Fear of Failure and self-forgiveness - Day 1

 

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to project ‘failure’ onto the future in my mind – and to react to any possible decision that I’m considering with a fear of it ‘failing’ in the future --- instead of seeing, realizing and understanding that this belief in apparent ‘failure’ is something I have inherited from my father as he used to emotionally abuse me by making me feel like I ‘failed’ at things as in that I was not capable of succeeding or being successful and that I was apparently just an ‘idiot’ who made all the wrong decisions and was doing ‘stupid’ things in their life without any capability at being successful at anything

 

I forgive myself that I havent accepted and allowed myself to see, realize and understand that that definition of ‘failure’ doesn’t actually exist except for in the mind as a thought and emotional experience, as it is in fact a personality programming of beating up on myself, expecting the worst and having a negative opinion of myself

 

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to define the word failure in and as that negatively charged emotional experience of disappointment – instead of seeing, realizing and understanding that this is a consequence of having grown up in an environment where there were a lot of ‘expectations’ placed and defined as a ‘positive’ point, where ‘disappointment’ as a reaction to apparent ‘failure’ to live up to the expectations was then used as the negative within and as a polarity – in order to keep the child ‘in line’ as in living according to the expectations as ‘wants’ of the parent, as what was defined as a ‘failure’ was all preprogrammed and decided by the expectations and wants of the parents and thus not what the word ‘failure’ actually is

 

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to define the word ‘failure’ in and as that preprogrammed mind consciousness system where ‘failure’ is defined by the parents expectations and used as a manipulation tactic to keep the child in line with the parents’ wants --- instead of being the self-directive principle of and as the word ‘failure’ and live the word failure as a principle as a living word rather than a word defined in and as energy as the mind consciousness system

 

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to connect an emotional experience to the word ‘failure’, where I suddenly feel ‘bad’ about myself and feel disappointed and I feel down on myself and beat up on myself for being an apparent ‘failure’ as in believing that I couldn’t do what I was apparently ‘supposed to’ do as in the expectations that were there for me and now that I did not live up to those expectations, I am apparently ‘inferior’ and worth less than others who apparently DID achieve and live up to the ‘expectations’ –

 

So I forgive myself that I have accepted and allowed myself to connect the word failure with an emotional experience of inferiority and a belief that I am ‘less than’ others who were apparently ‘successful’ or who apparently ‘havent failed’ – where I have defined the word failure within and as comparison with others and a belief that there are expectations in separation of myself to be lived up to and if I cannot live up to those apparent expectations then I am a ‘failure’

 

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to define the word failure in and as the belief that there are expectations in separation of myself to be lived up to – instead of seeing realizing and understanding that failure as a living word is when I give up on myself, by for instance trying to live up to other people’s expectations, so the word failure is a reminder to myself to trust myself and honor myself and make sure that I believe in myself and place myself first rather than compare myself to others

 

I forgive myself that I havent accepted and allowed myself to see, realize and understand that to fail is to give up on myself and to stop trusting and supporting and believing in myself, to stop pushing and moving and motivating myself – and has nothing to do with expectations from other people or expectations in general

 

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fail by not believing in myself and giving up on myself in and as a ‘fear of failure’ as a preprogrammed mind consciousness system

 

I forgive myself that i havent accepted and allowed myself to live the word failure as a living word as a reminder to stand by myself and support myself and not give up on myself

 

I forgive myself that I havent accepted and allowed myself to see, realize and understand that to ‘fail’ as a living word and principle is in fact the opposite of how ‘failure’ is defined in and as the mind, where the mind defines failure as not being able to live up to expectations in separation with self, while ‘failure’ as a living word would be for instance to try to live up to expectations rather than honoring oneself and living by ones own principles, and to give up oneself

 

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to stop believing in myself because I believed that I ‘failed’ because I could not live up to certain expectations that I was measuring myself up to – instead of seeing, realizing and understanding that the real ‘failure’ was that I stopped believing in myself and stopped supporting myself

 

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to give up on myself by believing that I have already failed as I’ve defined the word failure in and as an energy polarity and an experience of fear

 

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to even consider allowing this fear of failure to influence me into giving up on myself – instead of seeing, realizing and understanding that ‘failure’ is to give up on myself and that I can only fail if I give up

