Dag 656: Van onzelfzekerheid naar Zelf-vertrouwen - Stap 2

Om verder te gaan op Dag 656: Een moment van Zelf-Verandering - Van Onzelfzekerheid naar Zelf-Vertrouwen, deel ik in deze blog de zelf-vergeving die ik heb toegepast om mezelf te ondersteunen in het creëren van stabiliteit in relatie tot  het geven van een 'spreekbeurt' en specifiek het uitvoeren van een project waarin ik voor een camera spreek over een bepaald onderwerp en daarin een 'publiek' addresseer. En dit namelijk omdat ik, zoals ik in de voorgaande blog besproken had, in een ervaring van gespannenheid, angst en onzekerheid ging telkens wanneer ik voor de camera stond en dus een emotionele relatie ervoer in verband met het geven van een ' spreekbeurt', hetgeen zoals ik dan besefte terug te brengen viel naar mijn tijd in school wanneer ik voor de klas een spreekbeurt moest geven en ik mij telkens overspoeld voelde door een intense ervaring van onzekerheid, angst en gespannenheid, hetgeen ondergebracht kan worden onder de term 'plankenkoorts'.

Zelf-Vergeving

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij zorgen te maken over het maken van de video's

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben dat ik het niet zal kunnen en dat ik zal falen in mijn opzet

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben dat ik gespannen zal overkomen op de video

En dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben van mijn eigen angst en gespannenheid door angst te hebben dat mijn gespannenheid zal overkomen in de video en dat het gezien zal worden

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn ervaring met het doen van een toespraak, spreekbeurt of praten over een onderwerp voor een publiek zoals in het staan voor een camera, te verbinden met en te definieren in en als herinneringen van toen ik in de klas een spreekbeurt gaf en ik de hele ervaring zag als absoluut oncomfortabel, onaangenaam en een 'flop' omdat de angst, onzekerheid en spanning die in dat moment in mezelf naar boven kwam door mijn stem en houding heen klonk en te zien was voor mijn publiek

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd die herinneringen van de spreekbeurten die ik in de klas gegeven heb en mijn ervaring en beoordeling in en van die spreekbeurten te gebruiken als mijn maatstaf en referentie punt voor mijn huidige vermogen en ervaring in verband met het spreken over een onderwerp voor een publiek - en daarin de perceptie te creëren voor mezelf dat mijn expressie, prestatie en ervaring in relatie tot het toespreken van een publiek gelimiteerd is tot hoe ik mezelf ervoer in die paar herinneringen van op school -- in de plaats van onvoorwaardelijk los te laten van het verleden door het verleden tegelijkertijd te aanvaarden als één en gelijk met mezelf, als HIER, en niet als iets dat in afscheiding bestaat van mezelf in mijn eigen geest en macht heeft over mijn heden en toekomst, en in te zien, te beseffen en te begrijpen dat ik als zijnde onvoorwaardelijk HIER het vermogen en het potentieel heb om mezelf uit te drukken in mijn spreekbeurt op een manier die ik zelf zie als zijnde het beste

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn uitdrukking, expressie en ervaring in verband met het toespreken van een publiek te limiteren tot hoe ik mezelf ervoer in mijn herinneringen van op school toen ik een spreekbeurt gaf voor de klas, door te geloven dat die herinneringen zijn 'wie ik ben' en dus definierend en bepalend zijn voor hoe ik mezelf hier en nu en in de toekomst telkens zal ervaren wanneer ik mij in een gelijkaardige situatie bevindt -- in de plaats van in te zien, te beseffen en te begrijpen dat ik niet het slachtoffer ben van herinneringen in de geest en dat ik in elk moment het vermogen heb om richting te geven aan de ervaringen die naar boven komen in mezelf en om mezelf te stabiliseren en mezelf uit te drukken en te bestaan op een manier die het beste is voor mezelf

