we zijn en dus tegelijkertijd de ketens waarmee we onszelf vastketenen aan zelf-onderdrukkende emoties, zoals spijt, schuld en schaamte. Al zijn deze emotionele ervaringen niet 'prominent' of op de voorgrond aanwezig in jezelf, toch is het de veronderstelling verbonden met die aantal 'slechte' herinneringen dat ze bepalen wie je bent en dat het verleden onveranderlijk is hetgeen de impressie creëert dat je verankerd bent aan je eigen verleden en dat je niet werkelijk meer of beter kan worden dan wat je verleden dicteert.

Op dezelfde manier functioneert ons 'collectief geheugen', namelijk de herinneringen die we als cultuur hebben van wat wij mensen doorheen de geschiedenis van ons bestaan gedaan hebben in deze wereld. Al de oorlogen, het bloedvergieten, het lijden, de corruptie, de haat en de onrechtvaardigheid. Al willen we veranderen en een betere toekomst maken en al veronderstellen we dat we de beste intenties hebben, toch lijkt het verleden zich steeds maar te herhalen en lijken we niet werkelijk, op wezenlijk vlak, los te kunnen breken van onze neiging om beslissingen te maken waar we later spijt van hebben. Zoals het is op macro-schaal, zo is het ook op micro-schaal en vice versa.

Toch is dit 'herinneren'-systeem in onze geest niet compleet kwaadaardig. Het is niet al slecht wat zwart ziet. Er is een bepaald potentieel dat te vinden is in dit soort systemen in onze geest die aanvankelijk geprogrammeerd lijken te zijn om als zelf-sabotage te dienen. Een soort van geschenk dat verborgen ligt in een vloek. Meer hierover in Dag 780.

Dag 653: Woede-Aanvallen, Waar komen ze Vandaan?

In verderzetting van het hoofdstuk over de slachtofferrol en hoe het is dat wanneer we onszelf slachtoffer wanen van iets of iemand, dat we tegelijkertijd ook de dader worden, deel ik in deze blog een meer praktisch voorbeeld van hoe dit fenomeen in z'n werk gaat en hoe het is dat we onszelf en vooral onze relaties met de mensen in onze wereld saboteren wanneer we onszelf laten vangen in de illusie van slachtofferschap.

Hoe ik dit fenomeen heb ervaren in mezelf en mijn leven is bjivoorbeeld in momenten waarin ik ervan overtuigd was dat de mensen in mijn omgeving mij bijvoorbeeld buitensloten of op de één of andere manier geen respect hadden voor mij of op mij neerkeken of niet om mij gaven.  En in deze stellingen in mijn geest vormde ik de perceptie dat ik een 'slachtoffer' ben van waar het is dat ik mijn omgeving van beschuldigde.

Die ervaring kon soms zo intens zijn dat ik absoluut geen enkele andere uitweg zag of een andere manier waarop de realiteit kon bestaan. Ik was er met andere woorden compleet van overtuigd dat de woede die ik ervoer tegenover andere mensen volledig gerechtvaardigd was. Het was in die momenten dan ook vrij moeilijk om mezelf zover te krijgen om zelf-vergeving toe te passen.

Wat echter keer op keer gebeurde was dat ik uiteindelijk uit de woede kwam en wat volgde was steeds schaamte en spijt omdat ik begreep en inzag dat de beschuldigingen die ik al die tijd aan het uitvoeren was in mijn geest jegens de mensen in mijn omgeving tijdens mijn 'woede-aanval', stuk voor stuk aanvallen waren tegenover die mensen die puur gebaseerd waren op een eenduidige ervaring in mezelf van woede.

Maar het feit was dat ik niet eens werkelijk begreep waar de woede in feite vandaan aan het komen was en dat ik aan het handelen was vanuit impulsen, waarin ik vaak zelfs humeurig rondliep om aan iedereen als het ware te laten zien dat ik kwaad ben omdat ik zo vast overtuigd was van de validiteit van mijn eigen emotionele ervaring.

