Dag 764: Gevoelens vs Gezond Verstand: Wat is het beste voor jezelf?

Ter verderzetting op Dag 763: Hoe Betrouwbaar zijn Gevoelens Eigenlijk?, kijk ik in deze blog naar hoe je woorden kan herdefiniëren om ervoor te zorgen dat de invulling van de woorden die je leeft in je relaties met de mensen om je heen het beste is voor jezelf. In de voorgaande blog bracht ik het voorbeeld naar voor van hoe ik woorden zoals appreciatie, fascinatie en interesse leefde op een manier die in feite schadelijk was voor mezelf omdat ik deze woorden leefde op basis van gevoelens en niet op basis van gezond verstand.

Op basis van gevoelens wil dan zeggen dat ik bijvoorbeeld appreciatie, interesse en fascinatie zal hebben voor een persoon enkel en alleen omdat als en wanneer ik die persoon zie, er een gevoel binnenin mezelf naar boven komt waarin ik om de één of andere reden de hele tijd bij die persoon wil zijn, hen wil leren kennen en mijn eigen leven in het teken wil plaatsen van het vormen van een relatie met hen. En het is net deze eigenschap van 'om de één of andere reden', dat bedenkelijk is aan deze gevoelens. Ik zie namelijk niet echt wat het precies is aan deze persoon dat mij een gevoel van interesse doet ervaren tegenover hen en dat mij het gevoel geeft dat ik in hun aanwezigheid moet zijn; de interesse, appreciatie en fascinatie is immers volledig en alleen maar gebaseerd op het feit dat ik mij zo VOEL.

Het zou dus goed kunnen zijn dat deze persoon niet echt goed zou zijn voor mij en dat ik mezelf in mijn relatie met hen zou compromitteren, ik zou het niet eens merken omdat ik mij nog steeds gefascineerd en geinteresseerd zou voelen tegenover hen enkel en alleen omwille van dat gevoel in mezelf waarvan ik niet eens weet waarom of hoe het in mezelf bestaat. Dit is dus de valstrik van gevoelens en van het blind vertrouwen van gevoelens zonder gezond verstand toe te passen.

Gezond verstand zou je bijvoorbeeld laten zien hoe en wie de ander persoon is en of ze wel bij je passen op een manier die ondersteunend is voor jezelf in tegenstelling tot afbrekend of compromitterend, ongeacht hoe je je voelt in relatie tot hen. Als je gezond verstand toepast zal je vaak merken dat je gevoelens je leugens voorhouden door bijvoorbeeld een ervaring van aantrekking te verbinden met een bepaald persoon die je dan uiteindelijk blijkt te misbruiken of wiens persoonlijkheid simpelweg niet bij de jouwe past en veel conflict veroorzaakt in jezelf en je leven.

Zo ook zag ik dat de ervaring van appreciatie, interesse en fascinatie die ik ervoer tegenover deze welbepaalde persoon simpelweg niet gebaseerd was op gezond verstand omdat de relatie die ik met deze persoon had gecreëerd nooit ondersteunend of voedzaam was voor mezelf. En dat had niets te maken met wie hij was, maar eerder met het feit dat ik mezelf in de eerste plaats nooit heb leren kennen en dat ik met andere woorden nooit vraagtekens geplaatst heb bij de gevoelens, emoties en/of gedachten die in mezelf naar boven komen. Ik aanvaardde steeds dat als ik mij verliefd of aangetrokken voel tot iemand, dan moet ik die persoon absoluut in mijn leven hebben omdat ik dat gevoel ook absoluut vertrouwde. En zo heb ik mezelf dan in veel relaties en situaties geplaatst waarin ik mezelf eigenlijk aan het onderdrukken en zelfs misbruiken was gewoon om dat gevoel in mezelf te kunnen gehoorzamen en bewaren in de plaats van te doen wat het beste is voor mezelf en gezond verstand toe te passen om te realiteit te kunnen zien van wat de eigenlijke implicaties waren van de relatie in mezelf en mijn leven.

Het was dan ook pas bij het introduceren van het proces om woorden te herdefiniëren dat ik dit verschil begon te overwegen tussen gevoelens en gezond verstand en begon te verstaan dat als ik mezelf toesta blindelings mijn gevoelens te volgen zonder gezond verstand toe te passen, ik in wezen mezelf aan het schaden ben zonder het zelfs te beseffen.

Wordt vervolgd in dag 765

Dag 750: De Onderontwikkelde Vermogens van Volwassenheid

Zoals ik in Dag 749: Kijk niet zo Serieus! ter sprake bracht is het maar al te vreemd hoe je als volwassene bepaalde herinneringen uit je kindertijd met je kan meedragen en je interne ervaringen en beleving in relatie tot je omgeving en de mensen om je heen volledig kan vormen rond die herinneringen uit je kindertijd. Het is een vreemd fenomeen dat in ons allemaal in meer of mindere mate bestaat. En het steekt de kop op elke keer wanneer je bijvoorbeeld emotioneel reageert op iets of iemand. Elke keer wanneer jij iets persoonlijk neemt en op een persoon reageert met angst, onzekerheid, kwaadheid, frustratie, depressie, enzovoort.

Die emotionele reacties zijn als het ware een resultaat van al de lagen van bewustzijn die jij doorheen je leven hebt opgebouwd op de aanvankelijke emotionele reacties die je ervoer in bepaalde momenten tijdens je kindertijd. Dit wil dus zeggen dat je die momenten tijdens je kindertijd waarin jij je op een bepaalde manier ervoer tegenover je omgeving nog steeds de macht geeft om jouw ervaring van jezelf en van je omgeving te kleuren en te sturen. En dat is op zich absurd omwille van de simpele reden dat je geen kind meer bent. Je bent een volwassene, namelijk een individu in deze wereld die de capaciteit en het vermogen heeft om zichzelf uit te drukken, om beslissingen te maken, om op een rationele en redelijke manier om te gaan met situaties en met je eigen interne reacties op situaties, om te onderzoeken hoe deze wereld in elkaar zit en om tot oplossingen te komen voor dingen zoals je emotionele reacties op situaties.

Maar het feit dat je je nog steeds laat sturen door emoties en gevoelens, die dan je gedachtenpatronen en uiteindelijk je gedrag kleuren en dirigeren, laat in wezen zien dat je nog niet hebt losgelaten van je herinneringen en je staat van zijn waar je je in bevond toen je een kind was. Toen je een kind was, ervoer je immers jezelf en je omgeving als niets dan impulsen die op je afkwamen. Je bevondt je in een proces van leren en ontwikkelen. Je wist nog niet hoe en waarom je omgeving bestaat zoals ze bestaat, of hoe en waarom mensen zich gedragen zoals ze zich gedragen. Er waren momenten waarin je reageerde met angst op iemand maar je niet zag of wist waar die angst vandaan kwam en je ook niet in staat was om te begrijpen waarom je je angstig voelde. Je had het vermogen niet om dingen in perspectief te plaatsen en te relativeren.

Maar als volwassene heb je dat vermogen wel. Als volwassene heb jij het vermogen om terug te blikken op je eigen herinneringen die je met je meedraagt, herinneringen van momenten waarin jij iets of iemand in je omgeving bijvoorbeeld als bedreigend of aanvallend ervoer, te onderzoeken. Je bent in staat om dan in de plaats van opnieuw in de emotie te stappen die je in dat moment ervoer eerder het moment te onderzoeken door jezelf bijvoorbeeld in de schoenen te plaatsen van de betrokken individuen en gezond verstand toe te passen. Gezond verstand toepassen wil zeggen dat je leert begrijpen waarom dat moment zich afspeelde zoals het dat deed, waarom de persoon in kwestie zich gedroeg zoals die zich gedroeg en waarom jij jezelf ervoer zoals je je ervoer.

Het is inderdaad een vreemde kwestie dat wij als mens zo kunnen blijven steken in het verleden en kunnen blijven vasthouden aan een herinnering, namelijk iets dat op zich in wezen niet echt is, en dat we die herinnering zoveel macht geven over wie we zijn dat we soms in angst bestaan om de herinnering opnieuw te beleven. Ik bedoel maar, is het dan niet dat we eigenlijk angst hebben van onze eigen onwetendheid en kortzichtigheid omdat we zelf nooit de moeite gedaan hebben om het moment in de herinnering te begrijpen en zodoende de emotionele ervaringen die we eraan gekoppeld hebben los te laten?

