Dag 790: De geest als afleider - Weet je wel waar je echt kwaad om bent?

In deze blog ga ik verder in op Dag 789: Stress als gevolg van de Extreme natuur van de GeesT waarin ik tot zover al had in gezien in verband met waarom en hoe het is dat ik overspoeld kan worden door emotionele reacties zoals wanhoop, frustratie en woede wanneer er bepaalde zaken mislopen wanneer ik te maken heb met bureacratie. Sinds toen heb ik echter ondervonden dat dit patroon zich niet enkel voordoet in verband met bureaucratie, maar in verschillende situaties waarin de algemene deler is dat iets probeer klaar te spelen maar er allerlei factoren in de weg komen te staan die het veel moeilijker maken voor mij om te bereiken wat ik aanvankelijk voor ogen had.

Dit patroon komt echter wel vaker naar boven wanneer ik te maken heb met bureaucratie en bedrijven omdat het vooral daar is dat ik dingen niet in de hand heb. Je krijgt namelijk te maken met een doolhof van regeltjes en processen die je moet bewandelen om iets gedaan te krijgen, hetgeen wil zeggen dat je dingen nog moet uitcijferen en dat er vaak dingen zullen voorkomen die je niet had kunnen voorspellen. Het zal dus niet allemaal van een leien dakje verlopen, in tegenstelling tot wat je had gewild wanneer je eraan begon.

Vandaag kwam de ervaring van frustratie, hetgeen bijna overliep in wanhoop, wanneer ik een nieuwe sim kaart probeerde te activeren via de website van een telecommunicatiebedrijf, waarbij dan uiteindelijk bleek dat de dame in de winkel mij de foute richtlijnen gegeven had en dit dus wil zeggen dat ik vaak de ervaring had dat het allemaal niet wil meewerken en dat alles mij tegenzit.

Toen ik dan echter een kijkje nam naar de intensiteit van de emoties die opkwamen in mezelf bedacht ik me dat al die frustratie hoogstwaarschijnlijk niet enkel en alleen afkomstig was van of te maken had met wat ik in dat moment probeerde te doen. Energie is immers iets dat zich opbouwt en dat niet zomaar 'uit het niets' opkomt in jezelf. Als je dus te maken hebt met een enorme uitbarsting of ervaring van energie zoals de emotionele ervaring en reactie van kwaadheid, die zelfs tot het ziedende af naar boven komt, dan heb je te maken met onderdrukte energie die zich heeft opgebouwd in jezelf, waar je eigenlijk gefrustreerd bent over iets anders maar hetgeen je onderdrukt hebt in jezelf en waar je niet noodzakelijk eerlijk over bent met jezelf.

Daar is het dan een kwestie van diep in jezelf kijken naar wat het is dat je aan het onderdrukken bent en waarover je je werkelijk gefrustreerd voelt. Is er iets in je leven waarin je je gevangen of geconflicteerd voelt en dat nu een uitlaatklep heeft gevonden waarin jij je woede en wanhoop richt naar 'bureaucratie'  of wat het ook is dat je in de weg staat.

Wordt vervolgd.

Dag 789: Stress als gevolg van de Extreme natuur van de Geest

Deze blog is een verderzetting op Dag 788: De emotionele cyclus van Stress, en een continuatie in mijn process van het leven van het woord berustend en daarin het veranderen van hoe ik mezelf ervaar in relatie tot bureaucratie. Wat ik mij immers gerealiseerd heb is dat ik heel snel in ervaringen van stress en zelfs wanhoop en ziedende woede en een uiteindelijke staat van compleet opgeven ga wanneer ik te maken heb met het systeem, met papperassen in order maken, bureaucratie navigeren en dan vooral wanneer dingen niet makkelijk verlopen.

In het afleggen van mijn visaprocess heb ik deze ervaringen dikwijls gemerkt in mezelf en sinds het beginnen van mijn blogs en het process van het veranderen van deze ervaringen is het een zeer langzaam pad geweest om beginnen te werken aan een mogelijke verandering. Gisteren was weer zo een dag waarin er dingen niet verliepen naar plan, terwijl bepaalde stress factoren in mezelf aan het opbouwen waren.

De reden waarom dit hele bureucratie gebeuren namelijk wo emotioneel destabiliserend kan zijn is dat er verschillende stress punten samen komen en dan culmineren tot een soort van overkoken en uitbarsten. Er is bijvoorbeeld de stress in verband met tijd en de gedachte dat 'als ik dit niet op tijd allemaal gedaan krijg, dan vallen al mijn toekomstplannen in duigen. Het brengt met andere woorden allerhande diepe angsten naar boven die voornamelijk te maken hebben met overleving en specifiek het kunnen uitleven van de plannen of doelstellingen die ik mezelf voorgenomen en afgebeeld heb in mijn geest.

Bij elke stap die ik afleg om bepaalde dingen in orde te krijgen met het oog op het verzekeren van 'mijn toekomst', komt er dus ook een ervaring van prestatie bij kijken aangezien ik 'een stap dichter ben bij het voltooiien van mijn doel en het verzekeren van mijn toekomstplan'. Maar van het moment dat er iets misloopt - hetgeen zo klein kan zijn als bijvoorbeeld een website of telefoonnummer die even niet werkt of het niet vinden van bepaalde documenten - dan is daar onmiddellijk een ervaring van falen en verlies die naar boven komt.

