Dag 728: het Transformeren van het Creëren van Oorlog tot het Creëren van Oplossingen

Ter verderzetting op het onderwerp dat in Dag 727: De Kracht van Communicatie ter sprake is gekomen gaan we in deze blog dieper in op het interessante fenomeen van het eerder afzonderen van onszelf en onszelf verwijderen wanneer we conflict ervaren of reacties ervaren in onszelf tegenover een persoon in onze omgeving dan onmiddellijk met die persoon te gaan praten of andere manieren te vinden om dat conflict en die reactie in onszelf te kunnen loslaten en oplossen.

Wat er immers gebeurt en wat we in feite doen wanneer we ons gaan afzonderen, is dat we onze geest de kans en de ruimte geven om allerhande bijkomstige gedachten, geloofsystemen, meningen, beoordelingen en reacties op te roepen  omtrend de persoon waar we op hadden gereageerd. En zo maken we de reactie uiteindelijk erger en creëren we gevolgen in onze relatie met hen die soms kunnen leiden tot een groot conflict of zelfs een volledige verscheuring van de relatie, waarna beide partijen dan bijna de rest van hun leven in wrok bestaan tegenover elkaar en bestaan in het geloof dat de ander ons iets heeft aangedaan.

Terwijl een aanvankelijke reactie heel makkelijk opgelost kan worden simpelweg door middel van communicatie. Dus, laten we ons dan de vraag stellen: waarom vinden we communiceren met elkaar zo moeilijk? Waarom lijkt het soms onmogelijk om gewoon toe te stappen op iemand en met hen te praten? En waarom lijkt het nog moeilijker om te praten over de dingen die ons echt dwars zitten, de dingen die echt zijn en die er echt toe doen - die dingen die belangrijk zijn om over te praten?

Waarom leggen we er ons bij neer dat de relaties die we hebben met de mensen in onze omgeving over het algemeen zo oppervlakkig zijn dat wanneer er zich een vorm van conflict voordoet, we het makkelijker lijken te vinden om de relatie in z'n geheel gewoon op te geven dan in communicatie te treden teneinde te komen tot:

1. Een begrip van waarom het conflict is opgetreden en hoe het bestaat
2. Welke oplossingen gevormd kunnen worden om het conflict op te lossen en te kunnen vermijden in de toekomst

Zo is het ook op wereldschaal, het lijkt zoveel makkelijker om tot oorlog en conflict over te gaan met een ander land dan samen tot oplossingen te komen voor de problemen door middel van begrijpend luisteren. Begrijpend luisteren wil hier dan zeggen:

• Dat je beseft dat de andere partij vanuit precies hetzelfde startpunt komt als jezelf, namelijk overleving en zelf-preservatie en dat wanneer die zich aanvallend opstelt dit eigenlijk een teken is dat hij/zij zich bedreigt voelt in die overleving/zelf-preservatie
• Dat je moeite doet om jezelf in de schoenen te verplaatsen van de andere partij en hun woord en leven te erkennen als gelijk aan waarde als je eigen woord en leven
• Dat je moeite doet om je neiging tot het al te snel reageren vanuit zelf-verdediging en zo het creëren van conflict/oorlog even aan de kant zet om vanuit een kalm standpunt niet enkel te luisteren naar wat de ander te vertellen heeft, maar ook te kunnen HOREN en ZIEN wat hun eigenlijke situatie is. Zodoende kan je BEGRIJPEN dat als jij in hun plaats zou staan, je precies hetzelfde zou zeggen/doen, en dan kan je ten gevolge ook begrijpen dat oorlog/conflict nooit de oplossing is omdat het niet het beste is voor jezelf en voor de ander als jezelf.

Begrijpend luisteren is niet mogelijk zolang je blijft vasthouden aan je eigen reacties en gedachten en meningen over een ander. Je zal zo nooit kunnen begrijpen waar zij vandaan komen en waarom/hoe zij bestaan zoals ze bestaan en zijn wie ze zijn. Oplossingen tot conflicten zullen enkel gezien kunnen worden wanneer we onszelf volledig in de schoenen van een ander kunnen verplaatsen zonder vooroordelen en als zodanig kunnen zien wat het beste zou zijn voor onszelf ALS hen.

Dit is een heel ander niveau van communiceren dat wij op dit moment in deze wereld niet gewoon zijn, maar dat wel noodzakelijk is om over te schakelen van onze neiging tot het creëren van oorlog en conflict naar het creëren van en vormgeven aan houdbare oplossingen.

Dag 574: De Illusie van Onveiligheid Vervangen door een Illusie van Veiligheid - De Realiteit van Verslaving

 Dag 574: De Illusie van Onveiligheid Vervangen door een Illusie van Veiligheid - De Realiteit van Verslaving

 Het Proces van Zelf-Gewaarwording en Eetpatronen

 Het Proces van Zelf-Gewaarwording en Eetpatronen

 Het Proces van Zelf-Gewaarwording en Eetpatronen

Uit de Voorgaande blog:

En het probleem met dit punt van verslaving dat veel mensen ervaren is dat mensen zich over het algemeen gaan concentreren op het voedsel zelf en zichzelf allerlei regels en limitaties gaan opleggen in relatie tot wat ze eten en zichzelf bijvoorbeeld op dieet gaan zetten in een poging om die verslaving stop te zetten - zonder te kijken naar wat er binnenin zichzelf bestaat, als hun gevoelens als de eigenlijke echte bron van de verslavende relatie die ze in zichzelf gevormd hebben met voedsel. Zolang we onze eigen inbreng in onze verslaving niet onder ogen komen, namelijk de gevoels relaties die wij in onszelf gevormd hebben met specifieke substanties - zullen we nooit werkelijk onze verslavingen kunnen stoppen.

Zoals ik in mijn vorige blog had ontdekt, heb ik persoonlijk een relatie met voedsel gecreëerd gebaseerd op verlangen omdat de gevoelens die ik had verbonden in mezelf in relatie tot het eten van dat voedsel, gevoelens waren van comfort, veiligheid en zekerheid. De vraag die ik mezelf dan dien te stellen is: Waarom is het dat ik verlang om die gevoelens te ervaren in de eerste plaats? En waarom is het met andere woorden dat ik mij niet al veilig en zeker voel binnein mezelf en dat ik dus geloof dat ik een soort van fopspeen nodig heb in de vorm van het eten van voedsel om mij die schijnbare veiligheid en zekerheid te bieden?

Ik zeg 'schijnbare' veiligheid en zekerheid omdat het uiteindelijk maar een gevoel is dat ik genereer in mezelf, gebaseerd op een idee en een gedachte in mijn geest in verband met die 'fopspeen' op de één of andere manier een soort magisch gereedschap zijnd dat in staat is om 'veiligheid' en 'zekerheid' te creëren. Ik bedoel, ik moet me dan toch eigenlijk de vraag stellen van: als iets zoals een fopspeen en dus in mijn geval Voedsel en de 'speciale' relatie die ik in mijn geest gevormd heb met het eten van voedsel zo gemakkelijk een gevoel als een illusie van veiligheid en zekerheid kan creëren, als iets dat op zich eigenlijk totaal niet echt is omdat er niets werkelijk veranderd is in termen van mijn omgeving -- Wàt is Veiligheid en Zekerheid dan eigenlijk, realistisch gezien?

En, als mijn idee en definitie van wat zekerheid en veiligheid is, als schijnbaar niets dan een gevoel - wil dat dan ook niet zeggen dat de onzekerheid en onveiligheid die ik ervoer in mezelf en die mij aanspoorde om mij te gaan overeten in mijn zoektocht naar het gevoel van veiligheid en zekerheid, ook niets meer is dan een gevoel en met andere woorden ook niet eigenlijk echt is, aangezien het zo makkelijk onderdrukt en vervangen kan worden met een illusie van veiligheid en zekerheid?

Want, als veiligheid en zekerheid of onveiligheid en onzekerheid een eigenlijke realiteit zouden zijn, dan zou geen enkel gevoel zomaar de macht kunnen hebben om die realiteit te vervangen of onderdrukken - want die veiligheid/zekerheid of onveiligheid/onzekerheid zou HIER zijn, als de enige echte REALITEIT. Dit toont dus met andere woorden aan dat ik, net zoals ik van veiligheid en zekerheid een idee gecreëerd heb in mijn geest die te maken heeft het eten van voedsel, ook in gelijke mate een idee gecreëerd heb van onveiligheid en onzekerheid hetgeen dan in mijn geest speelt in de momenten waarin ik niet bezig ben met het eten van voedsel.