Wordt vervolgd in Dag 750

Dag 614: Kijken door de Ogen van Angst in een Relatie

 Ik wil maar aantonen hoe vreemd het eigenlijk is dat je jaren en jaren alleen kan zijn en daar geen enkel probleem mee hebt en het zelfs 'natuurlijk' en vanzelfsprekend aanvoelt om 'alleen' te zijn zonder noodzakelijk een 'partner' te hebben, maar dat je dan in een 'relatie' gaat met iemand en haast vanaf het eerste moment in en van die relatie in jezelf op de één of andere manier de beslissing maakt dat je niet meer zonder die persoon kan leven en dat het onmogelijk is om nog alleen te zijn.

Het was in feite zelfs zo dat het net die angst die in mezelf bestond om alleen te zijn en om achtergelaten en verlaten te worden door mijn partner, die er mede voor zorgde dat ik mijn partner niet werkelijk leerde kennen. Omdat, al wat ik zag in hem waren mijn eigen angsten. Elke keer hij naar mij keek, elke keer hij iets zei en zichzelf uitdrukte, dan interpreteerde ik die uitdrukking in de context en vanuit het startpunt van de angst dat ik hem zou verliezen, hetgeen wil zeggen dat ik in mijn gedachten continu schommelde tussen 'hij vindt mij leuk' en 'hij vindt mij niet leuk' en ik nam met andere woorden hoe hij zichzelf uitdrukte heel persoonlijk op, in dat ik wanneer ik dacht dat hij mij niet leuk vond ik mij ook slecht ging voelen over mezelf en ging denken en geloven dat er iets mis is met mij en dat ik moet veranderen opdat hij mij wel weer leuk vindt.

Ik zag of overwoog bijvoorbeeld niet dat hoe hij zichzelf uitdrukt niet 'persoonlijk' is en kan zijn omdat hij mij ook maar pas kent. Ik bedoel, wat hij al dan niet denkt over mij en hoe hij mij al dan niet beoordeelt op hoe ik eruit zie of hoe ik mezelf uitdruk en hoe hij zich al dan niet voelt in relatie tot mij - dat bestaat in hem, in zijn geest en is dus wie hij is gebaseerd op de dingen die hij heeft meegemaakt in zijn leven, de persoonlijkheid/persoonlijkheden die hij gevormd heeft doorheen zijn leven, de dingen waar hij mee in contact gekomen is en de voorkeuren die hij in zichzelf gevormd heeft, enzovoort. En zijn externe uitdrukking en expressie is de belichaming van wie hij is vanbinnen als hoe hij zichzelf gevormd en opgebouwd heeft doorheen zijn leven.

Hoe kan ik daar zelfs iets mee te maken aangezien we elkaar nog maar amper hebben leren kennen? Het is dus in feite maar vreemd dat ik ga geloven dat  hoe hij reageert op mij in zijn geest ook maar iets wil zeggen over wie ik ben en dat ik niet besef en inzie dat hij zichzelf uitdrukt, hij drukt uit wie hij is vanbinnen -- ook al verpakt hij het in woorden die naar mij toe gericht zijn en die over mij gaan. Ook al zegt hij 'ik heb je lief', 'ik zie je graag' of 'ik haat je' - dat zijn woorden die uitdrukken hoe hij zich voelt vanbinnen als reactie op zijn gedachten die in zijn geest opkomen op basis van zijn perceptie van wat hij ziet met zijn ogen en hoort met zijn oren -- een perceptie en gedachten die afkomstig zijn vanuit zijn persoonlijkheid en de associaties en verbindingen die hij vormt in zijn onderbewustzijn.

Ik wil maar zeggen dat de relaties die we aangaan met anderen, altijd relaties zijn met onszelf - omdat de dingen die we denken en voelen in relatie tot de ander persoon en hoe we reageren op de ander, bestaat steeds in onszelf en is steeds gebaseerd op al de onderdrukte en onderliggende lagen in en van ons bewustzijn. Als we dan dus dit feit gaan negeren en de uitdrukking van een ander 'persoonlijk' gaan opnemen door onszelf bijvoorbeeld te identificeren met wat een ander over ons denkt, dan zien we niet enkel onszelf niet in en als het feit dat onze reacties op het gedrag en de uitdrukking van een ander niets zegt over de ander maar veeleer iets zegt over hoe we zelf bestaan in en als onszelf, maar we zien vooral ook de ander niet en wie zij zijn in zichzelf als belichaamd door hun externe expressie.

Meer in de volgende blog...

Dag 613: Wanneer Liefde Problematisch wordt

 Ik voelde mij dus gevangen in een relatie omdat ik mezelf gevangen hield in mijn eigen angst om alleen te zijn. En dat was in feite vreemd, omdat ik mijn hele leven alleen geweest ben, en nu plots is het iets verschrikkelijk en afschuwelijk om nog maar te denken aan weer alleen zijn. Ik bedoel maar, wat is het dat er plots veranderd was? Waarom is het en waar is het dat ik eigenlijk werkelijk angst van had?

Ik weet dat er immers zoveel mensen zijn die net als ik om dezelfde reden in een relatie blijven die niet goed is voor hen en wat ik beseft heb is dat zolang ik blijf leven en bestaan en beslissingen nemen vanuit het startpunt van een angst die in mijn achterhoofd doemt zonder dat ik begrijp waarom ik mij angstig voel en waar ik precies eigenlijk angst van heb, dan zal ik ook nooit een uitweg of oplossing zien en vinden voor mijn situatie. Ik zal mij gevangen voelen in angst en ik zal bijgevolg mezelf ook gevangen zetten en limiteren in mijn daadwerkelijke fysieke leven en bestaan door bijvoorbeeld in een relatie te blijven die niet bestaat op een manier die het beste is voor mezelf.

Dus hoe komt het dat je je hele leven alleen kan zijn - alleen in de zin van dat je in feite nooit werkelijk 'alleen' bent omdat er altijd wel mensen om je heen zijn, je hebt vrienden en familie, maar je hebt niet per se een 'liefdes-relatie' met een 'speciaal iemand' - maar dan vanaf het moment dat je zo een relatie met iemand aangaat, dan plots komt die angst aanzetten en de idee aanzetten dat je niet meer alleen kan zijn en dat deze persoon je dus niet mag of kan verlaten want dat zou je niet aankunnen, om nu weer terug te gaan naar de staat van het 'alleen zijn', ook al is dat haast als het ware je natuurlijke staat in zekere zin omdat het eigenlijk altijd al zo geweest is, vanaf het moment dat je geboren werd in deze wereld.  En plots lijkt het wel het einde van de wereld om weer alleen te belanden.

Wat gebeurt er met ons in onze geest en in wie we zijn dat we een zodanige afhankelijkheidsrelatie vormen met iemand die we in veel gevallen eigenlijk amper kennen - de persoon waar we plotsklaps 'verliefd op worden' - dat we gaan geloven dat we niet meer zonder die persoon kunnen bestaan. Ik bedoel wanneer ik kijk naar hoe mijn relaties verliepen en hoe en wanneer die specifieke ervaring opkwam in mezelf dat ik absoluut deze persoon niet kan verliezen - dan was het al in de eerste maand van onze relatie. En vaak begon onze relatie al vrij snel nadat we elkaar pas hadden leren kennen. Ik wil maar aantonen hoe vreemd het eigenlijk is dat je jaren en jaren alleen kan zijn en daar geen enkel probleem mee hebt en het zelfs 'natuurlijk' en vanzelfsprekend aanvoelt om 'alleen' te zijn zonder noodzakelijk een 'partner' te hebben, maar dat je dan in een 'relatie' gaat met iemand en haast vanaf het eerste moment in en van die relatie in jezelf op de één of andere manier de beslissing maakt dat je niet meer zonder die persoon kan leven en dat het onmogelijk is om nog alleen te zijn.

