Dag 741: Waarom voel je je soms Minder dan een Ander?

Vergelijking is een fascinerend iets. Ik merkte gisteren op dat ik mezelf aan het vergelijken was met iemand en dat ik me in tijdens en middels die vergelijking dan 'minder' ging voelen in mezelf. Ik kwam tot de conclusie dat ik 'minder' was dan de persoon waar ik me mee aan het vergelijken was.

Deze persoon in kwestie kwam mij namelijk vertellen wat ze die dag allemaal gedaan had, dat ze zoveel nieuwe mensen ontmoet had, zoveel netwerken heeft kunnen leggen, zoveel deuren heeft geopend en dat ze een doorbraak gemaakt had in het spreken met een groep mensen waarbij ze die hele groep mensen in één gesprek volledig verkocht had.

Terwijl ik haar aanhoorde en langs buiten aan het oppervlak wel blij was voor haar, ging er in mijn achterhoofd toch een stemmetje op dat zegde van 'wauw, ik zou dat niet kunnen', 'ik zie mezelf niet zo met mensen praten' en 'ik ben zo vaardig en zelf-zeker niet in mijn sociale omgang met mensen'. En diep vanbinnen voelde ik mezelf 'zakken' in mijn gemoed. Ik voelde me plots een beetje teneergeslagen omwille van die gedachten van vergelijking die in mijn achterhoofd opkwamen.

In de plaats van blij te zijn voor haar was ik binnenin mezelf omgeslagen naar mij slecht en teleurgesteld voelen in mezelf, gewoon omwille van die gedachten van vergelijking die in mijn geest opkwamen. Het gebeurt zo snel dat je iets persoonlijk kan opnemen terwijl het in wezen niets met jou persoonlijk te maken heeft. Wat deze persoon mij kwam vertellen had op zich niets met mij te maken, ze deelde immers gewoonweg haar verhaal en haar opgelatenheid in verband met wat ze die dag gedaan had. Maar toch vond mijn geest een manier om van het gebeuren een soort van beoordeling van mijn karakter te maken.

En dit is een 'patroon' dat ik doorheen mijn leven vaak heb ervaren, het vergelijken van mezelf met de mensen om mij heen en mij dan vaak teneergeslagen en teleurgesteld voelen in mezelf omdat ik mezelf om de één of andere reden heb beoordeeld en bestempeld als minder dan de ander. En terwijl ik dan met iemand aan het praten ben, kan ik mij soms plots 'minder' voelen, alsof ik binnenin mezelf een 'val' maak - een 'val' in emoties - en dan geef ik ook plots geen aandacht meer aan wat de persoon mij eigenlijk aan het vertellen is omdat mijn aandacht verschoven is naar de gedachten in mijn achterhoofd die mij aan het vertellen ben dat ik 'minder' ben.

Dit keer wanneer die gedachten en de ervaring van vermindering opkwamen in mezelf nam ik echter een stap achteruit en dacht ik van "wacht eens even..." en ik kwam tot een interessante vaststelling die een nieuw licht wierp op dit gedachtenpatroon van 'vergelijking'. Meer in Dag 742..

Dag 725: Raak je jezelf zoek in de Zoektocht naar Jezelf?

Deze blog is een verderzetting van Dag 724: Het aspect van zelf-verantwoordelijkheid in de ervaring van inferioriteit en specifiek op het punt van het veranderen van het gedachtenpatroon van competitie en vergelijking. Dit patroon is gebaseerd op een angst om 'minder' te zijn dan anderen en een verlangen om 'meer' te zijn. Het fascinerende aan dit patroon is dat je jezelf uiteindelijk verliest in die angst dat je minder bent en dat je daardoor die angst als het ware manifesteert.

Hoe meer je je immers zorgen maakt over wie je bent in vergelijking tot anderen, hoe minder je naar jezelf kijkt en voor jezelf zorgt en je eigen uniekheid, kracht en uitdrukking ontwikkelt. Voor je het weet zie je enkel hoe anderen 'zoveel beter' zijn dan jezelf wanneer je naar hen kijkt. Je ziet jezelf niet meer omdat je zoveel tijd besteed hebt aan het kijken naar anderen.