Het is dan dus aan mij om te onderzoeken en vast te stellen waar en hoe het is dat die idee van onveiligheid en onzekerheid in mezelf bestaat en om dan die idee te verlossen door middel van zelf-vergeving en mezelf te bevrijden van de illusies in de geest --- zodat ik in het punt van authoriteit sta in mezelf om voor mezelf te beslissen wat echte zekerheid en veiligheid is als zijnde niet zomaar een gevoel, ervaring of gedachte in mjn geest dat vervangbaar is door zijn gepolariseerde uiterste, maar als zijnde een creatie, expressie en uitdrukking van Mezelf.

Dag 404: Een LeefInkomen Gegarandeerd: Het Detecteren van de Problemen en het Formuleren van een Oplossing

Wat is een LeefInkomen Gegarandeerd en Waarom is het de Volgende, meest logische stap in de Evolutie en Ontwikkeling van Onze Samenleving in termen van het bewerkstelligen van een stabiel Politiek en Socio-Economisch Systeem/Structuur dat het beste is voor Elk Levend Wezen/Organisme in dat Systeem?

Laten we eerst kijken naar de volgende vraagstellingen: Waarom zouden we een verandering in ons Politiek en Socio-Economisch Landschap nodig hebben? Welke zijn de Problemen in de huidige aanwezige structuur? Waar bevinden die problemen zich? Hoe hebben die problemen te maken met hoe onze politieke en economische instellingen gestructureerd zijn? En hoe is het dat een LeefInkomen Gegarandeerd een werkbare Oplossing kan bieden voor deze Problemen?

Problemen? Welke Problemen?

Ten eerste is het noodzakelijk om te begrijpen wat we verstaan onder de term 'Problemen'. Een 'probleem' kan je zien als een bepaalde hoedanigheid, toestand en conditie waar een levend organisme zich in bevindt dat niet de beste hoedanigheid, toestand en conditie is voor dat organisme - en wat al dan niet het beste is voor een specifiek levend organisme, zij het plant, dier of mens, kunnen we afmeten en 'berekenen' door onszelf in de schoenen te verplaatsen van dit organisme en voor onszelf af te wegen of deze hoedanigheid/toestand/conditie waar we onszelf als dat organisme in bevinden in lijn staat met wat we een 'waardig' en bevredigend Leven zouden noemen -- in lijn met wat we met andere woorden zouden willen voor onszelf als wij dat organisme/wezen zouden zijn.

In het detecteren en opsporen van Problemen die bestaan in onze Samenleving - kijken we dus naar waar er zich hoedanigheden, toestanden en condities bevinden in het bestaan/leven van Wezens/organismen die niet het beste zijn voor die wezens/organismen.

De Wereld is in de Woorden

 Een andere manier om te zien welke hoedanigheden/toestanden/condities niet het beste zijn voor onszelf en voor een ander als onszelf - is het onderzoeken van onze woordenschat. Onze woordenschat laat ons zien wat er bestaat in onze wereld en in de levens van levende wezens/organismen en is dus een referentiepunt in het detecteren en opsporen van 'Problemen'. Een 'probleem' bevindt zich daar waar wij, in onze relatie tot een specifiek woord, beseffen en begrijpen dat de realiteit van dit woord in deze wereld niet een realiteit is waar wij onszelf in zouden willen bevinden.

Voorbeelden van zulk 'n woorden zijn: Armoede, Oorlog, Hongersnood, Verkrachting, Pijn, Ziekte, Uitsluiting, Uitbuiting, Misbruik, Slavernij, Misleiding, Schuld, enzoverder enzovoort. Dit zijn woorden die, op inherent en primitief niveau en op collectief vlak, ervaren worden als 'onaangenaam', 'ongewenst' en 'aversief'. En, het feit dat deze woorden deel uitmaken van de woordenschat van elk volwassen mens, toont aan dat ze verwijzen naar een gemanifesteerde realiteit in ons Fysieke Bestaan als het Leven op Aarde.

Uit de aanwezigheid van dit soort woorden die verwijzen naar een aversieve, onaangename en ongewenste fysieke hoedanigheid/toestand/conditie - kunnen we afleiden dat er zich wel degelijk Problemen bevinden in onze Wereld en Realiteit, en dus in onze Samenleving en bijgevolg potentieel in ons eigen leven --- en dat er dus een Nood is aan Oplossingen.

Het Formuleren van een Oplossing

Om Oplossingen te kunnen formuleren voor de Problemen is het essentieel om te begrijpen en inzicht te hebben in de causale relaties van 'oorzaak en gevolg' die de problemen constitueren - gebaseerd op een inzicht en besef dat veel problemen bestaan als het product van een Ketting-/Domino-reactie - gelijkaardig aan hoe problemen in de vorm van ziektes, stoornissen en gebreken zich manifesteren in het fysieke lichaam, ten gevolge van een gecompromitteerd immuunsysteem, dat op zich vaak een gevolg is van slechte eetpatronen of leefgewoontes, en dit is dan weer een consequentie van een ontoereikend begrip van en inzicht in hoe het lichaam functioneert en wat het lichaam nodig heeft om optimaal te functioneren, hetgeen dan wijst in de richting van een probleem in het onderwijssysteem en de opvoedings-structuur, enzovoort.

Om deze tendens dus door te trekken naar de problemen die zich manifesteren in onze samenleving en wereld als geheel kunnen we haast elk van die problemen terugbrengen tot het economische systeem waarin we bestaan en hoe wij in relatie staan tot het geld dat we ter beschikking hebben om onszelf op efficiente wijze te bewegen en manoevreren in onze omgeving teneinde onze overleving in die omgeving te verzekeren.

Problemen die zich manifesteren in de vorm van 'MisDrijven' zijn meestal een resultaat van hoe het Economische Stelsel mensen Drijft om 'Mis-Stappen' te begaan - waarin het dan niet zozeer de zogeheten 'Mis-Dadiger', maar eerder het Economische Systeem is dat 'Mis' is. En in die context kunnen we stellen dat manifestaties zoals Armoede en Hongersnood ook 'Mis-Drijven' zijn, omdat het toestanden zijn die (aan)Gedreven worden door een Mis-Vormd Economisch Stelsel dat niet functioneel is in termen van het voorzien van een Waardig Leven voor elk Levend Wezen/Organisme.Vanuit die observatie - is de meest logische stap in het oplossen van de problemen, het Veranderen van het Economische Stelsel.

Een LeefInkomen Gegarandeerd 

 De Equal Life Foundation is een non-profit organisatie die zich inzet om een grondig onderzoek te verrichten naar de verschillende dimensies die in de huidige problematische stand van zaken in het economische en politieke landschap een rol spelen - teneinde zo zorgvuldig mogelijk een aanwendbaar model te kunnen uittekenen dat de Misvormingen in onze politieke en economische systemen corrigeert. Een model dat de Waarden van Vrijheid, Democratie en Eerlijke Competie in ere houdt en dat tegelijkertijd de schadelijke consequenties van het Neo-Liberale Kapitalistische Systeem minimaliseert.

Hierin is het vertrokken vanuit het concept van een Onvoorwaardelijk Basisinkomen voor elk individu. Wat echter al snel duidelijk werd, in het onderzoeken van de werkbaarheid en praktische realiteit van zulk 'n systeem is dat het Onvoorwaardelijk Basisinkomen een leuk idee is, maar op verschillende vlakken niet in lijn staat met de realiteit van hoe wij als Mens op dit moment bestaan en dus gedoemd is om een leuk idee te blijven. Dat is ook waarom het Basisinkomen als hoe het wordt voorgesteld door bijvoorbeeld het Basisinkomen België en de Basisinkomen Partij in Nederland niet werkelijk geïmplementeerd zal worden omdat het wordt voorgesteld als een Idee, en niet als een specifieke, praktische en werkbare realiteit die in lijn staat en rekening houdt met hoe het systeem en de Mens in het Systeem op dit moment functioneert en welke correcties er specifiek nodig zijn in ons Systeem om van een Basisinkomen een realiteit te maken.