Ik bedoel, er zijn zoveel mensen die rechtvaardigingen voor deze ervaring zullen gebruiken zoals 'tja, dat is liefde', en die het woord 'liefde' gaan gebruiken om zulk'n fenomenen dewelke op zich eigenlijk niet het beste zijn voor onszelf, te gaan verklaren en goedpraten -- maar die zogezegde 'liefde' wordt een probleem wanneer je jezelf gaat beginnen compromitteren en veranderen omdat je angst hebt om nog alleen te zijn met jezelf en binnenin jezelf gelooft dat je niet zonder je partner kan bestaan.

Meer in de volgende blog...

Dag 612: Hoe Onzekerheid en Angst in een Relatie tot Misbruik kan Leiden

En het vreemde is dat onze relaties met mensen gebaseerd zijn op die zelf-onderdrukkingen. Het is wanneer we een relatie starten, een 'liefdes-'relatie, dat dit soort gedachten meer en meer beginnen op te doemen. Dus vreemd is het dan dat we langs de ene kant, wanneer we die 'ene' gevonden hebben, onze 'liefdespartner', ons plots zo enorm goed voelen omdat we immers iemand gevonden hebben die van ons houdt en die ons liefheeft. Maar dan langs de andere kant beginnen al die onzekerheden op te komen in onze geest. Onzekerheden in verband met ons uiterlijk en of het nog aantrekkelijk of sexy is.

Dat is immers wat ik ervaren heb doorheen mijn leven - namelijk dat wanneer ik in een relatie was, dan kwamen mijn onzekerheden meer intens naar boven en veranderde ik daardoor zelfs drastisch in mijn persoonlijkheid en als persoon. Omwille van de emotionele ervaringen van angst en onzekerheid die opkwamen in mezelf op een veel intensere manier dan wanneer ik niet in een relatie was, begon ik haast automatisch mezelf ook te veranderen en aan te passen in mijn uitdrukking en in 'wie ik was' omdat dat is wat de onzekerheid mij als het ware aanspoorde om te doen.

Ik voelde mij bijvoorbeeld voornamelijk onzeker en angstig in verband met het 'verliezen' van mijn partner, ik voelde mij angstig om weer alleen te zijn en om verlaten te worden door mijn partner. Ik bedoel, zelfs al kon ik in mijn achterhoofd wel zien en ervaren dat door die onzekerheid en angst en het feit dat ik mezelf onderdrukte in en als die emotionele ervaringen, mijn ervaring van en in de relatie in feite gecompromitteerd was en uiterst onaangenaam was - toch plaatste ik de relatie op de eerste plaats in mijn leven en mijn wereld omwille van de angst om alleen te zijn die in mezelf naar boven kwam.

In mijn geval bevond ik mij zelfs in relaties waarvan ik kon zien dat ze niet goed waren voor mij vanuit het perspectief dat de persoon waar ik mee in een relatie was en de dynamiek die er ontstond tussen mezelf en mijn partner omwille van het verschil in persoonlijkheid tussen ons, een vorm van misbruik ondersteunde en kweekte. Waarin, ik bedoel, ik heb lange tijd gedacht dat ik de misbruikte was, het slachtoffer in de situatie. Maar wat ik nooit heb ingezien is dat ik in de relatie bleef omwille van de angst om alleen achter te blijven en de angst om verlaten te worden die ik macht gaf over mezelf.

Ik besefte dus nooit dat ik in en als die angst mezelf misbruikte en liet misbruiken, omdat ik geen respect genoeg had voor mezelf om op mijn eigen benen te staan en om mezelf te vertrouwen en om alleen te staan met en als mezelf. Ik bedoel, ik had in feite angst van mezelf en in die angst scheidde ik mezelf van mezelf af en gaf ik mijn macht weg aan andere mensen. Dat is het misbruik dat ik pleegde tegenover mezelf, dat ik geen verantwoordelijkheid nam voor mezelf en voor mijn relatie met mezelf.

Ik liet de emotie van angst en onzekerheid mij overspoelen, zodanig dat ik mezelf volledig veranderde om toch maar mijn partner en mijn relatie niet te verliezen, en tot ik mezelf uiteindelijk niet meer herkende. Ik compromitteerde en misbruikte mijn relatie met mezelf omdat ik de angst en onzekerheid in mezelf vertrouwde en omdat ik niet besefte dat emotionele ervaringen niet echt zijn en geen echte macht hebben over mij.

Meer in de Volgende Blog

Dag 592: Zijn onze Emoties een Straf die we Onszelf doen Uitzitten?

Dag 592: Zijn onze Emoties een Straf die we Onszelf doen Uitzitten? 

Het Veranderen van de Emotie van Onzelfzekerheid in Groepen

Een ervaring die voor mij een patroon en een gewoonte geworden is doorheen mijn leven is een ervaring van onzekerheid in groepen van mensen en ook in relatie tot individuen in mijn omgeving. En het is deze ervaring die ik zal aanpakken in deze blog en volgende blogs, door middel van het Desteni Gereedschap van Schrijven, zelf-vergeving en zelf-Correctie.

Ik zal hierin vertrekken vanuit een praktisch voorbeeld  en met name een specifieke situatie die ik in mijn dagelijkse leven en realiteit ben tegengekomen - omdat die situatie de 'blauwdruk' representeert van het patroon van onzekerheid dat zich doorheen mijn leven steeds heeft herhaald.

De situatie zijnde dat ik een aantal weken geleden naar een bijeenkomst was gegaan van een sportclub waar ik mij onlangs bij heb aangesloten. Het was een sociale bedoening waarop prijzen werden uitgereikt en gegeten, gedronken en gepraat werd. Aangezien ik mij pas heb aangesloten kende ik de meeste mensen daar nog niet goed en moest ik dus het initiatief nemen om een gesprek aan te knopen, om onderwerpen te vinden om over te praten, om mensen te benaderen en om punten te vinden waar mensen over zouden willen praten - en om dus met andere woorden een zekere vorm van 'connecties' en 'relaties' te vormen met mensen.

Al is het enkel om die specifieke vaardigheid in mezelf te ontwikkelen omdat ik doorheen mijn leven een persoonlijkheid heb ontwikkeld waarin ik mezelf steeds heb ervaren als 'sociaal onbekwaam' en mezelf zelfs heb beoordeeld en gedefinieerd als 'vreemd' omwille van de onzekerheid en de angsten die ik steeds ervoer in mezelf wanneer ik mij in sociale situaties bevond.

Ik ben dan doorheen de jaren naarmate ik opgroeide tot volwassene in deze wereld gaan geloven dat die specifieke persoonlijkheid van onzelfzekerheid in sociale situaties is 'wie ik ben', alsof dat mijn 'straf' is die ik moet uitzitten gedurende de rest van mijn leven in deze wereld en alsof er geen enkele andere keuze is voor mij omdat die onzekerheid als het ware het enige 'programma' is dat ik gekend heb.

Ik bedoel, is dat niet vreemd - dat je zo'n ervaringen gaat aanvaarden en aannemen als de realiteit van wie je bent, ondanks dat je weet dat het eigenlijk ook anders kan. In de zin van dat ik bijvoorbeeld andere mensen zie en ik zie hoe ze zichzelf uitdrukken in sociale situaties -- ik zie hoe anderen die onzelfzekerheid niet lijken te ervaren, of althans niet in de mate waarin ik het ervaar in mezelf -- maar dat je je erbij neerlegt dat je niet kan veranderen omdat je simpelweg niet weet hoe. Want, je hebt nooit anders gekent dus heb je ook niet meteen een voorbeeld of een richtlijn voor hoe je kan worden wie en hoe je eigenlijk wil zijn in je leven.

Dus, vanuit dat opzicht lijken dit soort emotionele ervaringen zoals onzelfzekerheid een 'straf' die je uitzit omdat je weet dat het niet is wie je wil zijn en hoe je jezelf wil ervaren maar je hebt tegelijkertijd het gevoel dat je er niets aan kan doen en dat je dus 'gedoemd' bent om zo door het leven te gaan. En onzekerheid is maar één voorbeeld van zo'n ervaringen, er zijn verschillende emotionele ervaringen die mensen steeds herleven in hun bestaan op aarde die het leven soms kunnen doen aanvoelen als een Hel - hetgeen dus impliceert dat we onszelf om de één of andere reden aan het straffen zijn anders zouden we al lang hebben losgelaten van zulk 'n patronen uit het verleden die zich blijven herhalen in ons leven.