Wat ik bij mezelf gemerkt hebt wanneer het aankomt op dit patroon van vergelijking met anderen, is dat je het uiteindelijk zo gewend raakt om steeds je ogen (externe fysieke zowel als interne mentale ogen) te richten naar anderen, dat je het gevoel krijgt dat je jezelf zo snel en zo makkelijk verliest. Vanaf het moment dat je naar anderen buiten jezelf begint te kijken, verlies je jezelf immers even uit het oog. Als je dit dus vaak doet, raak je steeds verder en verder zoek in je eigen geest.

Ironisch genoeg geraak je zoek in de zoektocht naar jezelf. Wanneer je jezelf vergelijkt met anderen ben je in wezen op zoek naar je eigen identiteit. Je wil erachter komen 'wie je bent' in vergelijking met anderen. 'Ben ik meer?', 'ben ik minder?', 'zijn zij beter dan mij?', 'ben ik goed genoeg?', 'heb ik wat zij hebben?', enzovoort.

Je zoekt naar je plek in je wereld en omgeving en een 'definitie' van jezelf, maar daarin raak je jezelf net kwijt. Je beseft niet dat je eigenlijk simpelweg 'hier' bent, in de simpliciteit van je eigen ademhaling en fysieke aanwezigheid. Elke keer je in de gedachten gaat in je geest op zoek naar wie je bent in vergelijking met en relatie tot andere mensen, raak je voor een moment je gewaarzijn kwijt van wie je werkelijk bent als zijnde je eigenlijke gewaarzijn in het moment, je fysieke aanwezigheid in en van het moment.

Hoe meer je dan participeert in deze illusoire zoektocht van het zelf in het vergelijken van jezelf met anderen in je gedachten, des te meer je uiteindelijk het gevoel begint te krijgen dat je jezelf kwijt geraakt bent en dat je zelfs niet eens meer bestaat.

Wordt vervolgt in Dag 726

Dag 530: De Eerste Stappen naar Zelf-Realisatie - De Toepassing van Het Onbeschreven Blad

In het begin van mijn proces speelde arrogantie dus een rol  en was dat wat er in en als mezelf tot uitdrukking kwam omdat, hoe ik mijn proces benaderde, was vanuit het startpunt van het Ego. Het ego met name in hoe ik bijvoorbeeld, wanneer ik dacht aan het concept van 'mezelf realiseren als het leven zelf' en 'zelf-eerlijk' zijn en 'bestaan in en als eenheid en gelijkheid', als begrippen die ik las op het Desteni Forum, dan zag ik die begrippen in mijn geest als een idee en een beeld.

Dat is het ego dat bestaat in en als de geest, het is een mechanisme dat vertrekt vanuit het startpunt dat al wat bestaat in en als deze realiteit niets meer is dan een 'definitie', iets dat ik in mijn geest heb, in en als mijn 'kennis en informatie', mijn 'intelligentie', en dat ik in en als het 'Ego' van de geest met andere woorden alles 'weet'. Dit woord 'weet' is een kernwoord omdat, zolang ik kennis en informatie in de vorm van begrippen, woorden en definities, in mijn geest heb, lijkt het alsof ik dingen 'weet' -- en dat 'weten' word dan mijn 'wereld', en dat is al wat ik zie van 'mijn wereld en realiteit'.

Dus in het begin van mijn proces ging ik ervan uit en geloofde ik dat ik in feite al 'weet' wat mijn proces is en zal zijn, ik 'weet' al wie ik zal worden als ik mezelf 'zuiver' en 'verander' en 'realiseer als het leven zelf' - ik weet al wat het wil zeggen om één en gelijk te staan met al wat bestaat. En dus vertrekkende vanuit dat startpunt van arrogantie, in de zin van het geloven dat ik 'alles al weet', saboteerde ik mezelf in feite in mijn proces omdat ik niet besefte dat het proces van zelf-verandering en zelf-zuivering in feite een leerproces is. En ik besefte en begreep niet dat in een leerproces kan je er niet vanuit gaan dat je 'het al weet', je moet in de schoenen staan van een kind en de dingen bekijken vanuit een 'onschuldig' standpunt, een 'onbeschreven blad', zonder verwachtingen of voorspellingen of voorgekauwde kennis.

