Showing posts with label luiheid. Show all posts
Showing posts with label luiheid. Show all posts

Saturday, September 26, 2015

Dg 677: Hoe en Waarom zijn Positieve Gedachten en Gevoelens de Wortel van het Kwaad in Onszelf?






Wanneer we gaan beginnen onderzoeken wat de wortel van het kwaad in onszelf is als het ware in relatie tot waarom het is dat we ons soms zo onzeker en twijfelachtig en moedeloos kunnen voelen tegenover het aanvangen van een project waar we ons voordien nochthans gemotiveerd over voelde, is het voornamelijk belangrijk om in te zien en te begrijpen dat die wortel van het kwaad in onszelf in wezen niet alleen bestaat en gepaard gaat met allerlei positieve ervaringen in onszelf.

Het enige probleem echter, alsook de reden waarom we dit verband tussen het negatieve en het positieve in onszelf niet inzien, is dat we ons niet zozeer bewust zijn van de positieve ervaringen en gedachten in onze geest dan de negatieve ervaringen en gedachten. De negatief getinte ervaringen en gedachten zijn immers zoveel meer oncomfortabel dan de positieve ervaringen in onszelf.

Daarom is het zo makkelijk om positieve gevoelens in onszelf op te wekken en die zolang in onszelf af te spelen en te ervaren tot het niet meer kan, tot met andere woorden de negatieve ervaringen de kop beginnen opsteken. Dit klinkt misschien vreemd, maar als je jezelf begint te observeren en voornamelijk observeert wat er in je geest gebeurt voordat er negatieve emoties en gedachten opkomen, dan zal je gaan merken dat het positieve altijd eerst is en dat daarna het negatieve naarboven komt.

Het is zelfs zo dat het positieve het negatieve voedt en energie geeft. Als voorbeeld nemen we de ervaringen die we doormaken in relatie tot het uitvoeren van een nieuw project en als ingangspunt nemen we de negatieve ervaringen die we plots ervaren in onszelf waarin we ons plots twijfelachtig en onzeker voelen en plots krijgen we de indruk dat we toch niet zo goed zijn in het uitvoeren van dit project als we aanvankelijk dachten.

We zijn ons doorgaans bewust van die negatieve gedachten en gevoelens omdat dat net de meest saboterende en compromitterende zijn. Ze kunnen namelijk leiden tot opgeef of uitstelgedrag of andere vormen van gedrag waarin we onszelf tegenhouden of verminderen in ons potentieel en onze expressie. Maar de positieve gedachten en gevoelens, die gebeuren ogenschijnlijk op de achtergrond, in het geheim in onze geest zonder onmiddellijke en automatische gevolgen in ons gedrag, waardoor ze ook zoveel moeilijker zijn om op te merken.

Maar die positieve gevoelens en gedachten zijn echter de ware wortel van het kwaad in onszelf omdat ze het startpunt en de oorsprong zijn van de negatieve saboterende gedachten en ervaringen in onszelf. Het is dus belangrijk dat we gewaarzijn beginnen kweken in relatie tot de positief geladen gedachten die we in de achtergrond van onze geest doorgaans laten afspelen, omdat we nooit hebben beseft wat de werkelijke gevolgen zijn van de gedachten en gevoelens in onze eigen geest.


Wordt vervolgd in Dag 678

Friday, September 25, 2015

Dag 676: Waarom voelen we ons plots slecht over iets waar we met goede moed aan begonnen waren?






Wat zijn dus die positief geladen gedachtenpatronen die bij het beginnen aan een project in onze geest de kop kunnen opsteken en die in feite een 'valse' ervaring van motivatie en enthousiasme en zelf-vertrouwen creëren in onszelf? 'Valse' ervaringen, aangezien het ervaringen zijn die niet stabiel blijven, en zo kunnen omkantelen naar ervaringen van gedemotiveerd zijn, verslagenheid en onzelfzekerheid.

Is het immers niet vreemd hoe we ons soms in de compleet tegenovergestelde ervaring kunnen voelen van de ervaring waar me mee begonnen waren wanneer we het project aanvangden? Het is zelfs vreemder dat we ons hier doorgaans geen vragen bij stellen en dat we die ervaring die plots van een positieve, namelijk motivatie en enthousiasme en goede moed, naar een negatieve, zoals verslagenheid en moedeloosheid, overschakelde zomaar aanvaarden en dat we er dus zomaar vanuit gaan dat waar we ons aanvankelijk positief over voelden, we ons nu negatief over voelen.

Soms is het maar een kwestie van dagen of zelfs uren eer die ervaring omschakelt en we zo een bruuske en plotsklapse verandering van mening en visie ervaren op waar we mee bezig zijn. Dus hoe en waarom is het dat we zo makkelijk onszelf met die stroom laten meevoeren en dat we niet even stilstaan bij wat er aan het gebeuren is binnenin onszelf en zeggen van 'hej wacht eens, een moment geleden was ik hier nog aan begonnen met volle moed en voelde ik me zelf-zeker en had ik er het volste vertrouwen in dat ik dit zal kunnen, en nu plots ben ik al klaar om volledig op te geven en voel ik mij alsof ik tot helemaal niets in staat ben'?