Dag 487: Vrouwen die Mannen Haten

Ik heb mij doorheen mijn leven en mijn ontwikkeling en opgroeiing als meisje en vrouw in deze wereld heel vaak heel kwaad gevoeld in mijn geest tegenover 'Mannen'. En niet zomaar één man in het bijzonder, maar 'alle mannen'. Ik maakte vaak stellingen in mijn geest zoals 'mannen zijn niet te vertrouwen' en 'mannen geven nooit echt om mij' en 'mannen zullen mij gewoon misbruiken', 'mannen hebben geen respect voor vrouwen', enzovoort.

Stuk voor stuk stellingen en statements waarin ik mezelf als vrouw in feite machteloos opstel tegenover 'de man' - omdat, als ik die stellingen eens goed bekijk en onderzoek, dan zie ik dat er eigenlijk verwachtingen en verlangens achter schuilgaan die in mezelf bestaan tegenover mannen. Bijvoorbeeld, achter de stelling 'mannen zijn niet te vertrouwen', ligt de verwachting en het verlangen om mijn vertrouwen in mannen te plaatsen. Achter de stelling 'mannen geven nooit om mij', ligt de verwachting en het verlangen dat mannen om mij zouden geven. Achter de stelling 'mannen zullen mij gewoon misbruiken', ligt het verlangen dat mannen voor mij zouden zorgen -- en achter de stelling 'mannen hebben geen respect voor vrouwen', ligt het verlangen om respect te krijgen van mannen.

Omdat ik mij altijd kwaad, en zelfs woedend, gevoeld heb tegenover 'mannen' - heb ik nooit ingezien dat er inderdaad persoonlijke verwachtingen en verlangens schuil gaan achter al die beschuldigingen tegenover 'mannen'. En dat ik mij enkel een slachtoffer en machteloos voel tegenover mannen en 'wat ze mij zogezegd allemaal aandoen', omdat ik in de eerste plaats mijn macht heb weggegeven aan al die verlangens en omdat ik bijvoorbeeld al die dingen die ik van mannen verwacht en verlang, zoals respect, ondersteuning, aanvaarding en liefde, nooit aan mezelf gegeven heb.

Ik bedoel, het is dat idee in mijn geest dat mannen zogezegd al de schuld dragen van waarom het is dat ik mij zo hulpeloos en machteloos en emotioneel voel in mezelf in deze wereld - dat mij net in die positie van machteloosheid en hulpeloosheid plaatst --- omdat ik in feite in mezelf aanvaard heb dat ik niet van mezelf kan houden, dat ik geen respect voor mezelf kan hebben en dat ik mezelf niet kan ondersteunen - en dat ik dat allemaal van 'mannen' nodig heb.

Dus, uiteraard, vanaf het moment dat de 'man' waar ik mijn oog op heb laten vallen en waar ik dus al die liefde, aanvaarding, respect en ondersteuning van wil en verlang, mij laat vallen of zich niet uitdrukt tegenover mij zoals ik had verwacht -- dan komen de beschuldigingen aanzetten in mezelf, waarin ik van die algemene gegeneraliseerde  beschuldigende stellingen maak over 'mannen', zodat ik een excuus en een rechtvaardiging heb om mijn woede te kanaliseren naar hem toe en naar 'alle mannen' toe ---en zodat ik niet hoef in te zien en te beseffen dat die woede die ik ervaar in mezelf in wezen niets te maken heeft met wat 'mannen' al dan niet doen of wie ze al dan niet zijn, en zelfs niet met wat deze ene 'man' al dan niet gedaan heeft. Die woede ervaar ik omdat ik in de eerste plaats allerlei dingen heb verlangd, gewild en verwacht van hem die niet realistisch waren.

Ik had in de eerste plaats één of ander ideaalbeeld gevormd in verband met wat ik verwacht en wil van een relatie, en ik had dan de verwachting gemaakt dat hij zich daarnaar zou schikken en dat hij die spreekwoordelijke 'prins op het witte paard' zou zijn. Maar ik nam de tijd niet om hem te leren kennen volgens de realiteit van wie hij eigenlijk werkelijk is als individu in deze wereld. Ik wilde wat ik wilde en dus was ik niet geïnteresseerd in de Realiteit.

Dus, vroeg of laat komt die realiteit toch naar boven en blijkt dat al de ideëen die ik in mijn geest had opgebouwd over 'de relatie' en over wie hij is en wie 'wij' zijn een leugen zijn. En dan, in de plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor de waanbeelden die ik in de eerste plaats gecreëerd had in mijn geest die aan het startpunt lagen van waarom en hoe het gekomen is dat alles nu in het water gevallen is, door eerlijk te zijn met mezelf en in te zien dat ik mijn persoonlijke verlangens probeerde op te leggen aan de realiteit en dat ik, door de realiteit te onderdrukken en te negeren, het einde van de illusie niet had zien aankomen --- in de plaats daarvan, kanaliseer ik mijn woede naar hem toe en beschuldig ik hem in mijn geest als 'de slechterik'.

En dan gebruik ik opzettelijk zo van die algemene stellingen over 'mannen', om te rechtvaardigen voor mezelf waarom het is dat ik kwaad wordt op hem in de plaats van in te zien dat ik eigenlijk kwaad ben op mezelf omdat ik mezelf heb voorgelogen. Omdat, 'mannen zijn slecht' en 'mannen zijn klootzakken', dus, daarom is het ok dat ik mijn woede richt naar 'mannen' in mijn geest.

Wat ik heb ingezien door het bewandelen van een proces van het corrigeren van mezelf in relatie tot mezelf en mijn leven en de wezens in mijn leven -- is dat ik, door mij kwaad te maken op 'mannen', mezelf heel verbitterd maak, omdat ik mezelf in wezen enkel aan het vullen ben met woede. Ik bedoel, dan maakt het niet uit of die woede al dan niet 'gerechtvaardigd' is, omdat, het punt blijft dat ik moet leven met wat ik in mezelf toelaat. Dus, als ik woede toesta te bestaan in mezelf, tegenover wie of wat dan ook, gerechtvaardigd of niet, dan is dat wat ik zal ervaren. Dan zal ik geen plezier meer beleven aan het leven en het feit dat ik besta en dan beroof ik mezelf van het leven zelf - hetgeen de reden is waarom ik in feite kwaad ben in de eerste plaats.

http://www.desteni.com

Dag 387: King Leopold's Ghost: Is Intelligentie ons gereedschap voor Misleiding?

Dit is een verderzetting in de Paranoia van Intelligentie Series - waarin we onderzoeken en bekijken welke consequenties onze aanvaardde vorm van 'Intelligentie' in en als de Menselijke Geest heeft gecreëerd en gemanifesteerd doorheen ons bestaan als Mens hier op aarde.

In deze blog bespreek ik specifiek een punt dat zich aandrong terwijl ik naar de Documentaire 'King Leopold's Ghost' aan het kijken was. De documentaire vertelt hoe Koning Leopold II zijn 'Congo Missie' voltrok, en onthult het slangenvat van Leugens, Manipulatie en Bedrog dat Leopold gebruikte om de Hebzucht die in werkelijkheid aan het startpunt lag van zijn missie te Rechtvaardigen tegenover de rest van de wereld.

Hij gebruikte bijvoorbeeld het geloof en de idee dat 'de Zwarten' inferieure wezens zijn aan 'de Blanke Man' om voor zichzelf te rechtvaardigen waarom het ok is om hen medogenloos uit te moorden en hun land te plunderen. Het punt dat hierin pijnlijk duidelijk werd in verband met deze Paranoia van Intelligentie Series die we hier aan het doorlopen zijn, is hoe 'de Blanke Man' zichzelf zal afscheiden en differentiëren van de 'Inferieure Zwarte', onder de Stelling dat Wij Blanken 'Intelligentere Wezens' zijn - maar dat, wanneer je dieper graaft en onderzoekt wat die zogezegde 'Intelligentie' in wezen is, dan zie je dat de 'Intelligentie' waarmee wij onszelf als Mens afscheiden van andere levende wezens en zelfs van andere Mensen, niets meer is dan een verhoogd vermogen om onze zogezegde 'Primitieve Impulsen' zoals Hebzucht, te verbergen - door middel van bijvoorbeeld het 'vermogen' om via manipulatie andere mensen te bespelen en misleiden teneinde onze daden, die in essentie volledig gestuurd zijn door Hebzucht, te rechtvaardigen en Goed te praten en onszelf te doen uitschijnen als 'de Filantroop', 'de Missionaris', 'de Humanitaire'.

