Dag 496:Hoe Verander Ik Mezelf in het Kopieren van de Emoties van Anderen?

In de voorgaande blog heb ik gekeken naar het punt van waarom het is dat ik de emotionele en gevoelens reacties en ervaringen van de mensen in mijn omgeving overneem en waarom het is dat ik daarop reageer. Bijvoorbeeld, ik schreef de blog naar aanleiding van een ervaring waarin iemand waar ik een hechte relatie mee heb in een depressieve staat ging, en als reactie daarop zonk ik ook weg in een depressieve staat. Dus, ik ging mij slecht en depressief voelen omdat hij zich slecht en depressief voelde.

En dat was omdat ik zijn emotionele staat persoonlijk opvatte en met een angst reageerde in mezelf dat hij de relatie misschien zou afbreken. En, het is een patroon dat ik in mezelf doorheen mijn leven ontwikkeld heb dat ik in een staat van depressie en droefheid ga en zelfs een vorm van apathie en lusteloosheid en opgeven als een reactie op die angst om verlaten te worden.

En, ik bedoel, ik heb mezelf al zo vaak in die specifieke emotionele staat zien gaan, in momenten waarin die angst opkomt in mijn geest, bijvoorbeeld wanneer mijn partner zich even afstandelijk gedraagt tegenover mij of wanneer hij iets zegt of doet dat zou kunnen insinueren dat hij zich niet meer aangetrokken voelt tot of geinteresseerd voelt in mij, en ik heb er zo vaak over geschreven en zelf-vergeving toegepast. Dus, nu dat ik deze staat dit keer zag opkomen in mezelf, dacht ik van 'het is hopeloos, dit is nu eenmaal wie ik ben, ik kan niet veranderen', 'ik ben gewoon een zielig hoopje niets en ik ben niet in staat om stabiel te blijven in mezelf'.

Maar, tegelijkertijd besefte ik dat als ik dit patroon ooit zal veranderen, dan zal het in dit moment moeten zijn, dan is het door de stappen die ik onderneem om mezelf niet toe te laten om verder en dieper weg te zinken in dit emotionele patroon. Want, het is immers zo makkelijk om de golf te volgen en mezelf te laten meevoeren in de gedachten en energie die automatisch opkomen in mezelf en die uiteindelijk zouden kunnen leiden tot bepaalde beslissingen die ik zal nemen in mijn fysieke realiteit en in mijn relatie met deze specifieke persoon waar ik later spijt van ga hebben.

Dus, met deze gevolgen en consequenties voor ogen, maakte ik de beslissing in dat moment om mezelf niet meer toe te staan dit patroon nog langer te voeden en, ondanks het feit dat het onmogelijk leek in mezelf om werkelijk te veranderen, zette ik mezelf voor mijn computer en forceerde ik mezelf om beginnen te schrijven. Ik bedoel, aanvankelijk wilde ik niet schrijven en wanneer ik dan begon te schrijven was wat ik schreef in feite enkel een uiting van de emotionele staat waarin ik mij bevond. Dan zag ik in dat dit schrijven niet helpt omdat ik in dat moment niet in staat leek te zijn om mezelf even in perspectief te plaatsen en vanuit een observatief standpunt te schrijven over wat er met mij aan de hand is - dus besliste ik om meteen over te gaan naar het schrijven van zelf-vergevende stellingen --- en met name:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij kwaad te voelen op X

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd X te beschuldigen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te denken dat het X zijn schuld is dat ik mij nu depressief voel

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan e ngeaccepteerd te willen dat X zich schuldig voelt omdat ik mij nu depressief voel

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij depressief te voelen omdat ik het gevoel kreeg dat ik niet genoeg aandacht krijg

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd aandacht te willen van X en depressie te gebruiken om aandacht te krijgen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van depressie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te denken dat ik niets kan doen omdat ik te depressief ben

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn macht weg te geven aan depressie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd depressie te laten beslissen wie ik ben en wat ik doe

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van wat ik doe door depressie te laten bepalen wat ik doe en wie ik ben in wat ik doe

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn macht weg te geven aan gedachten in mijn geest die zeggen dat ik te zwak ben om iets te doen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te reageren met zwakheid op de gedachte dat X zich slecht voelt

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegsetaan en geaccepteerd te denken dat ik X zijn positieve aandacht nodig heb om mij sterk te voelen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn kracht te definieren in en als de gedachte dat ik positieve aandacht krijg van X

