Dag 697: Wat je Zegt ben je Zelf! - De realiteit achter Beoordelingen

Ter verderzetting op Dag 696: Je Geest, een Politieke Arena? ga ik in deze blog verder op hoe en waarom het is dat wanneer je iemand ergens van beschuldigd, je vaak tegelijkertijd in feite precies hetzelfde aan het doen bent als waar je die ander van aan het beschuldigen bent.

In de voorgaande blog heb ik het voorbeeld aangehaald van het beoordelen en veroordelen van een groepje mensen omdat ze aan het roddelen zijn. Terwijl je hun roddelgedrag aan het veroordelen bent door meningen in je gedachten te creëren zoals 'dat doe je toch niet', 'roddelen is kinderachtig' en 'je bent arrogant en achterbaks als je roddelt', ben je dus - zoals ook besproken in Dag 696 - bezig met het zoeken naar ondersteuning voor je meningen van andere mensen, oftewel in je geest of in je fysieke realiteit.

Meningen is iets in onszelf waar we doorgaans erkenning of ondersteuning voor zoeken van anderen. Bijvoorbeeld deze meningen in relatie tot en over 'roddelgedrag', zoals de mening 'roddelen is kinderachtig', dat is een mening die veel mensen houden over roddelgedrag omdat het een collectief aanvaarde beoordeling is over een specifiek gedrag. En het zijn dit soort beoordelingen die een soort van sociale orde houden in de samenleving, wanneer de meeste mensen dezelfde meningen delen in verband met wat goed en slecht en juist en fout is.

Uiteraard zijn er ook veel verschillen van meningen, en dat is waarom we ons vaak maar met een specifiek aantal mensen gaan identificeren, mensen die dan onze 'vrienden' zijn, namelijk zij die onze meningen delen en ondersteunen en ons met andere woorden het gevoel geven dat onze persoonlijke mening ertoe doet, belangrijk is en vooral ook 'juist' is.

En als je dan eens goed kijkt naar wat je dan eigenlijk aan het doen bent wanneer je ondersteuning zoekt bij andere mensen voor jou mening over iemand, dan zal je misschien opmerken en beseffen dat dit precies hetzelfde is als roddelen. Dat is immers wat er gebeurt wanneer iemand roddelt, hij of zij is namelijk in dat moment ondersteuning aan het zoeken voor zijn/haar mening over de persoon waarover hij/zij aan het 'roddelen' is, teneinde die ene persoon te kunnen op de één of andere manier in het nauw drijven of buitensluiten of viseren.

En wanneer je de 'roddelaar' in jouw mening gaat beoordelen, dan doe je het hetzelfde omdat je dan ook die persoon in feite in het nauw probeert te drijven met je beoordelingen en beschuldigingen, je probeert hen te viseren en op de één of andere manier buiten te sluiten doordat jij je vinger naar hen wijst en zegt van 'JIJ hebt geroddelt' en 'JIJ gedraagt je kinderachtig'. En die mening kan onschuldig aanvoelen omdat je zelf het gevoel hebt dat jij de goede persoon bent in deze situatie omdat jij een ander wijst op hun onheus  en ongepast gedrag, dus jij bent zogezegt degene die het goede voorheeft want jij wil gewoon dat die persoon stopt met roddelen en stopt met het kwetsen van anderen door dat roddelgedrag.

Maar je ziet niet dat de manier waarop je dat doet eigenlijk juist hetzelfde is als 'roddelen', het is gewoon anders verpakt. En daarin ligt vaak het gevaar, in hoe we dingen verpakken voor onszelf, omdat we dan vaak niet zien dat wij net hetzelfde doen als waar we anderen soms van beschuldigen, het ziet er aan het oppervlak gewoon anders uit.

Dag 657: Het Toespreken van een Publiek: Een Vreselijke Straf of Kans tot Zelf-Ontplooiing?

Om verder te gaan op de voorgaande blogs waarin ik mijn proces deelde en omschreef in relatie tot het stabiliseren van mezelf in momenten waarin ik een 'spreekbeurt' geef in de zin van dat ik voor een camera sta om over een onderwerp te praten hetgeen dan uiteindelijk bekeken zal worden door een publiek. En voornamelijk heb ik het over het stabiliseren van de 'voorgeprogrammeerde' automatische ervaringen van gespannenheid, angst en onzekerheid die steeds opkwamen.

