Dag 623: Hoe ons Wereldbeeld kan Leiden tot Zelf-Limitatie

In de voorgaande blog heb ik gekeken naar de gedachte en idee die kan opkomen in relatie tot het schrijven in en van de  Reis naar Leven blogs, namelijk 'ik weet niet wat te schrijven', en hoe die gedachte eigenlijk afkomstig is vanuit een ervaring van twijfel en onzekerheid die eigen is aan hoe zelf-expressie in deze huidige wereld bestaat of althans hoe ik het aanvaard heb te bestaan in en als mijn bewustzijn en begrip van de wereld om mij heen.

Ik bedoel, de stelling van 'ik weet niet wat te schrijven' en 'ik heb niets om over te schrijven' of 'ik weet niet hoe ik mezelf moet uitdrukken' is een stelling van limitatie - het is in feite zeggen dat ik zo gelimiteerd ben in mezelf als wezen en dat ik zo 'leeg' ben vanbinnen, dat ik 'niets heb om uit te drukken. Terwijl, de realiteit is dat ik als wezen een deel uitmaak van het bestaan, van al wat bestaat en dat al wat bestaat dus binnenin en als mezelf bestaat. Dit wil dus zeggen dat als ik zo'n stelling maak van 'ik heb niets om over te schrijven' of 'ik heb niets om uit te drukken', dat ik dan in wezen mezelf aan het onderdrukken ben als het bestaan en dat ik mezelf eigenlijk niet wil toestaan een uitdrukking te hebben -- ik geloof liever dat ik 'leeg ben vanbinnen' en 'niets te zeggen heb' of 'niets uit te drukken heb' dan mezelf de kans te geven om mezelf uit te drukken en binnenin mezelf te kijken in het besef dat ik wel degelijk iets uit te drukken heb.

Ik als het bestaan heb wel degelijk iets uit te drukken in de zin van dat wat ik uit te drukken heb en wat ik zal uitdrukken als ik mezelf maar de kans zou geven, is wat er in mezelf bestaat als zijnde niet enkel mijn persoonlijke bewustzijn, maar ook het collectieve bewustzijn en al wat bestaat -- in de zin van dat 'het bestaan' zoals ik het waarneem met mijn zintuigen in en als mezelf bestaat, anders zou ik het niet kunnen waarnemen.

Stellingen en gedachten zoals 'ik heb niets te vertellen/schrijven/uit te drukken' zijn dus opzettelijke zelf-limitaties waarin ik bij voorbaat mijn 'vleugels kortknip' omdat er eigenlijk een angst in mezelf bestaat die ik verborgen tracht te houden achter die stelling. Een angst van kritiek, een angst van mensen, een angst van de wereld - of althans een versie van 'de wereld' die ik in mijn geest geschilderd heb gebaseerd op hoe ik invloeden waarmee ik in mijn externe omgeving  in contact gekomen ben geïnterpreteerd heb.

En dat is wat we doen wanneer we zulk'n stellingen maken, intern of extern, van 'ik heb niets te vertellen' of 'wat heb ik nu te zeggen' of 'ik heb niets te delen' - we limiteren en onderdrukken wie we werkelijk zijn als het bestaan zelf, uit angst van hoe wij binnenin onszelf de wereld zien. Ik bedoel, waarom en hoe is het immers dat wij mensen zo verschillend kunnen zijn in deze eigenschap van zelf-expressie, waarin sommige mensen zichzelf steeds maar onderdrukken achter en in de stelling van 'wat heb ik nu te vertellen' en andere mensen geen enkele moeite lijken te hebben met het uitdrukken van zichzelf en het delen van hun 'meningen', 'ideëen', 'geloof-systemen', enzovoort…

Dat is omdat we elk onze eigen interpretatie en perceptie hebben van onze omwereld en van de wereld waarin we bestaan - ook al is dat één en dezelfde wereld. Ook al delen we allen dezelfde wereld die in wezen voor elk mens hetzelfde is, namelijk de fysieke meetbare en tasbare realiteit, toch hebben we elk onze eigen interpretatie, perceptie en ervaring die bestaat in onze individuele geest en die bepaalt hoe we onszelf zullen uitdrukken in die wereld - of we onszelf zullen onderdrukken of uitdrukken.