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te reageren met angst op de gespannenheid, onzekerheid en angst die opkomt in mezelf terwijl ik voor de camera aan het spreken ben, door angst te hebben dat het door mijn expressie zal doorkomen en angst te hebben dat mensen zullen zien dat ik mij angstig voel - in de plaats van in te zien, te beseffen en te begrijpen dat ik daarin een vicieuze cyclus van angst aan het creëren ben en dat ik de angst in mezelf enkel aan het voeden ben waardoor ik mij uiteindelijk zo angstig en gespannen en onzeker voel, dat het dan ook doorkomt in mijn expressie en mijn stem

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te reageren met beoordelingen wanneer gespannenheid en angst in mezelf naar boven komt en dan die gespannenheid en angst proberen te onderdrukken - in de plaats van in te zien, te beseffen en te realiseren dat ik de ervaring waar ik mij tegen verzet enkel versterk omdat het een deel is van mezelf dat ik niet zomaar kan onderdrukken of ontkennen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd de ervaring van angst, onzekerheid en gespannenheid te aanvaarden en te omarmen in eenheid en gelijkheid met mezelf, door mezelf te definieren in en als een geloof dat die ervaringen minderwaardig zijn en door dus die ervaringen te beoordelen en dan angst te hebben dat ik beoordeeld zal worden op dezelfde manier als mensen mijn angst, onzekerheid en gespannenheid zouden zien

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben van wat mensen van mij zouden denken als en wanneer er een ervaring van angst, onzekerheid en gespannenheid opkomt in mezelf door binnenin mezelf de ervaring van angst en gespannenheid te beoordelen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het deel van mezelf in en als de ervaring van angst, gespannenheid en onzekerheid van mezelf af te scheiden en weg te duwen en te verwerpen in de plaats van te omarmen in en als zelf-aanvaarding

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de energetische ervaring van angst, onzekerheid en gespannenheid in mezelf te beoordelen en erop te reageren alsof het niet een deel is van mezelf en alsof het niet in en als mezelf bestaat - en daarin oneerlijk te zijn met mezelf over wie ik werkelijk ben en over wat de ervaring van angst, onzekerheid en gespannenheid werkelijk is als een deel van mezelf

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd elk deel van mezelf als wat bestaat in en als mezelf onvoorwaardelijk te aanvaarden

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd zelf-aanvaarding en zelf-omarming in relatie tot elk deel van mezelf zoals de ervaring van angst, onzekerheid en gespannenheid te onderdrukken onder de angst om beoordeeld te worden door mensen als ze die angst, onzekerheid en gespannenheid zouden zien in mijn expressie

Zelf-Correctie

Wanneer en als ik mezelf in een ervaring van ongemak en gespannenheid zie gaan in relatie tot het maken van video's - dan stop ik en ik adem - en ik zie, besef en begrijp dat ik mezelf heb toegestaan het maken van video's te verbinden met herinneringen in mijn geest waarin ik mij gespannen voelde en waarin ik het gevoel had en geloofde dat ik gefaald had in een spreekbeurt voor de klas, waarin ik dus nu mijn huidige expressie en ervaring in relatie tot mijn realiteit definieer in en als die herinneringen

En ik zie, besef en begrijp dat mijn herinneringen niet meer zijn dan mezelf en geen macht of controle hebben over wie ik ben als het sturende principe en het bepalende principe van mezelf waarin ik bepaal in dit moment van ademhaling wie ik ben en hoe ik mezelf uitdruk

Ik zie, besef en begrijp dat ik beslis wie ik ben, en ik ben zelf-vertrouwen en stabiliteit en ik stel mezelf tot doel om mezelf in en als het maken van video's uit te drukken en te bestaan in en als zelf-zekerheid en stabiliteit en om mijn vermogen aan te spreken en toe te passen om mezelf te creëren en om mezelf niet te laten besturen door de geest

Wanneer en als ik voor de camera sta en ik zie de ervaring van onzekerheid, gespannenheid en angst opkomen in mezelf   - dan stop ik en ik adem - en ik sta mezelf niet toe om in het patroon te stappen van het reageren met angst op de ervaring van angst, onzekerheid en gespannenheid omdat ik zie, besef en begrijp dat ik dan enkel die ervaringen zal versterken in mezelf in en als een vicieuze cyclus omdat ik zie, besef en begrijp dat die ervaringen delen zijn van mezelf die ik niet zomaar kan wegduwen of onderdrukken