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn verlangen naar aandacht op X te projecteren en dan X te beschuldigen omdat ik mij depressief voel, dat hij daar de oorzaak van is omdat hij mij niet genoeg aandacht geeft

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd depressie te gebruiken als een manier om aandacht te krijgen

Ik vergeef mezelf dat niet mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd mezelf aandacht te geven

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd X te beschuldigen van dat hij negatief over mij denkt

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd negatief te denken over X door hem te beschuldigen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegsetaan en geaccepteerd mijn verantwoordelijkheid in X zijn handen te leggen door te denken dat ik zijn aandacht nodig heb om kracht te kunnen ervaren

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegsetaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als hoe X zich voelt

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik mij slecht moet voelen als en wanneer X zich slecht voelt

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te denken dat ik verbonden ben met X en dat ik moet ervaren wat hij ervaart en dat als hij zich slecht voelt - dat ik mij dan ook slecht moet voelen

Ik vergeef mezelf dat ik beschuldiging heb toegestaan te bestaan in mezelf tegenover X door geen verantwoordelijkheid te nemen voor de reacties die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een verbinding te hebben gecreeerd tussen mezelf en X en daarin zijn emotionele ervaringen te kopieren en hem dan te beschuldigen wanneer ik mij slecht voel door te denken dat dat is omdat hij zich slecht voelt --- in de plaats van hem verantwoordelijkheid te laten nemen voor zijn reacties en zelf verantwoordleijkheid te nemen voor mijn eigen reacties

En, nadat en tijdens ik deze zelf vergeving aan het schrijven was, voelde ik de 'wolk' van emoties opklaren en mezelf meer en meer stabiel worden. Het punt waarin ik mezelf echter wel een extra duwtje in heb moeten geven is het punt van zelf-eerlijkheid, bijvoorbeeld in het eerlijk zijn met mezelf over waarom het eigenlijk is dat ik in een staat van depressie en opgeven ga en wat er eigenlijk werkelijk in mijn geest omgaat. Bijvoorbeeld in het eerlijk zijn met mezelf over het feit dat ik in depressie ga omdat ik eigenlijk aandacht wil en dat ik mezelf laat beinvloeden door de emotionele staat van andere mensen omdat ik geen verantwoordelijkheid neem voor mijn eigen leven, kon ik de emotionele staat loslaten maar ik moest wel even door een zure appel bijten omdat het namelijk niet meteen de realiteit is van mezelf die ik wilde onder ogen komen.

Dag 495: Waarom voel ik mij slecht wanneer een ander zich slecht voelt?

Iets dat ik van mezelf gemerkt heb in mijn relaties met andere mensen, is dat Ik heel snel mijn verantwoordelijkheid uit handen geef in verband met en in relatie tot hoe ik mij voel vanbinnen. Bijvoorbeeld, wanneer ik zie dat mijn partner, of iemand anders in mijn omgeving, zich slecht voelt, dan ga ik mij ook slecht voelen - en dan ga ik in mijn geest die persoon beschuldigen van zogezegd de oorzaak te zijn van waarom het is dat ik mij persoonlijk slecht voel.

Omdat ik geloof dat ik mij enkel slecht voel omdat zij zich eerst slecht voelden - dus is het zogezegd hun schuld dat ik mij nu slecht voel -- zij hadden zich maar stabiel moeten houden in relatie tot mij. Waar ik hen dan van beschuldig is dat ze geen rekening houden met mij en dat ze niet om mij geven en dat ze geen erkenning hebben voor het feit dat ik onschuldig ben en dat ik niets fout gedaan hebben, maar toch gaan zij zich slecht voelen - waardoor ik mij ook slecht voel. Ik bedoel, dat is maar de mate waarin ik mezelf heb verbonden met andere mensen hun gevoelens en emoties. In de zin van dat ik mij goed voel wanneer een ander zich goed voelt, en ik voel mij slecht wanneer een ander zich slecht voelt.