We laten onze interne ervaringen en gedachten zo makkelijk bepalen hoe we een situatie zullen aanpakken en hoe we onszelf ook zien en definieren in relatie tot die situatie, dat we vaak niet zien dat die interne ervaringen en gedachten niet helemaal gebaseerd zijn op de realiteit die zich eigenlijk aan het afspelen is en dus ook niet al te betrouwbaar zijn.

Om te kunnen zien hoe de positieve ervaringen van motivatie en enthousiasme wanneer we aan iets beginnen een illusie kunnen zijn, is het maar een kwestie om de negatieve ervaringen die later volgen te onderzoeken en specifiek gezien te kijken naar het soort gedachten dat in onze geest opkomen. Hieruit kunnen we afleiden welke schommelbeweging zich in feite aan het afspelen is in onze geest en wat als het ware het 'thema' is waar die schommelbeweging zich op baseert.

Wordt verdergezet in de volgende blog...

Thursday, May 14, 2015

Dag 638: Zelf-Beoordelingen en het Belang van het Herdefiniëren van Woorden





In de voorgaande blog hebben we ons gerealiseerd hoe het ontwikkelen van een persoonlijkheid rond het woord 'luiheid', als gedefinieerd in en als negatief geladen emotionele ervaringen, ontstaat tijdens de kindertijd en specifiek in interactie met onze omgeving en hoe we de uitdrukkingen van de mensen in onze omgeving kopiëren.

Daarin hebben we beseft hoe de neiging bestaat in onszelf om  specifiek gedrag dat we zien in onszelf en anderen te belabelen en bestempelen met emotioneel of gevoelsmatig geladen woorden, in de plaats van dat we dat gedrag onderzoeken en aldoende onszelf ondersteunen en begeleiden om te begrijpen wat de oorsprong van het gedrag is, welke er de gevolgen van zijn en hoe we bijgevolg aan preventie kunnen doen en het gedrag alsook de gevolgen ervan kunnen veranderen.

Als er iets is dat ik in mijn proces van zelf-verandering tot dusver immers geleerd heb, is dat zolang er beoordelingen en reacties bestaan omtrent een specifiek fenomeen, al is het een interne persoonlijkheidsstructuur of gedragspatroon of een externe gebeurtenis,  wordt ons vermogen om dat fenomeen te veranderen gesaboteerd doordat we onszelf de kans niet geven dieper en verder te kunnen zien dan de beoordelingen en reacties in onze geest die ervoor zorgen dat onze perceptie en begrip van dat wat we beoordelen en waar we op reageren zeer oppervlakkig blijft.

Het woord 'lui' werd door mezelf en de mensen in mijn omgeving tijdens mijn kindertijd steeds gebruikt als een beoordeling, namelijk een woord dat een specifieke emotionele lading droeg wanneer het uitgesproken werd, hetgeen echter niet wil zeggen dat het woord 'lui' op zich een beoordeling IS en dus die emotionele lading met zich meedraagt. Hoe we woorden interpreteren, ervaren en gebruiken kan vaak heel anders zijn dan wat de woorden eigenlijk werkelijk zijn als uitdrukkingen van zichzelf in deze wereld.

Hier is het bewandelen van een herdefiniëringsprocess van de woorden die we gebruiken in onze geest en onze spreektaal zeer nuttig, om jezelf ervan te kunnen verzekeren dat de manier waarop je een woord verstaat en gebruikt niet een persoonlijke interpretatie is, gebaseerd op hoe je het woord persoonlijk ervaren hebt in reactie op hoe het gebruikt werd door je omgeving tijdens je leven, en zodat je met andere woorden geen persoonlijke relaties gaat vormen met specifieke woorden, gebaseerd op je eigen herinneringen.

Omdat, het gevaar in het creëren van persoonlijke relaties met woorden, zonder die woorden te onderzoeken en te leren kennen als wat ze in wezen zijn als uitdrukkingen van zichzelf in deze wereld, is dat je jezelf blindelings gaat definiëren en identificeren met de emotionele of gevoelsmatige lading die je omgeving gebruikte in het uitspreken van bepaalde woorden omdat jij die woorden in jezelf hebt geleerd en hebt leren kennen tijdens het proces van sociale adaptatie.

Zo worden we uiteindelijk een product en kopie van onze omgeving en ouders, door middel van het proces van sociale adaptatie waarin we de emotioneel en gevoelsmatig geladen definities van woorden als hoe die uitgesproken en gebruikt worden door onze omgeving kopiëren. Terwijl, wanneer we de beslissing maken om die woorden zelf te gaan onderzoeken en ons begrip, ervaring en gebruik van woorden gelijk te stellen aan hun eigenlijke fysieke betekenis, dan nemen wij verantwoordelijkheid voor onszelf en worden we het directieve, sturende en bepalende principe van onszelf waarin we in staat zijn om meer te worden dan het product van onze omgeving.

Sunday, May 10, 2015

Dag 637: De Dieperliggende Problemen die Schuilen onder Luiheid





In de voorgaande blog hebben we besproken en onderzocht hoe een specifiek persoonlijkheidssysteem van 'luiheid' ontstaat door middel van de woorden en emotionele lading verbonden met die woorden die we kopiëren en overnemen van onze ouders.  En het interessante en fascinerende aspect hier was de realisatie dat 'luiheid' op zich in deze context eerder een gevolg was van het woord 'luiheid' dat als beoordeling gebruikt werd, samen met een specifieke emotionele ondertoon - en dat dus deze persoonlijkheid van 'luiheid' een zichzelf creërend fenomeen is.