Het is dus haast alsof ik in een polariteit besta waarin ik mij oftewel hoopvol en verzekerd voel in verband met mijn toekomst oftewel compleet verloren en wanhopig, alsof alles in duigen ligt. En wat daarin vreemd is, is het schijnbare gebrek aan een middeweg. Een middeweg zijnde het besef dat er altijd wel iets kan veranderen of 'mislopen', hetgeen echter niet wil zeggen dat alles verloren is in dat ene moment. De geest heeft de neiging om te werken met extremen en polariteiten. Je bent bijvoorbeeld in een moment oftewel goed op weg en aan het slagen oftewel ben je hopeloos verloren en gefaald. De geest kijkt niet naar de eigenlijke realistische gang van zaken, zoals het feit dat:

1. De fysieke werkelijkheid niet verloopt volgens het plan dat jij in je geest hebt. Het plan dat deze planeet volgt is veel complexer en houdt veel meer in dan wat je geest je doorgaans laat zien. Je kan dus niet verwachten dat dingen absoluut zullen gaan volgens wat jij zou willen. Je kan wel een algemeen doel hebben, maar in het stappen naar dat doel toe moet je ruimte laten voor wat zich van moment tot moment in de realiteit ontvouwt
2. De fysieke werkelijkheid is niet zo absoluut of extreem als de geest. Het is niet zo zwart wit en werkt niet volgens 'goed' en 'slecht', 'juist' en 'fout' of  'geslaagd' en 'gefaald'. Er is niet een 'juiste' manier waarop dingen zouden moeten lopen. Er zijn altijd verschillende, vaak onontdekte en onverkende, manieren om tot een doel te geraken. Je moet dus in feite kunnen loslaten van de idee dat de manier die jij in je geest hebt de enige 'juiste' is en de enige echte manier is. Zo geef je jezelf ook meer ademruimte om oplossingen te vinden of andere wegen te ontdekken wanneer iets niet loopt naar je verwachtingen.

Wordt vervolgd.

Dag 788: De emotionele cyclus van Stress

Dit is een verderzetting op mijn toewijding om het woord 'berustend' te leven, specifiek gezien in relatie tot het systeem. In mijn blog van Dag 785: Welke woorden kan je leven om het best te kunnen omgaan met bureaucratie? was ik begonnen met het uiteenzetten van wat het wil zeggen om het woord berustend te leven op praktische wijze in die momenten waarin ik in een ervaring van stress ga in relatie tot bureaucratie.

Sinds toen heb ik verschillende momenten en mogelijkheden gekregen om de theorie in de praktijk om te zetten. Ik ben bezig geweest met een visa applicatie, hetgeen meer complex en ingewikkeld bleek dan ik uiteindelijk had gedacht en hierdoor heb ik mij vaak in een ervaring van stress bevonden. Wat ik tot zover heb geobserveert in verband met mijn toepassing van het woord 'berustend' is dat het zeker geen natuurlijke beweging is van mezelf om automatisch en onmiddellijk dat woord te leven. Het is zelfs zo dat mijn automatische reactie op bureaucratie - en dan vooral wanneer er dingen mislopen of anders gaan dan eerst gedacht - er één is van stress.

Wat ik heb gemerkt bij mezelf is dat het niet enkel stress is dat ik ervaar, maar meer een soort van emotionele/energetische cyclus waar ik doorwandel terwijl ik bezig ben met het zoeken van documenten, lezen van richtlijnen en creëren van bestanden op mijn laptop in een poging om de nodige stappen te bewandelen in het systeem teneinde het gewenste resultaat te bereiken.

Ik begin er meestal aan met 'goede moed' en ik haal zelfs een beetje plezier uit het invullen van documenten en het volgen van richtlijnen... Zolang alles nog van een leien dakje loopt. Van zodra ik een taak moet uitvoeren die al iets moeilijker is of van zodra er iets misloopt, zoals een website of programma dat niet werkt naar behoren, reageer ik zeer snel met frustratie en kwaadheid. Vaak stapelen dit soort momenten zich ook op, wanneer dus het één na het ander fout lijkt te gaan of althans zich niet lijkt te gedragen naar mijn wil. In zo'n gevallen gaat mijn frustratie over in een staat van totale wanhoop.

Wanneer dit zich voordoet is het in feite al de energie van frustratie die zich heeft opgebouwd die dan als het ware een hoogtepunt bereikt heeft - als een ketel die overkookt en de vloeistof in de ketel die opbouwt en opbouwt tot het een hoogtepunt bereikt en dan weer naar beneden valt. Dat is precies de ervaring die zich uitspeelt wanneer ik overschakel van frustratie naar wanhoop. En het was pas wanneer ik dit punt van wanhoop bereikt had in mezelf dat ik mij mijn doelstelling om het woord 'berustend' te leven herinnerde. Het was pas nadat ik die hele cyclus had doorlopen dat mij te boven schoot dat er ook een andere manier is om om te gaan met bureaucratie en het systeem, namelijk één waarin ik het sturende principe ben van mezelf en mezelf niet laat beïnvloeden door automatische emotionele reacties.