Wat ik vond wanneer ik nadien was 'gekalmeerd' en de woede vanuit zichzelf 'verdween', en ik het gereedschap toepaste om in mezelf te kijken en de oorsprong te vinden van de woede die ik had ervaren, zag ik in dat de woede telkens afkomstig was van een punt in mezelf waarin ik mezelf kleiner maakte door mezelf te beoordelen of door geloofsystemen, ideëen en percepties te vormen over wie ik ben als zijnde schijnbaar minderwaardig aan andere mensen.

Daardoor ook dat de spijt en schaamte naar boven komt nadien, omdat ik diep vanbinnen wel weet dat ik zelf compleet verantwoordelijk ben voor de woede en kwaadheid die ik in mezelf ervaar en projecteer naar anderen toe, maar tegen dan is het uiteraard te laat. Hoe kunnen we er dus voor zorgen dat we onszelf en onze realiteit en relaties met de mensen om ons heen niet saboteren of compromitteren door woede-aanvallen in onszelf? Hoe kunnen we ervoor zorgen dat als en wanneer er woede opkomt in onszelf, dat we er dan op een constructieve manier mee om kunnen gaan zonder reacties uit te lokken in andere mensen die ons dan weer in het gezicht terugschieten?

Dag 396: Hoe zijn Emotionele Ervaringen een Kans tot Zelf-Perfectie?

Dit is een verderzetting van "Dag 395: Hoe Kunnen Emoties Getransformeerd worden van een Vloek tot een Geschenk?"


Zelf-Vergeving Dimensie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te verankeren in en als de schadelijke, consequentiele en zelf-ondermijnende patronen van het verleden --- door emotioneel te reageren op beoordelingen over herinneringen in mijn geest en gedachten over dingen die ik gedaan en gezegd heb en door mezelf te identificeren met die emotionele reacties en ervaringen - en daarin mezelf te verdoemen/vervloeken om het verleden te blijven herhalen als een eindeloze cyclus van zelf-verminderend gedrag

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe emotionele reacties op en ervaringen over het verleden als mijn herinneringen een vicieuze cyclus is van zelf-bestraffing en zelf-vermindering - waarin ik mezelf verdoem tot het blijven herhalen van hetzelfde consequentiele gedrag als datgene waar ik mij schuldig, beschaamd en spijtvol over voel --- en dat daardoor emotionele ervaringen niet bestaan ter ondersteuning voor mezelf en dus niet werkelijk mezelf kunnen zijn

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te identificeren met emotionele ervaringen en reacties op het beoordelingen over het verleden - in de plaats van in te zien dat het mij slecht voelen over wat ik gedaan heb mij niet ondersteunt om mezelf te veranderen en corrigeren en te leren uit het verleden om te bestaan op een manier die wel het beste is voor mezelf, maar mij eerder gevangen zet in een vicieuze cyclus van zelf-vermindering en zelf-bestraffing -- en dat daardoor emoties niet werkelijk een expressie kunnen zijn van mezelf maar eerder een systeem van energie dat ik heb aanvaard in mezelf door mijn macht te hebben weggegeven aan andere wezens waar ik dit systeem van heb geleerd, gekopieerd en overgenomen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben ingezien en beseft dat emotionele ervaringen over het verleden niet kunnen zijn wie ik werkelijk ben omdat het niet het beste is voor mezelf en omdat het eerder een systeem is van opzettelijke zelf vermindering - hetgeen indiceert dat emoties een systeem zijn dat gecreëerd is door wezens die een plan hebben en van plan zijn om mij te onderwerpen door middel van het systeem van emotionele ervaringen waarin ik mezelf verminder en onderwerp door mij slecht te voelen over mijn verleden en daardoor nooit zal opstaan en zal bestaan in de best mogelijke vorm van mezelf als een expressie van het leven zelf in eenheid en gelijkheid