Bekijken en interpreteren we onze wereld in en vanuit angst of vanuit motivatie? Hebben we een eerder negatief of een eerder positief wereld-beeld? En, nog belangrijker, waarom zien we onze wereld niet als wat het simpelweg is, positief noch negatief?  Waarom lijkt onze wereld verdeeld tussen hen met een positieve houding en instelling en hen met een negatieve houding en instelling? Zij die zichzelf uitdrukken en zij die zichzelf onderdrukken? Waarom is het dat we niet allen een natuurlijke uitdrukking zijn van onszelf - eenvouding, vanzelfsprekend en natuurlijk? Waarom bestaan er zulk'n zelf-limiterende gedachten zoals 'ik heb niets te delen/uit te drukken' in de eerste plaats?

Dag 622: Het Probleem met Schrijven naar Leven

Waarom is het dat dagelijks een blog schrijven soms zo moeilijk lijkt? Wat ik soms voorheb is dat er een idee in mijn geest opkomt dat ik 'niet weet waarover te schrijven' en 'geen onderwerp heb om over te schrijven'. Maar, wat ik heb ontdekt is dat wanneer ik dit denk dan kijk ik naar het 'schrijven' vanuit het startpunt van het 'wereld systeem', in de zin van dat in het wereldsysteem wordt alles bekritiseerd in termen van artikels die mensen schrijven of hoe mensen zichzelf uitdrukken. Alles is onderhevig aan kritiek van anderen en alles  of zo goed als alles staat ook in het teken van positieve kritiek krijgen van anderen - tenzij je uiteraard mensen om het één of andere doel opzettelijk wil uitdagen vanuit een politieke agenda.

In ons huidige systeem waarin alles rond geld draait, in de zin van dat de waarde van onze uitdrukking maar al te snel gedefinieerd wordt in en als hoeveel munt we eruit kunnen slaan en of het ons iets zal opleveren - en of, met andere woorden, de rest van de wereld positief zal reageren op onze uitdrukking en bereid zal zijn ons financiëel te ondersteunen vanuit die positieve waardering. Want, iedereen moet uiteraard eten, dus je kan het niemand kwalijk nemen om zijn of haar expressie om te zetten naar een economische waarde.

Het probleem hiervan - van ons bestaan in een systeem waarin onze overleving afhankelijk is van hoeveel we met onze uitdrukking waard zijn voor onze omgeving en waarin ons bestaan met andere woorden niet onvoorwaardelijk ondersteund wordt - is echter dat onze uitdrukking ook niet onvoorwaardelijk kan zijn en dat we zelfs niet kunnen conceptualiseren wat een 'onvoorwaardelijke uitdrukking' in feite wil zeggen, omdat we het immers zo gewoon zijn onszelf, ons bestaan en onze expressie in het teken te zetten van overleving en dus geld.

Het is dus een gewoonte om bijvoorbeeld in het benaderen van het schrijven van een blog, iets dat 'andere mensen' kunnen lezen, om dat schrijven te gaan bekijken vanuit het oogpunt van 'wat zullen mensen denken' en dus het oogpunt en de overweging van welke 'kritiek' ik zal krijgen op wat ik schrijf. En die overweging, die dan allerhande twijfels en onzekerheden activeert in de geest, staat eigenlijk op onderbewust niveau in het teken van geld en overleving en toont dus de mate aan waarin de geest geconditioneerd is om 'wie ik ben' en 'hoe ik mezelf uitdruk' in deze wereld automatisch te definieren in en als geld.

En, wat ik me gerealiseerd heb in het onderzoeken van deze ervaring van twijfel, angst en onzekerheid die naar boven komt in relatie tot het schrijven van mijn blog en het dus wagen van mezelf aan 'publieke expressie' - is dat waar ik in feite mee bezig ben is het onderdrukken van mijn 'natuurlijke expressie', in het teken van en vanuit het startpunt van zogezegde 'overleving'. En, wat er gebeurt als ik mezelf toesta mijn expressie te onderdrukken door naar die angsten, twijfels en onzekerheden te luisteren en bijvoorbeeld de beslissing te maken om toch maar geen blog te schrijven omdat ik schijnbaar 'niets heb om over te schrijven', is dat ik daarin de keuze maak om de wereld en het wereldsysteem zoals het op dit moment bestaat te ondersteunen in de plaats van op te staan in mezelf en in deze wereld als een stem van verandering.