Dus, wanneer een ander zich slecht voelt, dan ga ik mij kwaad voelen op hen - omdat ze mij nu ook slecht doen voelen, zogezegd. Maar, wat ik hierin heb moeten inzien is dat ik eigenlijk nooit echt verantwoordelijkheid genomen heb voor mijn eigen interne en externe realiteit - in de zin van dat ik bijvoorbeeld, wanneer mijn partner zich slecht voelt, mij depressief ga voelen en dan laat ik alles varen, ik geef om niets meer, ik wil niets meer doen, ik zit maar een eind voor mij uit te staren, levenloos. En dus daarin is het duidelijk dat ik eigenlijk nooit werkelijk verantwoordelijkheid genomen heb voor mijn eigen leven omdat ik zo makkelijk alles laat varen, omdat ik zo makkelijk die statement maak van 'het maakt allemaal niet uit' en 'niets van wat ik doe maakt uit'.

Dat is de mate waarin ik mijn hele bestaan in de handen gelegd heb van andere mensen - en waardoor ik dus ook werkelijk geloof dat ik op de één of andere manier verbonden ben met hoe een ander zich voelt en dat ik moet antwoorden of reageren op hoe een ander zich voelt omwille van die schijnbare verbondenheid --- omdat ik nooit een vorm van 'eigenheid' gecreëerd heb in mezelf in de zin van een vorm van eigen verantwoordelijkheid als een besef dat al wat ik doe, dat doe ik voor mezelf, niet voor een ander maar voor mezelf. Ik leef en besta en beweeg en adem voor mezelf.

Dus, als ik zomaar alles laat varen gewoon omdat iemand anders zich slecht voelt in mijn bijzijn -- oeps, dan is er een groot probleem. Dan laat mij dat zien dat mijn verantwoordelijkheidszin in relatie tot hoe ik besta en leef en de dingen die ik doe, scheef zit en dringend herbekeken moet worden. Als ik zo makkelijk bewogen kan worden door emotionele ervaringen, geactiveerd door hoe ik denk dat een ander zich voelt --- dan is het tijd om te herbekijken wie ik eigenlijk ben en hoe ik eigenlijk leef en waar ik mij zelf-verantwoordelijkheid en zelf-eerlijkheid in geplaatst heb.

Dag 471: Waarom is Aanvaarding iets Voorwaardelijks?

Dit is een Verderzetting van "Dag 470: Waarom Aanvaarding nooit Echt Bestaan Heeft" in mijn proces van het onderzoeken van hoe het woord 'aanvaarding' bestaat in mezelf als hoe ik het heb toegestaan te bestaan in mezelf en in hoe ik leef en besta -- waarin ik heb ingezien en beseft dat ik mij eigenlijk vaak afgewezen en alleen en weggeduwd en afgescheiden voel in relatie tot de mensen om mij heen, als een consequentie en gevolg van hoe het woord 'aanvaarding' in mezelf bestaat, als een Gevoel waar ik naar Verlang dat gedefinieerd is in en als mijn 'relaties' met andere mensen. Omdat, hoe ik 'aanvaarding' zie, begrijp en ervaar - is in het 'aanvaard worden' door 'andere mensen' - en dus als iets dat 'andere mensen' mij schijnbaar moeten Geven.

In deze blog zal ik verder gaan in dit proces van het onderzoeken hoe het woord 'aanvaarding' in mezelf bestaat - door te onderzoeken waar deze specifieke definitie precies vandaan komt. Met andere woorden: Hoe en waarom is het dat ik Aanvaarding heb gedefinieerd als iets dat ik moet krijgen van andere mensen, en niet als iets dat inherent in mezelf aanwezig is - in de vorm van Zelf-Aanvaarding? Waarom is het dat ik het woord Aanvaarding heb gedefinieerd als een voorwaardelijk iets terwijl ik het evengoed had kunnen definieren als een onvoorwaardelijk iets.

Voorwaardelijk in de zin van dat ik enkel 'aanvaarding' kan ervaren als en wanneer ik kan denken en geloven dat andere mensen het mij 'Geven'. en zelfs dit 'geven' is niet eens een absoluut iets - omdat het compleet gebaseerd is op mijn interpretaties en percepties van mensen hun gedrag en uitdrukking tegenover mij -- en die interpretaties en percepties bestaan in en als een constante onzekerheid omdat interpretaties en percepties per definitie enkel in mijn geest bestaan als een persoonlijke visie op en indruk van de realiteit die ik zie met mijn ogen, volgens de persoonlijke betekenissen die ik eraan geef, maar de interpretaties en percepties zijn niet de realiteit zelf.