en dus, ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd emotionele ervaringen blindelings te aanvaarden als 'wie ik ben' in en als mezelf, in de plaats van emoties als energetische ervaringen in mezelf, te onderzoeken en te begrijpen -- en daardoor mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd mezelf te onderwerpen en mezelf te laten onderwerpen aan energie en mezelf nooit te ondersteunen om op te staan en te worden en bestaan als wie ik werkelijk ben als mijn hoogste potentieel als levend wezen hier op aarde --- en dus ook nooit gezond verstand te hebben toegepast in het onderzoeken van wat er in mezelf bestaat als emotionele ervaringen, en in te zien dat emotionele ervaringen mij onderdrukken en neerhalen en klein maken en 'verminderen' in wie ik ben en mij ervan weerhouden om op te staan en mezelf te ondersteunen om te bestaan in en als het hoogste potentieel van mezelf als de absolute perfectie van het leven zelf in eenheid en gelijkheid en daardoor niet een expressie kunnen zijn van mezelf en daardoor dus niet te vertrouwen zijn

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn vertrouwen te plaatsen in energetische ervaringen en reacties in mezelf als emotionele ervaringen, als opzettelijke zelf-bestraffing, zelf-onderdrukking en zelf-vermindering in en als het mij 'slecht voelen over het verleden' - in de plaats van mijn vertrouwen te plaatsen in mezelf en wat het beste is voor mezelf als zelf-ondersteuning in het opstaan en bestaan in en als absolute zelf-perfectie, als de beste vorm van mezelf die ik kan zijn

ik vergeef mezelf dat ik opzettelijke zelf-vermindering heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in mezelf in de vorm van emotionele ervaringen van schuld, schaamte, spijt, wroeging, verdriet, angst en woede in afscheiding van mezelf --- door nooit verantwoordelijkheid te hebben genomen voor mezelf en dus nooit te hebben ingezien dat deze zelf-vermindering in de vorm van emotionele ervaringen niet kan zijn wie ik ben als het leven in en als mezelf omdat het niet het beste is voor mezelf --- omdat, wat het beste is voor mezelf is niet mezelf verminderen maar net mezelf ondersteunen om op te staan en mezelf te ontwikkelen om op elk vlak te bestaan in absolute perfectie

ik vergeef mezelf dat ik emotionele ervaringen heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in mezelf als een mechanisme van zelf-vermindering en zelf-onderdrukking -- in de plaats van het zelf-bepalende en zelf-sturende principe te zijn in relatie tot emoties, en verantwoordelijkheid te nemen voor het bestaan van emotionele ervaringen in mezelf --- en daarin het bestaan van emotionele ervaringen te gebruiken als een mechanisme van zelf-ondersteuning -- door, in de plaats van mezelf te laten meevoeren in een eindeloze spiraal van schuld, schaamte, spijt, angst, verdriet en woede, deze emoties eerder te gebruiken als een indicator voor mezelf dat er delen zijn in/van mezelf die Minder zijn dan wie ik werkelijk ben als Perfectie als mijn hoogste potentieel, en daarin dus emoties te gebruiken als een kans voor mezelf om mezelf te corrigeren opdat en totdat ik besta op een manier die werkelijk Perfect is en die werkelijk het allerbeste is dat ik kan zijn als levend wezen hier op aarde


Wordt vervolgd in Dag 397

Dag 255: De Jeugd is Verspild aan de Jongeren

Dit is een verderzetting van "Dag 254: Leef terwijl je nog Jong bent"