Omdat, om een stem van verandering te zijn en als het ware te staan in deze wereld als een pillaar en baken van verandering, moet ik mezelf uitdrukken vanuit het startpunt van verandering en niet vanuit het startpunt van het aanvaarden van deze wereld zoals ze nu is. Mezelf bijvoorbeeld laten beinvloeden door angst, onzekerheid en twijfel verbonden met angst van kritiek van andere mensen, is het aanvaarden van deze wereld zoals ze op dit moment bestaat, omdat ik in mijn geest waarde hecht aan de 'kritiek van anderen' en dus daarin ook waarde hecht aan de idee en het geloof dat wie ik ben en hoe ik besta volledig in het teken staat van geld.

De sleutel tot onvoorwaardelijke zelf-uitdrukking  Is dus het doorbreken van die automatische en voorgeprogrammeerde angsten en onzekerheden die afkomstig zijn vanuit een innerlijke en onbewuste aanvaarding dat deze wereld een plek is waarin echte, natuurlijke expressie onderdrukt moet worden en dat ons bestaan als mens in het teken staat van het manipuleren en bespelen van de mensen om ons heen  in het teken van geld en overleving.

Dag 621: Basisinkomen en het Ethos van de Luiheid

Ik las dit interview over een basisinkomen: "Basisinkomen is een goed idee" - en wanneer ik door de commentaar sectie las, vond ik het interessant te zien dat haast elk individu die iets op te werpen heeft 'tegen' het basisinkomen vanuit het startpunt komt van het veronderstellen dat de mensen die 'voor' een basisinkomen staan 'lui' van aard zijn en dat de reden voor het aanvragen van een basisinkomen als een onvoorwaardelijke ondersteuning voor elk individu een teken is van 'luiheid'.

Nu, ik vindt dit persoonlijk maar een al te oppervlakkige vaststelling en veralgemening van 'de bevolking' en van de menselijke psyche en van het ware startpunt van een basisinkomen - om niet te spreken van het woord 'luiheid'. Ik bedoel, wat is 'luiheid'? Waarom is 'luiheid'? Waar komt die uitdrukking van 'luiheid' vandaan?

Vanuit mijn opzicht is het belangrijk eerst vast te stellen en te onderzoeken wat zulk een woord werkelijk betekent en wat de implicaties zijn van de term 'luiheid' alvorens ermee in het rond te zwaaien en andere mensen ermee te bestempelen. Het woord 'luiheid' is immers zo een overkoepelende en 'wazige' term dat het op de eerste plaats een negatieve ervaring opwekt in degene die dat woord naar z'n hoofd geslingerd krijgt, zonder dat er eigenlijk begrepen wordt waar dat negatieve gevoel op gebaseerd is, buiten dan simpelweg het achterliggende idee dat het woord 'luiheid' in het collectieve bewustzijn nu eenmaal een eerder negatieve connotatie toegewezen krijgt.

Maar het punt blijft: begrijpt iemand, en dan voornamelijk zij die het woord zo losjes in de mond nemen, in feite wel wat het woord 'luiheid' wil zeggen? Bevraagt of onderzoekt iemand, en voornamelijk zij die zo makkelijk een ander bestempelen met de één of andere generaliserende term, het innerlijke Zelf met als oogpunt het nemen van verantwoordelijkheid voor wat we zeggen tegen elkaar en de implicaties die het onachtzaam spuwen van onze meningen heeft?

Getuigt het immers niet meer van gezond verstand als we eens de oorsprong van 'luiheid' zouden onderzoeken en oplossingen zouden zoeken voor die zogenaamde 'luiheid', dan dit ogenschijnlijke 'probleem' van 'luiheid' in mensen te gebruiken als excuus om elkaar de vinger te wijzen en te belasteren. Een ander aanwijzen als oorzaak van problemen die zich voordoen in onze samenleving - zoals mensen die 'profiteren' van een sociaal stelsel - is uiteraard zoveel gemakkelijker dan het op onszelf nemen om onze samenleving, onszelf en elkaar te onderzoeken vanuit een waarachtige bezorgdheid en geven om elkaar.

We hebben het vast en zeker zelf allemaal meegemaakt ergens op een bepaald moment in ons leven, voornamelijk tijdens onze kindertijd - een ouder of leerkracht of één of andere volwassene die zo een bestempelende term naar ons toewerpt, zoals 'lui' of 'dom' of 'idioot'. Hoe kunnen we zomaar vergeten dat de ontvanger zijn van zulk 'n woorden op geen enkele manier een opbouwend en ondersteunend effect heeft - in tegenstelling. 