Het is het zoveelste idee, het zoveelste theoretische ideaalbeeld dat wordt voorgeschoteld aan de 'Kiezer', en dat hetzelfde lot zal vergaan van hoe politieke idealen en manifesto's van partijen zoals Groen nooit volledig au serieux genomen of geintegreerd werden in en door de sturende machten in de samenleving, omdat er in die idealen en manifesto's nooit rekening gehouden werd met de realiteit van het huidige economische systeem en hoe we zouden kunnen 'roeien met de riemen die we hebben', bij wijze van spreken.

Het Leefinkomen Gegarandeerd Voorstel als voorgelegd door de Equal Life Foundation, is gebaseerd op het beantwoorden van de vraag: 'Hoe kunnen we de Mensenrechten op een praktische manier realiseren en incorporeren in onze Dagelijkse Werkelijkheid, als inherent deel van onze Samenleving, door middel van bijvoorbeeld een Basisinkomen, en tegelijkertijd een leefbare en functionele Economische Structuur behouden waarin ieder individu de Mogelijkheid en de vrijheid heeft om persoonlijke Ontplooiing, Geluk en Welvaart na te streven, in lijn met de Idealen van het Neo-Liberale Kapitalistische Model dat we gewoon zijn?

Onderzoek Het Voorstel en Steun een LeefInkomen Gegarandeerd voor een Samenleving, Wereld en Realiteit die Representatief Staat voor het Menselijk Vermogen en Potentieel om Werkelijk te Evolueren.

Dag 327: Wie ben ik als Verkrachting? - Zelf-Correctie

Dit is een verderzetting van "Dag 326: Wie ben ik als Verkrachting - Zelf-Vergeving"

ik besef en realiseer mij dat ik mezelf heb laten programmeren in en als de ervaring van angst van het woord 'verkrachting' als een angst van sociale uitsluiting --- en dat ik mezelf heb toegestaan te bestaan in en als het systeem van de menselijke geest als angst van angst - waarin ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het bestaan van verkrachting in de wereld en de menselijke samenleving te negeren omdat ik niet geconfronteerd wil worden met de angsten die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf - en dat ik mezelf daarin heb toegestaan het bestaan van verkrachting toe te staan te bestaan in deze wereld en realiteit door het probleem te negeren in de plaats van er verantwoordelijkheid voor te nemen

ik besef en realiseer mij dat elk individu in de samenleving bestaat in en als de menselijke geest als een voorgeprogrammeerd systeem waarin mensen angst hebben van angst - en daardoor maatschappelijke problemen zoals verkrachting collectief negeren en bagataliseren omdat we niet geconfronteerd willen worden met onze persoonlijke angst van sociale uitsluiting die we verbonden hebben met 'verkrachting' - als hoe 'de verkrachter' in onze samenleving behandeld wordt --- en dat we in deze houding het probleem enkel versterken en in stand houden door niet in te zien dat we zelf creëren waar we angst van hebben door niet direct te onderzoeken hoe en waarom verkrachting bestaat, en het individu te ondersteunen in een herstellings-proces tot een waardig bestaan en een proces van zelf verandering, maar door 'verkrachters' te stigmatiseren vanuit onze persoonlijke angst om zelf gestigmatiseerd te worden

wanneer en als ik angst zie opkomen in mezelf als reactie op het woord verkrachting - dan stop ik en ik adem --- en ik realiseer mij dat die angst een voorgeprogrammeerde ervaring is van persoonlijke overleving --- waarin ik mijn verantwoordelijkheid tegenover deze wereld abdiceer door de problemen van mij weg te duwen en te negeren uit angst, in de plaats van de problemen te onderzoeken om te komen tot werkbare oplossingen en in te zien dat als elk mens zou bestaan op deze voorgeprogrammeerde manier in en als het negeren van problemen uit angst, dat de problemen in de samenleving enkel erger zullen worden omdat niemand werkelijk geinteresseerd is om te werken aan oplossingen omdat niemand werkelijk wil kijken naar de problemen

hierin stel ik mezelf tot doel om mezelf niet te laten sturen en bepalen door angst wanneer ik kijk naar deze wereld en naar problemen die bestaan in deze wereld - omdat ik besef dat angst altijd een persoonlijke ervaring is die in de weg staat van het begrijpen van mezelf en van de realiteit die hier bestaat als mezelf, en dat als ik mezelf laat sturen/bepalen door die angst, dat ik altijd consequenties zal creëren voor mezelf en voor de samenleving/wereld als geheel

ik stel mezelf tot doel om steeds door de angst te duwen wanneer ik kijk naar een bepaald probleem in de wereld - omdat ik besef en inzie dat het angst is dat er altijd voor gezorgd heeft dat mensen in de menselijke samenleving nooit werkelijk de problemen in de samenleving hebben onderzocht tot in de kern en dus nooit in staat zijn geweest om werkbare oplossingen te ontwikkelen die het beste zijn voor iedereen  --- en dat de wereld en realiteit die hier en nu bestaat een product en resultaat is van hoe de mens zichzelf doorheen het menselijk bestaan heeft laten besturen en leiden door de ervaring/reactie van ANGST

Dag 326: Wie ben ik als Verkrachting - Zelf-Vergeving

Dit is een verderzetting van "Dag 325: Wie ben Ik als Verkrachting?" - en specifiek van de volgende statement:

In de blogs die volgen zal ik dus mijn relatie tegenover de realiteit waarin ik mij bevind onderzoeken en hoe die relatie impliciet heeft bijgedragen tot het bestaan van verkrachting --- door bijvoorbeeld de Seksuele Fantasiëen die ik heb toegestaan te bestaan in mijn geest, door allerlei betekenissen die ik heb gegeven aan het woord 'verkrachting', door beschuldiging te hebben toegestaan te bestaan in mezelf, door afscheiding toe te staan te bestaan in mezelf tussen 'vrouwen' en 'mannen' gebaseerd op beoordelingen over de lichamelijke expressie die ik zie met mijn ogen, door vooroordelen te hebben toegestaan te bestaan in mezelf tegenover 'mannen' en 'de mannelijke seksualiteit', door seksuele onderdrukking in de plaats van seksuele expressie, communicatie en openheid te hebben toegestaan te bestaan in mezelf,enzovoort...


In deze blog-post zal ik, middels zelf-vergeving, mijn relatie met het woord 'verkrachting' en daarin mijn participatie in het in stand houden van de fysieke consequentie van 'verkrachting' in onze samenleving, onderzoeken en uiteenhalen --- en, middels zelf-corrigerende statements, veranderen om te bestaan  op een manier die een samenleving verzekert waarin verkrachting niet bestaat.


Een eerste reactie die ik zie in mezelf wanneer ik naar het woord 'verkrachting' kijk, is dat ik het van mezelf wil wegduwen, ik wil er niet mee geassocieerd worden - en ik heb er eigenlijk angst van omdat ik angst heb van de consequenties, de 'straffen' die geassocieerd zijn met het woord 'verkrachting' -- namelijk:

1. sociaal stigma
2. sociale uitsluiting
3. gevangenisstraf

Maar voor mij, zelfs het woord 'gevangenisstraf', en de angst die ik ervaar in relatie tot het woord 'gevangenisstraf', staat gelijk met 'sociale uitsluiting' --- dat is waar ik eigenlijk angst van heb en dat is de basis van mijn angst van 'verkrachting', met name angst om zelf een 'verkrachter' te zijn. In dit opzicht heb ik 'geluk' dat ik een vrouw ben, en dat ik fysiek niet of minder in staat ben om daadwerkelijk iemand te 'verkrachten' - althans op de manier die in de samenleving algemeen erkend/gekend is als wat 'verkrachting' inhoudt en betekent.

 En dus, spreek ik het woord 'verkrachting' liever zelfs niet uit, ik dissocieer mezelf liefst volledig met het woord 'verkrachting', omdat ik de angst die ik met dat woord heb geassocieerd niet onder ogen wil komen.