Zoals de propaganda die Leopold gebruikte om andere Naties en zijn eigen bevolking te overtuigen om hem te steunen in zijn Missie - door middel van het gebruik van woorden zoals 'de Internationale Afrikaanse Associatie', 'Filantropie', 'Humaniteit', 'Vrije Handel', 'de Onafhankelijke Staten van Congo' - zo ook gebruiken wij onze 'Intelligentie' tot geen enkel ander doel dan onze werkelijke motivaties en beweegredenen te Verbloemen. Ik bedoel, 'Intelligentie', in relatie tot de Menselijke Geest, wordt gedefinieerd door het vermogen om te werken en om te gaan met Woorden - en waar anders gebruiken wij Woorden voor, dan om dingen Uit te Leggen?

En, ik bedoel, is het niet eigenaardig dat, de enige reden waarom wij meer Woorden, en dus een zogezegde 'hogere Intelligentie' nodig zouden hebben, is omdat we manieren nodig hebben om dingen op een Andere/Verschillende manier Uit te Leggen - en om, in essentie, meer manieren te vinden om bepaalde zaken uit te leggen op een manier die ons zelf het beste uitkomt, een manier waarop we onszelf ervan kunnen verzekeren dat hoe een ander iets Begrijpt, op basis van de Informatie/Uitleg die wij hen gegeven hebben, steeds in lijn staat met hoe wij persoonlijk willen dat zij het begrijpen, hetgeen niets te maken heeft met het werkelijk ondersteunen van de ander om iets op meer efficiente manier te begrijpen maar eerder met onze intentie om hen in de war te brengen in verband met hoe de werkelijkheid eigenlijk in elkaar zit zodat ze niet zien hoe wij bezig zijn onze hebzucht uit te voeren en te manifesteren.

George Carlin toont dit punt in zijn Show 'Doin' It Again' op zeer treffende wijze aan:

"Arrogante, hebzuchtige, weldoorvoedde Blanke mensen hebben een Taal uitgevonden om de Realiteit te verbergen, zo simpel is het. De CIA 'vermoord' mensen niet meer, ze worden 'Geneutraliseerd', of ze 'Ontvolken het Gebied'. De overheid 'Liegt' niet, het 'Engageert zich in Disinformatie'. Het Pentagon meet zelfs Nucleaire Radiatie in iets wat ze 'Zonneschijn Eenheden' noemen. Israelische moordenaars worden 'Commando's' genoemd - Arabische Commando's worden 'Terroristen' genoemd. Contramoordenaars worden 'vrijheidsstrijders' genoemd - dus als misdaadbestrijders de misdaad bestrijden en vuurbestrijders vuur bestrijden, wat bestrijden Vrijheidsstrijders dan?..." ( George Carlin - Euphemisms)

Wanneer je in de documentaire ziet hoe Leopold tewerk ging in relatie tot wat hij deed in/met Congo en hoe de rest van de wereld daar uiteindelijk op reageerde - en je stelt jezelf de vraag 'Wat is die zogezegde 'Intelligentie' die hem als onderscheidde van de Congolezen en die zogezegd als bewijs stond voor waarom en hoe hij superieur is aan de Congolezen en het recht heeft om de Congolezen te onderwerpen?' -- dan kan je enkel tot de Conclusie komen dat het enige dat Leopold en zijn medewerkers onderscheidde van de Congolezen, was zijn slinksheid, zijn Egoïsme, zijn Arrogantie en zijn hebzuchtige natuur die hem dreef tot extreme manipulatie, corruptie en Bedrog - en dat dus de zogezegde 'superioriteit' waarin hij zijn persoon definieerde in relatie tot de Congolese Bevolking, in wezen enkel de zoveelste redenering en rechtvaardiging was die hij had bekokstooft in al zijn 'intelligentie' en die hij opzettelijk gebruikte om zijn daden en zichzelf goed te praten en te rechtvaardigen --- net zoals hoe elk van ons 'Intelligentie' op precies dezelfde manier toepast, om onszelf te definieren als 'superieur' tegenover een ander, en zodanig onze daden in deze wereld te Rechtvaardigen.

Waarin dus, vanuit dit perspectief, 'Intelligentie' in wezen, als hoe het doorheen de geschiedenis geleeft en toegepast is geweest door de Mens, een product is van de Hebzucht die de mens in zichzelf heeft toegestaan te bestaan en die de Mens gebruikt om zijn Hebzuchtige Natuur te beschermen, verdedigen, verbloemen en verbergen teneinde zijn omgeving te kunnen bespelen en manipuleren en zo zijn Hebzuchtige Motivaties te kunnen bevredigen.


In de volgende Blog bekijken we een andere dimensie van 'Intelligentie', gebruik makend van de documentaire 'King Leopold's Ghost' en met name het eigenaardige punt dat, zij die zichzelf 'Beschaafd' en 'intelligent' noemen, in relatie tot de zogezegde 'onbeschaafden' en 'onintelligenten', het minst in staat lijken te zijn om daden te verrichten die ondersteunend zijn voor het leven op aard en die de meeste Consequenties creëren en manifesteren voor iedereen.

Dag 380: Is Intelligentie in werkelijkheid Angst?

Dit is een verderzetting van "Dag 378: Bestaat het 'IK' wel Werkelijk?" en "Dag 379: Is mijn Thuis in het Kasteel van mijn Gedachten?"  waarin ik bekeek hoe mijn geest werkt  naar aanleiding van de vraag die ik mezelf stelde in verband met of ik wel degelijk zelf-eerlijkheid aan het toepassen in mijn schrijven, waarin ik besefte dat ik in mijn Reis naar Leven Blogs meer de neiging had om te schrijven vanuit afscheiding in mezelf, als het punt van 'intelligentie' -- waarin ik dus niet mezelf uitdrukte in zelf-eerlijkheid, maar eerder schreef vanuit mijn gedachten als een idee dat ik van mezelf gecreëerd had in mijn geest/Ego.


Zelf-Vergeving Dimensie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten programmeren in en als het vereren van kennis en informatie als voorgeprogrammeerde codes en symbolen en betekenissen in de vorm van Woorden - en het onderdrukken van mezelf in en als mezelf als wie ik werkelijk ben als het leven zelf, door hoe ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd, in mijn verering van kennis en informatie, 'meer' proberen te zijn dan wie ik eigenlijk ben als het leven zelf in en als mezelf, vanuit en gebaseerd op het geloof en de idee dat ik eigenlijk 'minder' ben in relatie tot/vergelijking met kennis en informatie --- en dat ik daarin mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van Woorden door woorden te zien, ervaren en definieren als Superieur aan mezelf in afscheiding van mezelf en daardoor zelf-oneerlijkheid te aanvaarden en manifesteren in mezelf in en als mijn expressie/uitdrukking in en als woorden door hoe ik nooit heb ingezien hoe woorden delen/expressies zijn van mezelf als het leven zelf en hoe ik daarin delen van mezelf heb afgescheiden door mezelf af te scheiden van woorden als mezelf