Het is zelfs zo dat de volwassene die dit woord gebruikt in relatie tot het kind zichzelf eigenlijk uitdrukt vanuit een ervaring van machteloosheid. De volwassene  weet niet wat aan te vangen met het gedrag van het kind. Hij of zij weet niet waarom het kind zich uitdrukt of gedraagt zoals het dat doet, noch weet men hoe werkzame en duurzame oplossingen te vinden voor de situatie. Bijgevolg  keert men zich tot het uiten van belasterende woorden in de hoop dat het kind zichzelf in zijn uitdrukking en gedrag zal veranderen uit angst van die belasterende woorden -- hetgeen in de meeste gevallen net het tegenovergestelde resultaat oplevert, als in een zichzelf bevestigende cyclus.

En dit omdat men niet verstaat  en men heeft geen inzicht in hoe wij mensen elkaar kunnen maken of breken, we begrijpen niet hoe wij allen bijdragen tot elkaars bestaan - niet enkel op fysiek/materieel vlak, maar ook op psychologisch vlak. Wij zijn elkaars creator, en het bestempelen van elkaar met woorden zoals 'luiheid' om een probleem aan te wijzen en te omschrijven dat in essentie zoveel meer complex is, getuigt enkel van een absoluut gebrek aan het nemen van deze verantwoordelijkheid die we hebben tegenover elkaar en onze samenleving -- en ligt jammerlijk genoeg tegelijkertijd aan de oorsprong van de problemen die we ervaren in onze samenleving.

Dag 620: Persoonlijkheid of Authenticiteit?

In de volgende zelf-correctieve stellingen recapituleer ik wat ik tot dusver heb ingezien en beseft doorheen mijn proces van schrijven in zelf-eerlijkheid en het toepassen van zelf-vergeving (Zie Dag 618) - om voor mezelf duidelijk vast te stellen wie ik ben in relatie tot de 'ik ben niet goed met kinderen' persoonlijkheid die in mezelf automatisch opkomt in relatie tot kinderen, zodat ik als het ware een basis heb om op te staan in de momenten waarin ik mijn proces van zelf-verandering van mijn schrijven doortrek naar mijn dagelijkse leven.

In het schrijven van zelf-correctieve stellingen, creëer ik richtlijnen en instructies voor mezelf die ik kan gebruiken om ervoor te zorgen dat ik, in momenten waarin ik mij in het bijzijn van kinderen bevindt, niet automatisch in de persoonlijkheid stap waarin ik mij afstandelijk en ongemakkelijk ga gedragen in en als en vanuit het geloof dat ik 'niet goed ben met kinderen', maar dat ik in dat moment mezelf uitdruk en ervaar naar gelang mijn inzichten en realisaties met betrekking tot wie ik werkelijk ben als het potentieel van mijn wezen in relatie tot mijn inzichten en realisaties met betrekking tot wie kinderen werkelijk zijn als wezen.

Zelf-Correctieve Stellingen

Wanneer en als ik de persoonlijkheid zie opkomen in mezelf waarin ik mij ongemakkelijk voel in het bijzijn van kinderen en geloof dat dat is omdat ik 'nu eenmaal niet goed ben met kinderen' en dat dat 'nu eenmaal is wie ik ben' - dan stop ik en ik adem, en ik zie, besef en begrijp dat die persoonlijkheid in wezen een angst in mezelf verbergt en dat ik die persoonlijkheid gebruik om die angst te rechtvaardigen, zijnde de angst van wat de ouders en wat de volwassenen van mij zullen denken  omdat ik eigenlijk aanvaard wil worden door de volwassenen

Omdat, ik zie, besef en begrijp dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd meer waarde te hechten aan de persoonlijkheid systemen in mijn geest als het idee en beeld van mezelf in deze wereld in de plaats van waarde te hechten aan wie ik werkelijk ben en daarin mezelf als mijn individualiteit te herkennen in andere wezens - en te zien dat het leven in en kind één en gelijk is aan het leven in een volwassene

Ik zie, besef en begrijp dat ik mijn individualiteit onderdrukt heb door mezelf aan te passen aan een 'aanvaardbare' persoonlijkheid dat bestaat in en als een verlangen om aanvaard te worden door andere volwassenen in deze wereld, en dat ik daardoor de individualiteit en het leven in kinderen ook niet zie of herken