In deze houding tegenover het woord 'verkrachting', waarin ik dus niets te maken wil hebben met het begrip en dus met het fenomeen - en dus liever mijn ogen sluit en doe alsof het niet besta --- draag ik zelf bij tot hoe de samenleving zich een houding van stilzwijgen en het negeren van de problemen heeft aangemeten in relatie tot 'verkrachting' --- de consequenties daarvan zijnde dat de onderliggende problematiek als de reden en motivatie van 'de verkrachter' om zich te vergrijpen aan 'verkrachting' niet of heel minimaal worden onderzocht, de problematiek wordt niet opengetrokken en dus niet begrepen, waardoor er geen werkelijke oplossingen kunnen worden gevonden als eventuele maatschappelijke herstructureringen of heropvoeding die noodzakelijk zijn om ervoor te zorgen dat mensen niet meer willen verkrachten.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te willen dissocieren van het woord 'verkrachting' door mezelf te hebben toegestaan de emotionele ervaring van angst te associeren met het woord 'verkrachting' en door mezelf te hebben toegestaan angst te hebben van angst --- en daarin mezelf de kans en de mogelijkheid te hebben ontkend om het woord en bestaan van 'verkrachting' te onderzoeken en te begrijpen en daarin mezelf als menselijk wezen en als deel van de menselijke samenleving te begrijpen, en verantwoordelijkheid te kunnen nemen voor de samenleving als geheel in en als inzicht en begrip van hoe alles functionneert en hoe en waarom bepaalde fenomenen bestaan en plaatsvinden in deze wereld en realiteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geen verantwoordelijkheid te willen nemen voor het bestaan van verkrachting - en mijn angst van het woord 'verkrachting' en mijn passieve, onbetrokken en negerende houding tegenover het maatschappelijk probleem van 'verkrachting' te rechtvaardigen met de gedachte dat ik nooit iemand zal verkrachen omdat ik een vrouw ben en dat ik daarom het slachtoffer ben en dus zogezegd niet verantwoordelijk ben of kan zijn voor 'verkrachting' - en daarin mezelf opzettelijk blind te houden voor de werkelijke dieperliggende problemen en oorzaken die in de menselijke geest bestaan en in hoe de mens opgevoed wordt door zijn omgeving die aan de grondslag liggen van waarom en hoe verkrachting bestaat - waarin ik wel degelijk verantwoordelijk ben als een deel van de samenleving en dus de 'leefomgeving' en 'voedingsbodem' van de kinderen die in deze samenleving en wereld geboren worden en opgroeien, en dat ik, door nooit mijn verantwoordelijkheid te hebben genomen als 'opvoeder' en 'co-creator' van de samenleving als geheel, medeplichtig ben aan het bestaan van verkrachting

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'verkrachting' enkel kan bestaan door een collectieve apathie tegenover wat er gebeurt in de geest van de mens en van kinderen die opgroeien in deze wereld en samenleving, waarin de mensen in de samenleving collectief beslissen om problemen zoals verkrachting te negeren omwille van het 'sociaal stigma' dat we in ons collectief bewustzijn hebben geplaatst op 'seksualiteit' en 'seksuele misdrijven', waarin we in onze geest de emotionele ervaring van angst hebben verbonden met het woord 'verkrachting' - en, omwille van onze angst van angst, doen alsof 'verkrachting' niet bestaat als een overlevingsstrategie ---- zonder in te zien en te beseffen dat verkrachting een symptoom is die het resultaat en het product is van een zieke samenleving, en dat, zolang we die samenleving niet in al haar facetten onderzoeken en begrijpen hoe en waarom de ziekte is kunnen ontstaan en bestaat, zullen de symptomen enkel erger worden totdat de samenleving 'sterft', als wat met elk ziek organisme uiteindelijk gebeurt wanneer de ziekte niet genezen wordt.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten beïnvloeden en sturen door de voorgeprogrammeerde emotionele reactie/ervaring van angst op het woord 'verkrachting' - en dus vanuit eigenbelang en persoonlijke overlevingsstrategiëen geen verantwoordelijkheid te nemen voor wat er bestaat in deze wereld, door het probleem te negeren en onderdrukken - en te veronderstellen dat andere mensen, of God verantwoordelijkheid zullen nemen voor het probleem, in de plaats van in te zien dat de mens in en als de menselijke geest niet in staat is om verantwoordelijkheid te nemen voor maatschappelijke problemen zoals verkrachting, omdat elk mens in en als de menselijke geest voorgeprogrammeerd is om altijd te handelen op basis van primaire onderbewuste overlevings-instincten, en zich dus altijd zal laten sturen door persoonlijke angsten in het benaderen van problemen, en dus niet in staat is om een probleem aan te pakken en sturen op een manier die het beste resultaat produceert voor de gehele samenleving

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de angst van sociale uitsluiting en afwijzing te verbinden met het woord 'verkrachting' --- en daarin angst te hebben van het woord verkrachting, en dus weerstand te hebben om te kijken naar het probleem van verkrachting, te praten of schrijven over verkrachting --- uit angst dat ik buitengesloten en afgewezen zal worden door de samenleving --- in de veronderstelleing dat alle mensen in de samenleving diezelfde angst hebben dus vanuit die angst mij zullen wegduwen als ik durf praten of open zijn over verkrachting, net zoals ik mezelf heb toegestaan te reageren met weerstand op de emotionele ervaring van angst --- in de plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor hoe ik mezelf heb toegestaan te bestaan in en als mezelf als de menselijke geest als een voorgeprogrammeerd systeem van overlevings-reacties, en op te staan als het levende voorbeeld van een samenleving die het beste is voor allen --- door onvoorwaardelijk elk aspect van de samenleving en het bestaan te onderzoeken op elk vlak zodat er op de best mogelijke manier oplossingen gevonden kunnen worden voor al de problemen


Wordt vervolgd in Dag 327                      

Dag 321: Zijn we allemaal verantwoordelijk voor Verkrachting? - Dossier Verkrachting in België

Dit is een verderzetting van "Dag 320: Het probleem van Intellectuele Eigendomsrechten op Maatschappelijke Problemen - Dossier Verkrachting in België" en we gaan verder op volgende paragraaf:

Om dit in de context van het maatschappelijke probleem van 'verkrachting' te plaatsen en waarom er maar geen werkbare oplossingen gevonden worden of zelfs praktisch toepasbare verklaringen gevonden worden voor het bestaan van 'verkrachting' --- is omdat er naar het probleem gekeken wordt vanuit het ego als persoonlijke reacties en meningen, waarin elk individu een 'intellectueel eigendom' heeft in en van het probleem. Dit 'intellectueel eigendom' als de gepersonaliseerde mening en reactie van het individu op het probleem en hun persoonlijke belangen in relatie tot het probleem, maakt mensen blind voor de realiteit van het probleem --- en zorgt er enkel voor dat mensen alleen maar geïnteresseerd zijn in het oplossen van problemen waar zij persoonlijke belangen bij hebben, en zelfs daarin enkel aspecten van die problemen zullen overwegen waar zij zich persoonlijk betrokken bij voelen.


Wat wil ik nu eigenlijk zeggen met 'intellectueel eigendom' wanneer ik zeg dat wanneer mensen in de samenleving kijken naar problemen of bepaalde problemen willen oplossen, die problemen benaderen vanuit een 'intellectueel eigendomsrecht'? Is dat, elk persoon wel een persoonlijke reactie, gevoel, emotie en mening zal hebben over het probleem, een 'persoonlijk perspectief' en 'persoonlijke visie' op het probleem. Bij het maatschappelijk probleem van verkrachting is dat bijvoorbeeld het slachtoffer die zich angstig/kwaad/... voelt in relatie tot wat er gebeurt is en tot verschillende aspecten die meespeelden in de situatie, zoals beschuldiging tegenover de dader, gepaard met allerhande gedachten in verband met 'wie hij is' en 'waarom hij het deed' en 'wat er met hem zou moeten gebeuren', die altijd emotioneel getint zijn. Dan heb je de dokters/psychologen die hun persoonlijke visie vormen over de situatie, die getint is door hun persoonlijk verlangen om iets te zeggen te kunnen hebben over zo'n dingen die gebeuren in de samenleving zodat ze zich speciaal en belangrijk kunnen voelen. Dan heb je de ouders van het slachtoffer die hun eigen reacties en meningen hebben over de verschillende aspecten die bijdroegen tot wat er gebeurt is met hun dochter. En dan heb je nog de samenleving waarin elk mens die een bericht over verkrachting leest in de krant of hoort op het nieuws, zijn eigen persoonlijke mening en reactie heeft op de situatie. Dan is er ook nog de dader die op zijn manier kijkt naar het slachtoffer, naar wat er gebeurt is en naar zichzelf.