En dit proces deel ik omdat ik heb gemerkt hoe het toepassen van zelf-vergeving mij geassisteerd heeft in het 'tot rust komen' tijdens mijn bespreking en het ontspannen van mezelf in de plaats van het opspannen en onder stress plaatsen van mezelf. Langs de ene kant heeft die ontspanning die ik nu ervaar te maken met mijn toepassing van zelf-vergeving en ademhaling in relatie tot mijn ervaringen maar langs de andere kant heeft het ook veel te maken met het feit dat ik mezelf steeds een duwtje in de rug gegeven heb ondanks de ervaring voor mezelf in het begin misschien wat beangstigend en oncomfortabel was.

Ik heb steeds doorgezet in iets waarvan ik aanvankelijk dacht dat het niets voor mij was omdat mijn ervaring met spreekbeurten in het verleden steeds was dat ik de indruk kreeg dat ik niet gemaakt ben om voor een publiek te spreken en dat ik nu eenmaal een 'verlegen' meisje ben dat absoluut niet in staat is om op een zelfzekere manier zichzelf uit te drukken of iets kan mededelen wanneer er andere mensen bij betrokken zijn.

En nu heeft dat doorzetten haar vruchten afgeworpen in de zin van dat ik door consistent te zijn en door te zetten mezelf heb ondersteund om mijn 'vaardigheid' om een bespreking over iets te geven heb bijgeschaaft en gevormd. Wat de ervaring van gespannenheid, angst en onzelfzekerheid gepaard met herinneringen van mijn schooltijd doen uitschijnen is dat ik 'nu eenmaal niet goed ben' in datgene waar ik mij onzeker voel, en dat dat 'nu eenmaal is wie ik ben'.

Maar wat die ervaring niet laat zien is dat als je doorduwt en als je toch die stap zet om iets te beoefenen zonder op te geven, dat je dan jezelf zal uitbreiden door nieuwe manieren te leren kennen om iets te doen. Als je iets blijft proberen zal je immers uiteindelijk nieuwe ervaringen opdoen en door nieuwe ervaringen op te doen krijg je ook nieuwe inzichten die je dan kunnen ondersteunen om een bepaalde vaardigheid te ontwikkelen.

Het is maar jammer dat ik dit nooit eerder had ingezien en dat ik met andere woorden die paar herinneringen aan mijn spreekbeurt ervaringen tijdens mijn schooltijd de macht had gegeven om in mijn geest de overtuiging  te planten dat spreekbeurten, toespraken of besprekingen geven 'niets voor mij is' en 'dat ik er nu eenmaal niet goed in ben' terwijl dat in feite absoluut limiterend is om niet te zeggen compleet onwaar.

Het gereedschap dat ik in dit proces van zelf-ontplooiing heb gebruikt om mezelf te ondersteunen tot deze inzichten en ervaringen te komen, heb ik geleerd via de GRATIS online cursus DIP Lite - voor eenieder die zich op het pad wil wagen van zelf-onplooiing en klaar is om meer te ontdekken van wat het leven te bieden heeft.

Dag 592: Zijn onze Emoties een Straf die we Onszelf doen Uitzitten?

Dag 592: Zijn onze Emoties een Straf die we Onszelf doen Uitzitten? 

Het Veranderen van de Emotie van Onzelfzekerheid in Groepen

Een ervaring die voor mij een patroon en een gewoonte geworden is doorheen mijn leven is een ervaring van onzekerheid in groepen van mensen en ook in relatie tot individuen in mijn omgeving. En het is deze ervaring die ik zal aanpakken in deze blog en volgende blogs, door middel van het Desteni Gereedschap van Schrijven, zelf-vergeving en zelf-Correctie.

Ik zal hierin vertrekken vanuit een praktisch voorbeeld  en met name een specifieke situatie die ik in mijn dagelijkse leven en realiteit ben tegengekomen - omdat die situatie de 'blauwdruk' representeert van het patroon van onzekerheid dat zich doorheen mijn leven steeds heeft herhaald.

De situatie zijnde dat ik een aantal weken geleden naar een bijeenkomst was gegaan van een sportclub waar ik mij onlangs bij heb aangesloten. Het was een sociale bedoening waarop prijzen werden uitgereikt en gegeten, gedronken en gepraat werd. Aangezien ik mij pas heb aangesloten kende ik de meeste mensen daar nog niet goed en moest ik dus het initiatief nemen om een gesprek aan te knopen, om onderwerpen te vinden om over te praten, om mensen te benaderen en om punten te vinden waar mensen over zouden willen praten - en om dus met andere woorden een zekere vorm van 'connecties' en 'relaties' te vormen met mensen.

Al is het enkel om die specifieke vaardigheid in mezelf te ontwikkelen omdat ik doorheen mijn leven een persoonlijkheid heb ontwikkeld waarin ik mezelf steeds heb ervaren als 'sociaal onbekwaam' en mezelf zelfs heb beoordeeld en gedefinieerd als 'vreemd' omwille van de onzekerheid en de angsten die ik steeds ervoer in mezelf wanneer ik mij in sociale situaties bevond.