Ik stel mezelf tot doel om ten eerste de kracht en de moed te leven om mijn angsten om niet aanvaard te worden door de volwassenen in mijn omgeving onder ogen te komen en niet weg te vluchten in persoonlijkheidssystemen om die angsten te onderdrukken

En vanuit die moed en kracht stel ik mezelf tot doel om individualiteit en authenticiteit te leven door mezelf niet te laten sturen door gedachten in relatie tot hoe ik geloof dat ik mezelf moet gedragen om aanvaard te worden door de volwassenen om mij heen - en om mezelf onvoorwaardelijk uit te drukken ongeacht of ik mezelf uitdruk in relatie tot een volwassene of een kind.

Dag 620: Wat Staat in de Weg van onze Natuurlijke Uitdrukking?

Dag 620: Wat Staat in de Weg van onze Natuurlijke Uitdrukking?

Het Veranderen van de 'Ik Ben Niet Goed met Kinderen' Persoonlijkheid

Sinds ik ben begonnen in mijn proces van het onderzoeken en veranderen van de persoolijkheid die ik heb aanvaard in en als mezelf als zijnde zogezegd 'niet goed met kinderen' te zijn, waarin ik al de eerste stap heb bewandeld van het schrijven over wat ik kan zien op het eerste zicht in verband met de gedachten, gevoelens en emoties in mezelf bestaan en opkomen wanneer ik in het bijzijn ben van kinderen en de tweede stap waarin ik zelf-vergeving heb toegepast om die eerste laag  in mezelf los te laten in en als het verantwoordelijkheid nemen voor mijn reactie in gedachten, emoties en gedrag in relatie tot die situatie  - heb ik al verandering gemerkt in de zin van dat ik mij meer comfortabel voelde om mezelf uit te drukken wanneer ik een kind in mijn omgeving tegenkwam.

De gedachte van 'wat zullen zijn ouders denken' kwam niet meer zo prominent in mezelf naar boven en mijn uitdrukking was meer 'natuurlijk'. Hij was een hond aan het aaien en terwijl ik voordien hen voorbijgewandeld zou hebben, stopte ik dit keer om samen met hem de hond te aaien en hem te becomplimentariseren op hoe hij de hond aaide. Omdat ik mij dit keer niet meer in mijn geest bezig hield met gedachten zoals 'wat zullen zijn ouders denken', merkte ik zo'n dingen bijvoorbeeld op. dit is wat ik ook heb beseft en ontdekt naar aanleiding van deze situatie, is dat wanneer ik besta in angsten en onzekerheden en allerlei achterliggende gedachten in mijn geest in relatie tot bepaalde mensen en situaties, dan ben ik zo gepreoccupeerd door die interne dialogen en fixaties en reacties, dat ik kleine details in mijn fysieke werkelijkheid niet opmerk en ook niet apprecieer.

Wanneer ik bijvoorbeeld opmerkte dat dit kindje de hond aan het aaien was in de plaats van ernaar te zwaaien of te slagen, kwam er een oprechte bemerking in mezelf naar boven van 'wauw, wat fijn!' en ik drukte het ook spontaan uit, zonder na te denken of zonder mij op welke manier ook bezig te houden met 'zijn ouders' of met wat zijn moeder  die er ook bijstond zou denken van mijn expressie. In dat moment was het hij en ik en er was niets dat in de weg stond van mijn expressie - er waren geen twijfels of voorontworpen ideëen in verband met 'hoe ik mezelf zou moeten uitdrukken' naar voorbeeld van hoe ik andere mensen zich doorgaans zie uitdrukken tegenover kinderen  - het was gewoon 'mezelf' die in dat moment zichzelf uitdrukte, simpel en natuurlijk.

Dit wil echter niet zeggen dat ik nu, omwille van deze ene ervaring en dit ene moment dat zich afspeelde in mijn realiteit, 'veranderd' ben en dat mijn proces van het veranderen van deze persoonlijkheid nu compleet is, helemaal niet. Ik heb enkel een 'glimps' gekregen van wie ik kan zijn, van wat mijn potentieel is. Een glimps van een bestaan zonder angst en van wat er mogelijk is. Het is nu aan mij om mijn proces verder te bewandelen in het afpellen van de lagen waaruit deze 'ik ben niet goed met kinderen' persoonlijkheid bestaat - als ik dat niet doe dan keert deze persoonlijkheid als het ware terug naar zijn 'natuurlijke staat'.