Zo 'eigent' elk individu zich het probleem toe in en als persoonlijk 'intellectueel eigendomsrecht' --- waarin elk individu zichzelf gelijk geeft in 'MIJN mening/visie' en 'MIJN reactie'. En dit is een gevolg van het feit dat geen enkel mens geeft om wat het beste is voor IEDEREEN, voor de hele samenleving. Geen enkel mens bekijkt zichzelf en de situatie als een deel van een groter geheel, als een consequentie van een groter achterliggende problematiek - waarin iedereen van het slachtoffer tot de dader, de psychologen, dokters, ouders, het gerecht, de media, de politiek, de economie, de advocaten en ieder ander individu in de samenleving en de wereld deel uitmaakt van die grotere problematiek die de 'voedingsbodem' is van het fenomeen 'verkrachting' (om maar een voorbeeld te geven van de problemen die in onze samenleving bestaan). Ieder mens draagt zijn steentje bij tot al wat er bestaat in onze wereld, door wat wij elk individueel toestaan te bestaan op kleine en grote schaal.

Het probleem hierin is dat geen van ons zich daarvan bewust is, we beseffen niet hoe we zelf als individu bijdragen tot het grotere geheel en tot elk klein probleem dat de kop opsteekt in dat geheel - omdat we allemaal kijken naar de wereld om ons heen vanuit ons persoonlijk 'intellectueel eigendomsrecht', en daarin enkel zien wat we willen zien als onze eigen reacties, gevoelens, gedachten, meningen, opinies en geloofsovertuigingen. En, omdat we ons niet bewust zijn van onze impliciete en expliciete invloed op het groter geheel van 'de wereld' en 'de samenleving', kunnen we zogezegd onze handen schoon wassen en onze verantwoordelijkheid ontkennen tegenover wat we zien in de wereld --- hetgeen ons dan weer een excuus biedt om te geloven dat we 'gelijk hebben' in onze persoonlijke mening over wat we zien in die wereld/samenleving, terwijl we als het ware langs de zijlijn staan te kijken naar al wat er gebeurt als een passieve aanwezige, alsof we niet werkelijk aanwezig of betrokken zijn bij wat we zien als 'het leven op aarde' - alsof we niet werkelijk HIER zijn en bestaan.

Hierin vormt zich fascinerend genoeg een 'vicieuze cyclus', waarin het net onze meningen zijn, en dus onze 'passieve aanwezigheid' en 'onbetrokken houding' tegenover wat we zien in onze wereld, die de oorzaak vormt van de consequenties die plaatsvinden, van de conflicten die de kop opsteken. Ik bedoel, waarom is het dat geweld, oorlog, mishandeling en misbruik bestaat als al de vormen van conflict die in onze wereld bestaan? Omdat elk mens zijn eigen mening heeft, zijn eigen persoonlijke levensstijl, overtuigingen, ideëen, moralistische principes, gedachten en reacties - en dan gaat dat natuurlijk beginnen botsen.

We kunnen hieruit dus al concluderen dat 'verkrachting' een vorm van 'conflict' is die een consequentie is van de 'verschillen' die mensen zich opzettelijk toeëigenen en van hoe mensen zich opzettelijk afscheiden van een ander in en als hun persoonlijk 'intellectueel eigendomsrecht', met andere woorden 'de Geest', de Gedachten, de 'Min(e)-d'. En dat, de reden waarom dingen zoals verkrachting, dat toch wel een indicator is van een ongezonde ingesteldheid en een zeer zware afwijking in de interne realiteit van de mens in relatie tot zijn omgeving, niet aangepakt worden en opgelost worden, is omdat mensen hun 'intellectueel eigendomsrecht' niet willen opgeven, mensen verkiezen het ego boven gezond verstand en wat het beste is voor Allen. Mensen verkiezen oorlog boven vrede omdat het is in het conflict met onze omgeving dat wij ons de 'winnaar' kunnen voelen, dat we ons speciaal en belangrijk en 'beter dan' kunnen voelen. En dat geld niet enkel voor de dader, ook het slachtoffer en elke andere betrokken partijen gebruiken hun persoonlijke reacties als gedachten, gevoelens en emoties als een excuus om zich belangrijk te voelen en om niet te kijken naar de situatie op een manier die gericht is op waarachtig oplossingsgericht redeneren/handelen.

Doen wat het beste is voor allen vereist immers dat we onze persoonlijke belangen aan de kant schuiven en de wereld op de eerste plaats zetten in onszelf.

Onderzoek de Equal Life Foundation die de mens uitdaagt om op te staan als een wezen van integriteit die kan bewijzen dat hij in staat is om te geven om een ander in eenheid en gelijkheid met zichzelf - en Onderzoek een Basis Inkomen Garantie  als een systeem van Economische Stabiliteit voor elk individu, dat de oplossing is om vele conflicten tussen mensen de wereld uit te helpen.

Dag 316: Verkrachting in België en het Recht-Systeem

Probleem:


In de loop der jaren heeft men de verkrachters ondergebracht in verschillende categorieën :
 
1. In de jaren 50 brachten twee typologieën (2) die delinquenten onder in 3 types :
— de « explosieve aanranders » of personen voor wie de agressieve seksuele daad een uitbarsting is van verdrongen en onderdrukte seksuele impulsen.
— de « sadistische aanranders » : zij die per definitie haat jegens vrouwen koesteren.
— de « antisociale agressieve delinquenten » : mannen voor wie verkrachten gelijk is aan plunderen. Zij « stelen » seks zoals zij geld of voorwerpen stelen. Hun strafblad is doorgaans erg gevuld, en hun antisociaal gedrag blijkt uit vele aspecten van hun dagelijkse leven, en niet alleen uit hun gedrag jegens vrouwen (beschrijving van een vorm van psychopathie).

Kortom, volgens deze classificatie verkracht de man ofwel omdat hij met onbewuste seksuele verlangens kampt, ofwel omdat hij een diepe afkeer heeft van vrouwen, ofwel omdat hij een psychopaat is. In ieder geval is het doel van de verkrachting altijd de seksuele bevrediging.

2. In de jaren 60 blijven die categorieën grotendeels overeind, maar worden er enkele nieuwigheden toegevoegd : zo wordt met de invloed van alcohol rekening gehouden, waardoor de man de bevrediging van zijn seksuele verlangens niet meer kan uitstellen (drunken variety), en komt er een categorie van aanranders die lijden aan het « maagd-prostituee complex » en die vrouwen in twee categorieën verdelen : de goede en de slechte. Die mannen zullen respect tonen voor de eerste, maar niet voor de tweede categorie, met wie men « doet wat men wil » (double standard variety) (3) .
Het kan thans lijken of die categorieën slechts een anekdotisch beeld van de feiten bieden, doch zij gaan ervan uit dat een verkrachter in de eerste plaats op zoek is naar seksuele bevrediging.
3. In de jaren 70 komt er een grondige verandering in deze classificaties, door toedoen van de vrouwenbewegingen. Verkrachting wordt voortaan beschouwd als een gewelddadige vorm van sociale controle, met de bedoeling om de ondergeschikte positie van de vrouw te bevestigen (4) . Seksuele bevrediging wordt niet langer beschouwd als het belangrijkste motief voor een verkrachting. Verkrachting is een uiting van zuivere agressie, van machtsvertoon. Het gedrag van de man zou het gevolg zijn van onze seksistische samenleving waarin hij altijd zijn kracht en zijn heerschappij moet bewijzen. Volgens deze opvatting is de man niet ziek, hij is integendeel « normaal » en hij verkracht omdat de maatschappij hem op een bepaalde manier gevormd heeft.

4. Dat door feminisme ingegeven standpunt heeft een invloed gehad op de typologieën. Later gaan auteurs verkrachters immers onderverdelen door rekening te houden met beide criteria (seksuele bevrediging en agressiviteit), en categorieën onderscheiden naar gelang een van die criteria het haalt (5) .

5. Wie zijn de verkrachters ? Waarom verkrachten mannen ? Op deze twee vragen is het onmogelijk een eenduidig antwoord te geven. Er bestaan waarschijnlijk evenveel antwoorden als er verkrachters zijn ... Belangrijk is dat rekening wordt gehouden met alle factoren die geleid hebben tot de daad. Wij moeten onze aandacht toespitsen op alle aspecten die het leven en de persoonlijkheid van de dader bepaald hebben, en ons niet beperken tot het meest in het oog springende aspect. Specialisten zijn het er vandaag over eens dat een multifactoriële behandeling van seksuele delinquentie vereist is. De delinquenten moeten onderzocht worden op psychiatrisch, psychologisch, psychopathologisch, psychoseksuologisch en psychocriminologisch vlak.

http://www.senate.be/www/?MIval=/publications/viewPub.html&COLL=S&LEG=3&NR=1329&VOLGNR=1&LANG=nl


Wat interessant is in het proberen verklaren waarom bepaalde mannen vrouwen verkrachten, waarom verkrachting dus bestaat - is dat psychologen trachten het gedrag 'verkrachting' te omschrijven, belabelen en definiëren op basis van de uiterlijke kenmerken en allerlei veronderstellingen van waarom een specifiek persoon verkrachtings-gedrag heeft vertoond. Maar, wat men kan bemerken is dat er op geen enkele manier werkelijk geweten wordt wat verkrachting nu precies veroorzaakt en met andere woorden hoe men er een oplossing voor kan vinden.