Ik bedoel, als het gedrag dat beoordeeld en belabeld werd in dat moment als een uitdrukking van 'luiheid' en waar emotioneel op gereageerd werd, in de plaats daarvan eerder onderzocht werd, in de zin van dat men vragen stelt in verband met wat het probleem in wezen is in het geobserveerde gedrag, waarom het is dat de persoon zich in dat moment als zodanig uitdrukt - dan had men tot veel meer conclusies en inzichten gekomen die zouden hebben aangetoond dat een gedragspatroon niet zo simpel en oppervlakkig te definieren is als in één woord zoals 'luiheid', dat in wezen als een bestempeling en een belabeling en dus als een limitatie van het individu gebruikt wordt.

Als men werkelijk zichzelf inzet om gedragspatronen te onderzoeken door ten eerste de eigen persoonlijke aanvankelijke reacties op het geobserveerde gedrag aan de kant te schuiven en dieper te kijken dan wat men op het eerste zicht denkt, dan komt men echter op dieper liggende problemen uit.

In het geval van de zogezegde 'luiheid' bijvoorbeeld, waarin ik in de situatie liever mijn tijd spendeerde met het kijken van televisie dan pakweg in de tuin werken of studeren, was het dieperliggende probleem het feit dat ik zelf niet inzag of begreep waar ik eigenlijk mee bezig was. Het eigenlijke probleem was dat ik niet besefte dat als ik zou studeren, dat ik daarin mijn vaardigheden zou ontwikkelen, dat ik zelf-discipline zou ontwikkelen en dat ik mezelf daarin mezelf zou helpen om een basis te leggen voor mijn eigen toekomst.

Ik besefte niet dat de manier waarop ik televisie kijken benaderde en uitoefende niet het beste was voor mezelf, in de zin van dat ik het deed om te ontsnappen aan allerlei emotionele ervaringen die ik voelde binnenin mezelf waar ik niet wist mee om te gaan. En daarin besefte ik niet dat hoe meer ik wie ik ben vanbinnen probeer te ontvluchten, des te meer ik die emoties zich laat opbouwen zonder mijn eigen vermogen te ontwikkelen om te kunnen omgaan met mijn interne realiteit en macht en controle te ontwikkelen over mezelf, hetgeen op zich dan ook weer een voedingsbodem vormt voor het gedragspatroon van luiheid.

Het is die kernproblematiek die in dat moment niet werd onderzocht of aangepakt, door mezelf noch mijn ouders, omdat niemand wist hoe een situatie te benaderen vanuit gezond verstand en niet vanuit persoonlijke emoties. We worden in onze wereld immers niet opgevoed of aangeleerd om naar binnen te kijken en te onderzoeken hoe het is dat we zelf onze wereld en realiteit zien en begrijpen en hoe we zelf het startpunt  en tegelijkertijd de sleutel zijn van al wat bestaat in onze wereld.

Thursday, May 7, 2015

Dag 636: Hoe is Luiheid het Leven van de Zonden van de Vaders?




Het gedragspatroon van luiheid is iets dat ik doorheen mijn leven heb ervaren in mezelf en iets waar ik mij steeds beschaamd heb over gevoeld omwille van de negatief geladen connotatie die ik gegeven heb aan het woord 'luiheid' in mijn geest - en dit mede dankzij hoe ik het woord heb horen gebruiken tijdens mijn leven wanneer het woord uitgesproken werd als een definitie en omschrijving van iemands gedrag, van mij of een ander persoon.

En het is deze beschaamdheid in relatie tot de zelf-definitie van 'luiheid' dat in wezen het probleem is en zelfs de reden is van waarom 'luiheid' bestaat, waarom het is dat we 'luiheid' ervaren in onszelf en waarom de ervaring en uitdrukking van luiheid een persoonlijkheidsstoornis kan worden.

Hoe en waar luiheid immers ontstaat is door zelf-beoordeling, hetgeen dan ervaringen produceert van zelf-twijfel, zelf-onzekerheid en zelf-onderdrukking. En, omdat we het woord 'luiheid' in onze geest gebruiken als een zelf-beoordeling, wordt het gedragspatroon van luiheid een zichzelf instandhoudend en creërend fenomeen. Om dit patroon te kunnen doorbreken is het van belang dat we onszelf gaan onderzoeken en specifiek kijken naar hoe het patroon zich op dit moment in ons leven afspeelt maar ook hoe we het hebben opgebouwd in onszelf door middel van onze herinneringen.

Waar dit patroon begon bij mij was wanneer mijn vader mij bestempelde als 'lui' wanneer hij mij televisie zag kijken in het midden van de dag wanneer ik geen school had. Hij had net de hele ochtend in de tuin gewerkt en kwam binnen om mij daar te zien zitten te 'niksen'. Wanneer hij toen tegen mij zei dat ik 'lui' ben, reageerde ik daarop met angst, omdat ik de toon in zijn stem ervoer als aanvallend en reageerde met een angst in mezelf om gestraft te worden.