Zolang ik immers niet absoluut sta als de sturende kracht en het verantwoordelijke principe in relatie tot deze persoonlijkheid - met andere woorden, zolang ik niet onderzoek hoe deze persoonlijkheid in mezelf bestaat op alle vlakken en dimensies in mijn bewuste, onderbewuste en onbewuste geest - zal ik het ook nooit werkelijk kunnen veranderen op een blijvende, echte manier -- dat spreekt voor zich. Hoe kan ik iets veranderen als ik het niet volledig begrijp en als ik niet volledig besef en zie hoe ik het zelf gecreëerd heb?

Dag 619: Hoe Echt is een Persoonlijkheid Eigenlijk?

Dag 619: Hoe Echt is een Persoonlijkheid Eigenlijk?

 Het Veranderen van de 'ik ben niet goed met kinderen' Persoonlijkheid

In de voorgaande blog heb ik de zelf-vergeving gedeeld die ik heb toegepast in relatie tot het onderzoeken van hoe de 'ik ben niet goed met kinderen' persoonlijkheid bestaat in mezelf, en in die zelf-vergeving kwamen een aantal interessante punten naar boven die ik nooit heb beseft en gezien in het leven en belichamen van deze persoonlijkheid in mijn dagelijkse leven. Punten van gezond verstand die mij laten zien dat de 'ik ben niet goed met kinderen' persoonlijkheid niet is en niet kan zijn wie ik werkelijk ben als wezen - en die ik nooit had kunnen ingezien en beseft als ik de stap van zelf-vergeving niet had toegepast.

Het was pas in het toepassen van zelf-vergeving dat ik dieper kon kijken onder het oppervlak  en dat ik kon zien dat de idee in mijn geest dat ik 'niet goed ben met kinderen' niet echt is - niet echt in de zin van dat die idee in mijn geest eigenlijk bestond om de waarheid te onderdrukken. De waarheid zijnde dat er een verlangen in mezelf bestond om een bepaalde 'persoonlijkheid' te hebben die gezien en gedefinieerd wordt door mensen als 'iemand die goed is met kinderen' vanuit het startpunt om vriendschap te kunnen sluiten met mensen en makkelijker aanvaard te worden door mensen.

Ik gebruikte dus die 'negatieve' persoonlijkheid van 'ik ben niet goed met kinderen' om de eigenlijke 'positieve' ervaringen zoals het verlangen naar aanvaarding in mezelf te verbergen omdat het een specifieke waarheid van mezelf is die ik nooit heb willen inzien en beseffen.

Het is immers makkelijker om negatieve ervaringen te zien dan positieve, naar mijn ervaring - het is makkelijker om te beseffen dat ik mij ongemakkelijk en gespannen en angstig voel, dan om aan mezelf toe te geven en in te zien dat die negatieve emotionele ervaringen eigenlijk een gevolg zijn van verlangens in mezelf om aanvaard te worden en vriendschap te ervaren.

Omdat, in het verlangen zie ik als het ware de waarheid en de realiteit van mezelf, ik zie wie ik ben en hoe ik besta in en als mezelf, ik zie het startpunt van mezelf en al mijn gedachten en emotionele reacties en dus mijn persoonlijkheidssystemen. En, uiteraard, als ik dat startpunt zie van hoe mijn eigen geest bestaat, dan kan ik mezelf veranderen. En dat is waarom de geest bestaat op een manier waarop ik enkel het 'bijproduct' zal zien, en niet het eigenlijke startpunt van wie ik ben en hoe ik besta in en als mezelf.

Het is met zelf-vergeving dat ik die lagen kan afpellen en het eigenlijke startpunt en dus de realiteit van mezelf kan ontbloten - met het toepassen van zelf-vergeving en zelf-eerlijkheid.