Dus, ik begon dingen te verkondigen en ik probeerde de mensen in mijn leven te overtuigen van 'het proces' en 'zelf-verandering' zonder dat ik zelf eigenlijk besefte dat ik in feite nog niet werkelijk iets 'weet' over wat dat proces eigenlijk inhoud en wil zeggen omdat ik nog maar mijn baby-stapjes aan het zetten was. Hoe kan ik dan mogelijks weten wat er zal komen en wat ik zal ontdekken.

Ik heb ontdekt dat dat het grootste probleem en obstakel is in mijn leven - dat ik doorheen mijn opgroeien in deze wereld als een volwassene een 'ego' gecreëerd heb in mezelf, als een construct in mijn geest waarin ik geloof dat gewoon omdat ik kennis en informatie vergaard heb over 'de wereld' - daarom 'weet ik alles' en moet ik niets meer bijleren. En, iedereen moet daarom met mij akkoord gaan, niemand mag mij tegenspreken - want, ik weet alles.

In het bewandelen van dit proces heb ik echter gaandeweg ontdekt dat het beter is om niets te weten, om situaties en mensen en mezelf te benaderen vanuit het startpunt van het onbeschreven blad, zonder verwachtingen of vooroordelen -- en enkel dan kan ik voor mezelf dingen leren kennen als wat ze eigenlijk zijn...

Dag 202: Aanwezige en Actieve aandacht Versus Passieve Aandacht

Dit is een verderzetting van "Dag 200: Zij is zoveel knapper dan ik"
en "Dag 201: Wie of wat bepaalt en stuurt mijn aandacht?"


ik besef dat ik, door 'aandacht' te hebben toegestaan te bestaan in mezelf in afscheiding van mezelf, aandacht heb toegestaan te bestaan als een mechanisme van controle - waarin ik mijn macht als levend wezen in deze wereld/realiteit heb weggegeven aan mijn omgeving -- omdat ik besef dat 'aandacht' gestuurd wordt door voorgeprogrammeerde kennis en informatie over goed/slecht, juist/fout en positief/negatief, in en als het programma van eigenbelang als persoonlijke overleving van de geest, en daarin gecreëerd is door mijn omgeving - en dat ik dus daarin mezelf heb toegestaan een organische robot te worden, door mezelf te hebben geïdentificeerd met door de gevoelens in mezelf als de sturende kracht van 'mijn aandacht'

ik stel mezelf tot doel om niet zomaar passief mijn ogen te laten sturen door energetische ervaringen in mezelf - maar om te kijken in en als en met gewaarzijn --- in het besef dat als ik kijk vanuit innerlijke ervaringen als gevoelens en emoties, ik enkel voorgeprogrammeerde kennis en informatie zie en dus niet de eigenlijke werkelijkheid als wat ze werkelijk is

ik stel mij tot doel om één en gelijk te staan met mijn 'aandacht', als het kijken naar de werkelijkheid die ik zie met mijn ogen zonder oordeel, zonder voorgeprogrammeerde kennis en informatie -- in en als het besef dat al wat ik denk te weten over wat 'echt' en 'goed/slecht, juist/fout en positief/negatief is, niet werkelijk iets te maken heeft met de realiteit maar enkel een persoonlijk 'referentiekader' is dat werkt op basis van persoonlijke overleving en eigenbelang waarin ik de realiteit categoriseer om 'mijn eigen wereldje' op te bouwen --- en dus stel ik mezelf hierin tot doel om de werkelijkheid te zien als wat ze werkelijk is, door HIER te ZIJN als een levende statement, stabiel en constant, niet beïnvloedbaar door wat ik zie met mijn ogen

ik stel mezelf tot doel om aanwezig te zijn in en als het 'kijken' met mijn ogen naar de realiteit - en daarin wat ik zie te onderzoeken in eenheid en gelijkheid met mezelf, en mezelf dus niet te laten misleiden/leiden door voorgeprogrammeerde energetische reacties op wat ik zie met mijn ogen --- en daarin mijn macht terug te nemen en op te staan in deze wereld als een zelf-verantwoordelijk wezen

Dag 197: Abraham Hicks en de Wet van de Aantrekking (Deel 3)