Deze specifieke emotionele/energetische cyclus van stress, frustratie en wanhoop in verband met het systeem is echter een patroon dat ik doorheen mijn leven in diepe lagen in mezelf heb opgebouwd en het is iets dat een groot deel heeft uitgemaakt van mijn persoonlijkheid. Dit wil zeggen dat het dus waarschijnlijk een tijdje zal duren eer ik het woord 'berustend' kan leven in dit soort situaties en dat die emotionele cyclus niet meer een automatische reactie is.

Wordt vervolgd...

Dag 541: Wat wil het Zeggen om te Leren? - Zelf-Ontwikkeling en het Sabotage-Mechanisme van ons Schoolsysteem

 Dag 541: Wat wil het Zeggen om te Leren?  

Zelf-Ontwikkeling en het Sabotage-Mechanisme van ons Schoolsysteem

De Zelf-Eerlijkheid Series

In deze blog zet ik dus verder in het proces van het benaderen en onderzoeken van de eigenaardige psychologische eigenschap van de mens in en als de menselijke geest om onze onzekerheden die gemanifesteerd zijn doorheen een proces van foutief leren in relatie tot onze omwereld te verbergen achter een masker van zelf-zekerheid waarin we meesters geworden zijn in het doen alsof we absolute zekerheid hebben in hoe we de wereld zien vanuit het standpunt van onze geest - en waarin we niet inzien of beseffen dat al wat we eigenlijk aan het doen zijn in en als het verkondigen of delen van onze meningen met andere mensen en het tentoonstellen van onze zogezegde zelf-zekerheid - is dat we in feite wanhopig op zoek zijn naar validatie van andere mensen in en als een interne staat van 'zeg me alsjeblieft wie ik ben en wat echt is! Geef me alsjeblief wat zekerheid!'

We zijn dan nu aanbeland bij het praktische proces van dit punt waarin we ten eerste onze persoonlijke interne en externe wereld onderzoeken om te zien hoe wij zelf precies in dit patroon participeren - opdat we kunnen begrijpen hoe dit patroon functioneert in onszelf en bijgevolg in staat zijn om oplossingen te bedenken om ervoor te zorgen dat volgende generaties behoedt worden van het uitleven van dit patroon en dus de kans krijgen om van deze wereld een betere plek te maken door hun interne standpunt te veranderen. Maar daarvoor moeten wij eerst als een levend voorbeeld staan en ons eigen interne standpunt veranderen. Hetgeen begint met zelf-onderzoek.

En, een fascinerende bemerking die opkwam bij mezelf wanneer ik dit punt onderzocht is dat wanneer ik kijk naar en onderzoek hoe het is dat ik doorheen mijn leven van specifieke mensen in mijn omgeving die instonden voor mijn opvoeding en leerprocess - dan kom ik tot de vaststelling dat ik vaak negatieve feedback gekregen heb in relatie tot dingen die ik deed. Ik bedoel, mijn ervaring was vaak dat ik eerder gereprimandeerd werd en aangewezen werd op mijn fouten op een belezende en beschuldigende manier dan dat ik aangespoord en gemotiveerd werd om beter te doen en beter te worden.

En het interessante hieraan is dat, ondanks het feit dat ik dit altijd had aangenomen als 'normaal' en dat ik zo ook de ervaring in mezelf van minderwaardigheid in relatie tot mijn eigen vaardigheden en capaciteiten en potentieel ben gaan aanvaarden als vanzelfsprekend - wanneer het aankomt op het ontwikkelen en voeden van een successvol leerproces is het nodig om eerst en vooral te aanvaarden en te beseffen dat het feit dat je iets moet 'leren', impliceert dat je geen voorkennis heb en geen vaardigheden of inzichten of eender welk punt van 'houvast' dat je zal ondersteunen of begeleiden terwijl je je leerproces bewandelt -- alles wat je tegenkomt en ziet en 'leert' is met andere woorden 'Nieuw'.

Dit is een belangrijk punt om te beseffen omdat, wanneer ik onderzocht waarom en hoe het was dat die specifieke mensen tijdens mijn kindertijd het feit dat ik fouten maakte benaderden met bestraffing, beschuldiging en vernedering - dan zie en besef ik dat zij dat inzicht leken te ontbraken -- het inzicht en besef dat een kind in en als zijn of haar leerproces uiteraard fouten zal maken omdat die fouten in wezen een inherent deel uitmaken van het leerproces zelf. En dat, fouten zijn niet iets 'negatief', in tegendeel, 'fouten maken' is een noodzakelijk iets waaruit je bijleert over hoe je het beste kan omgaan met je wereld en realiteit. Die 'fouten' zouden dus tegemoet getreden moeten worden met begrip, geduld en onvoorwaardelijke begeleiding - waarin de volwassene het leerproces van het kind met zachte hand in goede banen stuurt in de plaats van het met harde hand te begrenzen, af te bakenen en te limiteren door middel van bestraffing en vernedering.

Want, de gevolgen van die eigenaardige aanpak die trouwens zeer lange tijd door ons schoolsysteem gehandhaaft werd als zijnde hét stelsel ter opvoeding van het kind, is dat het kind niet meer durft bij te leren -- omdat het angst heeft om fouten te maken. En aangezien fouten maken een inherent deel uitmaakt van elk leerproces wil dit spijtig genoeg zeggen dat het kind zijn leerproces zal limiteren tot enkel het hoogstnodige, teneinde nooit meer fouten te maken in de ogen van de volwassene en als zodanig bestraffing en vernedering te kunnen vermijden.