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten programmeren door het beeld dat van 'jongeren', 'pubers' en 'jong-volwassenen' wordt geprojecteerd in de media, als 'fuifbeesten' die zuipen, neuken met liefst zo veel mogelijk partners, experimenteren met drugs, naar concerten gaan en bijna constant in een roes van opwinding/energie verkeren - wezens die dus absoluut geen verantwoordelijkheid nemen voor hun omgeving of zichzelf en de 'privileges' die ze plots krijgen als 'jong-volwassenen' gebruiken als een reden en excuus om opzettelijk 'tegen de regels in te gaan', de regels te 'buigen' en/of 'domme dingen te doen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'jong zijn' te associeren met opzettelijk 'domme dingen doen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te denken dat ik 'domme dingen moet doen', zoals de andere 'jongeren'/'jong-volwassenen', om 'erbij te horen', en 'cool' te zijn en om zogezegd te 'leven'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het woord 'leven' te associeren met een beeld van jongeren/jong-volwassenen die half-dronken en half ontbloot zuipen, fuiven en seksen - en dus te geloven dat ik dat beeld ook moet ervaren en dat ik dus moet 'uitgaan' met 'andere jongeren/jong-volwassenen', er 'sexy' moet uitzien en dronken moet worden om te 'leven'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het 'leven' te definieren in en als een ervaring van opwinding geassocieerd met de gedachte dat 'ik leef' omdat ik het beeld van 'zuipen, fuiven en seksen' uitvoer in de fysieke realiteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van 'het leven' door te kijken naar hoe ik mijn leven 'leidt' en dat 'beeld' te vergelijken met het beeld van 'jongeren/jong-volwassenen die zuipen, fuiven en seksen' waarmee ik het woord 'leven' heb gedefinieerd --- in de plaats van in te zien dat het begrip 'het leven', gedefinieerd in en als een 'beeld' niet werkelijk de realiteit is van wie ik ben als het leven/bestaan, maar in wezen een programma is dat bestaat om energie als een 'ervaring' te genereren in en als het bewustzijnssysteem --- waarin ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'het leven' en dus mezelf als het leven te herleiden tot een vluchtige 'ervaring' en 'gevoel', in de plaats van in elk moment van ademhaling te bestaan als de eeuwige expressie van mezelf als het leven zelf, constant, stabiel en onvoorwaardelijk, HIER
 
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te verlangen om er 'levendig uit te zien', door mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd 'het leven' te associeren met een beeld van 'jongeren' met een 'strakke', gave huid zonder rimpels, die feesten, 'springen en dansen', etc. - en er dus uit te willen zien zoals dat beeld, zodat ik kan GELOVEN dat ik 'leef' --- in de plaats van in te zien dat 'het leven' alles is dat HIER bestaat in en als dit moment, in eenheid en gelijkheid - en dat het beeld dat ik zie met mijn ogen een voorgeprogrammeerd systeem is van definities en geloofsystemen, hetgeen op zich niet eens echt BESTAAT --- en dat het enige dat werkelijk echt bestaat, dat ben ik HIER in en als de simpliciteit, eenvoud, constantheid en stabiliteit van ademhaling

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd, door 'het leven' te definieren in en als een beeld van mensen met een 'jeugdig' uiterlijk, als een 'strakke' en gave, rimpelloze huid, die 'springen en dansen' en veel bewegen en 'feesten', te geloven dat mensen die er 'oud' uitzien, met een uitgezakte, gerimpelde huid, 'niet leven'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'leven' te definieren in en als een kortstondige ervaring van hoge energetische opwinding, spanning en sensatie tijdens de 'jeugd' en 'jong-volwassenheid' - en daarin mezelf als het leven te limiteren tot een vergankelijk iets --- in de plaats van te bestaan in en als de eeuwigheid van het leven zelf, dat constant en stabiel HIER is, en in te zien dat ik enkel op die manier werkelijk kan 'evolueren', 'ontwikkelen' en 'groeien' als het leven, namelijk wanneer de toepassing van mezelf als 'het leven' consistent is