 

When and as I see myself going into fear of failing as a fear where I project emotional experiences of inferiority, regret, shame and disappointment into the future – then I stop and I breathe, and I see, realize and understand that ‘failure’ is not a negatively charged emotional energy connected with a belief that I ‘havent lived up to expectations’, but failure is in fact the abandonment of myself here and the giving up on myself

 

So I see, realize and understand that it is in fact this point of existing in fear of failure as a future projection that is me living ‘failure’ as I am not trusting, supporting, motivating or believing in myself or doing what’s best for myself HERE but rather trusting these future projections as imaginations in the mind

 

I commit myself to live the word ‘failure’ as a reminder to keep trusting and supporting and believing in myself and a reminder that to fail is to give up on myself

 

I see, realize and understand that failure has nothing to do with ‘expectations’ but has everything to do with my relationship with myself and whether I am honoring myself and what is best for me in my life

 

I commit myself to honor myself and what is best for myself  - to trust myself, support myself and not give up on myself and what is best for me as life in and as the physical in oneness and equality

 

I see, realize and understand that I can only fail if I give up on myself and that the moment I give up on myself, I have failed and that therefore the fear of failing is not an excuse to give up on myself as ‘failure’ is never real unless I give up on myself

 

I commit myself to live success as a living word and principle of not giving up on myself and not allowing myself to ‘fail’

 

I see, realize and understand that success is not about living up to expectations in separation of myself but is about honoring myself and being true to myself and supporting myself unconditionally within anything and everything I do in my life and never giving up on myself and on supporting myself

 

I commit myself to live the word ‘success’ as the principle of not giving up on myself as life in and as the physical in and as oneness and equality – not allowing myself to fail, which is to give up on myself – and to commit myself to support, motivate and move myself unconditionally, not allowing anything to influence me to ‘give up’

Do you CARE?

 

This is a continuation of my previous post "I'd like to go back now please"

A point that I've been looking at recently, is to 'place myself first'. From the perspective that, I've realized that although I have always put my focus on who and how I am in relation to my environment, I need to actually be focusing on who and how I am in relation to myself. I never realized that, while I can be the sweetest, most gentle, understanding, supportive and careful person in relation to everybody around me, I am actually the meanest, most spiteful, nasty and hateful person in relation to myself. In terms of the thoughts and the energies and reactions that I allow and do onto myself is just awful, and it's all of the things that I would never allow myself to do onto anyone else.

Because I always believed that, as long as I am good to others, it really doesn't matter how I treat myself inside. Kind of thinking 'it's just me anyways, what does it matter'. Thinking/believing that I don't matter, that I come last and that all of my nastiness and spitefulness and hatefulness I can just take out on myself, where it apparently 'doesn't matter'. So I've come to realize that my process of proving myself to be 'worthy of life', is not in relation to others, but in relation to myself. My challenge is in relation to myself, which is what I've extensively taken for granted and neglected and abused throughout my life. I'm fine in relation to others lol, it's in relation to myself that I need to prove that I can be a 'decent' person. That I can be all the things that I am always trying so hard to be to everyone else. 

And so, this ushered in my process of 'placing myself first', of making a commitment with myself, and learning to prove to myself that I stand as what's best for all of life, as ME. But with that, an interesting point has come up. The point of 'care'. As in the belief that, if I'm going to be placing all my focus and attention on 'me' and am going to 'place myself first', that I will be 'selfish' and that it means that 'I don't care about anyone else'. So that's been a point of conflict that's come up within me. Of 'oh no, I don't want to be selfish!' I wouldn't want people to think that I don't care!

So I've had to ask myself - or realize - 'what is care really?' And what does it really mean to care? Cause when I am 'placing myself first', I'm not just placing 'me' in separation of everyone else first. I am placing 'life as me' first. So that means that what I am placing first, is the life that is within me and equally as one within everybody else. The 'life' that is at the core of each and every one. The life that, when it comes to human beings, is layered within the mind. Where we as humans may for instance believe that we 'care' because we participate within particular feeling/thought/emotional/behavioral constructs, yet actually if we really had a look, when it comes to 'life on earth in oneness and equality' we don't actually care. We don't actually do anything. We don't actually discuss solutions. We don't actually take action to bring about a world that is best for all. To bring about world change. 