Dit wordt dan de oorsprong en de voedingsbodem van de ontwikkeling van het patroon van het proberen te onderdrukken van onzekerheden met valse zekerheden. Met andere woorden, de onzekerheden in onszelf willen we niet onder ogen komen omdat dat impliceert dat we moeten bijleren hetgeen impliceert dat we fouten zullen maken. Hierdoor doen we dan liever alsof we niets meer moeten bijleren en alsof bijvoorbeeld al de kennis en informatie die we op school te verwerken krijgen, steek houdt, ook al is dat niet zo.

We kunnen dit patroon het beste herkennen in bijvoorbeeld - als ik naar mijn eigen kindertijd kijk - de neiging van kinderen om angst te hebben om vragen te stellen. Ik bedoel, een kind gaat zogezegd door een 'periode' waarin het alles wil weten en continu vragen stelt. Maar, kijk eens naar hoe snel die periode voorbij is. En waarom zou dat zijn? Omdat het uiteindelijk het 'vragen stellen' en dus zijn 'onzekerheid' in relatie tot zijn realiteit, begint te associeren met angst, met vernedering en bestraffing en ervaringen van minderwaardigheid. Dus gaat het uiteindelijk die onzekerheid, die vragen, beginnen onderdrukken in zichzelf - en al wat de leerkracht/volwassene zegt aanvaarden zonder die leerstof zelfs daadwerkelijk echt te willen of proberen begrijpen.

Dat is waar dan het 'onthouden' zijn intrede doet. Het 'onthouden' in en als hoe wij dingen 'bijleren' op school is door middel van als het ware het opslagen van allerhande kennis en informatie in onze geest, en het daar blijven vasthouden als in feite nutteloze, onpraktische kennis en informatie -- zodat we dan aan de leerkracht kunnen tonen dat we 'het weten', enkel en alleen om 'goede punten' te krijgen en dus bestraffing/vernedering te vermijden - maar we zijn al lang niet meer werkelijk geïnteresseert in het hoe of wat van al die kennis en informatie die we te verwerken krijgen omdat we angst hebben van onze eigen vragen, van onze eigen onzekerheid.

Dag 478: Wanneer Emoties Overweldigend Worden

Dit is een Verderzetting van "Dag 477: Hoe Bouw Ik Zelf een Emotionele Instorting Op?" - waarin ik had vastgesteld dat emotionele ervaringen van wanhoop, frustratie, kwaadheid en zelf-medelijden die op een bepaald punt opkomen in mezelf, een gevolg en resultaat zijn van een opbouwing van een spanning in mezelf door middel van de gedachten en gevoelens en emoties waarin ik doorgaans in participeer, die uiteindelijk tot een 'kookpunt' komen in mezelf waarop alles plots 'teveel' wordt en ik als het ware 'ineenstort' en alles opgeef.

Dus, uiteraard, om zo een emotionele ineenstorting te vermijden, moet ik in de eerste plaats mezelf ervan weerhouden om die spanning op te bouwen in mezelf --- en tot dat doel is het nodig om te onderzoeken waar, wanneer en hoe ik precies die spanning opbouw. Met andere woorden, welke gedachten zijn het die door mijn geest gaan en die gevoelens en emoties activeren in mezelf, die ik gedurende afzienbare tijd laat opbouwen in mezelf  door ze te aanvaarden als een deel van 'wie ik ben' in en als mezelf?

Als ik terugkijk naar het specifieke scenario dat ik onderzocht in mijn vorige blog, als de situatie waarin die specifieke emotionele ineenstorting naar boven kwam in mezelf - dan zie ik dat de spanning die ik aan het opbouwen was voordat die ineenstorting plaatsvond, er van de aard waren van bijvoorbeeld een angst van wat de mensen om mij heen denken van mij en meer specifiek een angst dat de mensen om mij heen om de één of andere reden 'niet tevreden zijn over mij' --- en dit, zoals ik had ingezien na nader onderzoek, was afkomstig vanuit het feit dat ik geen verantwoordelijkheid wil nemen voor mijn eigen leven en dat ik de mensen om mij heen wil manipuleren door hen 'tevreden te maken', om voor mij te zorgen en mij te ondersteunen --- omdat ik tijdens mijn kindertijd de idee en het geloof heb opgebouwd in mezelf dat als de mensen om mij heen tevreden zijn over mij, dat ze dan zullen zorgen voor mij en dat ik dan veilig ben en niet moet zorgen voor mezelf.

Ik bedoel, dit 'niet zorgen voor mezelf' is gebaseerd op een overlevingsangst en is in relatie tot het hebben en verkrijgen van voeding, onderdak en geld -- maar op andere vlakken geldt dit ook als een punt van een gebrek aan respect hebben voor mezelf en geen zorg dragen voor mezelf.

Ik zal bijvoorbeeld nooit wat ik persoonlijk leuk of aangenaam of onaangenaam vindt op de eerste plaats zetten, in de zin van dat ik vaak mijn eigen interne voorkeuren of uitdrukking zal onderdrukken om mezelf te kunnen aanpassen aan de voorkeuren of uitdrukking van anderen, teneinde die personen tevreden te maken door hen te geven wat het is dat ze willen.