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het woord 'intelligentie' te definieren in en als kennis en informatie in en als en interne realiteit van de Geest als Gedachten, en te verbinden met een positieve waarde - en daarin voor mezelf een excuus te creëren om te vluchten van de angst van mensen en relaties die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf, door te geloven dat als ik mij bezighoudt met het analyseren, nadenken en contempleren over de realiteit die ik zie met mijn ogen, dat ik dan Beter/Meer en superieur ben tegenover Andere mensen --- en dat ik daarin mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe ik deze definitie van 'Intelligentie', in en als een polariteit van 'onintelligent' en 'intelligent', zelf gecreëerd heb in mijn geest om mij goed te kunnen voelen over het feit dat ik eigenlijk aan het vluchten ben van angsten die ik ervaar in mezelf tegenover Mensen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het woord 'Intelligentie' te definieren in en als en vanuit en gebaseerd op Eigenbelang in mezelf, als de persoonlijke verlangens die ik heb toegestaan te bestaan in en als mezelf om mij superieur te voelen, als reactie op de ervaring van Inferioriteit als Angst die ik ervaar in mezelf tegenover mijn Omgeving - en dat ik daarin mezelf heb toegestaan het woord 'intelligentie' opzettelijk te Limiteren tot een persoonlijke ervaring in mijn Geest die enkel mijn eigenbelangen dient, en daardoor in totale afscheiding bestaat van het leven op aarde als wat HIER bestaat --- in de plaats van het woord 'Intelligentie' te verkennen, leren kennen, onderzoeken en Zien als wat het eigenlijk is en daarin te Ontdekken, verkennen en Zien wie ik werkelijk ben in en als wat het woord 'Intelligentie' werkelijk is, als een Levend Woord dat werkelijk bestaat in en als de fysieke werkelijkheid en dus niet een woord waarvan de betekenis enkel bestaat in en als mijn persoonlijke interne Realiteit als Gedachten, gevoelens en emoties

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd Menselijke Relaties en menselijk gedrag in en als hoe mensen in relatie staan tot elkaar als wat ik zie met mijn ogen, te definieren en beoordelen als 'Onintelligent', in en als de polariteit die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf tussen 'intelligent' en 'onintelligent' - en dat ik daarin mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat mijn beoordeling over mensen en Relaties als 'onintelligent' en 'inferieur' aan hoe ik 'intelligentie' gedefinieerd heb als het Isoleren van mezelf in en als Interne Gedachten, analyses en contemplatie als kennis en informatie, niet werkelijk 'inferieur' of 'onintelligent' is, aangezien mijn beoordeling van 'onintelligent' en 'inferieur' gebaseerd is op de inferioriteit die ik ervaar in mezelf tegenover mensen en relaties en ik daarin die beoordeling heb gecreëerd en gebruikt om die ervaring van inferioriteit in mezelf te onderdrukken en mij superieur te voelen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat/hoe de 'intelligentie' waarin ik mezelf heb gedefinieerd niet echt is en kan zijn omdat die intelligentie gecreëerd is als een reactie op een emotionele ervaring in mezelf en dus niet een zelf-gestuurde expressie is van wie ik ben in en als het fysieke lichaam - waarin ik mezelf heb afgescheiden in twee delen in en als de polariteit van 'intelligent' als 'superieur' en 'onintelligent' als 'inferieur', waarin ik langs de ene kant besta in en als een absolute isolatie en weerstand tegenover alles dat ik beoordeel en zie als 'onintelligent', zoals mensen en relaties, en langs de andere kant mezelf verloren heb in een doolhof van gedachten in mijn geest in en als wat ik heb gedefinieerd als 'intelligent' --- in de plaats van in te zien en te beseffen dat echte/ware Intelligentie in elk moment HIER is, in elk moment constant en stabiel als een levende expressie van wie ik ben in en als mijn bestaan als fysiek levend wezen hier in en als dit aardse bestaan

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe deze valse definitie en ervaring van 'intelligentie' die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf zich heeft gemanifesteerd in en als hoe de mensheid bestaat in relatie tot zichzelf  in hoe de westerse wereld zich definieert en beoordeelt als 'intelligent' en 'beschaafd' omwille van onze wetenschap, onze filosofie, als de 'disciplines' waarin we onszelf uitdrukken als 'denkende wezens' en daarin zichzelf ziet en beoordeelt als superieur aan het Zuiden en aan de levende wezens die meer 'fysiek' zijn in hun bestaan/expressie -- en daarin tot consequenties heeft gecreëerd dat, terwijl het westen en al de mensen die zichzelf 'intelligent' en daarin 'superieur' wanen geloven dat gedachten boven de fysieke realiteit staan en dat we controle kunnen uitoefenen over de fysieke werkelijkheid via onze gedachten, we niet werkelijk direct zien, begrijpen of beseffen wat de fysieke werkelijkheid in feite nodig heeft om te bestaan op de best mogelijke manier en daardoor zorgen voor veel situaties van misbruik in en als de levens van fysieke wezens op aarde omdat we in die mate in afscheiding bestaan van de fysieke realiteit en niet zien dat elk levend wezen hier op aarde in wezen hetzelfde is en hetzelfde ervaart als wijzelf in en als de eenheid en gelijkheid van het fysieke lichaam --- omdat we ons zodanig blindstaren op onze zogezegde 'superioriteit' in en als onze Gedachten als kennis en informatie, dat we het fysieke aspect van hoe wij in relatie staan tot elkaar compleet verwaarlozen en daardoor niet in staat zijn om werkelijk te doen wat het beste is voor elkaar en bijgevolg onszelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe de relatie die ik heb toegestaan te bestaan in en als mezelf van het definieren van mezelf in en als een ervaring van superioriteit verbonden met de zogezegde 'intelligentie' van de geest als kennis en in formatie in en als gedachten, in afscheiding en weerstand en angst van de fysieke realiteit als mensen en relaties - ook bestaat in en als het collectieve bewustzijn van de mensheid --- waarin mensen in angst bestaan van de fysieke werkelijkheid, van zichzelf, van elkaar, van communicatie, van contact in en als de fysieke werkelijkheid - dat we kennis en informatie in en als wetenschap en filosofie, en regels en disciplines, gebruiken als een vlucht van de fysieke werkelijkheid, als fysieke aanraking, communicatie, contact en interactie --- en dat we daardoor niet in staat zijn om een samenleving en wereld te manifesteren die waarachtig het beste is voor iedereen en alles, omdat we dingen bekijken vanuit kennis en informatie in onze geest en op basis van wetenschappelijke berekeningen en onderzoek, en daarin onszelf niet in de schoenen verplaatsen van een ander of een ander levend wezen werkelijk leren kennen om direct en duidelijk te Zien en Begrijpen wat er werkelijk, eigenlijk nodig is opdat dat levend wezen kan bestaan in zijn optimale vorm

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat, net zoals hoe ik mezelf heb toegestaan 'intelligentie' als kennis en informatie in mijn geest en gedachten te gebruiken om mezelf te 'beschermen' van/tegen de angst die ik ervaar in relatie tot mensen - de fysieke manifestatie/consequentie in en als deze realiteit is hoe de 'Intelligence Agencies' gecreëerd zijn, als databases van kennis en informatie die gebruikt wordt door specifieke landen/naties en mensen om hun domein/bezittingen en zichzelf te beschermen tegen hun angst van andere landen/naties/mensen - en dat hoe ik mezelf heb toegestaan te bestaan in en als mezelf aan het startpunt ligt van hoe deze fysieke realiteit bestaat en gemanifesteerd is, en dat ik daarin en daardoor dus compleet verantwoordelijk ben voor al wat bestaat hier in en als de fysieke realiteit


Wordt Vervolgd in Dag 381

Dag 362: Hoe Rechtvaardigen we Misbruik door Cognitieve Dissociatie? - Seksuele Paranoia Series

Dit is nog steeds een verderzetting in de Seksuele Paranoia Series, waarin we in de voorgaande blog het fenomeen van 'taboe' in en als de menselijke geest en samenleving bekeken hebben - en hoe 'taboe' een onderdrukking en bedekking creëert in en als de menselijke geest in verband met bijvoorbeeld 'seksualiteit', en daardoor een afgescheiden 'entiteit' creëert in de menselijke geest, compleet afgescheiden van het wezen zelf -- een 'entiteit' van specifieke gedachten, beelden, verlangens en ervaringen in verband met 'Seks', die dus onder de noemer 'taboe' vallen, die functioneert buiten/onder het cognitieve, dagelijkse bewustzijn van het individu, waar het individu zich met andere woorden niet bewust van is.