Dus ik stel mezelf tot doel om in en als ademhaling, mezelf te aanvaarden in en als de emotionele ervaringen van angst, onzekerheid en gespannenheid, in en als het levende besef dat angst, onzekerheid en gespannenheid expressies zijn van mezelf die binnenin mezelf bestaan en ik stel mezelf tot doel om te bestaan in en als zelf-eerlijkheid door elk deel van mezelf te omarmen en aanvaarden

Dag 634: Hoe kan Prestatiegerichtheid leiden tot Uitstelgedrag?

In de voorgaande blog hebben we vastgesteld dat de kernoorzaak of eerder het kernprobleem dat ligt in het gedrags- en ervaringspatroon van zelf-twijfel, stagnatie en onzekerheid in het maken van beslissingen en het motiveren en bewegen van jezelf in je leven - is niet zozeer het stagneren  en gebrek aan motivatie of zelf-beweging op zich, maar eerder de emotionele patronen die er aan de grondslag van liggen -- namelijk de zelf-twijfel en zelf-onzekerheid die een gevolg en resultaat zijn van het identificeren van jezelf met wat je 'doet' en wat je 'presteert' en 'produceert' en neerzet in de fysieke werkelijkheid.

Het probleem ligt in het geloven dat sommige dingen beter zijn dan andere dingen, en dat je dus wanneer je sommige dingen doet beter bent dan wanneer je andere dingen doet. Op die manier creëer je immers een angst in jezelf van de dingen die je beoordeeld hebt als zijnde zogezegd 'minder' of van mindere waarde dan de dingen die je hebt gecategoriseerd als zijnde 'beter' of van superieure waarde - omdat je jezelf identificeert met die beoordelingen in je geest over wat je 'doet'.

De gevolgen die dit gedachtenpatroon dan creëert is dat je, als je bijvoorbeeld 'stillzitten en niets doen' hebt beoordeeld in je geest als iets negatiefs en iets slecht en van mindere waarde dan 'productief zijn', 'dingen doen' , 'presteren' en 'dingen creëren/maken' - dan ga je uiteindelijk gestresseerd rondlopen omdat je angst hebt van het 'niets doen' en van het 'stilzitten', want waar je in feite angst van hebt is van je eigen beoordelingen over dat 'niets doen' en 'stilzitten' en dus van jezelf als je zou 'niets doen en stilzitten'.

Die ervaring van stress creëert uiteindelijk een onaangenaam gevoel in jezelf waardoor je uiteindelijk 'geen zin' gaat hebben in het 'doen' en 'maken' en 'presteren' omdat je je alleen maar onder druk gezet voelt en al wat je eigenlijk nog wil is om je gewoon een beetje beter te kunnen voelen.

Dit verlangen om je gewoon een beetje beter te kunnen voelen en in feite de stress die je ervaart in jezelf te ontvluchten, resulteert dan in wat men noemt 'uitstelgedrag' en snel afgeleid zijn door kortstondig entertainment. Je zal je namelijk willen 'verliezen' in iets, zodat je voor een moment gewoon weg kan geraken van de stress, angst en druk die je voelt vanbinnen, hetgeen je makkelijk kan doen door bijvoorbeeld op het internet te surfen of een film te kijken of een spelletje te spelen op je telefoon.

En dit is hoe het beoordelen van wat je doet en jezelf identificeren met hoe je je 'prestaties' beoordeelt, kan leiden tot uitstelgedrag en stagnatie en 'gebrek aan motivatie' -- hetgeen in wezen gewoon uitvloeisels zijn van de angst die je voelt vanbinnen in relatie tot je eigen beoordelingen over jezelf. En de oplossing hier ligt dus in het veranderen van die relatie die je met jezelf gevormt hebt zodat je tot rust kan komen en stabiliteit en kalmte kan ervaren wat je ook doet - of je nu 'stilzit en niets doet' of druk bezig bent aan een groot project.