Dit punt manifesteert zich ook in hoe ik in relatie sta tot mijn eigen lichaam, waarin ik bijvoorbeeld geen waarde hecht of aandacht besteed aan mijn eigen lichaam, omdat, wat in mijn geest op de eerste plaats komt, is 'andere mensen' en erachter komen wat het is dat zij willen en hoe zij zich voelen en wat zij denken over mij --- en in dat proces zie ik niet eens dat ik zelf besta, dat ik zelf Hier aanwezig ben in en als een Fysiek Lichaam -- en dus wordt dat lichaam Verwaarloosd.

Ik bedoel, ik heb al lang genoeg rond dit punt gecirkeld in mezelf - de zelf-onderdrukking, de angst om verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf, het manipuleren van de mensen om mij heen, en de energetische/emotionele spanning die ik daardoor opbouw in mezelf hetgeen dan uiteindelijk tot een emotionele instorting leidt. En nog steeds is dit punt niet bewogen in mezelf, het is duidelijk dat er iets is in mezelf dat ik nog niet in overweging genomen heb in relatie tot hoe dit punt bestaat in mezelf, als de oorzaak van waarom het is dat ik hierin nog niet veranderd ben en waarom het is dat ik dit patroon macht blijf geven over mijn bestaan.

Met andere woorden: Wat is het dat ik niet wil loslaten? Waarom is het dat ik blijf terugkeren naar een reactie-patroon dat duidelijk niet het beste is voor mezelf?  Waarom is het dat ik niet stabiel blijf in mezelf in relatie tot mijn interne en externe realiteit en specifiek in relatie tot de gedachten in mijn interne realiteit over hoe mijn externe realiteit op mij reageert?

Want, dit gebeurt niet zomaar in mezelf - ik Doe het gebeuren. Ik ben het startpunt van al wat er omgaat in mezelf dus ik kan niet zomaar beweren dat dit reactiepatroon macht heeft over mij of 'te sterk' is of op de één of andere manier invloed kan hebben over mij -- omdat, het is Mezelf, het bestaat in mezelf - dus, het feit dat ik het gevoel heb, en geloof dat het 'macht heeft over mij' en dat het 'mij kan beïnvloeden', duidt aan dat ik opzettelijk geen verantwoordelijkheid wil nemen voor een deel van mezelf en dat ik mezelf opzettelijk distancieer van een deel van mezelf in mezelf.


Wordt Vervolgd in Dag 479

Dag 477: Hoe bouw ik Zelf een Emotionele Instorting Op?

Dit is een verderzetting van "Dag 476: Wanneer je Beseft dat je Verantwoordelijk bent voor Jezelf?" - waarin ik een volgende stap zette in mijn reis van het veranderen van mezelf in en als een specifieke emotionele ervaring in mezelf - in de zin van dat ik, na een herevaluatie van mezelf in een fysieke situatie die de specifieke emotionele reactie activeerde in mezelf, opnieuw onderzocht in welke zin ik veranderd was en wie ik ben in relatie tot deze emotionele ervaring.

Wat ik ondervond is dat, de emotionele reactie die opkwam, was een gevolg van wat er in mijn geest omging in relatie tot de mensen om mij heen. ik was mij druk aan het maken over wat zij van mij denken en hoe zij mij beoordelen en ik voelde mij angstig dat ze op de één of andere manier ontevreden zouden zijn over mij --- en daarin bestond ik in feite in constante spanning, die dan tot een kookpunt kwam op een bepaald punt en dan viel ik in allerlei emotionele ervaringen van wanhoop en zelf-medelijden en kwaadheid die opkwamen in mezelf.

dus, de emotionele ervaringen van frustratie, kwaadheid, zelf-medelijden en wanhoop waren mijn eigen creatie door middel van de spanning die ik had opgebouwd in mezelf en waren als het ware een soort van 'neerstorten' dat gebeurde in mezelf omdat ik mezelf had 'opgebouwd' in een energetische ervaring.

Dus, mijn nieuwe stap in het proces van het veranderen van deze specifieke emotionele ervaringen is om de spanning niet te laten opbouwen en mezelf te ondersteunen om een manier te vinden waarop ik mezelf niet meer toelaat om die spanning op te bouwen in mezelf --- zodat ik bijgevolg ook niet meer zal 'vallen' in de emotionele ervaringen van frustratie/kwaadheid/zelf-medelijden/wanhoop.

Ik bedoel, het is omdat ik geen verantwoordelijkheid nam voor wat ik aan het opbouwen was in mezelf, omdat ik het verbond in mijn gedachten met de mensen om mij heen --- door te denken aan 'wat ZIJ over mij denken' en 'hoe ZIJ mij beoordelen' en 'of ZIJ niet tevreden zullen zijn over mij' - daardoor heb ik zelf de emotionele ervaringen gecreëerd waarin ik feitelijk 'ineen stortte' en 'opgaf'.