So it's interesting, that that belief or perception exists, that to participate within thought/feeling/emotional/behavioral constructs and to 'be just like everybody else' means that I care - because I am apparently placing all of my focus on everybody around me and so apparently 'not being selfish'. Yet reality is actually in reverse, because at the end of the day if I have a look at my actions, I am not actually actively bringing about a world that is best for all, and so I don't actually care. Because if I really cared about life on earth, about the life within the 'life-forms' around me, then I would be taking action in every moment to address the MASSIVE problems we are facing in this world. I would NOT be 'like everybody else'. Because, 'everybody else' - or rather 'nobody else' - is actually talking about those problems. Nobody else seems to be taking anything seriously in terms of what's happening in this world and reality. 

Nobody else, or should I say me lol, within how I've always used to define the word 'care' - to only exist in the context of separation. In the context of only my family and my loved ones and close ones and immediate environment. As though I'm not entirely part of existence. Part of this world and part of life as a whole. Where care is more a construct of thoughts/feelings/emotions/behavior. More a sort of façade and something I BELIEVE I'm doing, yet am not ACTUALLY doing.

So to 'focus on me' and 'place myself first' - is more actually to focus on 'all of life' within and as me. To not be 'distracted' with just my immediate 'personal' environment. But to always place 'all of life' within me, within and as the point of 'oneness' - wherein yes I stand 'alone', as in 'all-one'. And yes I am 'selfish' but in the context of 'my-self-as-life' so it's a good kind of selfishness. It is a selfishness that's based within real CARE. 

And yes it certainly seems to be the exact reverse of what I always believed 'care' to be - in terms of ONLY being distracted by the people in my immediate environment, as MY family, MY friends and MY self, and sort of ruling out the rest of the world. And so it's the opposite of what I've basically learned throughout my life to believe is 'right'. Yet at the same time it is common sense and there is no denying that. It is just absolutely weird that it seems so far removed from the sort of 'human way of existing'. It is 'weird', yet it is the only thing that makes sense. Weird indeed.

Dag 700: Het Nut en Doel van de Reis naar Leven

Vandaag schrijf ik mijn 700ste reis naar leven blog. Alweer 100 dagen voorbij en tijd om een reflectie te doen op het nut, het doel en het voordeel van het schrijven van deze 'reis naar leven'. Voor mij persoonlijk is het feit dat ik nog steeds verzet en dat ik nog niet heb 'opgegeven' op zich al een success en een bewijs dat ik mezelf op een substantiele wijze heb kunnen veranderen in mijn oude patronen. Een hardnekkig patroon dat ik, en zeer waarschijnlijk veel andere mensen zoals ik, doorheen mijn leven steeds heb ervaren en geleeft, is het patroon van opgeven.

Met het bewandelen van de reis naar leven is er echter een fascinerend iets dat ontwikkelt.  De reis naar leven is zowel een project dat je onderneemt voor jezelf, omdat je dagelijks schrijft over hoe je je persoonlijke proces van zelf-verandering bewandelt, en tegelijkertijd is het een bewijs dat aan de wereld laat zien hoe jij dat proces bewandelt. En deze tweeledige functie is wat de reis naar leven iets substantieel maakt. Subtantieel in de zin van dat iedereen kan zien dat het 'echt' is, dat dit is wat jij met en in je leven doet en hebt gedaan. En daardoor ook staat het als bewijs dat het iets is dat jij nooit hebt opgegeven, dat het een uitdrukking is van wie jij bent.

De reis naar leven, en vooral het blijven doorzetten in de reis naar leven is jouw afdruk in de wereld, jouw eigen statement die jij leeft waarin je jouw individualiteit en het feit dat jij bestaat als individu ontwikkelt, vormgeeft en creëert. De reis naar leven is specifiek op een publieke manier opgesteld, als een publieke blog, om jezelf ervan te kunnen verzekeren dat de verandering waar jij verslag van geeft en de stelling die jij leeft via het bloggen, echt is in de zin van dat het niet gebeurt in je gedachten in de vorm van ideëen, gevoelens, ervaringen of intenties, maar dat het gebeurt in de fysieke realiteit waarin 'jij' bestaat als mens en als individu in de echte, tastbare wereld.