Door mezelf te hebben toegepast in een proces van zelf-onderzoek en zelf-verandering middels het gebruiken van het Desteni gereedschap, heb ik nu echter meer inzicht in wat er zich werkelijk afspeelde in dat moment. Ik zie bijvoorbeeld nu in, wanneer ik mezelf in zijn schoenen verplaats, dat hij tijdens zijn opvoeding zeer vaak dezelfde uitdrukkingen van zijn vader te verduren heeft gekregen. Vaak wanneer hij zijn tijd spendeerde aan dingen die hem persoonlijk interesseerde, aanvaardde zijn vader dit niet en werd hij hoogstwaarschijnlijk ook een aantal keren beschuldigd van 'lui' te zijn, of een 'nietsnut' te zijn en van 'nooit te doen wat hij moet doen'.

Wanneer hij dus mij daar voor de televisie zag zitten, werden in zijn onderbewustzijn al die herinneringen geactiveerd van toen hij zich gedwongen voelde door zijn vader om zijn eigen interesses te onderdrukken en eerder te gaan doen wat zijn vader wilde dat hij deed, hetgeen bijvoorbeeld inhield in de tuin te gaan werken. In naam van het uitleven van de 'zonden van de vaders', hetgeen in wezen wil zeggen dat we uiteindelijk worden zoals onze ouders, drukte hij zich in dat moment op precies dezelfde manier uit tegenover mij als hoe zijn vader zich tegenover hem had uitgedrukt en reageerde ik waarschijnlijk ook in mezelf op dezelfde manier als hoe hij reageerde op zijn vader.

Wat dus interessant is om te bemerken, is hoe het woord 'lui' in deze context werd gebruikt en uitgedrukt, omdat de tonaliteit en de manier waarop het woord werd gebruikt, een bepaald 'patroon' indiceert dat wordt doorgegeven van ouder op kind. Omdat, de manier waarop mijn vader het woord uitsprak in dat moment verankerde zich als het ware in mijn geest en werd vanaf dat moment dan ook de manier waarop ik dat woord zelf zou gaan gebruiken in mijn eigen geest en in mijn fysieke uitdrukking. Dit is dus een voorbeeld van een 'voorgeprogrammeerd' patroon en construct in de geest dat van generatie op generatie blindelings wordt doorgegeven door middel van hoe wij onszelf overgeven aan hoe de geest zich in momenten wil uitdrukken, zonder onszelf te onderzoeken of te leren kennen en dus zonder ooit te overwegen dat we in staat zijn onszelf en de patronen uit het verleden ten goede te veranderen.


Meer in de volgende blog...

Wednesday, May 6, 2015

Dag 635: Hoe Creëren we de Gedragsstoornis van Luiheid?





En dit is hoe het beoordelen van wat je doet en jezelf identificeren met hoe je je 'prestaties' beoordeelt, kan leiden tot uitstelgedrag en stagnatie en 'gebrek aan motivatie' -- hetgeen in wezen gewoon uitvloeisels zijn van de angst die je voelt vanbinnen in relatie tot je eigen beoordelingen over jezelf. En de oplossing hier ligt dus in het veranderen van die relatie die je met jezelf gevormt hebt zodat je tot rust kan komen en stabiliteit en kalmte kan ervaren wat je ook doet - of je nu 'stilzit en niets doet' of druk bezig bent aan een groot project.


Dus, hoe en waarom is het dat we een alternatief 'ego' creëren binnenin onszelf dat in afscheiding bestaat van wie we eigenlijk zijn vanbinnen, gebaseerd op wat we 'doen' in deze realiteit? Met andere woorden, hoe en waarom is het dat er in onze geest een alternatieve realiteit bestaat waarin we geloven dat de dingen die we doen een specifieke waarde geven aan 'wie we zijn'? Waarom is dus ons 'doen' afgescheiden van ons 'zijn', door de beoordelingen die we geven aan wat we 'doen' in de fysieke werkelijkheid, waarin we gaan geloven dat wanneer we specifieke dingen 'doen' en bijvoorbeeld onszelf kunnen definieren als 'hardwerkend' of 'gemotiveerd' of 'productief', dat we dan 'meer' zijn dan wanneer we specifieke dingen niet doen, of onszelf definieren als zijnde 'lui', 'onproductief', 'apatisch' en 'traag'?

Een groot deel van het 'waarom' van dit vraagstuk  zou uiteraard te maken hebben met geld en overleving en met het feit dat je om te overleven in deze wereld en om geld te verdienen dingen moet 'doen', je moet je inzetten en jezelf bewegen. Dus, vanuit dat perspectief heeft de 'positieve waarde' die we geven aan het 'doen' van dingen en het neerzetten, creëren en bewegen van dingen in wezen te maken met onze drang naar overleving en is de negatieve waarde verbonden met het zogezegd 'niets doen', 'lui zijn', 'ongemotiveerd zijn' en 'niets neerzetten of creëren' in wezen een angst om niet te overleven.

Maar wat dan eigenaardig is, is dat we vergeten lijken te zijn dat deze primitieve ingesteldheid van overleving datgene is dat onze ervaring bepaalt in relatie tot onze zelf-beweging in de fysieke werkelijkheid, en dat we uiteindelijk onszelf gaan identificeren met die ervaringen die voortvloeien uit het overlevingsinstinct dat geprogrammeert zit in ons onderbewustzijn. We vergeten met andere woorden dat die ervaringen niet eigenlijk zijn wie we zijn als wezen, maar eerder het 'systeem' is dat in onze geest bestaat en dat voorgeprogrammeerd is om te zorgen voor onze overleving.