De wetenschap heeft zich erbij neergelegd dat we 'nooit zullen weten wat er omgaat in de geest van een individu' en dat we bijgevolg dus ook nooit in staat zullen zijn om tot werkelijke oplossingen te komen  - we kunnen enkel giswerk verrichten door logische verbanden trachten te leggen tussen 'oorzaak' en 'gevolg'.

Wat zou nu eigenlijk de reden zijn waarom we op geen enkele werkelijke substantiele manier in staat lijken te zijn om in te zien wat er omgaat in de geest van bijvoorbeeld 'Marc Dutroux', gewezen pedofiel, kindverkrachter en -moordenaar? Marc Dutroux is immers 'het monster' van België, iemand waar mensen angst van hebben, en die, omwille van die angst, maar moet rotten in de cel voor de rest van zijn dagen.

Waarom zit Marc Dutroux in de cel voor de rest van zijn leven? Het is niet gedaan vanuit praktisch opzicht, vanuit een inzicht in wat het beste resultaat zal produceren voor het individu en de samenleving - we weten immers zogezegd niet wat er omgaat in zijn geest, hoe kunnen we dan in staat zijn om oplossingen te vinden of op welke manier dan ook te doen wat noodzakelijk is om ervoor te zorgen dat hij zijn misdaad niet meer begaat en dat er nooit nog iemand die misdaad zal begaan?

Waarom Dutroux in de cel zit is eerder omwille van emotionele redenen die de bovenhand gekregen hebben over gezond verstand en rede. Mensen voelen zich langs de ene kant verontwaardigd en kwaad omdat hij 'iets heel slechts heeft gedaan' en dus mensen willen dat hij 'boete doet', dat hij zich zelf heel slecht voelt over wat hij heeft gedaan, en langs de andere kant hebben mensen angst van Dutroux, omdat ze niet begrijpen waarom hij heeft gedaan wat hij deed en hem dus zien als een 'monster', een 'demon', die ontsprongen is uit de persoonlijke fantasiewereld en veelal bepaald wordt door de angst van het onbekende in de mens.

Maar wanneer je kijkt naar de eigenlijke praktische achtergrond van waarom Dutroux, om maar één iemand te noemen die we allemaal kennen,  in de cel zit, dan zal je merken dat daar niets van aan is en dat de enige reden waarom hij, en zovele anderen, daar zit 'weg te rotten' in die cel is omwille van emotionele reacties van mensen in de samenleving --- reacties die over het algemeen gebaseerd zijn op een onwetendheid en gebrek aan inzicht van mensen in hoe de realiteit werkt, hoe de menselijke geest bijvoorbeeld zich ontwikkeld, en hoe bijvoorbeeld een bepaalde persoonlijkheid zich kan ontwikkelen in een specifiek individu tot een 'pedofiel', met andere woorden tot 'iemand die verlangt om kinderen te verkrachten, misbruiken en vermoorden en die zichzelf ook niet kan beregelen/controleren/tegenhouden om dit niet te doen in en als de fysieke werkelijkheid'.

Dus, waarom is het en hoe komt het dat ons Recht-Systeem nog steeds gebaseerd is op een Middel-eeuwse manier van omgaan met de realiteit, namelijk puur emotioneel en dus onwetend en blindelings, ondanks al het wetenschappelijk onderzoek door Freud, Jung, Piaget, Erikson, Kohlberg en anderen in verband met hoe een persoonlijkheid zich ontwikkeld in een individu, waarin duidelijk wordt dat er specifieke vastgelegde stadia van ontwikkeling zijn en dat het menselijk brein als een computer is die bepaalde 'programma's' nodig heeft om fatsoenlijk te functioneren, en dat iemand zoals Dutroux  dus niet 'kwaadaardig' is maar simpelweg ergens een fase niet heeft kunnen doorlopen om de één of andere reden en daardoor niet is kunnen uitgroeien tot een welgevormd en 'normaal' individu?

Is het niet eigenaardig dat ons Recht-Systeem meer weg heeft van een systeem dat bestaat om de emotionele reacties/ervaringen in de mens, zoals wraak, woede, haat en angst, te rechtvaardigen en valideren door bijvoorbeeld mensen te doen 'boeten' door middel van geldstraffen en/of gevangenisstraf - dan een systeem dat zich daadwerkelijk toespitst op het 'recht-zetten' van problemen die zich voordoen in onze samenleving? Elk individu die een misdaad begaat wordt immers over dezelfde kam geschoren, op dezelfde manier als hoe kinderen in het school-systeem over dezelfde kam geschoren worden en er niet gekeken wordt naar de individuele verschillen tussen mensen en wat er nodig is om elk mens op de meest optimale manier te ondersteunen in zijn ontwikkeling.

Zodoende zetten we onszelf schaak in het werkelijk 'corrigeren' van mensen zoals Dutroux, en dus het corrigeren van onze samenleving - omdat we blijven steken in 'achterlijke'/'middel-eeuwse' emotionele reacties op bepaalde fenomenen, zoals iemand die kinderen verkracht en vermoord, en daarin voorbijlopen aan de realiteit van de situatie, het waarom en het hoe van de situatie --- omdat we niet willen inzien dat Dutroux niet 'slecht' is, noch is hij een 'monster' of 'demon', hij is gewoon het resultaat van een stoornis/storing/obstructie in het ontwikkelingsproces van zijn menselijke geest.


Oplossing:

Willen we een Recht-systeem dat niet enkel de problemen in de samenleving aantoont en beboet, maar ze ook werkelijk oplost en 'corrigeert' - dan is het nodig dat het rechtsysteem werkt aan de hand van en op basis van een wetenschappelijk onderbouwd inzicht in de menselijke geest en NIET op basis van Emoties. Wat zijn we immers aan het 'bestraffen' en 'beboeten' wanneer iemand een misdaad heeft begaan - wanneer die persoon zelf niet eens inzicht heeft in zijn motivaties en innerlijke driften en drijfveren die hem gestuurd hebben om te doen wat hij heeft gedaan? Wat bereiken we daar eigenlijk mee? Enkel een verdere onderdrukking van het individu in zichzelf en een verwarring/conflict in het individu omdat hij missschien wel cognitief 'weet' dat hij 'iets fout heeft gedaan', maar hij is geen stap verder in het begrijpen van zichzelf of inzicht hebben in waarom hij heeft gedaan wat hij deed of wie hij is in en als zijn daden, waardoor hij uiteraard ook niet in staat is om zichzelf werkelijk te 'corrigeren' en veranderen tot een beter mens.

Zolang mensen dus emotioneel blijven reageren op een realiteit die, als bewezen door de wetenschap, duidelijk een PROGRAMMA/SYSTEEM is waarin ALLES verklaard en uitgelegd en voorspeld kan worden, zelfs de menselijke geest, zal de mens ook niet in staat zijn om te werken met dat programma en het programma vorm te geven op een manier die het beste resultaat produceert voor iedereen.

Toont het ook niet een apathie in onze samenleving en een gebrek aan werkelijk geven om wat er gebeurt met onze kinderen --- wanneer we weigeren om 'De zaak Dutroux' te bekijken vanuit Gezond Verstand en werkelijk te doen wat noodzakelijk is, volgens het 'programma' van de Geest van Dutroux, om dat programma te 'herprogrammeren' en Dutroux dus te ondersteunen in enerzijds het begrijpen van zichzelf en anderzijds zichzelf corrigeren en veranderen --- en wanneer we duidelijk enkel geïnteresseerd zijn in onze persoonlijke emotionele bevrediging waarin wij niet willen loslaten van onze wraakgevoelens - en 'boeten zal hij!!', zelfs wanneer het duidelijk is dat dit geen echte oplossing biedt, en enkel de problemen even van de baan schuift en onderdrukt.