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'het leven' te definieren in en als een enorme 'hoogte', als een 'golf van energie', tijdens de puberteit/jong-volwassenheid, en dan een enorme laagte tijdens de volwassenheid/senioriteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'het leven' te definieren in en als de ervaring van ENERGIE - en daarin mezelf te hebben toegestaan te geloven dat enkel jongeren en jong-volwassenen echt LEVEN, omdat zij op de piek zitten van hun 'hormonale uitbarstingen' en dus 'energetische ervaringen' -- in de plaats van in te zien hoe ik op die manier een 'vampirisme' van de fysieke substantie als het fysieke lichaam heb toegestaan te bestaan in mezelf als het leven op aarde, waarin het fysieke lichaam wordt 'leeggezogen' om die krachtige en hoge energetische ervaring te kunnen verkrijgen, en het lichaam zeer snel aftakelt en veroudert

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de fysieke substantie van en als het lichaam leeg te zuigen voor energie zonder stil te staan bij het feit dat ik het lichaam aan het verouderen ben door het te ontnemen van de 'natuurlijke energie' om de 'geest' als de 'onnatuurlijke/alternatieve realiteit' te voeden, en dat ik dus de consequentie aan het creëren ben van het 'laagtepunt' dat ik zal ervaren in mijn volwassenheid/senioriteit, naarmate de energie in en van het lichaam opgeraakt --- in de plaats van te bestaan in eenheid en gelijkheid met de fysieke substantie, constant en stabiel

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik nooit werkelijk oud zal worden en dat ik dus voor eeuwig het lichaam zal kunnen blijven leegzuigen voor energie op dezelfde manier, en dat ik mij dus voor eeuwig zo 'levendig' zal kunnen voelen als hoe ik mij voelde tijdens mijn puberteit/jong-volwassenheid -- in de plaats van één en gelijk te staan met de REALITEIT, en de FEITEN in en als de realiteit te zien, en te beseffen dat ik ZAL verouderen, net zoals elke generatie die mij is voorgegaan in deze wereld is veroudert - en dat ik het geloof dat ik niet zal verouderen heb gekopieerd van de voorgaande generaties

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien dat 'hoge energie', 'snel zijn', 'gespannen zijn' en 'gejaagd door het leven gaan', niet werkelijk 'leven' is - maar een zelf-vernietigende leugen/illusie die van generatie op generatie doorgegeven geweest is, waarin ik, in en als onwetendheid en zonder verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf, mezelf als het fysieke lichaam leegzuig, misbruik en afbreek om de voorgeprogrammeerde definitie van 'het leven' als 'energie' te kunnen ervaren - zonder in te zien dat die energetische ervaringen, waarin ik het gevoel heb dat het 'is wie ik ben' en dat ik mij altijd zo zal kunnen voelen, niet echt zijn en enkel kunnen 'bestaan' in de beginstadia van de ontwikkeling van het menselijk lichaam, waarin het lichaam nog plooibaar, flexibel en beweeglijk genoeg is om die energetische ervaringen om te zetten in fysieke daden en zo de fysieke werkelijkheid te kunnen gebruiken om de energetische 'fabriek' van 'verbeelding' in en als de geest te voeden

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de consequenties van 'leven' te definieren in en als 'energie', is dat ik uiteindelijk het gevoel zal hebben dat ik maar heel even echt 'geleefd' heb, toen ik nog 'jong' was en toen alles nog 'nieuw' en 'spannend' aanvoelde - en dat ik de rest van mijn leven zal bestaan en wegkwijnen in en als de ervaring van SPIJT dat ik niet beter voor mezelf als het fysieke lichaam gezorgd heb en dat ik niet meer aandacht gegeven heb aan wie ik werkelijk ben als de constante en stabiele aanwezigheid van mezelf HIER en dat ik mezelf heb laten misleiden en 'verleiden' door de vergankelijkheid van energetische ervaringen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'leven' te definieren in en als het principe van 'eruit halen wat erin zit' en 'het onderste uit de kan halen', in en als een onverzadigbare zoektocht en verlangen naar steeds meer energie, zonder te beseffen dat ik mezelf als wie ik werkelijk ben als het leven zelf als fysieke substantie aan het kapot maken ben