Het probleem waar we dan mee te maken hebben is dat ons 'doen' en onze fysieke beweging, motivatie en 'productiviteit' in onze fysieke realiteit dan aangedreven zal worden vanuit een verlangen om de positieve waarde te kunnen ervaren die in onze onderbewuste geest verbonden is met het vooruitzicht van 'overleving' en dus met het 'doen' van dingen en productief zijn, enzovoort - en vanuit een angst om de negatieve waarde te ervaren die in ons onderbewustzijn verbonden is met 'niets doen', 'beslissingloosheid', twijfel en 'luiheid'.

Deze polariteit van verlangen en angst van de waarde-oordelen waar wij onszelf in onze eigen geest mee identificeren maakt dan dat de motivatie achter de dingen die we doen, en hoe we die dingen doen, gecorrumpeerd is door achterliggende redenen die verscholen liggen in ons onderbewustzijn, en dat we daardoor zelf niet werkelijk staan als het absolute bepalende en sturende principe van onze eigen daden. Dit wil zeggen dat ons interne mechanisme waarin en waarmee we beslissingen maken en onze handelingen op basis van die beslissingen aangedreven wordt door allerhande ervaringen en gedachten die in onze eigen geest bestaan maar waar we ons zelf niet eens van bewust zijn -- hetgeen dan kan resulteren in gedragsstoornissen zoals 'luiheid', apathie, lethargie en uitstelgedrag.

Sunday, April 26, 2015

Dag 632: Luiheid en Apathie en de Creërende Kracht van Beoordelingen





Als we zouden onderzoeken waar het gedragspatroon van apathie vandaan komt en hoe het bestaat en waarom het precies is dat men het gevoel kan hebben dat men 'niets doet' of een ervaring van ontevredenheid in relatie tot wat men doet, neerzet of produceert in de fysieke wereld door middel van fysieke daden, dan zouden we wel eens tot een fascinerende ontdekking komen.

Omdat, deze 'apathie' en de ervaring van weerstand, 'luiheid', 'laksheid' en 'loomheid' in relatie tot 'zelf-beweging' en in relatie tot het 'doen' van dingen, heeft eigenlijk niet werkelijk een 'reden' - en dus, dit is ook heel lang mijn 'fout' geweest in het willen aanpakken en veranderen van dit patroon van weerstand in relatie tot zelf-beweging en de ervaring in mezelf dat ik niet efficient genoeg ben in mijn 'doen', namelijk dat ik dit patroon steeds heb benaderd vanuit de veronderstelling en het geloof dat er een bepaalde 'reden' is waarom ik de neiging heb om 'lui' en 'laks' te zijn en weerstand te ervaren.

Terwijl, wat ik nooit heb overwogen is dat het eigenlijke probleem ligt in de manier waarop ik het woord 'apathie', 'luiheid' of 'laksheid' gebruik in mijn geest, hetgeen namelijk is als een beoordeling en gebaseerd op een angst om 'niet genoeg te doen' en 'lui' en 'laks' te zijn.  Er bestaat met andere woorden een polariteit in mijn geest waarin ik de idee en het geloof gevormd heb dat het 'goed' is om productief te zijn en om veel te 'doen' en veel bezig te zijn en mijn tijd te spenderen aan het verwezenlijken van allerhande plannen en dat het langs de andere kant 'slecht' is om niet productief te zijn en niet al te veel te verwezenlijken of neer te zetten.

En dus, vanaf het moment dat ik naar mijn beweging en mijn uitdrukking kijk en de conclusie vorm dat ik 'niet al te veel doe' of dat ik mezelf niet genoeg inzet, ga ik dat zien als iets 'slecht' en iets 'negatief', waardoor ik er een 'probleem' van ga maken --- en aldus het patroon van 'apathie' creëer in en als mijn geest, waarin ik mezelf definieer volgens mijn eigen beoordelingen over wat het is dat ik al dan niet doe en mijn bewegin in de fysieke realiteit.

Het 'probleem' is dus niet dat ik werkelijk 'apathisch' ben, of dat ik werkelijk 'niet genoeg doe' of niet efficient genoeg ben - het probleem is dat ik een polariteit gecreëerd heb in mijn geest in relatie tot hoe ik mijn eigen uitdrukking en beweging beoordeel en dat ik dus mijn zelf-beweging niet onvoorwaardelijk aanvaard als een uitdrukking van wie ik ben.

Ik ga eerder mijn zelf-beweging beginnen beoordelen en denken van 'dit is goed' en 'dat is slecht' --- bijvoorbeeld wanneer ik bepaalde dingen gedaan krijg, beoordeel ik dat als 'goed' en ga ik mij daar goed over voelen, en wanneer ik de indruk krijg dat ik wat trager vooruitga in andere zaken, dan ga ik dat beoordelen als 'slecht' en ga ik mij er slecht over voelen. 