Dag 633: Prestatiedrang en de Persoonlijkheid van Apathie

De ervaring van onzekerheid, twijfel en uiteindelijk uitstelgedrag en apathie in relatie tot zelf-beweging in de fysieke werkelijkheid is een specifiek patroon dat bestaa in bepaalde mensen, zoals mezelf, en dat in wezen vrij fascinerend is als je begint te onderzoeken hoe dat patroon ontstaat en bestaat in jezelf. En als je jezelf begint af te vragen hoe en waarom het eigenlijk is dat er zo een moeilijkheid en weerstand bestaat in jezelf rond je eigen beweging en expressie op fysiek vlak.

Ik bedoel, je kijkt naar andere mensen en je ziet hoe zij zich comfortabel lijken te voelen in het uitdrukken van zichzelf, in het maken van beslissingen en in het uitvoeren van die beslissingen zonder zich daar noodgedwongen al te onzeker of terughoudend of twijfelachtig bij te voelen - en je vraagt je af waarom het voor jou zo moeilijk lijkt en soms zelfs onmogelijk om dingen te doen of te verwezenlijken in de fysieke werkelijkheid en je blijft vaak achter met een ervaring van ontevredenheid en teleurstelling over jezelf en over de dingen die je al dan niet gedaan hebt.

Wat in de voorgaande blogs al duidelijk geworden is, is dat er verscheidene dimensies bestaan in en omtrend dit specifieke patroon dat op het eerste zicht niet voordehandliggend is wanneer we onszelf deze vraag stellen. Eén zo een punt is bijvoorbeeld dat wanneer je jezelf de vraag stelt van 'waarom voel ik me zo onzelfzeker en twijfelachtig in de dingen die ik doe?' en 'waarom is het dat ik zoveel moeite ondervindt in het maken van praktische beslissingen en het toeleggen van mezelf op het uitvoeren van die beslissingen?' - dat je dan eigenlijk bezig bent met het bevestigen en zelfs voeden van dit eigenste patroon van zelf-twijfel, zelf-onzekerheid en stagnatie.

En dit omdat het probleem eigenlijk niet ligt in het 'niet vooruit gaan' of in het stagneren in hoe je jezelf toepast in je dagelijkse leven en de dingen die je al dan niet doet, maar het probleem ligt in hoe je jezelf definieert en beoordeelt aan de hand van de dingen die je (al dan niet) doet en dus aan de hand van je 'prestaties' en 'verwezenlijkingen'. Wanneer jij dan gelooft of tot de conclusie komt dat je niet hebt gedaan wat je denkt gedaan te moeten hebben, dan ga je je daar slecht over voelen omwille van een persoonlijkheid in je geest die zichzelf identificeert aan de hand van wat je presteert in je realiteit.

En deze 'persoonlijkheid' in de geest is een probleem, omdat het een innerlijk gevecht creëert waarin je je probeert te verzetten tegen je zogezegde stagnerende, onzekere en twijfelachtige 'natuur' en 'aard' - hetgeen op zich een eerder negatief geladen ervaring manifesteert in jezelf dat je in verband legt met 'presteren' en 'beslissingen maken' en 'dingen neerzetten'. En dit negatief geladen gevoel zorgt er dan voor dat je uiteindelijk net gaat willen participeren in uitstelgedrag en stagnatie, om de negatieve ervaringen die jij zelf in feite geproduceert heb in jezelf door middel van beoordelingen te kunnen ontvluchten.

Meer in de volgende blog...

Dag 437: Het Veranderen van een Reactie van Opgeven in een Sportprestatie - Het in Kaart Brengen van de Reactie

Dit is een verderzetting van "Dag 436: Het Veranderen van een Reactie van Opgeven tegenover een Sportprestatie" - waarin ik mijn proces begonnen ben van het veranderen van een specifieke emotionele reactie die ik heb opgemerkt en vastgesteld die steeds terugkomt tijdens ik aan het squashen ben  - en die mij saboteert in het ervaren van plezier in wat ik doe.