Qua 'menselijke evolutie' staan we overduidelijk nog nergens - want, ondanks al onze kennis en wetenschap, blijven we dezelfde patronen herhalen van blindelings en stomweg emotioneel reageren op de realiteit en de FEITEN negeren -- enkel en alleen om een persoonlijke emotie te kunnen bevredigen -- zoals 'zoete zoete wraak' wanneer we weer iemand die 'iets fout gedaan heeft' kunnen opsluiten en doen 'boeten voor zijn zonden'.

Een punt die deze 'achterlijkheid' in onze aanpak in het Recht-Systeem faciliteert, is hoe geld een rol speelt in het bepalen van de 'vrijheid' die het recht-systeem krijgt om bijvoorbeeld grondige onderzoeken uit te voeren naar al de factoren die meespelen in het plegen van een misdaad en het ontwerpen van specifieke 'correctionele-programma's' om individuen werkelijk te ondersteunen zodat ze voor zichzelf kunnen inzien dat ze niet 'de misdadiger' zijn, maar dat hun daden het gevolg waren van een dysfunctioneel 'geestesprogramma'/'bewustzijns-systeem' - en dat ze wel degelijk in staat zijn om zichzelf te herprogrammeren en veranderen tot wat het beste is voor zichzelf op individueel vlak maar ook op maatschappelijk vlak.

En de correctionele programma's die wel ter beschikking gesteld worden door het gerecht, zijn niet werkelijk toegespitst op het ondersteunen van het individu om zichzelf te kunnen corrigeren, zodat ze zelf een vruchtbaar leven kunnen leiden, als volwaardig deel van een gezonde samenleving - maar eerder op het trachten de 'misdadiger' doen inzien dat hij iets 'fout gedaan heeft' en ervoor zorgen dat hij zich schuldig voelt. Volgens ons is dat immers een teken dat iemand 'normaal' en 'gezond van geest' is, wanneer hij zich schuldig voelt over zijn misdaden. Maar dat 'schuldgevoel' heeft niet eens iets te maken met de persoon zelf, maar meer met ons, en ons verlangen naar 'wraak' -- in de trant van 'wij voelen ons slecht (angstig/kwaad) bij wat jij gedaan hebt, dus nu moet jij je ook slecht voelen'. Het is dus ook geen wonder dat criminaliteit blijft bestaan in onze samenleving --- omdat mensen simpelweg de ondersteuning niet krijgen die ze nodig hebben om een gezond mens te worden. Want... het systeem geeft nu eenmaal niet werkelijk om het individu. Ja, zelfs in een 'socialistische staat'.


Onderzoek de Equal Life Foundation die staat voor het nemen van verantwoordelijkheid voor onszelf als mens-wezens en om te bewijzen dat we werkelijk geëvolueerd zijn en in staat zijn om ons niet te laten sturen door oppervlakkige en ego-centrische emotionele reacties maar eerder door gezond verstand, en dus in staat zijn om de samenleving aan te pakken en vorm te geven tot een samenleving die het beste is voor elk individu.

En steun het Basis Inkomen Garantie Voorstel -- dat een inherente voorwaarde is voor een systeem dat geeft om het individu - en dat onze samenleving ook zal ondersteunen om werkbare oplossingen te vinden voor bijvoorbeeld verkrachting.

Dag 282: Het Recht om Arm te zijn en te Sterven, Dat heb je!

Dit is een verderzetting van "Dag 280: Wil je Rechten, dan moet je Betalen!" en "Dag 281: Bestaat 'Rechtvaardigheid' wanneer je 'Rechten' bepaald worden door Geld?"


ik besef en realiseer mij dat zolang rechten afhankelijk zijn van het 'recht-systeem' dat afhankelijk is van GELD, dat 'mensenrechten' niet kunnen bestaan voor elk mens gelijk en onvoorwaardelijk --- en dat die 'rechten' dus enkel gelden voor de 'rijken', die die rechten en het recht-systeem kunnen gebruiken om hun rijkdom te beschermen tegen de armen --- en dat het 'recht-systeem' dus in wezen de 'mensen-rechten' van de armen wegneemt in de plaats van schenkt omdat het recht systeem enkel werkt voor en door middel van zij die geld hebben om zichzelf te representeren en verdedigen in de 'recht-zaal'

ik besef en realiseer mij dat de mensenrechten nooit echt bestaan hebben als een 'geven-om' elk mens onvoorwaardelijk omdat het systeem dat het lijden in de levens van mensen produceerde nooit veranderd geweest is en omdat de 'machtshebbers', degenen die de macht hadden om het systeem daadwerkelijk structureel te veranderen, niet werkelijk gaven om de mensheid en dus de 'mensenrechten' hebben gecreëerd om 'het volk' wijs te maken dat 'alles ok' is en dat 'de wereld ok is' en dat er gewerkt wordt aan oplossingen --- terwijl zij hun superieure machtspositie kunnen blijven verzekeren

ik besef en realiseer mij dat mensenrechten niet echt kunnen zijn tenzij ze een structureel deel uitmaken van hoe het economische systeem werkt, op elk vlak en op elke manier, en tenzij ze de basis vormen van de systemen die het leven op aarde dirigeren --- en dat, zolang het huidige systeem van competitie, van winnaars en verliezers, een systeem dat niet onvoorwaardelijk geeft om het leven en dat niet geconstrueerd is op basis van het ondersteunen van het leven, blijft bestaan, zijn de mensenrechten een illusie die enkel 'bestaan' om de rijke mensen het gevoel te geven dat de wereld 'in orde' en 'ok' is en dat ze dus niets moeten doen om het lijden te stoppen dat ze dagelijks zien op het nieuws

ik stel mezelf tot doel om op te staan in deze wereld als een wezen dat werkelijk geeft om het leven en dat verantwoordelijkheid neemt voor het bestaan, en dat staat als een levend voorbeeld van wat het beste is voor allen --- zodat ik kan bijdragen tot het creëren van een systeem dat structureel gefundeerd is op een praktische uitvoering van de mensenrechten -- zodat geen enkel kind ter wereld ooit nog moet lijden

ik besef en realiseer mij dat de 'mensenrechtenorganisaties' in deze wereld niet werkelijk geven om de mensheid en niet werkelijk geinteresseerd zijn om te doen wat moet om van de mensenrechten en praktische realiteit te maken, omdat ze zich op geen enkele manier bezig houden met het ontwikkelen van een politieke oplossing, en in wezen werken op basis van de structuur van het huidige systeem met als doel het huidige systeem te laten bestaan en aan mensen de illusie te bieden dat er 'iets gedaan wordt' en dat alles dus ok is in de wereld, en om aan mensen het gevoel te geven dat ze niet echt moeten opstaan in deze wereld --- en dat daarom mensenrechtenorganisaties dus een creatie zijn van de Elite in deze wereld die er alles aan wil doen om hun machtspositie te behouden en om het huidige systeem intact te houden, omdat ze weten dat als mensen zouden beseffen welke 'onrechtvaardigheid' er werkelijk bestaat ten gevolge van dit systeem, en dat de mensen die de macht hebben in deze wereld daar absoluut niet om geven, dan zouden mensen opstaan en de wereld veranderen, en dan zou de elite hun macht en rijkdom verliezen

ik stel mezelf tot doel om het proces te bewandelen van het systeem te onderzoeken en praktische manieren te vinden waarop de mensenrechten een praktische realiteit kunnen worden voor elk mens, zoals altijd de bedoeling was - omdat ik besef dat het niet aanvaardbaar is dat er een elite bestaat in deze wereld die ALLES hebben, terwijl er kinderen omkomen van de honger, van dorst, van de kou of omwille van welke reden dan ook die te maken heeft met het feit dat ze niet genoeg middelen hebben om voor zichzelf te zorgen of dat hun ouders niet de middelen hebben om voor hen te zorgen --- en omdat ik besef dat die elite er op dit moment alles aan doet om de mensenrechten net NIET om te zetten in een praktische realiteit, omdat ze angst hebben dat zij dan minder grondstoffen en dus minder 'rijkdom' voor zichzelf zouden hebben