Dus, in mijn proces van het veranderen van deze emotionele ervaringen van 'opgeven', zal ik het praktische proces moeten bewandelen van het veranderen van hoe ik in mezelf in relatie sta met de mensen om mij heen - door bijvoorbeeld mij te realiseren dat ik die spanning opbouw in mezelf en dat dat niets te maken heeft met de mensen om mij heen --- ik heb die gedachten toegestaan te bestaan in mezelf in relatie to 'wat zullen andere mensen van mij denken' en 'wat als ze niet tevreden zijn over mij' enzovoort. ik heb die gedachten waarde gegeven in mezelf en dus heb ik een spanning opgebouwd in mezelf -- daarin ben ik verantwoordelijk voor mezelf en uiteraard voor de consequenties die ik creëer door de spanning die ik opbouw. Consequenties namelijk de emotionele ervaringen van frustratie/kwaadheid/wanhoop/zelf-medelijden.

Wordt vervolgd in Dag 478

Dag 474: Het Transformeren van een Emotionele Ervaring van Opgeven - Evaluatiefase Deel 3

Dit is een verderzetting van "Dag 473: Het Transformeren van een Emotionele Ervaring van Opgeven - Evaluatiefase Deel 2" - waarin ik had vastgesteld dat een patroon dat ik had bewandeld in de voorgaande blogs, in relatie tot het reageren met een emotionele ervaring van verslagenheid wanneer ik aan het verliezen ben tijdens een wedstrijd, opnieuw de kop opstak en dat ik automatisch in een reactie ging in mezelf van 'opgeven' omdat ik geloofde en dacht dat dat niet zou mogen omdat ik ergens in mijn geest de idee had gecreëerd dat ik 'veranderd' ben en dat dit specifieke patroon niet meer bestond in mezelf. En dus wanneer ik dan geconfronteerd werd met het patroon dat opkwam, geloofde ik dat ik 'gefaald' had in mijn applicatie van zelf-verandering.

Bij nader onderzoek echter besefte ik dat het feit dat dit patroon opnieuw opkomt in mezelf niet zozeer een teken is dat ik 'gefaald' heb, maar eerder een teken dat er dimensies zijn in en van mezelf in relatie tot dit patroon die ik nog niet had onderzocht of opgemerkt in het bewandelen van mijn proces van het veranderen van de emotionele reactie van verslagenheid - en dat mijn proces dus nog niet gedaan is.

Het probleem in deze situatie was dat ik een idee in mijn geest had gecreëerd over 'wie ik ben' in relatie tot dit patroon in mijn geest waarin ik geloofde dat 'dit patroon niet meer in mezelf bestaat' -- waar ik dan een positieve ervaring mee had verbonden. En dus nu dat ik in dit moment zag dat dat idee over mezelf in mijn geest als zijnde 'veranderd' niet echt was, reageerde ik met een negatieve ervaring.

En, wanneer ik onderzoek wat hier eigenlijk gaande was, dan zie ik dat ik mezelf had afgescheiden van dit specifieke patroon in mijn geest en dat ik mezelf superieur waande, door te denken en te geloven dat ik beter ben omdat dit patroon nu schijnbaar niet meer bestaat in mezelf --- nu ben ik op de één of andere manier een beter persoon dan wanneer ik nog wel participeerde in dit patroon.

Ik bedoel, hierin had ik in mijn geest in essentie een ego-construct gemaakt, waarin ik mij superieur wilde voelen en tot dat doel de idee had gecreëerd dat het inferieur en minderwaardig is om emotioneel te reageren op situaties en dat het superieur is om stabiel te zijn in mezelf. En door dit ego-construct te maken in mezelf en mezelf daarin af te scheiden van een deel van mijn eigen interne realiteit, heb ik in wezen mezelf inferieur geplaatst in relatie tot dit deel van mijn 'persoonlijkheid' --- omdat ik niet zag dat, zolang ik reageer op en mezelf afscheid van wat dan ook, dan bestaat het in mezelf en definieert het Wie Ik Ben.

Dit was dus de reden of een dimensie van waarom het is dat dit patroon mij weer bezocht en waarom het is dat ik niet stabiel stond in mezelf in relatie tot dit patroon, maar mij in de plaats daarvan 'liet overmeesteren' en liet meeslepen --- omdat, vanaf het moment dat het patroon opkwam in mezelf, reageerde ik erop vanuit de afscheiding die ik in mezelf had gecreëerd als die polariteit van 'ik ben superieur en dit patroon is inferieur' - en daarin definieerde ik mezelf in relatie tot dit patroon. In de plaats van één en gelijk te staan met dit patroon, in en als het besef dat het niet beter of minder is dan mezelf.


Wordt Vervolgd in Dag 475

Dag 473: Het Transformeren van een Emotionele Ervaring van Opgeven - Evaluatiefase Deel 2

Dit is een Verderzetting van "Dag 472: Het Transformeren van een Emotionele Ervaring van Opgeven - Evaluatiefase Deel 2" waarin ik het proces dat ik tot hiertoe had afgelegd in het veranderen en transformeren van de emotionele reactie/ervaring van Opgeven heb gerecapituleerd.