Waarom dus heb ik het woord Aanvaarding gedefinieerd in mijn geest als iets dat voorwaardelijk en zelfs niet eens echt is, in de plaats van Aanvaarding te definieren en te manifesteren voor mezelf als iets dat echt is, iets dat wel in lijn staat met de werkelijkheid die zich Hier bevindt? Waar komt die definitie in mezelf Vandaan?

Als ik een kijkje neem in mijn Herinneringen, dan is het eigenaardig dat ik nergens een speciek moment terugvindt waarin iemand mij heeft gezegd wat de definitie van Aanvaarding is, maar dat mijn definitie van Aanvaarding, als zijnde iets dat mensen aan elkaar dienen te 'geven' in 'Relaties', eerder een gevolg is van een samenkomen van allerlei subtiele, impliciete en indirecte invloeden waar ik op bepaalde momenten tijdens mijn leven in contact gekomen ben --- zoals flarden van gesprekken die ik hoorde in mijn omgeving of in films of dingen die ik las in boeken. Mijn definitie van aanvaarding is eigenlijk gebaseerd op een 'conclusie' die ik in mijn onderbewustzijn getrokken heb vanuit al die willekeurige informatie die ik opgestapeld heb in mijn geest in relatie tot wat het woord 'aanvaarding' zou kunnen betekenen.

Ik bedoel, is het niet eigenaardig dat ik een Woord kan 'Leven' alsof het is 'wie ik ben' -  zoals ik bijvoorbeeld het woord 'Aanvaarding' geleefd heb in en als een 'verlangen om aanvaard te worden door andere mensen' - zonder dat ik zelfs begrijp waarom het is dat ik 'Aanvaard' wil worden door 'Andere Mensen', of wat die 'Aanvaarding' zelfs wil zeggen of betekent --- en dat ik daarin dus mijn leven volledig heb 'weggegeven' aan een voorontworpen en Voorgekauwde definitie van dit Woord, in de plaats van dat ik zelf verantwoordelijkheid genomen heb voor mijn leven en voor de definities die ik Leef van de Woorden die in mezelf bestaan door voor mezelf uit te maken en te beslissen hoe elk woord in mezelf precies zal bestaan als een levende uitdrukking van Mezelf.

Wordt Vervolgd in Dag 472

Dag 469: Wat is de Oorsprong van het Verlangen om Aanvaard te worden?

Dit is een Verderzetting van "Dag 468: Hoe Creëert Aanvaarding in Werkelijkheid Afscheiding?", waarin ik de dimensie heb onderzocht van hoe het bestaan van het woord Aanvaarding in mezelf, tegelijkertijd impliceert dat het tegenovergestelde van aanvaarding ook bestaat, namelijk verwerping/afscheiding/afwijzing --- omdat dat de definitie is van het woord 'aanvaarding' dat ik in mijn geest heb aanvaard.

Dus, in dit proces zal ik verder gaan met het bekijken en onderzoeken hoe ik zelf, vanuit wie ik werkelijk ben, het woord 'aanvaarding' voor mezelf kan definiëren zodat het woord 'aanvaarding' bestaat op een manier die geen consequenties creëert. Consequenties zijnde bijvoorbeeld afscheiding/verwerping/afwijzing. Want, wat eigenaardig is, is dat in deze definitie, waarin 'aanvaarding' de tegenpool is van verwerping/afwijzing/afscheiding, 'aanvaarding' in feite voortkomt uit afscheiding/afwijzing/verwerping -- en eigenlijk een soort van 'vlucht' is van afscheiding/afwijzing/verwerping.

Omdat, waarom zou 'aanvaarding' anders moeten bestaan als een 'positieve' ervaring, als niet omdat er een specifieke negatieve ervaring is waar ik van wil vluchten in een positief gevoel. Ik bedoel, positieve gevoelens/ervaringen zijn vanuit dit opzicht altijd het gevolg van een negatieve ervaring die ik niet wil onder ogen komen.

Als niet voor het negatieve, zou het positieve niet hoeven te bestaan. Als ik dus opmerk dat ik in mijn geest op zoek ben en verlang naar aanvaarding van andere mensen als een positief gevoel, dan weet ik dat ik eigenlijk probeer weg te vluchten van een negatieve ervaring in mezelf van afscheiding/verwerping/afwijzing. Dus, zolang ik met andere woorden blijf zoeken en verlangen naar dat positieve gevoel - blijft het negatieve bestaan in mezelf --- omdat ik de wortel niet aanpak, ik verwijder de oorsprong niet van mijn verlangen om aanvaarding te ervaren -- dus zal ik nooit daadwerkelijk aanvaarding ervaren, ik zal altijd maar blijven bestaan in die ervaring van Verlangen.