Zo creëer ik dus echter een soort gevecht binnenin mezelf omdat ik ga beginnen vechten tegen de zogezegde 'slechte' kant van mezelf, de kant waarin ik geloof en denk dat ik 'niet snel genoeg ben' of 'niet voldoende vooruit ga' of 'niet genoeg verwezenlijk'. Wat ik in dat gevecht echter nooit heb beseft is dat hoe meer ik mij verzet tegen iets dat in mezelf bestaat, hoe meer ik het net aandacht geef en hoe meer ik het in wezen creëer en 'echt' maak. Dus, hoe meer ik mij verzet tegen dat deel van mezelf dat ik heb beoordeeld als 'negatief' en 'slecht', hoe meer ik uiteindelijk net het gevoel begin te krijgen dat dat deel de bovenhand begint te halen en dat wat ik ook doe, ik gedoemd ben om die specifieke zogezegde slechte en negatieve gedragspatronen uit te leven.

De oplossing is dus om die beoordelingen te stoppen en om de polariteit in de geest te stoppen waarin ik mezelf en mijn zelf-expressie en -beweging onderverdeel in 'slecht' en 'goed', en om in de plaats daarvan elke expressie van mezelf onvoorwaardelijk te aanvaarden en te zien als evenwaardig en gelijk. En om dus met andere woorden mij goed noch slecht te voelen over hoe ik mezelf uitdruk en de dingen die ik al dan niet doe in de fysieke werkelijkheid, maar om gewoon te staan in het besef dat wat ik ook doe, hoe ik mezelf ook beweeg of inzet, het is een uitdrukking van mezelf, niet 'meer' of 'minder' dan simpelweg 'mezelf'.

Monday, March 16, 2015

Dag 621: Basisinkomen en het Ethos van de Luiheid





Ik las dit interview over een basisinkomen: "Basisinkomen is een goed idee" - en wanneer ik door de commentaar sectie las, vond ik het interessant te zien dat haast elk individu die iets op te werpen heeft 'tegen' het basisinkomen vanuit het startpunt komt van het veronderstellen dat de mensen die 'voor' een basisinkomen staan 'lui' van aard zijn en dat de reden voor het aanvragen van een basisinkomen als een onvoorwaardelijke ondersteuning voor elk individu een teken is van 'luiheid'.

Nu, ik vindt dit persoonlijk maar een al te oppervlakkige vaststelling en veralgemening van 'de bevolking' en van de menselijke psyche en van het ware startpunt van een basisinkomen - om niet te spreken van het woord 'luiheid'. Ik bedoel, wat is 'luiheid'? Waarom is 'luiheid'? Waar komt die uitdrukking van 'luiheid' vandaan?

Vanuit mijn opzicht is het belangrijk eerst vast te stellen en te onderzoeken wat zulk een woord werkelijk betekent en wat de implicaties zijn van de term 'luiheid' alvorens ermee in het rond te zwaaien en andere mensen ermee te bestempelen. Het woord 'luiheid' is immers zo een overkoepelende en 'wazige' term dat het op de eerste plaats een negatieve ervaring opwekt in degene die dat woord naar z'n hoofd geslingerd krijgt, zonder dat er eigenlijk begrepen wordt waar dat negatieve gevoel op gebaseerd is, buiten dan simpelweg het achterliggende idee dat het woord 'luiheid' in het collectieve bewustzijn nu eenmaal een eerder negatieve connotatie toegewezen krijgt.

Maar het punt blijft: begrijpt iemand, en dan voornamelijk zij die het woord zo losjes in de mond nemen, in feite wel wat het woord 'luiheid' wil zeggen? Bevraagt of onderzoekt iemand, en voornamelijk zij die zo makkelijk een ander bestempelen met de één of andere generaliserende term, het innerlijke Zelf met als oogpunt het nemen van verantwoordelijkheid voor wat we zeggen tegen elkaar en de implicaties die het onachtzaam spuwen van onze meningen heeft?

Getuigt het immers niet meer van gezond verstand als we eens de oorsprong van 'luiheid' zouden onderzoeken en oplossingen zouden zoeken voor die zogenaamde 'luiheid', dan dit ogenschijnlijke 'probleem' van 'luiheid' in mensen te gebruiken als excuus om elkaar de vinger te wijzen en te belasteren. Een ander aanwijzen als oorzaak van problemen die zich voordoen in onze samenleving - zoals mensen die 'profiteren' van een sociaal stelsel - is uiteraard zoveel gemakkelijker dan het op onszelf nemen om onze samenleving, onszelf en elkaar te onderzoeken vanuit een waarachtige bezorgdheid en geven om elkaar.

We hebben het vast en zeker zelf allemaal meegemaakt ergens op een bepaald moment in ons leven, voornamelijk tijdens onze kindertijd - een ouder of leerkracht of één of andere volwassene die zo een bestempelende term naar ons toewerpt, zoals 'lui' of 'dom' of 'idioot'. Hoe kunnen we zomaar vergeten dat de ontvanger zijn van zulk 'n woorden op geen enkele manier een opbouwend en ondersteunend effect heeft - in tegenstelling. 

Het is zelfs zo dat de volwassene die dit woord gebruikt in relatie tot het kind zichzelf eigenlijk uitdrukt vanuit een ervaring van machteloosheid. De volwassene  weet niet wat aan te vangen met het gedrag van het kind. Hij of zij weet niet waarom het kind zich uitdrukt of gedraagt zoals het dat doet, noch weet men hoe werkzame en duurzame oplossingen te vinden voor de situatie. Bijgevolg  keert men zich tot het uiten van belasterende woorden in de hoop dat het kind zichzelf in zijn uitdrukking en gedrag zal veranderen uit angst van die belasterende woorden -- hetgeen in de meeste gevallen net het tegenovergestelde resultaat oplevert, als in een zichzelf bevestigende cyclus.