Gisteren had ik opnieuw een squash wedstrijd met een persoon, en, terwijl ik dacht dat ik het patroon van opgeven had veranderd en dat ik stabiel stond in mezelf in relatie tot dit patroon - kwam het gisteren op in mezelf. Ik bevond mij plots in dezelfde intense emotionele ervaring van opgeven, waarin ik reageerde op de gedachten die in mijn geest opkwamen en die gingen van 'het maakt niet uit', 'ik kan dit toch niet', 'waarom zou ik nog verder doen', 'het zal mij nooit lukken' -- in relatie tot mijn observatie dat hoe ik speelde van mindere kwaliteit was dan hoe ik voordien had gespeeld en dat ik aan het verliezen was. Toen ik tot die conclusie kwam in mijn geest, kwam er een gedachte op die ging van 'Ik dacht dat ik was veranderd!' en 'ik dacht dat ik beter was geworden!', met een intense ervaring van kwaadheid en frustratie.

En van die ervaring van kwaadheid en frustratie ging mijn geest naar de tegenovergestelde polariteit als gedachten en een emotionele ervaring van verslagenheid, hopeloosheid, machteloosheid en opgeven.

Wanneer ik mezelf dan in dat mentale/emotionele patroon zag gaan, reageerde ik opnieuw met hetzelfde patroon van gedachten die gingen van 'ik kan niet geloven dat ik hier weeral in gevallen ben', 'waarom lukt dit mij niet' - waarop ik weer reageerde met een ervaring van kwaadheid en frustratie, waarna ik dan weer dacht van 'dit zal mij nooit lukken', 'ik kan het gewoon niet', 'het is onmogelijk', en reageerde met een emotionele ervaring van verslagenheid en wanhoop.

En op fysiek vlak ging ik dan ook reageren door bijvoorbeeld mijn schouders te laten hangen en mijn lichaam opzettelijk niet meer op te spannen of in te spannen om de wedstrijd te winnen, maar eerder nonchalant te worden in mijn houding.

Hoewel ik op het eerste zicht dacht en geloofde dat het hele proces dat ik had bewandeld in het stoppen van dit specifieke patroon volledig voor niets geweest is omdat ik blijkbaar ben 'teruggevallen' in hetzelfde patroon - is dat bij nader inzien niet noodzakelijkerwijs zo. Omdat, wanneer ik kijk naar waarom het is dat dit patroon is kunnen 'terugkomen', dan zie ik dat dat is omdat er specifieke punten zijn in mijn geest die bijdragen aan de activatie van dit patroon die ik voorheen niet had opgemerkt of gezien.En, de geest is nu eenmaal een systeem dat ik doorheen mijn leven hier op aarde heb opgebouwd, dus, ik kan niet zomaar vertrouwen op de veronderstelling en het geloof in mezelf dat, gewoon omdat ik specifieke stappen heb ondernomen en een bepaald proces heb bewandeld, dat ik nu 'veranderd' ben en dat ik nu dingen in mijn geest zoals gedachten en emoties heb kunnen 'stoppen'.

Het is dat startpunt echter dat problematisch is - het feit dat ik 'dingen in mijn geest' wil 'stoppen' - omdat dit impliceert dat er beoordelingen bestaan in mezelf in relatie tot die 'dingen', en dat ik dus dat deel van mezelf niet aanvaard. En, zolang ik delen van mezelf niet wil aanvaarden, creëer ik een gevecht in mezelf, waardoor ik uiteindelijk in een emotionele ervaring van verslagenheid zal gaan omdat ik het 'gevecht' niet kan Winnen -- uiteraard omdat ik ook niet kan 'winnen' van mezelf.


Wordt Vervolgd in Dag 474

Dag 166: Zoeken naar Hulp in een Relatie

Deze post is in lijn met "Dag 165: Wat is een relatie?" - als één dimensie die ik onderzoek van het aanvaardde construct/programma van 'een relatie' dat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf.

In dat programma had ik mezelf toegestaan een relatie te zien en ervaren als een 'hulp', als iets waarin ik mezelf kan verliezen, waarin ik mezelf in de armen van mijn partner kan laten vallen en mijn verantwoordelijkheid voor mezelf kan weggeven. Iets waarin ik mij 'niet alleen op de wereld' voel, waarin ik verwacht van mijn partner dat hij mij zal helpen om te overleven in 'de wereld' en waarin ik met andere woorden enkel mijn aanvaardde angsten verder voedt, ondersteun en bevestig in de plaats van die angsten te confronteren, te vergeven en los te laten en op te staan als het leven zelf in en als zelf-verantwoordelijkheid.

In de relatie voel ik mij dan zwak, gespannen en afhankelijk en ontwikkel ik een persoonlijkheid waarin ik het gevoel heb dat ik niet zonder mijn partner kan leven en dat ik hem nodig heb om te staan/bestaan, alsof hij de grond is onder mijn voeten. Ik denk de hele tijd aan hem en de tijd die we samen spendeerden, ik denk aan hoe hij zich voelt tegenover mij, wat hij over mij denkt, hoe hij mij beoordeelt, hoe hij mij ziet, of hij mij nog aantrekkelijk vindt, of ik nog mooi genoeg ben voor hem, etcetera - waarin ik mezelf compleet weggeef aan het construct van de relatie en erop vertrouw en verwacht dat wij 'voor eeuwig' samen zullen zijn, dat hij me niet zal verlaten. Hetgeen uiteraard uiteindelijk resulteert in manipulatief gedrag waarin ik wanhopig probeer om hem in mijn leven te houden, om aan hem vast te houden.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te verwachten van mijn partner dat hij mij helpt om te overleven in het wereld-systeem