Dit is een verderzetting van "Dag 195: Abraham Hicks en de Wet van de Aantrekking"
en "Dag 196: Abraham Hicks en de Wet van de Aantrekking (Deel 2)"


ik stel mezelf tot doel om  verantwoordelijkheid te nemen voor mijn bestaan hier in deze wereld - door steeds te onderzoeken waar datgene wat ik tracht 'aan te trekken' vandaan komt --- omdat ik besef dat ik niet alleen besta in deze wereld, en dat al wat hier bestaat, in verbinding/relatie staat met alles, en dat dus elke daad/actie een consequentie heeft

ik stel mezelf tot doel om niet blindelings het gevoel van superioriteit dat ik ervaar in mezelf in en als persoonlijke verlangens te vertrouwen  - door te bestaan in en als het besef dat dat gevoel van superioriteit in wezen een zeer gelimiteerde visie/ervaring is op/van de werkelijkheid waarin ik opzettelijk enkel zie wat overeenkomt met mijn verlangens - en daarin mezelf blind houdt in hoe de werkelijkheid echt functionneert

ik besef dat mijn verlangens niet in het centrum staan van de wereld - omdat ik hier besta met ontelbare andere wezens, die, net als ik, hier bestaan, één en gelijk met mezelf

en dus stel ik mezelf tot doel om, in de plaats van mezelf blind te staren op persoonlijke verlangens en op hoe ik mijn omgeving kan gebruiken/aanwenden om die persoonlijke verlangens te bevredigen, stil te staan bij het feit dat deze wereld gedeeld moet worden door al de wezens die hier bestaan en daarin te kijken naar hoe ik best omga met mijn omgeving om ervoor te zorgen dat elk levend wezen kan bestaan op een evenwaardige manier hier op aarde

ik besef dat ik, in en als het participeren in de 'wet van de aantrekking', een systeem van ongelijkheid toesta te bestaan in de wereld, waarin sommigen krijgen wat ze verlangen en dus wat ze willen 'naar zich toe kunnen aantrekken' door middel van hun positie in deze wereld, terwijl anderen moeten afgeven wat ze hebben, en niet eens de middelen hebben om tenminste te overleven

ik stel mezelf tot doel om aan te tonen hoe de 'wet van de aantrekking' enkel kan leiden tot misbruik - omdat wij allen hier bestaan in een gesloten systeem als de 'planeet aarde' -- waarin het onvermijdelijk is dat, als sommigen iets naar zich aantrekken, anderen iets zullen verliezen --- en dat er dus enkel een wereld kan bestaan waarin elk levend wezen een volwaardig leven kan leiden, in en als welvaart en welzijn, als IEDEREEN zich gewaar is van de consequenties die zich uitspelen in de levens van anderen bij wat wij naar onszelf aantrekken, en als iedereen dus verantwoordelijkheid neemt voor deze hele wereld als een geheel

ik stel mij tot doel om aan te tonen dat 'de wet van de aantrekking' in wezen de 'wet van de blindheid' is - waarin mensen opzettelijk hun ogen sluiten voor de consequenties die zich uitspelen in deze wereld in hun persoonlijke zoektocht naar geluk en welvaart --- en dat mensen daarin de idee dat 'alles energie is' gebruiken als een rechtvaardiging om zichzelf te overtuigen dat misbruik, ellende en lijden niet echt bestaat

ik stel mij tot doel om aan te tonen dat mensen de stelling dat 'alles energie is' enkel gebruiken om als rechtvaardiging te dienen voor het najagen van hun persoonlijke verlangens --- en daarin niet stilstaan bij het gezond verstand dat als 'negatiefheid' in en als het misbruik en de ellende in deze wereld zogezegd niet echt is, dat dat dan wil zeggen dat 'positiefheid' als verlangens en gevoelens van gelukzaligheid ook niet echt is -- en als men bijgevolg, participeert in positieve energie in en als de 'wet van de aantrekking' alsof het wel 'echt' is, men daarin impliceert dat negatieve energie ook 'echt' is --- en dat dat het bewijs is dat ALLE energie enkel geproduceerd wordt in en als en door de menselijke geest en op zich niet werkelijk 'echt' deel uitmaakt van het bestaan als datgene wat wel ECHT is, hetgeen enkel gerealiseerd en ervaren kan worden als men loslaat van de energie van de geest