Het is zeer bekrachtigend wanneer je jezelf iets ziet creëren in de fysieke werkelijkheid en wanneer je ziet dat je niet opgeeft. Wanneer je blijft doorzetten in iets, wat het ook is, dan wordt het als het ware een levende statement van wie jij bent. Een statement die door niets of niemand weerlegd kan worden. Je kan misschien commentaar, kritiek of negative feedback krijgen van anderen, maar je blijft verderzetten omdat jij jezelf tot doel gesteld hebt dat jij aan jezelf zal bewijzen dat je door kan zetten in iets, hoe schijnbaar klein dat ook mag zijn.

Dit heeft mij specifiek een zekere kracht en vertrouwen gegeven in mezelf, het feit dat ik deze reis naar leven heb kunnen bewandelen als een levend bewijs dat ik ondanks alles mijn proces van zelf-verandering nooit heb opgegeven. En daarom is het iets dat ik aanraad voor eenieder om dezelfde kracht te kunnen ontwikkelen en realiseren in jezelf. Met name de kracht om op te staan in deze wereld als een individu, als iemand met een stem. Iemand die geen angst heeft om zichzelf uit te drukken en te delen met de wereld. Al wat je nodig hebt is een computer, een blogspot en je woorden.

Neem een kijkje op de Reis naar Leven Facebook pagina om voorbeelden te zien van anderen die hun reis aan het bewandelen zijn.

Dag 622: Het Probleem met Schrijven naar Leven

Waarom is het dat dagelijks een blog schrijven soms zo moeilijk lijkt? Wat ik soms voorheb is dat er een idee in mijn geest opkomt dat ik 'niet weet waarover te schrijven' en 'geen onderwerp heb om over te schrijven'. Maar, wat ik heb ontdekt is dat wanneer ik dit denk dan kijk ik naar het 'schrijven' vanuit het startpunt van het 'wereld systeem', in de zin van dat in het wereldsysteem wordt alles bekritiseerd in termen van artikels die mensen schrijven of hoe mensen zichzelf uitdrukken. Alles is onderhevig aan kritiek van anderen en alles  of zo goed als alles staat ook in het teken van positieve kritiek krijgen van anderen - tenzij je uiteraard mensen om het één of andere doel opzettelijk wil uitdagen vanuit een politieke agenda.

In ons huidige systeem waarin alles rond geld draait, in de zin van dat de waarde van onze uitdrukking maar al te snel gedefinieerd wordt in en als hoeveel munt we eruit kunnen slaan en of het ons iets zal opleveren - en of, met andere woorden, de rest van de wereld positief zal reageren op onze uitdrukking en bereid zal zijn ons financiëel te ondersteunen vanuit die positieve waardering. Want, iedereen moet uiteraard eten, dus je kan het niemand kwalijk nemen om zijn of haar expressie om te zetten naar een economische waarde.

Het probleem hiervan - van ons bestaan in een systeem waarin onze overleving afhankelijk is van hoeveel we met onze uitdrukking waard zijn voor onze omgeving en waarin ons bestaan met andere woorden niet onvoorwaardelijk ondersteund wordt - is echter dat onze uitdrukking ook niet onvoorwaardelijk kan zijn en dat we zelfs niet kunnen conceptualiseren wat een 'onvoorwaardelijke uitdrukking' in feite wil zeggen, omdat we het immers zo gewoon zijn onszelf, ons bestaan en onze expressie in het teken te zetten van overleving en dus geld.

Het is dus een gewoonte om bijvoorbeeld in het benaderen van het schrijven van een blog, iets dat 'andere mensen' kunnen lezen, om dat schrijven te gaan bekijken vanuit het oogpunt van 'wat zullen mensen denken' en dus het oogpunt en de overweging van welke 'kritiek' ik zal krijgen op wat ik schrijf. En die overweging, die dan allerhande twijfels en onzekerheden activeert in de geest, staat eigenlijk op onderbewust niveau in het teken van geld en overleving en toont dus de mate aan waarin de geest geconditioneerd is om 'wie ik ben' en 'hoe ik mezelf uitdruk' in deze wereld automatisch te definieren in en als geld.