ik stel mezelf tot doel om aan te tonen dat het huidige systeem niet 'rechtvaardig' of 'correct' of 'juist' of aanvaardbaar is, op welke manier dan ook --- en dat de enige reden waarom we het blijven aanvaarden en waarom het blijft bestaan is omdat de mensen die geld hebben hun hebzuchtige aard verbergen achter allerlei 'rechtvaardigingen' en redeneringen om zichzelf ervan te overtuigen dat de huidige stand van zaken 'rechtvaardig' is en dat het om de één of andere reden 'rechtvaardig' is dat zij kunnen leven terwijl zoveel kinderen in deze wereld moeten sterven omdat zij niet willen DELEN

ik stel mezelf tot doel om aan te tonen dat wij in en als de menselijke samenleving, en vooral hier in het westen, de middelen, de kans en de mogelijkheid hebben om van de mensenrechten een politieke, werkelijke, praktische realiteit te maken voor elk mens op aarde, en om ervoor te zorgen dat geen enkel kind ooit nog moet lijden - en dat de enige reden dat we dat niet doen is omdat we onszelf hebben laten hersenspoelen met allerlei redenen, excuses en rechtvaardigingen om onszelf ervan te overtuigen dat we 'het niet kunnen', dat 'het onmogelijk is', dat we 'te zwak zijn' of 'te dom zijn' of 'maar mens zijn', etc..., waar we onszelf achter verschuilen, omdat we in wezen 'geen zin' hebben om op te staan uit angst dat we ons comfortabele leventje vol gewoontes moeten opgeven en dat we zelf iets zullen verliezen, ondanks het gezond verstand dat als we een wereld creëren die het beste is voor ALLEN, en die ELK MENS onvoorwaardelijk ondersteund, dat die wereld dan zowieso ook het beste zal zijn voor onszelf op elke manier

Dag 237: Bestaat 'Winst' wel echt?

Dit is een vervolg op "Dag 236: Cyprus en het einde van het BelastingsParadijs"


Waarom stel ik mezelf de vraag of 'Winst' wel echt bestaat? Het concept van 'winst maken' is immers de fundatie/basis van ons huidige economische systeem - dus, je zou zeggen dat het wel bestaat. Maar zoals ik heb ingezien in mijn vorige blog - is 'winst maken' als een persoonlijk 'bezit' in een economisch stelsel zoiets als een parasiet die zijn gastheer leegzuigt, de parasiet zijnde de persoon die 'winst maakt' en de gastheer zijnde de samenleving als het economische systeem.

Dit is althans de manier waarop wij 'winst' definieren in onze samenleving/economie -- die 'winst' wordt 'onttrokken' van het bedrijf dat de winst geproduceerd heeft  en ergens op een persoonlijke bankrekening geplaatst. Het probleem hierin is wat ik in mijn vorige blog besproken heb - namelijk dat dit concept en deze beleving van 'winst' in wezen tegen de efficientie en gezonde functionering van een economie/samenleving in gaat --- omdat we hier spreken van een 'eenrichtingstraat' - terwijl een gezond economisch systeem altijd een tweerichtingstraat is van 'geven en nemen' als wederzijdse ondersteuning. Het bedrijf functioneert namelijk enkel omdat het gebruik maakt van de 'grondstoffen' die de specifieke samenleving/economie te bieden heeft - en bestaat en functioneert dus omwille van en dankzij die samenleving, dat de winst dan naar één of een handjevol individuen die zelf eigenlijk weinig te maken hadden met het productieproces en de eigenlijk werking van het bedrijf gaat dus tegen gezond verstand in. En toch is dit hoe we onze samenleving hebben aanvaard.

Hoe kunnen we dus het concept 'winst' herdefinieren zodat het bestaat ter ondersteuning van de samenleving als een organisch/symbiotisch geheel in tegenstelling tot het 'virus' dat het nu is en dat zorgt voor de teleurgang van onze samenleving/economie?


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te verlangen naar 'persoonlijke winst/rijkdom' en 'persoonlijk success' in deze samenleving zonder stil te staan bij hoe ik gebruik maak van de 'grondstoffen' die de samenleving biedt om die 'winst/rijkdom' te verwerven/creëren

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de winst/rijkdom die ik 'maak' in deze wereld nooit werkelijk 'mijn' bezit kan zijn - omdat ik enkel gebruik heb gemaakt van wat al HIER is/was, en dat ik maar een 'catalysator' was om de 'grondstoffen' in/als de wereld/samenleving te sturen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een 'catalysator' van eigenbelang en blind egoïsme te zijn waarin ik de fysieke werkelijkheid misbruik - in de plaats van een catalysator te zijn van wat het beste is voor allen - en de werkelijkheid/grondstoffen te sturen op een manier die het beste resultaat produceert voor de werkelijkheid

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het mezelf 'toe-eigenen' van 'winst' in en als het geloof dat die 'winst' 'mijn bezit' is - gelijk staat aan het misbruiken van de werkelijkheid die HIER is - door niet in te zien dat ik die werkelijkheid heb gebruikt om die 'winst' te produceren, en dat ik daarin consequenties heb gecreëerd voor elke participant en elk deel van en in de werkelijkheid -- en dat daarom die 'winst' in wezen het rechtmatige 'bezit' is van de werkelijkheid als geheel

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd verantwoordelijkheid te nemen voor de consequenties die ik creëer in de werkelijkheid als de levens van andere wezens, in het creëren van en het verlangen naar 'persoonlijke winst' - door mezelf te hebben toegestaan te bestaan in en als een tunnelvisie waarin ik geobsedeerd ben met de idee van 'mijn bezit' en 'mijn winst' waardoor ik nooit heb ingezien hoe de levens van anderen direct en indirect verbonden zijn met mijn daden - en dat ik daarom verantwoordelijk ben voor de gevolgen/consequenties van mijn daden in de levens van anderen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het 'leven op aarde' een gesloten systeem is waarin elk deel invloed heeft op alles - en dat het daarom vanzelfsprekend is dat ik, als deel van/in het leven op aarde, verantwoordelijkheid neem voor de consequenties/gevolgen van mijn daden op het geheel

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe het concept van 'persoonlijke winst' gelijk staat aan het misbruiken van mijn omgeving als het leven op aarde - en dat daarom een systeem dat gefundeerd is op dit concept garant staat voor misbruik

 ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe de natuur een voorbeeld is van een functionerend economisch systeem dat gebaseerd is op gezond verstand als het concept van geven en nemen, waarin er zoiets als 'persoonlijke winst' niet bestaat - en dat het menselijke economische model van de 'persoonlijke zoektocht naar geluk/success/winst' gedoemd is om te falen omdat het gebaseerd is op de pretentie dat de mens een 'eiland' is, een 'speciaal wezen', en dat het elk mens' godgegeven recht is om zijn 'persoonlijke speciaalheid' na te jagen en te verwezenlijken -- waarin de mens geen rekening houdt met het FEIT dat het deel uitmaakt van een symbiotisch organisme als het leven op aarde en dat het het product is van zijn omgeving en hoe het in relatie staat met die omgeving --- waardoor het niet inziet dat als het zijn omgeving laat teleurgaan, hij zelf als een deel van die 'omgeving', er zelf ook aan ten onder gaat

ik vergeef mezelf dat ik een systeem heb toegestaan te bestaan in en als de realiteit waarin mensen kunnen doen alsof ze een eiland zijn door zichzelf af te schermen van hun omgeving door middel van geld en zo de meest verschrikkelijke misbruiken toestaan en aanvaarden in de realiteit - en waarin niemand dat systeem in vraag stelt of uitdaagt omdat elk mens verlangt om zichzelf op die manier te kunnen afschermen/afscheiden --- in de plaats van een systeem te creëren waarin misbruik niet bestaat en waarin deze afscherming niet nodig is omdat elk mens onvoorwaardelijk ondersteund wordt

ik vergeef mezelf dat ik een economisch systeem heb toegestaan te bestaan in de realiteit dat in tegenstrijdigheid bestaat met gezond verstand en dat gebaseerd is op een kortzichtige eendimensionele visie van 'eigenbelang eerst'

ik vergeef mezelf dat ik 'winst' heb toegestaan te bestaan in en als eigenbelang, in de plaats van 'winst' te definieren in en als wat het beste is voor het leven op aarde - en in te zien dat 'winst' in wezen betekent dat ik de ondersteuning die ik zelf gekregen heb om iets te creëren/scheppen, terug geef aan de aarde/samenleving door mijn 'creatie' aan te wenden aan het ondersteunen van het leven op aarde


Wordt vervolgd in Dag 238