Ik ben dan doorheen de jaren naarmate ik opgroeide tot volwassene in deze wereld gaan geloven dat die specifieke persoonlijkheid van onzelfzekerheid in sociale situaties is 'wie ik ben', alsof dat mijn 'straf' is die ik moet uitzitten gedurende de rest van mijn leven in deze wereld en alsof er geen enkele andere keuze is voor mij omdat die onzekerheid als het ware het enige 'programma' is dat ik gekend heb.

Ik bedoel, is dat niet vreemd - dat je zo'n ervaringen gaat aanvaarden en aannemen als de realiteit van wie je bent, ondanks dat je weet dat het eigenlijk ook anders kan. In de zin van dat ik bijvoorbeeld andere mensen zie en ik zie hoe ze zichzelf uitdrukken in sociale situaties -- ik zie hoe anderen die onzelfzekerheid niet lijken te ervaren, of althans niet in de mate waarin ik het ervaar in mezelf -- maar dat je je erbij neerlegt dat je niet kan veranderen omdat je simpelweg niet weet hoe. Want, je hebt nooit anders gekent dus heb je ook niet meteen een voorbeeld of een richtlijn voor hoe je kan worden wie en hoe je eigenlijk wil zijn in je leven.

Dus, vanuit dat opzicht lijken dit soort emotionele ervaringen zoals onzelfzekerheid een 'straf' die je uitzit omdat je weet dat het niet is wie je wil zijn en hoe je jezelf wil ervaren maar je hebt tegelijkertijd het gevoel dat je er niets aan kan doen en dat je dus 'gedoemd' bent om zo door het leven te gaan. En onzekerheid is maar één voorbeeld van zo'n ervaringen, er zijn verschillende emotionele ervaringen die mensen steeds herleven in hun bestaan op aarde die het leven soms kunnen doen aanvoelen als een Hel - hetgeen dus impliceert dat we onszelf om de één of andere reden aan het straffen zijn anders zouden we al lang hebben losgelaten van zulk 'n patronen uit het verleden die zich blijven herhalen in ons leven.

Dag 541: Wat wil het Zeggen om te Leren? - Zelf-Ontwikkeling en het Sabotage-Mechanisme van ons Schoolsysteem

 Dag 541: Wat wil het Zeggen om te Leren?  

Zelf-Ontwikkeling en het Sabotage-Mechanisme van ons Schoolsysteem

De Zelf-Eerlijkheid Series

In deze blog zet ik dus verder in het proces van het benaderen en onderzoeken van de eigenaardige psychologische eigenschap van de mens in en als de menselijke geest om onze onzekerheden die gemanifesteerd zijn doorheen een proces van foutief leren in relatie tot onze omwereld te verbergen achter een masker van zelf-zekerheid waarin we meesters geworden zijn in het doen alsof we absolute zekerheid hebben in hoe we de wereld zien vanuit het standpunt van onze geest - en waarin we niet inzien of beseffen dat al wat we eigenlijk aan het doen zijn in en als het verkondigen of delen van onze meningen met andere mensen en het tentoonstellen van onze zogezegde zelf-zekerheid - is dat we in feite wanhopig op zoek zijn naar validatie van andere mensen in en als een interne staat van 'zeg me alsjeblieft wie ik ben en wat echt is! Geef me alsjeblief wat zekerheid!'

We zijn dan nu aanbeland bij het praktische proces van dit punt waarin we ten eerste onze persoonlijke interne en externe wereld onderzoeken om te zien hoe wij zelf precies in dit patroon participeren - opdat we kunnen begrijpen hoe dit patroon functioneert in onszelf en bijgevolg in staat zijn om oplossingen te bedenken om ervoor te zorgen dat volgende generaties behoedt worden van het uitleven van dit patroon en dus de kans krijgen om van deze wereld een betere plek te maken door hun interne standpunt te veranderen. Maar daarvoor moeten wij eerst als een levend voorbeeld staan en ons eigen interne standpunt veranderen. Hetgeen begint met zelf-onderzoek.

En, een fascinerende bemerking die opkwam bij mezelf wanneer ik dit punt onderzocht is dat wanneer ik kijk naar en onderzoek hoe het is dat ik doorheen mijn leven van specifieke mensen in mijn omgeving die instonden voor mijn opvoeding en leerprocess - dan kom ik tot de vaststelling dat ik vaak negatieve feedback gekregen heb in relatie tot dingen die ik deed. Ik bedoel, mijn ervaring was vaak dat ik eerder gereprimandeerd werd en aangewezen werd op mijn fouten op een belezende en beschuldigende manier dan dat ik aangespoord en gemotiveerd werd om beter te doen en beter te worden.