ik vergeef mezelf dat ik een systeem heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan op aarde dat bestaat op basis van het principe van 'het onderste uit de kan halen' en 'eruit halen wat erin zit' en dat, net zoals wat ik doe met de fysieke substantie van het menselijk lichaam, de natuur plundert en leegzuigt om 'alles' te kunnen HEBBEN  voor het meeste GELD dat het meest positieve energetische ervaringen kan kopen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb gedefinieerd in en als de zelf-vernietigende en onverantwoordelijke houding tegenover mezelf als het fysieke lichaam - in de plaats van in te zien dat ik deze houding heb gekopieerd van mijn ouders als een 'programma' van GELOOF-systemen over wat 'het leven' is

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf als het fysieke lichaam als het leven zelf door nooit de consequenties in te zien die mijn participatie in de geest als gedachte, gevoelens en emoties als ENERGIE hebben op de fysieke substantie als het fysieke lichaam en de fysieke substantie van het leven op aarde

ik vergeef mezelf dat ik de statement 'de jeugd is verspild and de jongeren' heb toegestaan te bestaan in de realiteit - als de uitdrukking van de SPIJT die ervaren wordt door mensen die hun fysieke lichaam uitgeput hebben door het lichaam te zien als een 'product' dat gebruikt kan/mag/moet worden in functie van het genereren van energie in en als de menselijke geest

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de stelling 'de jeugd is verspild aan de jongeren' toont dat de 'ouderen' in deze realiteit niet begaan zijn met het nemen van verantwoordelijkheid voor de 'kinderen/jongeren' in deze wereld, om hen te ondersteunen in hun ontwikkeling van zelf-verantwoordelijkheid en zelf-respect - en kinderen/jongeren enkel zien als wezens die iets 'hebben' wat zij 'willen', namelijk ENERGIE --- waardoor ze toestaan dat kinderen/jongeren zichzelf als het leven zelf in en als het fysieke lichaam verspillen aan het najagen van vergankelijke energetische ervaringen, net zoals de ouderen in deze wereld zichzelf als het lichaam hebben verspild - zodat de 'ouderen' nooit geconfronteerd moeten worden met wie/wat zij zichzelf hebben toegestaan te worden als een zelf-vernietigend bewustzijnssysteem



Wordt vervolgd in Dag 256

Dag 254: Leef terwijl je nog Jong bent

Probleem:

Wanneer ik jong ben, dus wanneer mijn fysieke lichaam in deze fysieke realiteit 'jong' en 'viriel', 'vruchtbaar', 'plooibaar' en 'flexibel' is - leef ik alsof ik nooit zal ouder worden. Ik volg energie en opwinding en doe dingen die afbraak maken op mijn fysieke gezondheid maar waarvan ik de consequenties pas zal merken wanneer ik ouder ben.

Ik gebruik 'jeugd' en 'jong zijn' als een excuus om 'domme dingen te doen', vanuit de gedachte/idee dat je 'maar één keer leeft' en dat je dus zogezegd maar één kans krijgt om die energie/opwinding te volgen en de dingen te doen die je het gevoel geven dat je onsterfelijk bent en dat je leven hier op aarde iets waard is.

Ik ga om met mijn lichaam en met mijn omgeving en met mijn tijd hier op aarde op een onverantwoordelijke manier, in de naam van het ervaren van vluchtige energetische ervaringen die helemaal gebaseerd zijn op en afhankelijk zijn van mijn 'jeugdige/jonge lichaam/uiterlijk' - en zink langzaam maar zeker weg in een diepe put van spijt naarmate ik ouder wordt en ik begin in te zien hoe ik mezelf en mijn leven heb verspild aan energetische ervaringen die nooit echt geweest zijn en dat ik niets van waarde werkelijk heb gemanifesteerd en achtergelaten hier op aarde.