Wat is 'aanvaarding' dus, als er geen sprake is van een tegenpool - of van gevoelens of ervaringen of verlangen?


Wordt Vervolgd in Dag 470

Dag 392: Ben je een Personage of een Levend Wezen?

Dit is een verderzetting van "Dag 391: The Paradise - Zijn we wel Echt het Hoofdpersonage in Ons Leven?.

En wat ik bedoel met deze vraag "zijn we wel echt het hoofdpersonage in ons leven?"- is dat, langs de ene kant, zijn we het 'hoofdpersonage' in ons leven en in onze wereld, vanuit het perspectief dat wij zelf HIER bestaan, in en als het fysieke lichaam. Ik bedoel, het is een eigenaardig punt om te onderzoeken: je ziet andere mensen om je heen, je kan ze aanraken, zien, horen en ruiken - het is allemaal een 3D, bewegend schouwspel - en dus lijkt het alsof we 'niet alleen zijn'. Maar, als je echter stilstaat bij de realiteit, de eigenlijke echte fysieke werkelijkheid - is dat, je bestaat alleen in en als jezelf, in en als het lichaam. De enige die werkelijk dingen voelt en ervaart en meemaakt, en denkt, en ziet, en hoort - dat ben je zelf. En, wat 'andere mensen' al dan niet voelen, horen, zien of denken - daar kan je maar naar gissen, maar je weet het nooit zeker - het enige waar je werkelijk zeker van kan zijn, dat is wat er omgaat in jezelf, dat is de Realiteit, de enige echte.

Ik bedoel dus, vanuit dat perspectief: het 'hoofdpersonage' zijn in je eigen leven, wil realistisch gezien zeggen dat je alleen bestaat, dat er niemand of niets bestaat buiten jezelf - jij bent hier, jij bestaat, want dat is het enige dat je met absolute zekerheid kan zeggen: Jij Bent Hier! Maar, de manier waarop het woord 'Hoofdpersonage' bestaat in onze woordenschat - impliceert dat er ook 'andere personages' zijn, en dat we geloven dat we niet alleen bestaan. Het 'hoofdpersonage' zijn wil in deze context zeggen dat wij, van alle 'personages' die bestaan, de 'beste' zijn, 'meer' dan de anderen, de meest 'Hoofdzakelijke'.

En dat is een consequentiele definitie van het woord en concept 'hoofdpersonage' dat wij hebben toegestaan te bestaan in onze geest en onszelf en bijgevolg onze samenleving --- waarin elk mens zichzelf wil profileren als het 'hoofdpersonage' in zijn/haar persoonlijke 'film', en bijgevolg elk ander mens ziet als een 'nevenpersonage' en bijgevolg 'niet zo belangrijk'. Hierdoor krijgen we een samenleving en interactie tussen mensen die gebaseerd is op eigenbelang, manipulatie, leugens en bedrog - omdat elk mens wil dat de wereld verloopt op zijn/haar manier, volgens zijn/haar wil - waardoor manipulatie nodig is om ervoor te zorgen dat we krijgen wat we zelf willen en dat onze omgeving verloopt volgens de 'film' en het 'verhaal' dat we in onze geest verzonnen en gecreëerd hebben waarin wij het hoofdpersonage kunnen spelen.

Zolang we onszelf definieren als het 'hoofdpersonage' in ons leven en onze realiteit - creëren we een wereld vol consequenties - vol conflict, misbruik en lijden - omdat, dit idee in contradictie staat met de realiteit. In de realiteit zijn we niet zomaar 'personages' - maar levende wezens. We zijn niet meer of minder dan een ander, we zijn één en gelijk. En deze eenheid en gelijkheid kan enkel gemanifesteerd en gerealiseerd worden in de 'alleenheid' van onszelf - in zelf-eerlijkheid, zelf-verantwoordelijkheid, zelf-respect, zelf-vertrouwen en zelf-ondersteuning kunnen we ook eerlijk, verantwoordelijkheid, respectvol, vertrouwend en ondersteunend zijn tegenover een ander.

Wordt vervolgd in Dag 393