En het interessante hieraan is dat, ondanks het feit dat ik dit altijd had aangenomen als 'normaal' en dat ik zo ook de ervaring in mezelf van minderwaardigheid in relatie tot mijn eigen vaardigheden en capaciteiten en potentieel ben gaan aanvaarden als vanzelfsprekend - wanneer het aankomt op het ontwikkelen en voeden van een successvol leerproces is het nodig om eerst en vooral te aanvaarden en te beseffen dat het feit dat je iets moet 'leren', impliceert dat je geen voorkennis heb en geen vaardigheden of inzichten of eender welk punt van 'houvast' dat je zal ondersteunen of begeleiden terwijl je je leerproces bewandelt -- alles wat je tegenkomt en ziet en 'leert' is met andere woorden 'Nieuw'.

Dit is een belangrijk punt om te beseffen omdat, wanneer ik onderzocht waarom en hoe het was dat die specifieke mensen tijdens mijn kindertijd het feit dat ik fouten maakte benaderden met bestraffing, beschuldiging en vernedering - dan zie en besef ik dat zij dat inzicht leken te ontbraken -- het inzicht en besef dat een kind in en als zijn of haar leerproces uiteraard fouten zal maken omdat die fouten in wezen een inherent deel uitmaken van het leerproces zelf. En dat, fouten zijn niet iets 'negatief', in tegendeel, 'fouten maken' is een noodzakelijk iets waaruit je bijleert over hoe je het beste kan omgaan met je wereld en realiteit. Die 'fouten' zouden dus tegemoet getreden moeten worden met begrip, geduld en onvoorwaardelijke begeleiding - waarin de volwassene het leerproces van het kind met zachte hand in goede banen stuurt in de plaats van het met harde hand te begrenzen, af te bakenen en te limiteren door middel van bestraffing en vernedering.

Want, de gevolgen van die eigenaardige aanpak die trouwens zeer lange tijd door ons schoolsysteem gehandhaaft werd als zijnde hét stelsel ter opvoeding van het kind, is dat het kind niet meer durft bij te leren -- omdat het angst heeft om fouten te maken. En aangezien fouten maken een inherent deel uitmaakt van elk leerproces wil dit spijtig genoeg zeggen dat het kind zijn leerproces zal limiteren tot enkel het hoogstnodige, teneinde nooit meer fouten te maken in de ogen van de volwassene en als zodanig bestraffing en vernedering te kunnen vermijden.

Dit wordt dan de oorsprong en de voedingsbodem van de ontwikkeling van het patroon van het proberen te onderdrukken van onzekerheden met valse zekerheden. Met andere woorden, de onzekerheden in onszelf willen we niet onder ogen komen omdat dat impliceert dat we moeten bijleren hetgeen impliceert dat we fouten zullen maken. Hierdoor doen we dan liever alsof we niets meer moeten bijleren en alsof bijvoorbeeld al de kennis en informatie die we op school te verwerken krijgen, steek houdt, ook al is dat niet zo.

We kunnen dit patroon het beste herkennen in bijvoorbeeld - als ik naar mijn eigen kindertijd kijk - de neiging van kinderen om angst te hebben om vragen te stellen. Ik bedoel, een kind gaat zogezegd door een 'periode' waarin het alles wil weten en continu vragen stelt. Maar, kijk eens naar hoe snel die periode voorbij is. En waarom zou dat zijn? Omdat het uiteindelijk het 'vragen stellen' en dus zijn 'onzekerheid' in relatie tot zijn realiteit, begint te associeren met angst, met vernedering en bestraffing en ervaringen van minderwaardigheid. Dus gaat het uiteindelijk die onzekerheid, die vragen, beginnen onderdrukken in zichzelf - en al wat de leerkracht/volwassene zegt aanvaarden zonder die leerstof zelfs daadwerkelijk echt te willen of proberen begrijpen.

Dat is waar dan het 'onthouden' zijn intrede doet. Het 'onthouden' in en als hoe wij dingen 'bijleren' op school is door middel van als het ware het opslagen van allerhande kennis en informatie in onze geest, en het daar blijven vasthouden als in feite nutteloze, onpraktische kennis en informatie -- zodat we dan aan de leerkracht kunnen tonen dat we 'het weten', enkel en alleen om 'goede punten' te krijgen en dus bestraffing/vernedering te vermijden - maar we zijn al lang niet meer werkelijk geïnteresseert in het hoe of wat van al die kennis en informatie die we te verwerken krijgen omdat we angst hebben van onze eigen vragen, van onze eigen onzekerheid.