Hetgeen bijvoorbeeld de consequentie creëert van 'cognitieve dissociatie', een 'gespletenheid', een vorm van 'schitzofrenie' in en als de Mens, zoals we besproken, bekeken en onderzocht hebben in "Dag 355: Wat zijn de Consequenties van Seksualiteit als Geheim?", "Dag 356: Is Seksualiteit in de Geest een vorm van Schitzofrenie?" en "Dag 357: Hoe is Seksuele VerBEELDing een Mis-Representatie van Ware Seksualiteit?" - waarin elke vorm van verantwoordelijkheid wordt weggeschoven en uit handen gegeven in verband met de dingen die we onszelf toestaan te doen, denken en zeggen in verband met datgene waar we onszelf van hebben afgescheiden door middel van het 'Taboe-Construct/-Systeem'.

Omdat, omwille van dat 'Taboe' dat we hebben toegestaan in onszelf, als het welwillend en opzettelijk negeren en onderdrukken van een deel van onszelf als de Realiteit door het te definieren als 'iets waar niet over gesproken of dat niet benoemd mag worden', zijn we letterlijk en figuurlijk aan het 'wegkijken' in onszelf van een deel van onszelf, tot het punt dat we niet eens meer merken wat er eigenlijk bestaat in onszelf, in onze geest, in onze gevoelens en ervaringen en fantasiëen --- het is compleet absurd hoe we datgene waar we dagelijks in participeren in gedachten en gevoelens in onze eigen geest, in onszelf, gewoonweg niet zien. Dit is uiteraard hoogst problematisch - omdat het het individu in een staat plaatst van complete 'ontoerekeningsvatbaarheid' in verband met de handelingen die het individu uitvoert vanuit die 'innerlijke entiteit' die bedekt is onder de 'Taboe', want, we hebben die 'entiteit' als de specifieke woorden, beelden, gedachten en ervaringe in onszelf zodanig bedekt en onderdrukt en genegeerd in onszelf, dat we niet eens meer zien of merken dat het in onszelf bestaat en de mate waarin het ons gedrag en onze handelingen stuurt en bepaalt: er is werkelijk sprake van een Gespleten persoonlijkheid, van 'Schitzofrenie'.

Dit is bijvoorbeeld hoe en waarom het is dat mensen in staat zijn om bepaalde consequentiële handelingen die ze hebben uitgevoerd of woorden die ze hebben uitgesproken of de manier waarop ze hebben omgegaan met een ander wezen, te verdringen en onderdrukken in en als het 'Schild' van 'Schuldgevoel' (voor meer context in verband met Schuld als Schild, Lees "Dag 347: Is Schuld het Schild van het Ego?") - waarom en hoe we zo makkelijk onze 'zonden'/'fouten' 'vergeten' en verdergaan met ons leven in en als 'gelukzalige onwetendheid/vergeetachtigheid' en dezelfde 'fouten'/'zonden' steeds opnieuw blijven herhalen --- omdat we een 'cognitieve dissociatie' hebben toegestaan plaats te vinden in en als onszelf in verband met de 'entiteit' van gedachten, gevoelens en emoties in onszelf die de 'motivator'/het startpunt is van die 'zonden'/'fouten' als consequentiële handelingen/daden/woorden, door middel van het 'taboe-systeem', en daarin een rechtvaardiging hebben gecreëerd in onszelf om onszelf ervan te overtuigen dat wij zelf niet werkelijk verantwoordelijk zijn voor wat we gedaan hebben 'in het verleden', omdat we onszelf in en als onze 'bewuste cognitieve idENTITEIT' er niet in herkennen en dus in ons achterhoofd denken van 'dat ben ik niet, dat kan ik niet gedaan hebben, dat bestaat niet in mezelf' en daarin in een soort van Cognitieve Ontkenning treden in onze geest in verband met wat we zelf gedaan hebben in en tijdens ons leven hier op aarde.

De consequentie hiervan is dus dat we dingen doen die schadelijke gevolgen hebben voor onze omgeving en bijgevolg onszelf, maar nooit verantwoordelijkheid nemen voor ons gedrag en onze daden en dus ook onszelf nooit corrigeren om ervoor te zorgen dat we die schadelijke patronen nooit meer zullen herhalen - terwijl we langs de andere kant, in en als onze 'bewuste geest' ons positief voelen over 'onszelf' - 'Onszelf' zijnde het kleine, gelimiteerde deeltje dat overblijft na al de delen die we van/in onszelf hebben afgescheiden en onderdrukt in en als bijvoorbeeld het 'taboe-systeem'. Want, ik bedoel, in en als de menselijke geest, de menselijke 'identitiet', onze 'sociale identiteit' met andere woorden, als het 'ik-bewustzijn' dat we hebben gecreëerd en opgebouwd in onze geest over 'wie' we zijn in en als onszelf, zullen we steeds naar het 'positieve' toeneigen, omdat we immers geleerd hebben in en als sociale interactie tijdens onze ontwikkeling en opgroeiingsproces in deze realiteit, dat 'positief' gedrag/expressie ons betere resultaten zal opleveren in termen van persoonlijke overleving in en als onze omgeving als de menselijke samenleving.

De delen van en in onszelf die we hebben leren bestempelen als 'negatief' zoals 'seksualiteit', hebben we dus 'gedissocieerd' van 'wie we zijn' in en als onze 'bewuste identiteit' - en dus zullen we heel makkelijk in en als opzettelijke onderdrukking en vergeetachtigheid kunnen stappen wanneer we geconfronteerd worden met zogezegde 'zwakke momenten' waarin we onszelf lieten 'meeslepen' door bepaalde ervaringen als verlangens die in onszelf opkwamen --- omdat we, in onze bewuste geest, de beslissing gemaakt hadden, weliswaar onbewust, dat die 'negatieve' delen geen deel uitmaken van 'wie ik ben'.

Dat is bijvoorbeeld ook hoe en waarom dingen zoals schuldgevoelens en schaamte, als ervaringen die we verwachten van mensen wanneer ze geconfronteerd worden met hun fouten en die voor ons zogezegd een teken zijn dat ze hun verantwoordelijkheid inzien voor die 'fouten', voor wat zij gedaan hebben - niet echt zijn, omdat, in en als het 'ik-bewustzijn' van het individu is er geen werkelijke rekenschap of erkenning die plaatsvindt in verband met die 'fouten'/'misdaden', omwille van de mate waarin het 'negatieve' een afgescheiden entiteit geworden is in en als de menselijke geest -- waarin ervaringen of uitdrukkingen zoals 'schuld' en 'schaamte' eerder een soort van ego-beschermings mechanismen zijn waar het individu zichzelf achter verschuild, als weer maar een sociaal overlevings-mechanisme. Werkelijk, niets aan onszelf is wat het lijkt.


Wordt Vervolgd in Dag 363
 

Dag 338: Hoe kan de Mens Betrouwbaar zijn zonder Zelf-Inzicht? - De Seksuele Paranoia Series

Dit is een verderzetting van "Dag 337: Hoe en Waarom is Onze Beleving van Seks niet de Echte Fysieke Seksuele Beleving?"- waarin we al even onderzocht hebben hoe de verdraaiing van de fysieke realiteit en de fysieke uitdrukking van 'Seks' naar een alternatieve, valse 'realiteit' van beelden en plaatjes in de menselijke geest als 'seksuele fantasiëen' en gedachten, tot heel wat consequenties kan leiden op persoonlijk vlak, zoals de vorming van allerlei seksuele stoornissen zowel op fysiek als mentaal/psychologisch vlak.

Nu, deze 'verdraaiing' van de normale, 'natuurlijk' fysieke werkelijkheid naar beelden en woorden/definities in de menselijke geest is een proces dat zich voltrekt in elke Geest in elk Mens - en in die zin is elk mens een potentieel 'seksueel delinquent' en 'seksueel gestoord', omdat, wat er gebeurt in de menselijke geest is dat de mens reageert met allerhande gevoelens en emoties op gedachten als beelden en woorden die 'uit het niets' lijken op te doemen in de bewuste geest. Dit wil zeggen dat de 'seksualiteit' van het individu, in hoe het individu zich aangetrokken zal voelen tot een bepaald 'beeld'/'idee'/'ideaal' en wat de definitie van 'seks' en de ervaring van 'seksueel verlangen' in het individu, een 'programma' is dat bestaat als gedachten (beelden en woorden), gevoelens en emoties - en in het geval van seksueel verlangen is er meer sprake van de relatie tussen gedachten en Gevoelens, als een positieve ervaring in de mens die constitueert wat de mens 'wil' en 'verlangt'.