En, wat ik me gerealiseerd heb in het onderzoeken van deze ervaring van twijfel, angst en onzekerheid die naar boven komt in relatie tot het schrijven van mijn blog en het dus wagen van mezelf aan 'publieke expressie' - is dat waar ik in feite mee bezig ben is het onderdrukken van mijn 'natuurlijke expressie', in het teken van en vanuit het startpunt van zogezegde 'overleving'. En, wat er gebeurt als ik mezelf toesta mijn expressie te onderdrukken door naar die angsten, twijfels en onzekerheden te luisteren en bijvoorbeeld de beslissing te maken om toch maar geen blog te schrijven omdat ik schijnbaar 'niets heb om over te schrijven', is dat ik daarin de keuze maak om de wereld en het wereldsysteem zoals het op dit moment bestaat te ondersteunen in de plaats van op te staan in mezelf en in deze wereld als een stem van verandering.

Omdat, om een stem van verandering te zijn en als het ware te staan in deze wereld als een pillaar en baken van verandering, moet ik mezelf uitdrukken vanuit het startpunt van verandering en niet vanuit het startpunt van het aanvaarden van deze wereld zoals ze nu is. Mezelf bijvoorbeeld laten beinvloeden door angst, onzekerheid en twijfel verbonden met angst van kritiek van andere mensen, is het aanvaarden van deze wereld zoals ze op dit moment bestaat, omdat ik in mijn geest waarde hecht aan de 'kritiek van anderen' en dus daarin ook waarde hecht aan de idee en het geloof dat wie ik ben en hoe ik besta volledig in het teken staat van geld.

De sleutel tot onvoorwaardelijke zelf-uitdrukking  Is dus het doorbreken van die automatische en voorgeprogrammeerde angsten en onzekerheden die afkomstig zijn vanuit een innerlijke en onbewuste aanvaarding dat deze wereld een plek is waarin echte, natuurlijke expressie onderdrukt moet worden en dat ons bestaan als mens in het teken staat van het manipuleren en bespelen van de mensen om ons heen  in het teken van geld en overleving.

Dag 184: Angst om te Falen als Zelf-Sabotage in het proces van Zelf-Realisatie

Dit is een verderzetting van "Dag 183: Wat als ik een Fout maak?!!"


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd, te denken aan 'wat ik zal doen' als een beeld dat opkomt in mijn geest - dat bestaat in en als de polariteit van 'wat ik wil doen' en 'wat ik moet doen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geloofsystemen te hebben over 'wat ik moet doen' in en als overlevingsangst - waarin ik een beeld creëer in en als mijn gedachten en dat beeld projecteer in de toekomst, in en als de angst om te falen in wat ik doe, waarin ik een toekomstprojectie maak  als een beeld van mezelf als 'gefaald' --- en daarin verlangens toe te hebben gestaan te bestaan in mezelf van 'wat ik wil doen', om de angst om te falen te onderdrukken in mezelf en mij 'beter te voelen'

ik vergeef mezelf dat ik 'falen' heb toegestaan te bestaan in mezelf in en als een beeld in mijn gedachten, dat opkomt als reactie op een gedachte van iets nieuws dat ik ga doen/ondernemen, waarin ik mezelf in de toekomst projecteer en zie dat alles dat kan mislopen, misgelopen is

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te reageren met angst op de toekomstprojectie van 'faling' - en daarin een polariteit  te creëren in mezelf waarin ik dan denk aan het doen van dingen die ik in het verleden gedaan heb die mij een goed gevoel gaven, om weg te vluchten van de angst om te falen in en als het 'doen van iets nieuws' --- en mezelf op die manier vast te zetten in een eindeloze herhaling van oude patronen en gewoontes, waarin ik nooit zal ontdekken wie ik werkelijk ben

ik vergeef mezelf dat ik het personage van 'angst om te falen' heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in mezelf - als een opzettelijke zelf-sabotage techniek in en als de angst van verandering die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik toekomstprojecties heb toegestaan te bestaan in mezelf, in een poging om de 'uitkomst' van wat ik doe te controleren, en zo een gevoel in mezelf te creëren dat ik 'alles/mijn leven/mijn wereld onder controle heb' als een overlevingstechniek die ik heb gekopieerd van mijn ouders in en als overlevingsangst