Dag 270: Hoe kunnen Mensenrechten bestaan als ze niet in Mij Bestaan?

Dit is een verderzetting van
"Dag 267: Mensenrechten en de Gelijk Leven Stichting"
"Dag 268: Een rECHTzetting van de MensenrECHTen"
en "Dag 269: Zijn de Mensenrechten een Illusie?"

ik besef en realiseer mij dat 'mensenrechten' in deze wereld altijd maar een woord geweest is waar een positieve waarde aan verbonden is, om de illusie te creëren in en als de menselijke geest dat de realiteit waar wij ons in bevinden 'positief' is - en om dus te fungeren als een 'mantel' over de eigenlijke realiteit die hier is als de 'negatieve' consequenties van ons bestaan --- en dat die 'mensenrechten' dus nooit werkelijk bestaan hebben

ik besef en realiseer mij dat het bestaan van 'mensenrechten' als zogezegd iets 'positief' in wezen net indiceert dat we in een 'negatieve' realiteit bestaan en dat we op zoek zijn naar een sprankeltje hoop, naar een positieve ervaring om ons uit het negatieve te 'redden' --- en dat hierin de wortel van het probleem, als de menselijke samenleving die consequenties creëert in en als onze realiteit, nooit aangepakt wordt, waardoor die 'mensenrechten' met andere woorden bestaan als een rechtvaardiging voor onze verderzetting van misbruik als het creëren van consequenties en dus niet als een echte oplossing

ik besef en realiseer mij dat wanneer en als die 'mensenrechten' niet geleeft worden als een levende statement/aanwezigheid van de mens als een levend wezen, dat 'mensenrechten' als een 'instantie'/'reglement' in de 'menselijke samenleving', nooit zal kunnen werken --- omdat de fysieke realiteit altijd een weerspiegeling zal zijn van wie de mens is in en als zichzelf

ik stel mezelf tot doel om een proces van zelf-eerlijkheid, schrijven, zelf verantwoordelijkheid, zelf vergeving en zelf correctie te bewandelen om op te staan als de levende statement/expressie/manifestatie van de 'mensenrechten' die ik wil zien in en als de fysieke realiteit - omdat ik besef dat de fysieke realiteit altijd een reflectie zal zijn van wie ik ben in en als mezelf --- en dat ik dus niet kan verwachten dat 'mensenrechten' worden toegepast in de fysieke realiteit van de 'menselijke samenleving' wanneer ik die 'mensenrechten' niet toepas in en als hoe ik in relatie sta met mijn omgeving in en als mezelf

ik stel mezelf tot doel  om aan te tonen hoe 'mensenrechten' onmogelijk kunnen bestaan of toegepast kunnen worden in en als de menselijke samenleving wanneer en als elk mens/individu die mensenrechten niet dagelijks, in elk moment toepast in en als zichzelf en zijn realiteit --- omdat 'de menselijke samenleving' altijd de mens zelf is - en dat het daarom absurd is van de mens om iets te verwachten van 'de samenleving', 'de overheid' of 'het systeem' dat we zelf niet toepassen in onze wereld/omgeving en onszelf in gedachte, woord en daad

ik stel mezelf tot doel om een samenleving te ontwikkelen en ondersteunen die bestaat in eenheid en gelijkheid met wie ik werkelijk ben als het leven zelf, als de levende expressie/manifestatie/statement van 'mensenrechten' - en om mezelf te ondersteunen in en als het proces van het ontwikkelen, veranderen en corrigeren van mezelf om werkelijk te leven/staan/bestaan als wat het beste is voor allen en om te staan/bestaan als het levende voorbeeld van de praktische, werkelijke toepassing en uitvoering van 'de mensenrechten' - op individueel en globaal niveau

ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik beelden zie van lijden, misbruik, uitbuiting en gruwelijke wandaden en misdaden van de mens in deze wereld, en wanneer ik zie hoe de globale commune vaak wegkijkt en situaties die tegen de 'rechten van de mens' ingaan negeert omwille van allerlei redenen en excuses - en ik merk dat ik reageer met kwaadheid, beschuldiging, wanhoop en machteloosheid --- om te stoppen en te ademen, en mijn aandacht van buiten naar binnen te richten, en in te zien dat wat hier bestaat in en als deze realiteit, en hoe de menselijke samenleving/realiteit werkt, altijd een manifestatie is van het misbruik, lijden, hypocrisie, leugenachtigheid, egoïsme en negationisme dat ik heb toegestaan te bestaan in en als mezelf - en dat de fysieke realiteit nooit zal veranderen zolang ik niet verantwoordelijkheid neem voor de realiteit die ik heb toegestaan te bestaan in en als mezelf als de menselijke geest, en die innerlijke realiteit verander om te staan/bestaan als wat het beste is voor allen als eenheid en gelijkheid

Dag 264: Leerkrachten - Profeten van Het Systeem?