En dit omdat men niet verstaat  en men heeft geen inzicht in hoe wij mensen elkaar kunnen maken of breken, we begrijpen niet hoe wij allen bijdragen tot elkaars bestaan - niet enkel op fysiek/materieel vlak, maar ook op psychologisch vlak. Wij zijn elkaars creator, en het bestempelen van elkaar met woorden zoals 'luiheid' om een probleem aan te wijzen en te omschrijven dat in essentie zoveel meer complex is, getuigt enkel van een absoluut gebrek aan het nemen van deze verantwoordelijkheid die we hebben tegenover elkaar en onze samenleving -- en ligt jammerlijk genoeg tegelijkertijd aan de oorsprong van de problemen die we ervaren in onze samenleving.

Thursday, April 4, 2013

Dag 246: Hoe programmeert het Schoolsysteem 'Afzijdige' Kinderen

Dit is een verderzetting van "Dag 245: Pest of Wordt Gepest" waarin ik mij heb gebogen over de reactie van 'afzijdigheid' op de ervaring van 'gepest worden' en het heb uitgelegd en bekeken volgens het 'probleem-oplossing-beloning' model.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de ervaring en 'statement' van 'afzijdigheid' uit te drukken in en als mezelf in deze realiteit, als een reactie op de 'pesterijen' die ik heb ervaren van mijn omgeving tijdens mijn kindertijd

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de ervaring van 'afzijdigheid' uit te drukken en te ervaren in en als mezelf tegenover het schoolsysteem omdat ik mij gepest voelde door leerkrachten

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien dat 'afzijdigheid' een 'ego-reactie' was waarin ik mij machtig wilde voelen tegenover leerkrachten, als een reactie op de inferioriteit en machteloosheid die ik ervoer in mezelf tegenover leerkrachten

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik in en als de reactie van 'afzijdigheid' en door mezelf 'afzijdig' op te stellen tegenover het schoolsysteem vanuit een verlangen naar een persoonlijke ervaring van macht en controle, het schoolsysteem mijn toestemming heb gegeven om te bestaan als een mechanisme van onderdrukking en 'pest-gedrag' tegenover kinderen - door geen verantwoordelijkheid te nemen voor het schoolsysteem

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe de ego-reactie van 'afzijdigheid' op 'pesterijen' door leerkrachten in en als het schoolsysteem een voorgeprogrammeerde reactie is met als enige functie om ervoor te zorgen dat kinderen hun ware macht weggeven en daarin het huidige systeem toestaan te bestaan zoals het is --- door niet in te zien dat echte 'macht' en 'controle' geen persoonlijke energetische innerlijke ervaring/reactie is maar het besef is dat al wat hier bestaat mezelf is als het leven zelf en dus mijn verantwoordelijkheid

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'macht' te definieren in en als een persoonlijke energetische ervaring in mezelf van 'afzijdigheid' als reactie op de onderdrukking en pesterijen die ik ervoer van het schoolsysteem

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe ik net mijn persoonlijke macht heb weggegeven aan het schoolsysteem door 'afzijdig' te zijn en dus niet betrokken te zijn in hoe het schoolsysteem functioneert en dus mijn verantwoordelijkheid niet op te nemen tegenover deze realiteit waarin ik besta

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe de ego-reactie van 'afzijdigheid' als een energetische ervaring van superioriteit in wezen een reactie is op de inferioriteit die ik ervaar in mezelf tegenover leerkrachten en het schoolsysteem --- waarin ik mijn macht heb weggegeven aan het schoolsysteem door mezelf te definieren in een energetische RELATIE met het schoolsysteem, in en als een 'machts-strijd' waarin ik mezelf diep binnenin heb aanvaard als 'inferieur' en 'machteloos' in relatie tot het schoolsysteem en dan een vals concept en idee in verband met 'macht' en 'controle' heb gecreëerd in mijn geest in en als de ervaring van 'afzijdigheid' om de ervaring van inferioriteit en machteloosheid in mezelf te onderdrukken

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik mijn macht en controle heb weggegeven aan het schoolsysteem door de reactie van inferioriteit in mezelf tegenover het schoolsysteem macht te geven over mezelf, door in de andere kant van de polariteit te gaan in en als de ervaring van superioriteit in en als 'afzijdigheid' en daarin dus niet eerlijk te zijn met mezelf over wat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het schoolsysteem en leerkrachten te beschuldigen van de ervaring van inferioriteit en machteloosheid als reactie op 'pesterijen' en 'onderdrukking' - in de plaats van in te zien hoe ik daarin mijn macht heb weggegeven aan het schoolsysteem door geen verantwoordelijkheid te nemen voor de reacties en ervaringen die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van het schoolsysteem door te reageren met 'inferioriteit' op de onderdrukking en pesterijen die ik ervoer van leerkrachten --- in de plaats van één en gelijk te staan met het schoolsysteem en verantwoordelijkheid te nemen voor deze realiteit door te onderzoeken hoe het schoolsysteem werkt en door mezelf in de schoenen te plaatsen van de leerkrachten en te beseffen en in te zien dat de 'macht' en 'controle' die leerkrachten uitdrukken tegenover kinderen in de vorm van 'pesterijen' en 'onderdrukking' in wezen een ego-reactie is op de inferioriteit die zij ervaren in zichzelf tegenover het systeem --- en dat dus de polariteits-relatie tussen 'inferieur' en 'superieur' op zich niet echt is en enkel bestaat in en als de menselijke geest