Dit idee wordt zelfs algemeen aanvaard in en door de samenleving - dat 'jongeren' en kinderen nu eenmaal 'domme dingen' doen en dat je pas 'wijs' bent en dus in staat bent om verantwoordelijke beslissingen te maken, wanneer je oud bent en wanneer je tijd in deze wereld met andere woorden bijna op is --- terwijl dat uiteindelijk niet getuigd van gezond verstand, in hoe oftewel God de mens en de realiteit gecreëerd heeft oftewel in hoe wij mensen onze kinderen opvoeden - door bijvoorbeeld het te aanvaarden als 'normaal' dat pubers 'rebelleren' en al de 'foute' beslissingen maken en vaak opzettelijk tegen autoriteit ingaan zonder enige reden behalve dan het simpelweg 'tegen' alles willen zijn, waardoor ze uiteindelijk beslissingen maken in hun leven waar ze later immens veel spijt van hebben - omdat ze dus nooit verantwoordelijkheid genomen hebben voor de consequenties van hun beslissingen en nooit hebben ingezien dat ze uiteindelijk zelf zullen moeten leven met elke beslissing die ze maken in elk moment van ademhaling.

Het is alsof we absoluut niet stilstaan bij het feit dat 'wie ik ben' morgen, en over een week, en over een jaar en over twintig jaar, precies dezelfde 'ik' zal zijn als 'wie ik ben' hier in dit moment --- het is allemaal en altijd mezelf, en wat ik dus doe in dit moment HIER, is een beslissing die gevolgen en consequenties zal hebben die me nog zullen achtervolgen tot ik sterf. Dus is het maar vreemd dat we in onze menselijke geest en collectief bewustzijn geloven dat de 'ik' die hier is en de 'ik' die morgen, over een week of over twintig jaar is, anders zijn, alsof het twee totaal verschillende individuen zijn - waardoor we vaak beslissingen maken op basis van een vluchtig gevoel en verlangens zonder stil te staan bij de, meer wel dan niet, schadelijke gevolgen en consequenties van die beslissing in de toekomst.

Dit is een fenomeen dat ook aan de oorsprong van 'uitstelgedrag' ligt - het geloof dat wie ik ben HIER een ander persoon is dan wie ik ben MORGEN, en dat ik dus mijn taken en verantwoordelijkheden tegenover mezelf en mijn leven maar kan doorschuiven op de 'ik van morgen', terwijl de 'ik van morgen', uiteindelijk de 'ik van HIER' zal zijn die precies hetzelfde zal denken, "hey, waarom schuif ik dit niet gewoon door naar MORGEN?!" --- waarin we niet lijken in te zien hoe we onszelf aan het saboteren zijn door niet het moment HIER aan te wenden in volledige verantwoordelijkheid voor onze eigen toekomst, in eenheid en gelijkheid met onszelf in verleden, heden en toekomst.

Het is een fascinerend iets hoe we lijken te denken dat, zolang het probleem zich niet hier aan mijn deur afspeelt, dan is het er niet en moet ik er ook geen verantwoordelijkheid voor nemen - terwijl we gedrag blijven vertonen waarvan we weten dat het problemen kan en zal creëren op termijn --- tot de problemen zich daadwerkelijk aan onze deur bevinden, en wij verzinken in diepe SPIJT dat we ons gedrag nooit hadden veranderd en dat we niet meer rekening hadden gehouden met de onvermijdelijke consequenties van ons gedrag.