Dit is een verderzetting van "Dag 263: Waarom voel ik mij aangevallen door beoordelingen?" -- waarin ik een 'persoonlijkheids-eigenschap' in mezelf heb bekeken, van hoe ik mezelf heb gedefinieerd in en als een angst van mensen en de gedachte en ervaring dat wanneer mensen een negatief geladen mening/beoordeling hebben over mijn expressie, dat ze mij dan 'aanvallen' -- en hoe ik daarin een 'gedrag' en 'persoonlijkheid' heb ontwikkeld van 'verlegenheid'en 'onzelfzekerheid', van mezelf isoleren en mijn expressie onderdrukken in 'sociale situaties' en mijn macht weggeven aan 'andere mensen' --- opgebouwd op een ervaring tijdens mijn kindertijd in relatie met mijn primaire omgeving, waarin ik mij 'aangevallen' voelde op mijn expressie en de indruk kreeg dat ik niet werd aanvaard door mijn omgeving en dat ik mezelf moest veranderen in mijn gedrag, uitdrukking en uiterlijk om 'goed genoeg' te zijn om hier te bestaan.

Bepaalde personen in mijn primaire omgeving die een grote invloed hadden op mij in de ontwikkeling van mijn persoonlijkheid/identiteit in deze wereld, waren leerkracht - en mijn ervaring is dat ze die 'rechtlijnigheid', 'normering', 'uniformiteit' en 'controle' van het schoolsysteem en hun positie/functie in en als het schoolsysteem, ook toepasten in hun gezinsleven -- en dus hun kinderen/kleinkinderen probeerden te vormen/disciplineren tot 'robots'/'systemen' die voldoen aan een bepaalde 'norm' en 'standaard', zoals hoe kinderen massaal door het schoolsysteem gevormd en gedisciplineerd worden om in een bepaald 'model' te passen - en waarin er in de klas en op de speelplaats wordt uitgemaakt wie 'de beste' is en wie 'de mindere'/'de verliezer' is in termen van hoe goed men zich kan passen en  schikken in dat 'model' dat algemeen aanvaard wordt door 'de samenleving'/'het systeem' als 'normaal' en 'goed' en 'het beste' en dat vooropgesteld wordt door het schoolsysteem --- in en als, en aan de hand van het kunnen naleven van en leven volgens al de verschillende GELOOF-SYSTEMEN die er bestaan of zouden kunnen bestaan in verband met wat 'goed' en 'slecht' en 'juist' en 'fout' en 'positief' en 'negatief' is.

Leerkrachten zijn dan, naar mijn ervaring, mensen die trachten die 'norm' te bepalen en definieren en dan opdringen aan kinderen en dus 'de samenleving', in en als het geloof dat zij absoluut weten wat 'goed' en 'slecht', 'juist' en 'fout' en 'positief' en 'negatief' is, want, zij zijn LEERKRACHT, en staan daarin in een positie, hen toegewezen en toegestaan door de samenleving, om de kinderen van de wereld, en dus de toekomstige volwassenen, vorm te geven. Ik bedoel, dit is een enorme verantwoordelijkheid - maar spijtig genoeg werd/wordt dit in de menselijke geest en de geest van leerkrachten in deze wereld vertaald naar een ego-ervaring van superioriteit en macht/controle, en wordt die verantwoordelijkheid niet werkelijk praktisch toegepast naar de kinderen toe.

Ik zie mezelf en de ervaring van mezelf in mijn leven, in en als mijn specifieke 'persoonlijkheid' die ik heb ontwikkeld in mijn leven, voor een groot deel bepaald door de relatie met de leerkracht in mijn primaire omgeving die ik had toegestaan te bestaan in mezelf, dan ook als een levende/gemanifesteerde consequentie van hoe de 'leerkrachten' in deze wereld, en hoe zij zichzelf hebben gedefinieerd in relatie tot kinderen, niet het beste zijn voor allen en niet werkelijk beseffen wat de impact van hun woorden en daden is op de kinderen die ze opvoeden.

Wat de leerkracht tracht te doen, is 'uniformiteit' creëeren, en daarin met andere woorden de 'natuurlijke' expressie van het individu/kind te onderdrukken en limiteren zodat het in een bepaalde 'norm'/'vorm' zal passen --- om op die manier hun eigen geloof in deze 'norm' en het geloof dat er werkelijk een 'norm' bestaat in en als de realiteit, te bevestigen voor zichzelf --- hetgeen betekent dat ze enorm veel angst hebben van al wat 'anders' is, en dus ook niet goed omkunnen met kinderen die zich niet zo makkelijk laten vormen/plooien/transformeren naar/tot die 'norm'/'vorm' -- en er dan ook, aan de hand van allerlei disciplinaire maatregelen, alles aan zullen doen om die kinderen te dwingen om zichzelf 'over te geven' en aan te passen aan wat het systeem als de leerkracht van hen verwacht.