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te identificeren met de reactie van inferioriteit en machteloosheid in mezelf tegenover leerkrachten en hoe ik mij gepest en onderdrukt voelde door leerkrachten - en daarin mezelf te hebben geidentificeerd met hoe het schoolsysteem werkt als een onderdrukkings-mechanisme voor kinderen -- en daarin het schoolsysteem op die manier te hebben toegestaan te bestaan als een manifestatie van de ervaring die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf --- in de plaats van in te zien dat hoe het 'systeem' werkt in deze wereld een voorgeprogrammeerd systeem van ongelijkheid is dat niets met mij 'persoonlijk' te maken heeft en dat het mijn verantwoordelijkheid is als levend wezen hier in en als deze realiteit om op te staan in eenheid en gelijkheid met het systeem en het systeem als mezelf te veranderen tot de manifestatie van wie ik werkelijk ben als het leven zelf als eenheid en gelijkheid

ik vergeef mezelf  dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te verplaatsen in de schoenen van leerkrachten door op hen te reageren met de ervaring van inferioriteit en machteloosheid - en daardoor het systeem nooit te hebben leren kennen in eenheid en gelijkheid met mezelf, en daarin dus mezelf machteloos te hebben gemaakt in mijn mogelijkheid om verantwoordelijkheid te nemen voor het systeem en het systeem te sturen en vorm te geven tot een systeem dat het beste is voor iedereen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit  heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de ervaring van 'afzijdigheid' in mezelf gebaseerd is op de ervaring van angst - en dat ik dus niet werkelijk 'machtig' of 'superieur' ben tegenover het systeem --- maar dat ik mezelf, in en als de ervaring van 'afzijdigheid', net heb aanvaard as 'inferieur' en 'machteloos' tegenover het systeem

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat mijn 'statement' en ervaring van 'afzijdigheid' mijn 'vrije keuze' was en daarin te geloven dat ik 'machtig' en 'superieur' ben - in de plaats van in te zien dat ik mezelf in wezen heb laten beinvloeden en sturen door het systeem door te reageren met inferioriteit en machteloosheid en op die inferioriteit en machteloosheid te reageren met 'afzijdigheid' - en dat de ervaring van 'afzijdigheid' dus de illusie was van 'vrije keuze' in en als het ego

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat de houding van 'afzijdigheid' mij zal beschermen tegen 'het systeem' als 'andere mensen' dat ik ervoer als 'bedreigend' en 'onderdrukkend' - in de plaats van in te zien hoe ik mezelf enkel het 'slachtoffer' gemaakt heb van het systeem in mijn geest door mezelf te laten sturen en beinvloeden door een ervaring van angst en inferioriteit in de plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en mezelf te sturen om het systeem te onderzoeken zodat ik het systeem kan sturen in eenheid en gelijkheid met mezelf om het systeem te veranderen tot wat het beste is voor mezelf als allen als één als gelijk

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe 'afzijdigheid' en 'pest-gedrag' twee zijden zijn van dezelfde polariteit en in wezen beide gebaseerd zijn op de ervaring van inferioriteit en machteloosheid tegenover het systeem - en dan ook de reden zijn voor waarom het systeem in deze wereld nooit verandert is tot wat het beste is voor het leven, omdat geen enkel mens ooit werkelijk is opgestaan en verantwoordelijkheid genomen heeft voor het systeem

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik, door de ervaring en houding van 'afzijdigheid' en 'onbetrokkenheid' te hebben toegestaan te bestaan in de realiteit als mezelf - dat ik tegelijkertijd de houding en ervaring van 'pest-gedrag' heb toegestaan te bestaan als het 'balancerings-punt' van 'afzijdigheid'/'onbetrokkenheid' - en dat ik daarin een realiteit heb toegestaan te bestaan waarin sommige mensen beslissingen maken vanuit machtsmisbruik als 'pest-gedrag' en de rest van de mensheid staat erbij en kijkt ernaar in en als 'afzijdigheid' en 'onbetrokkenheid' en doet niets terwijl de wereld inclusief hun eigen leven wordt vernietigd

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij afzijdig en onbetrokken uit te drukken uit angst dat mensen mijn 'zwakheid' als mijn angsten en onzekerheden zullen zien en mij daarvoor zullen pesten - en daarom in en als de uitdrukking van 'afzijdigheid' opzettelijk een beeld van 'zelf-controle' te willen uitdrukken naar andere mensen toe --- in de plaats van in te zien hoe die ervaring van 'zelf-controle' in en als de uitdrukking van 'afzijdigheid' in wezen een ervaring is van angst als een vorm van 'verstening' in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ware controle bestaat in en als het mezelf onvoorwaardelijk uit te drukken en mezelf niet te laten intimideren en beinvloeden door de reactie van 'angst' op 'pesterijen' - maar eerder stabiel te blijven in mezelf en trouw te blijven aan mezelf


Wordt vervolgd in Dag 247