In de vorige reeks blogs heb ik een proces bewandeld van het veranderen van een angst reactie op het krijgen van kritiek - en dat proces was gemakkelijk vanuit het opzicht dat het een heel specifieke reactie was - angst - op een specifiek iets - kritiek krijgen. Maar deze reactie van 'opgeven' die ik ervaar tijdens mijn squash-spel, is bijlange niet specifiek, het is een ervaring die eerder het resultaat is van een extensieve opbouwing van allerlei gedachten, backchat, emotionele reacties en ervaringen in mezelf, gedurende een lange periode - die uiteindelijk tot een 'kookpunt' komen en een specifieke ervaring van 'willen Opgeven' manifesteren in mezelf, in één moment. Er is dus veel te onderzoeken in verband met hoe die ervaring van 'opgeven' in feite bestaat en functioneert, hoe ik het gecreëerd heb, en hoe ik het kan voorkomen/corrigeren/veranderen.

Wanneer ik kijk naar wat er precies omgaat in mijn geest op dat moment waarin het 'kookpunt' bereikt wordt - is een eerste dimensie van deze ervaring die ik kan vaststellen, dat deze ervaring van 'willen opgeven' in één moment, een enorm intense ervaring is die niet enkel een mentale en emotionele instabiliteit in mezelf creëert, maar tegelijkertijd ook een fysieke instabiliteit -- waarin het op fysiek vlak aanvoelt alsof ik mezelf gewoon wil laten vallen, alsof ik niet verder kan, en mijn lichaam geen kracht of motivatie meer heeft om te blijven staan. Maar, ik bedoel, de ervaring speelt zich in feite af in mijn geest, het bouwt zich op in mijn geest door middel van allerhande gedachten, backchat en emotionele en gevoels- reacties - en het drukt zich uiteindelijk uit als een emotionele overweldiging. Het is dus fascinerend hoe deze emotionele ervaring van 'willen opgeven' zoveel kracht heeft dat het mijn fysieke ervaring in/van mijn lichaam kan bepalen.

Dus, in het specifiëren van het startpunt en de oorsprong van deze ervaring/reactie van 'willen opgeven', kijk ik naar welke het 'activeringspunt' is, als een gebeurtenis/handeling/situatie die plaatvindt in mijn fysieke realiteit/omgeving die een specifieke gedachte in mijn geest activeert, waar dan een backchat en een emotionele reactie op volgt, en eventueel verbeelding en allerlei verschillende muterende emotionele ervaringen --- hetgeen mij dan uiteindelijk katapulteert in een interne staat van 'willen opgeven'?

In essentie is het punt waarop ik zie dat ik emotioneel reageer, het moment waarin ik opmerk dat de mensen om mij heen de oefeningen sneller integreren en sneller vooruit gaan in hun squash-spel dan ikzelf en waarin ik zie of denk/geloof dat ik 'de laatste', 'de slechtste' ben en dus mezelf definieer als 'de verliezer' in mijn geest.

Het systeem/programma van 'opgeven' in mijn geest, is dus een gevolg van een 'ingesteldheid' in mijn geest waarin ik mezelf vergelijk en in competitie sta met andere mensen in mijn omgeving - en dus in werkelijkheid wil ik 'de beste' en 'de winnaar' zijn, en mij positief/superieur voelen, waarvan dan de consequentie is dat ik soms zal denken dat ik 'de verliezer' ben en mij negatief/inferieur zal voelen. Dit systeem van 'competitie' in mijn geest, is dus het 'basisplatform' waarin ik de ervaring van 'opgeven' genereer - maar nu, teneinde deze ervaring daadwerkelijk te kunnen veranderen, is het belangrijk om de specifieke gedachten, backchat en reacties die de ervaring van 'opgeven' constitueren en vormgeven in kaart te brengen --- zodat ik deze gedachten, backchat en reacties uiteindelijk kan detecteren en veranderen/corrigeren in het moment dat ik ze zie opkomen in mijn geest. Hoe specifieker ik ben in mijn proces van het vaststellen van dit systeem van gedachten, backchat en reacties - hoe effectiever ik zal zijn in het correctie-proces.