De leerkracht drukt zich dus uit tegenover kinderen vanuit een persoonlijke ANGST van het 'onbekende', angst van wat ze niet kunnen definieren, angst van het LEVEN, angst van al wat natuurlijk en 'vrij' is --- en omwille van die ANGST, zal de leerkracht REAGEREN met onderdrukking en controle en machtsmisbruik, om zichzelf van die angst te kunnen beschermen - door bijvoorbeeld ervoor te zorgen dat alle kinderen zichzelf aanpassen en veranderen aan de 'norm', als het 'beeld' waar de leerkracht in GELOOFT, het zogezegde 'ideaalbeeld' van 'de mens' in en als 'het systeem' - waarin de leerkracht zich als het ware een 'gezant van God' voelt, een 'mediator', een 'tussenpersoon' die instaat voor het 'systematiseren' van de expressie van de mens om te passen in de 'structuur' van 'het systeem' dat hier bestaat --- ze zijn 'profeten van het systeem' als het ware en ze GELOVEN in 'het systeem' --- zonder echter spijtig genoeg zelf werkelijk inzicht te hebben in wat 'het systeem' precies is en hoe het eigenlijk werkt, waarin ze bijvoorbeeld niet beseffen dat 'het systeem' geen 'God-gegeven' is en dat het niet 'Heilig' is, het is iets dat gemaakt is door de mens, gebaseerd op individualistische, egoïstische menselijke verlangens -- terwijl de leerkracht dan bijvoorbeeld 'het systeem' en de werking van het systeem zal aanleren aan kinderen, in 'vakken' zoals 'aarderijkskunde', 'biologie', 'geschiedenis' en 'taal', alsof het een soort van 'vaste structuur' is die door God geschapen is, en leert kinderen dan impliciet om zichzelf te ervaren als 'inferieur' tegenover 'het systeem' en om dus nooit verantwoordelijkheid te nemen voor dit, in wezen 'mens-geschapen', systeem.

De leerkracht heeft 'het systeem' en het bestaan en leven van de mens hier op aarde in en als de menselijke samenleving, 'geintellectualiseerd' - hetgeen wil zeggen dat de leerkracht de 'vormen'/'contouren' en dus 'het beeld' van de 'menselijke samenleving', in een 'structuur' van kennis en informatie giet, overgenomen van specifieke boeken, geschreven door specifieke mensen die door andere specifieke mensen aangeduid zijn als 'de waarheid', en die structuur van kennis en informatie dan opdwingt aan de kinderen in de samenleving en verkoopt alsof het 'de waarheid' is, als 'hoe het leven op aarde nu eenmaal is', en dan verwachten en willen dat kinderen in die 'waarheid' als kennis en informatie GELOVEN en vertrouwen --- hetgeen op zich compleet achterwaards is, omdat 'het leven op aarde' in wezen dynamisch is en constant in verandering is - landen, overheden, instituties, wetenschappelijke bevindingen, culturen, taal, etc... veranderen continu --- waardoor er in wezen niet echt een 'vastgelegde structuur' is in en als 'de realiteit' als hoe die wordt aangeleerd in al de vakken op school.

Het probleem met onderwijs is dat het gebaseerd is op een gepolariseerde machts-relatie, waarin de leerkracht zichzelf, als de belichaming van 'het systeem', boven en superieur aan de kinderen plaatst, in en als 'kennis en informatie' over 'hoe het systeem werkt' en 'wat het systeem is' dat geprogrammeerd wordt in de kinderen - en daarin kinderen vormt tot slaven van het systeem die niet in staat zijn om verantwoordelijkheid te nemen voor het leven op aarde omdat ze niet inzien of beseffen dat zij zelf het leven op aarde zijn en uitmaken en beslissen in en als hoe zij leven en wie zij zijn als een levend wezen hier op aarde, en dat 'het systeem' op zich zelfs niet eens bestaat --- omdat 'het systeem' altijd maar een concept/geloof geweest is in en als kennis en informatie dat, door en via leerkrachten als mediators, boven het leven geplaatst is in en als de menselijke geest van de kinderen. En dat het enige 'systeem' dat eigenlijk echt 'bestaat' of heeft plaatsgevonden, is de menselijke geest als kennis en informatie, waarin mensen zichzelf hebben afgescheiden van het leven op aarde als het leven in zichzelf, door te GELOVEN dat er iets 'meer'/'groter' is dan zichzelf - dat de 'structuren'/'instituties' als 'overheid', 'school', 'land', 'unie', 'familie', 'cultuur', 'religie',etc... als al die woordjes die we geleerd hebben op school, 'echt' bestaan als bepaalde 'systemen' waar we in zitten --- zonder ooit in te zien dat de 'structuur' en 'het systeem' in wezen het woord zelf was/is en ons GELOOF in dat woord, en hoe we onszelf door het schoolsysteem hebben laten programmeren in en als afscheiding van en inferioriteit tegenover die woorden, en dus een inferioriteit tegenover de realiteit waarin we GELOVEN dat we ons bevinden omwille van hoe we die realiteit hebben gedefinieerd via de woorden die we denken en spreken, als dus de 'structuur' die we gegeven hebben aan de realiteit die we zien met onze ogen.