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn wereld onder controle te willen houden, door de uitkomst van mijn beslissingen/daden in de toekomst te projecteren in mijn geest, en daarin al mijn angsten in verband met 'wat er zou kunnen mislopen' te projecteren - waarin ik mezelf saboteer in mijn proces van zelf-realisatie en zelf-ontdekking door steeds  te vertrouwen op die angst om te 'falen' en terug te grijpen naar oude gewoontes en patronen om mij 'goed' te voelen, in de plaats van nieuwe dingen te proberen/doen en door de angst te duwen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd eerder op angst te vertrouwen dan op mezelf HIER

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben van verandering en daarin het personage van 'angst om te falen' in en als het projecteren van al mijn angsten in de toekomst als reactie op alle nieuwe dingen die mijn wereld inkomen te hebben gecreëerd als opzettelijke zelf-sabotage om ervoor te zorgen dat ik nooit zal veranderen --- maar dat ik steeds zal blijven teruggrijpen naar oude gewoontes en patronen van 'wat ik ken' en waar ik mij 'goed' in voel

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'nieuwe dingen' en 'verandering' als het doorbreken van oude gewoontes en patronen te verbinden met de ervaring van ANGST, in en als de gedachte/backchat dat ik 'niet weet wat er zal gebeuren' omdat ik het mij niet kan inbeelden en daarom de situatie niet onder controle zal hebben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van 'controle' door 'controle' te definieren in en als 'wat ik ken' en 'wat ik weet' als het verleden/herinneringen - en daarin angst te hebben van verandering en van nieuwe situaties door te geloven/denken dat ik daarin 'de controle zal verliezen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben om 'de controle te verliezen' door 'controle' van mezelf te hebben afgescheiden door 'controle' te definieren in en als 'wat ik weet/ken' in en als toekomstprojecties -- waarin ik, bij elke nieuwe situatie als een opening voor verandering die zich aanbiedt in mijn wereld, een beeld projecteer in mijn geest waarin 'alles misloopt en slecht gaat' als een groot zwart gat - en daarin/daardoor steeds opnieuw mijn toevlucht te zoeken tot bekende situaties uit angst van 'het grote zwarte gat' --- in de plaats van mezelf te definieren in en als 'controle' als de levende expressie van mezelf, in en als zelf-vertrouwen, in elk moment van ademhaling HIER

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn vertrouwen te plaatsen in en als de geest als toekomstprojecties als beelden in mijn geest, in de plaats van in en als het fysieke lichaam als ademhaling als wie ik ben als HIER

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'vertrouwen' van mezelf af te scheiden door 'vertrouwen' te definieren in en als 'dat wat vertrouwd aanvoelt' als gewoontes en patronen uit het verleden in en als herinneringen als beelden in mijn geest - in de plaats van één en gelijk te staan met vertrouwen als de levende expressie van mezelf in en als elk moment van ademhaling

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'vertrouwen' te definieren in en als de geest als toekomstprojecties waarin ik het verleden projecteer in de toekomst en waarin ik, in en bij elke nieuwe situatie die mijn wereld binnenkomt, mij 'onvertrouwd' voel omdat ik mezelf niet kan inbeelden in en als een beeld van de toekomst omdat ik het niet 'ken' en daarin het gevoel heb dat ik mijn vertrouwen zal verliezen als ik deze nieuwe situatie zou instappen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd enkel situaties/mensen/dingen te volgen die 'vertrouwd' aanvoelen - en daarin te bestaan in en als het voorontworpen gelimiteerde programma van de geest als het verleden en mezelf zo te saboteren in het proces van zelf-realisatie en zelf-ontdekking

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als een beeld in mijn geest, dat gebaseerd is op ervaringen, kennis en informatie uit het verleden - en te geloven dat dat beeld 'is wie ik ben', en dat ik dus enkel moet/kan doen wat ik in mijn verbeelding al heb uitgestippeld om 'mezelf niet te verliezen' --- in de plaats van in te zien dat ik HIER ben, in en als dit moment van ademhaling, en dat ik mezelf niet zal of kan verliezen, maar dat ik in wezen mezelf al verloren heb door mezelf af te scheiden van het fysieke lichaam en mezelf te projecteren en definieren in en als de geest


Wordt vervolgd in  Dag 185