En, gezien hoe de Mens geprogrammeerd is, vooral nu in onze consumptie samenleving en mentaliteit, om boven alles waarde te hechten aan zijn persoonlijke verlangens/wensen/wil, zal de mens dit programma van seksuele verlangens als gedachten en gevoelens in zijn geest willen uitvoeren in de fysieke werkelijkheid. Het is dan maar toeval wanneer sommige mensen geprogrammeerd zijn met een zogezegd 'gezond' en 'schadeloos' verlangen en anderen met een verlangen naar bijvoorbeeld gewelddadige seks of seks met kinderen - aangezien de mens op geen enkele manier weet, ziet of begrijpt waar zijn gedachten en gevoelens vandaan komen, laat staan hoe we die zelf gecreëerd, gevoed en geprogrammeerd hebben in onszelf - want, als we inzicht zouden hebben in onszelf en hoe onze geest werkt, functioneert en in elkaar zit, dan zouden we onszelf ook kunnen veranderen en dan zouden we een innerlijke realiteit kunnen creëren die het beste is voor onszelf en onze omgeving, hetgeen ver verwijderd is van waar we nu staan als Menswezens. We hebben ons aanvaard als het slachtoffer van onze gedachten en gevoelens - in en als totale onwetendheid in verband met hoe die gedachten en gevoelens gecreëerd worden. En dit op zich is Gestoord, dit op zich impliceert dat we allemaal tikkende tijdbommen zijn die elk moment onaangekondigd kunnen ontploffen en dat we dus compleet labiel zijn en absoluut niet te betrouwen.

Hoe we kunnen weten dat de seksualiteit als hoe we die beleven in en als onze geest als gedachten en gevoelens als een energetische ervaring die gebaseerd is op 'aantrekkingskracht' of, hoe mensen het durven noemen, 'liefde', 'je ne sais quoi',... echt is- ligt in onze zelf-eerlijkheid. Ik bedoel, wij zijn wij werkelijk in die gedachten die onze geest binnensluipen en die gevoelens en energetische reacties die 'uit het niets' naar boven lijken te komen als reacties op die gedachten? We hebben onszelf nooit onderzocht, we hebben geen inzicht in Hoe wij bestaan, hoe de menselijke geest bestaat, hoe bijvoorbeeld seksuele verlangens als specifieke gedachten met een specifieke 'seksuele voorkeur' zich ontwikkelen --- we beseffen niet eens dat onze geest als hoe we die op dit moment ervaren in al haar 'glorie', er niet 'plots' was, we hebben die zelf opgebouwd doorheen ons leven hier op aarde door steeds maar te reageren, door steeds maar invloeden van onze omgeving op te nemen en ons eigen te maken en door steeds maar bepaalde reacties te volgen in onszelf zonder ooit te begrijpen waar die reacties vandaan komen en of die reacties wel het beste zijn voor onszelf en onze omgeving en of ze bijgevolg wel te vertrouwen zijn. Dit totale gebrek aan inzicht in wie wij zijn in en als hoe onze geest in elkaar zit, bewijst dat niets van wat in onze geest bestaat 'echt' is, hoe kan het immers 'ons-zelf' zijn wanneer we het niet eens begrijpen, wanneer we er neit één en gelijk mee staan en wanneer het in wezen een soort van 'programma' is dat maar lijkt te 'runnen'/werken zonder onze 'bewuste' aanwezigheid/aandacht.


Dit zijn vraagstellingen die we ons moeten beginnen stellen willen we een gezonde samenleving produceren - het wordt tijd dat we eindelijk die verantwoordelijkheid nemen voor onszelf en onze omgeving, en onderzoeken hoe de dingen werkelijk werken en wie wij werkelijk zijn. Enkel dan kunnen we spreken van Menswezens die stabiel en betrouwenswaardig genoeg zijn om beslissingen te nemen die het leven op aarde Beïnvloeden. Maar zolang onze beslissingen gebaseerd zijn op de Menselijke geest als een Programma dat buiten onze 'wil' om bestaat in onszelf - zijn we Labiel en Onbetrouwbaar en niet geschikt om aan politiek of economie te doen, en laat staan om kinderen op te voeden. Onderzoek Desteni en geef jezelf de kans om Zelf-eerlijk te worden en verantwoordelijkheid te nemen voor wie je bent in en als jezelf en in en als deze wereld.

Ik stel voor om te Investeren in de "What is Sex?" Series op Eqafe - waarin dit hele proces van hoe de Menselijke Geest de Fysieke Realiteit Verdraait en vertaalt naar een Valse Interne Beleving van Energie, gekoppeld aan Beelden, woorden en ideëen in detail onderzocht en uitgelegd wordt. Zeker de moeite waard om te Beluisteren!

Dag 313: Verkrachting in België - Wist je dat...?

In de voorgaande blogs zijn we een serie begonnen over 'Groepsverkrachting', die specifiek gebaseerd was op een artikel in Humo, waarin een meisje haar verhaal deelt over hoe ze verdoofd en verkracht geweest is door een groep jongens op een 'feestje'.

Probleem: 

Even wat statistieken over 'verkrachting' in België:

• "Er gebeuren dagelijks zeven verkrachtingen in België. Dat blijkt uit cijfers van SOS Viol, een organisatie die hulp biedt aan slachtoffers van seksuele agressie" (Gazet van Antwerpen)
• "België behoort tot de top 10 van landen wereldwijd waar de meeste vrouwen worden verkracht. Dat blijft uit een infographic van Emergency Preparedness, een Canadese organisatie die burgers wil tips en voorlichting wil geven bij noodsituaties." (http://bit.ly/13YKc2j)
• "Samen met Schotland, Ierland en Engeland hebben wij verhoudingsgewijs het minst aantal veroordelingen in verkrachtingsdossiers. In 2006 ging het bijvoorbeeld maar om dertien procent. Het overgrote deel van de klachten bereikt de rechtbank nooit, omdat de dader niet gevonden is of bij gebrek aan voldoende bewijsmateriaal." (Humo)
• "Vorig jaar zijn in ons land 232 mensen het slachtoffer geworden van een groepsverkrachting, dat zijn er bijna vijf per week. Dat blijkt uit cijfers van Binnenlandse Zaken. Het echte cijfer ligt eigenlijk nog veel hoger, zeggen onthaalcentra voor slachtoffers, want de meeste slachtoffers durven zich gewoon niet melden. Ook opvallend, een kwart van de daders is minderjarig." (VTM Nieuws)
• Volgens de statistieken van Kind en Gezin zijn er dagelijks 4 meldingen van seksueel misbruik bij kinderen in Vlaanderen (het echte aantal ligt dus hoger, aangezien het hier enkel om gemelde gevallen gaat) (Sensoa)
• meldingen geregistreerd door de politie tonen dat er jaarlijks meer dan 2000 misdrijven zijn tegen de seksuele moraal en rond de 3000 misdrijven tegen de lichamelijke integriteit van seksuele aard (verkrachting en aanranding van de eerbaarheid) in het Vlaams Gewest (Sensoa)

 Wanneer we kijken naar het fenomeen 'verkrachting', kunnen we vaststellen dat dit toch een prominent probleem is in en van onze samenleving.

Een bijkomstig aspect van dit probleem, is dat er in België, ondanks 3000 seksuele misdrijven per jaar, maar 451 daarvan tot een veroordeling voor verkrachting en 540 voor aanranding van de eerbaarheid zullen leiden (Gazet van Antwerpen). Dat zijn drie veroordelingen per dag, tegenover vijf feiten per dag. Dat wil zeggen dat 40% van de verkrachtingen die plaatsvinden in België ongestraft gaan, om nog niet te spreken over de talloze gevallen die niet gemeld worden.

In de blogs die volgen zullen we de verschillende dimensies van het probleem 'verkrachting' in onze samenleving onderzoeken, bekijken en uitdiepen.


Wordt vervolgd in Dag 314