Het gevaar en probleem dat bestaat in hoe kinderen geprogrammeerd/opgevoed worden door leerkrachten, één dat ik zelf ontdekt heb in mezelf --- is de afwezigheid van een besef van zelf-verantwoordelijkheid, van betrokkenheid in en als het leven op aarde en een besef dat ik HIER besta ALS het leven op aarde, en dat het leven op aarde bijgevolg mijn creatie en verantwoordelijkheid is. Ik ben opgevoed als een perfecte 'robot', iemand die goed kan volgen, en na-apen, kopiëren, imiteren en ja-knikken, als al die eigenschappen die het schoolsysteem zo waardevol en belangrijk vindt - en voor mij heeft mijn ervaring van 'eigen-waarde' altijd bestaan in en als het krijgen van 'erkenning' voor mijn 'kunde' in het volgen van de regels en het na-apen en kopieren van de expressies die door 'het systeem' in en als de media wordt beoordeeld als 'superieur' en 'het beste' --- omdat dat mijn ervaring van 'beloning' was in mijn relatie met de leerkracht in mijn primaire omgeving/familie.

Het probleem in dit verlangen naar erkenning voor mijn 'kunde' is het feit dat ik de verantwoordelijkheid voor mijn expressie in woorde en daad, compleet in de handen leg van 'andere mensen' door te denken dat 'zolang ik erkenning krijg, ben ik goed bezig' --- omdat ik heb geleerd om 'de samenleving' en dus 'de mensen om mij heen' altijd boven mezelf te plaatsen als 'het systeem' en mezelf te aanvaarden als 'inferieur' - waarin ik dus nooit heb ingezien dat 'het systeem' niet echt bestaat en dat 'andere mensen' gewoon levende wezens zijn, één en gelijk met mezelf - en dat ik, één en gelijk met hen, verantwoordelijk ben voor het leven op aarde. ik heb geleerd om mijn macht weg te geven en om dus absoluut geen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn expressie hier in deze realiteit door 'kennis en informatie' in verband met wat 'goed' en 'slecht', 'juist' en 'fout' en 'positief' en 'negatief' als 'het systeem' boven mezelf te plaatsen - en daarin dus 'de realiteit' te hebben aanvaard als 'hoe het nu eenmaal is' als een schijnbaar rigide vaste structuur, en dus nooit die geloofsystemen van goed/slecht, juist/fout, positief/negatief te hebben bevraagd en getoetst aan hun praktische werkbaarheid en toepasbaarheid in en als de fysieke realiteit waarin ik mij bevind.

Het schoolsysteem, en leerkrachten, nemen dus het natuurlijke 'zelf-vertrouwen' van het kind/wezen weg, als de 'vaardigheid' om zichzelf te ontwikkelen en te ontplooien tot een verantwoordelijk wezen hier op aarde - en verplaatsen het met het geloof dat het kind als wezen op zich inferieur en minderwaardig is en tot niets in staat is, en dus moet 'geleid' en 'gevormd' worden door het schoolsysteem ---- en dat het in wezen absoluut niet in staat is om op welke manier dan ook echt verantwoordelijkheid te nemen voor zichzelf, Omwille van hoe het schoolsysteem gevormd en gedefinieerd is in en als een machts-relatie/verhouding tussen 'leerkracht'/'systeem' en 'kinderen', en dus niet staat/bestaat als een mechanisme van ondersteuning in en als eenheid en gelijkheid. En dus creëert het apathische, doelloze, zelfonzekere, karakterloze kinderen die constant op zoek zijn naar een hand om vast te houden en een 'leider' om te volgen en erkenning van te krijgen - hetgeen absoluut niet het beste is voor het leven op aarde.


Wordt vervolgd in Dag 265