Oplossing

De oplossing voor dit zelf-vernietigende fenomeen is dat we als samenleving ophouden met het aanvaarden als vanzelfsprekend dat kinderen en jongeren zogezegd niet in staat zijn om 'wijze' en verantwoorde beslissingen te nemen -- omdat de realiteit is dat onze kinderen en jongeren in wezen aangeleerd worden door hun omgeving om zichzelf te zien als 'maar een kind' en 'maar een mens' en uiteindelijk geloven dat ze niet werkelijk verantwoordelijk zijn voor zichzelf en hun beslissingen - omdat dat in feite de algehele houding is van de menselijke samenleving. "Wij zijn maar mensen, en uiteindelijk sterven we toch --- dus wat wij hier doen tijdens ons leven op aarde en de puinhoop die wij van de aarde maken, daar zullen wij niet meer mee moeten leven", waardoor we het aanvaarden dat we tijdens ons leven vluchtige verlangens najagen en dingen doen die niet het beste zijn voor onszelf of het leven op aarde op termijn, oud worden en sterven om de consequenties van onze daden na te laten voor de volgende generaties.

Dus, geen wonder dat onze kinderen en jongeren zich onverantwoord gedragen en vaak zelf-vernietigend gedrag vertonen.

De oplossing is dat we onze kinderen aanleren hoe 'consequenties' werken, hoe de verbanden tussen 'oorzaak' en 'gevolg' werken - en niet op de energetische manier zoals in 'straf' en 'beloning', waarin kinderen niet leren om verantwoordelijkheid te nemen voor hun beslissingen tegenover en voor zichzelf maar om net hun verantwoordelijkheid in de handen van hun omgeving te leggen en zichzelf te aanvaarden als een 'slachtoffer' van hun omgeving, als 'maar een kind' en dus 'maar een mens'.

In de plaats daarvan is het belangrijk dat we kinderen 'ZELF-verantwoordelijkheid' aanleren, als het besef dat zij in elk moment zichzelf en hun realiteit creëren door middel van wat ze toestaan te bestaan in zichzelf als gedachte, woord en daad -- waarin het ook belangrijk is dat ze ondersteund worden in het ontwikkelen van inzicht in hoe de 'consequentiele relaties en verbanden' werken in deze realiteit - zoals hoe bijvoorbeeld elke daad in deze wereld, een rimpel-effect creëert, die de omgeving en dus jezelf op termijn op een blijvende manier zal veranderen en vormgeven. Hierin geldt het principe van 'wat je geeft, zal je ook weer ontvangen'.


Beloning

Op deze manier zullen kinderen op een meer verantwoorde en respectvolle manier omgaan met zichzelf en hun omgeving, omdat ze inzien dat ze, door middel van hun en daden hun omgeving beïnvloeden en dat die omgeving uiteindelijk hen ook weer terug zal beïnvloeden. Kinderen zullen dus het nut en belang inzien van het behandelen van een ander als hoe je zelf behandeld zou willen worden. Hetgeen uiteraard zal zorgen voor 'vrede op aarde' - eindelijk.

De relaties tussen mensen zullen immens verbeteren wanneer mensen inzien en beseffen dat 'wat we geven, is wat we ontvangen' en dat we zelf verantwoordelijk zijn voor de realiteit waarin we bestaan door hoe we die realiteit vormgeven door middel van hoe we in relatie staan met die realiteit in gedachte, woord en daad in elk moment.

De samenleving zal verbeteren omdat we inzien dat de dingen die we toestaan te bestaan in de levens van anderen, zoals oorlog, armoede, hongersnood of misbruik, is wat we toestaan te bestaan in onze realiteit - en zal zich dus vroeg of laat aan onze deur bevinden. Mensen zullen dus niet zomaar lijdzaam toekijken hoe een ander tenonder gaat, maar mensen zullen opstaan om anderen te ondersteunen, en om allen gelijk te plaatsen aan onszelf, om ervoor te zorgen dat niemand ooit meer hoeft te lijden, zodat wij onszelf er op die manier van kunnen verzekeren dat wij zelf ook nooit zullen hoeven te lijden ..... omdat 'lijden' simpelweg niet meer bestaat op aarde.

Dat is immers de enige manier waarop een 'hemel op aarde' mogelijk is - wanneer we het zelf creëren.



Wordt vervolgd in dag 255