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een relatie te definieren in en als 'overleven in het wereld-systeem'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd relaties te creëren met mensen op basis van de angsten die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf tegenover het wereld-systeem, waarin ik in en als de relatie op zoek ben naar het gevoel van veiligheid en zekerheid in een poging om weg te vluchten van de angsten die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf - in de plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor wat ik mezelf heb toegestaan te bestaan in mezelf en mezelf te vergeven en op te staan als het leven zelf in het besef dat 'overleving' en 'overlevingsangst' een voorgeprogrammeerd geloofsysteem is en niet is wie ik werkelijk ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik, door een relatie te creëren als een vlucht van de angst die bestaat in mezelf, die angst enkel voedt, bevestig en ondersteun als 'wie ik ben', door een energetische persoonlijkheid te creëren in en als mezelf die bestaat in functie van 'mijn partner' en het vasthouden aan mijn partner als 'wie ik ben' - in de plaats van in en als mezelf te staan/bestaan in en als het besef dat die ervaring van angst een construct is van kennis en informatie als 'overleving' dat ik heb laten programmeren in mezelf door mijn interactie met mijn familie/omgeving tijdens mijn kindertijd en niet is wie ik werkelijk ben als het zelf-directieve principe van mezelf als het leven zelf

ik vergeef mezelf dat ik relaties heb toegestaan te bestaan als de ondersteuning van de menselijke overlevings-angst, waarin mensen elkaar ondersteunen om vast te blijven steken in de blinde en kortzichtige ervaring van angst en aldus ervoor zorgen dat niemand ooit werkelijk zal opstaan in deze wereld als wat het beste is voor allen en verantwoordelijkheid zal nemen voor het leven op aarde - omdat 'overleven' niet 'leven' is -- in de plaats van 'relaties' te creëren en sturen in en als en volgens het principe van wat het beste is voor allen en dus ter ondersteuning van zelf-realisatie als het leven zelf en niet van angst

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn vertrouwen en hoop te plaatsen in een relatie, waarin ik mijn macht en verantwoordelijkheid compleet weggeef aan mijn partner en verwacht dat hij mij zal helpen om weg te vluchten van de angsten die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf - in de plaats van in te zien dat ik hierin mijn vertrouwen heb weggegeven aan het systeem van kennis en informatie over 'de realiteit' in en als overlevings-angst dat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf door niet in te zien dat 'de realiteit' niet buiten mezelf ligt maar in mezelf bestaat als kennis en informatie die ik mezelf heb toegestaan blindelings te kopiëren van mijn familie/ouders/omgeving en door hierin niet één en gelijk te staan met deze 'realiteit' in mezelf in het besef dat het niet eens echt bestaat maar dat het is wat IK heb toegestaan te bestaan door nooit verantwoordelijkheid te hebben genomen voor mezelf in en als mezelf

ik vergeef mezelf dat ik een polariteit van de ervaring/het gevoel van veiligheid en zekerheid en de ervaring/de emotie van onzekerheid en hulpeloosheid in mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in en als de relaties die ik mezelf heb toegestaan te creëren en nooit te hebben ingezien dat het gevoel van veiligheid en zekerheid waar ik naar op zoek ben in de relatie, enkel de ervaring van onveiligheid en hulpeloosheid in mezelf voedt en ondersteund, als een energetische polariteit --- in de plaats van te staan in en als ware veiligheid en zekerheid in en als de stabiliteit en constantheid van wie ik ben als het leven zelf in en als zelf-verantwoordelijkheid

ik vergeef mezelf dat  ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als de ervaring van hulpeloosheid en onveiligheid als ANGST tegenover 'de wereld'/'het wereld-systeem'/'de realiteit' die ik zie met mijn ogen - in de plaats van in te zien dat die angst niets te maken heeft met wat eigenlijk echt HIER bestaat, maar enkel gebaseerd is op kennis en informatie in mijn geest die ik heb geleerd en gekopieerd van mijn familie/ouders/omgeving tijdens mijn kindertijd, en dus in wezen niet ECHT is

ik vergeef mezelf dat ik het verlangen naar een relatie heb toegestaan te bestaan in mezelf in het geloof dat een relatie mij zal 'redden' van mijn angst, waarin ik mezelf heb afgescheiden van de angst die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf door niet in te zien en te beseffen dat ik niet 'gered' kan worden van wat eigenlijk in werkelijkheid bestaat in mezelf en dat elke zogezegde 'hulp' van buitenaf dus een illusie is waarin ik mezelf alleen maar zal verliezen in de energie van hoop, om later teleurgesteld te worden en te moeten inzien dat ik altijd alleen geweest ben in mezelf met al de angsten die altijd alleen maar in mezelf bestonden

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te willen vluchten van de realiteit in de plaats van met mijn beiden voeten op de grond te staan en verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in en als het besef dat ik HIER besta - en mezelf daarin te verliezen in illusies zoals 'liefde' als energetische ervaringen, waarin ik veiligheid en zekerheid heb vertaald naar een energetische ervaring/gevoel in de plaats van een echte fysieke realiteit van veiligheid en zekerheid waar ik werkelijk op kan vertrouwen



Wordt Vervolgd in Dag 167