In dag 438 zet ik verder in dit proces

Dag 436: Het veranderen van een Reactie van Opgeven tegenover een Sportprestatie - Deel 1

Nadat ik mijn proces heb bewandeld van het Veranderen van een Angst Reactie op het Krijgen van Kritiek,  vanaf "Dag 423: Tegen Wie Denk je wel dat je het Hebt?" - en tevreden ben over het resultaat - zal ik de structuur en het platform dat ik gedurende dat proces heb opgebouwd in relatie tot het praktisch veranderen op fysiek vlak van een specifieke innerlijke reactie, vanaf deze blog gebruiken voor een nieuw punt dat zich geïntroduceerd heeft in mezelf in relatie tot mijn wereld en realiteit.

Ik ga sinds een paar maand Squashen met Esteni  - en een intern punt dat ik gemerkt heb in mezelf dat mijn squash ervaring saboteert, in termen van bijvoorbeeld wanneer ik een nieuwe techniek aan het leren ben of wanneer ik een wedstrijd speel tegen Esteni en ik zie dat ik vaak de bal mis --- is dat ik in een zelf-beoordeling ga in mijn gedachten, hetgeen uiteindelijk een hele reeks emotionele ervaringen activeert in mezelf, soms tot op het punt dat ik mijn racket gewoon wil laten vallen en opgeven en zeggen van 'fuck het, squash is niks voor mij'.

En dus, net zoals ik in mijn vorige proces heb gedaan - zal ik deze ervaring in mezelf onderwerpen aan een gestructureerd 'stappenprogramma' van het onderzoeken, vergeven en veranderen/corrigeren van de specifieke reacties die opkomen in die specifieke momenten en die mij saboteren in wie ik ben in relatie tot het 'squashen'. Omdat, ik bedoel, eigenlijk vindt ik squash heel leuk, ik heb altijd een voorliefde gehad voor squash. Ik heb steeds enorm genoten van de snelheid waarin squash gespeeld wordt en van hoe ik gebruik maak van mijn reflexen tijdens het squashen - het was mijn 'lievelingssport'. Maar nu, gewoon omwille van specifieke gedachten die plots opkomen in mijn geest terwijl ik aan het spelen ben, wordt ik meegezogen in een emotionele storm in mezelf en geniet ik uiteindelijk niet meer van wat ik eigenlijk aan het doen ben.

Werken rond mijn reacties en ervaringen in mezelf in relatie tot en tijdens het squashen zal een zeer interessant proces zijn - omdat ik verscheidene keren per week ga spelen - en dus, terwijl ik mijn proces wandel in mijn schrijven van zelf-introspectie, zelf-vergeving en zelf-correctie -- heb ik steeds in de fysieke werkelijkheid de mogelijkheid om mezelf te evalueren in de effectiviteit van mijn proces en om dus op een praktische manier mezelf te testen en ook te experimenteren met dit punt van hoe ik het concept van 'zelf-verandering' op de meest efficiente manier kan structureren - zodat het werkbaar is voor elk individu --- en zodat 'zelf-verandering' niet zomaar een idee of concept is dat open staat voor persoonlijke interpretatie en inkleuring door middel van persoonlijke geloofsystemen en ervaringen - maar eerder een fysieke meetbare, zichtbare en onomstootbare werkelijkheid die één en gelijk is voor elk mens.


In de volgende blog zet ik verder in dit proces en ga ik specifiek verder in op het onderzoeken van wat het is dat precies geactiveerd wordt in mijn geest tijdens het squashen - teneinde de 'blauwdruk' van wie ik ben in en als mijn geest voor mezelf te kunnen 'uittekenen' en zo een referentiepunt te hebben voor mezelf in het corrigeren en veranderen van mezelf in en als mijn geest.