Dag 618: De 'Ik Ben Niet Goed met Kinderen' Persoonlijkheid - Zelf-Vergeving

 Dag 618: De 'Ik Ben Niet Goed met Kinderen' Persoonlijkheid - Zelf-Vergeving

 Het Veranderen van Limiterende Persoonlijkheids Structuren in de Geest

 Zelf-Vergeving Statements

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd in het moment dat ik in de buurt van kinderen ben, in een persoonlijkheid construct in mijn geest te gaan waarin ik mezelf afscheid van het kind zelf, door te denken aan de ouders van het kind en wat zij van mij zullen denken gebaseerd op en vanuit het startpunt van het verlangen in mezelf om een goede indruk te maken op mensen en aanvaard te worden door volwassenen specifiek

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd emotioneel te reageren in mezelf met een ervaring van ongemakkelijkheid wanneer ik in het bijzijn van een kind of kinderen ben door een persoonlijkheidssysteem te laten activeren door het zien van kinderen waarin ik geloof dat ik mij op een specifieke manier moet gedragen en uitdrukken om een goede en positieve indruk te maken op de ouders van die kinderen, gebaseerd op een verlangen In mezelf om aanvaard te worden door andere mensen en het positieve gevoel te ervaren dat ik verbonden heb met die zelf-definitie van 'mensen aanvaarden mij' en 'mensen vinden mij leuk/goed'

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd kinderen die ik zie in mijn omgeving te verbinden met een voorgeprogrammeerde persoonlijkheid in mezelf  van een goede indruk te willen maken op mensen - en mijn expressie en wie ik ben in relatie tot kinderen te laten beinvloeden en besturen door die persoonlijkheid -- waarin ik in een ervaring van onzekerheid en ongemakkelijkheid ga waarachter ik mijn verlangen verberg om een 'goed met kinderen'-persoonlijkheid uit te stralen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien, te beseffen en te begrijpen dat de idee en definitie die ik van mezelf gevormd heb in mijn geest in en als de gedachte dat ik 'niet goed ben met kinderen' en 'ik kinderen niet leuk vindt' in wezen een verlangen verbergd om wel 'goed met kinderen' te zijn en om een specifieke indruk te maken op volwassenen als zijnde iemand die 'goed overweg kan met kinderen' --- en dat ik in wezen de idee en gedachte gevormd heb in mijn geest dat 'ik kinderen niet leuk vindt' om mijn angst te onderdrukken dat kinderen mij eigenlijk niet leuk zouden vinden - om mezelf zogezegd trachten te beschermen van mijn angsten

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd eerlijk te zijn met mezelf  over het verlangen om gezien te worden als iemand die 'goed overweg kan met kinderen' door volwassenen door dat verlangen in mezelf te verbergen achter de zelf-definitie en persoonlijkheid van 'niet goed te zijn met kinderen' en 'kinderen niet leuk te vinden'

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd kinderen niet te zien als wezens die één en gelijk zijn in waarde als mezelf door kinderen in mijn geest te definieren in en als mijn persoonlijke verlangen en angst in relatie tot wie ik wil zijn en hoe ik gezien wil worden door de volwassenen in mijn wereld en realiteit --- en door dat verlangen op de eerste plaats te zetten in mezelf, in de plaats van het leven op de eerste plaats te zetten --- het leven dat bestaat in eenheid en gelijkheid in mezelf zowel als in een kind en een volwassene

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten beinvloeden  in hoe ik de wereld zie en hoe ik kinderen zie met mijn ogen door de voorgeprogrammeerde beoordelingen, percepties en interpretaties van en in de geest waarin ik enkel waarde zie en erken in datgene wat persoonlijk waarde heeft in relatie tot mijn persoonlijke verlangens, zoals mijn verlangen om gezien en gedefinieerd te worden als een bepaalde persoonlijkheid en personage door andere volwassenen van mijn leeftijd

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten definieren en beinvloeden en sturen in mijn expressie en gedrag en wezen door een ervaring van angst die opkomt in mezelf wanneer ik in het bijzijn ben van een kind, verbonden met een gedachte van 'wat zullen de ouders van mij denken' - gebaseerd op een onderbewust verlangen om  een goede indruk te maken op de ouders van het kind -- in de plaats van het kind te benaderen als een levend wezen dat één en gelijk is met mezelf, vanuit en in en als een erkenning van het kind als zijnde een volwaardig levend wezen dat HIER bestaat als een expressie in en van deze wereld en realiteit

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd kinderen in mijn geest te definieren als inferieure wezens omdat ik mij persoonlijk niet aangesproken of verbonden voel met kinderen omdat ik mezelf heb gedefinieerd in en als mijn geest als 'volwassene', in en als specifieke persoonlijkheden die in relatie staan tot en met andere 'volwassen' mensen in mijn wereld en realiteit, waarin ik het gevoel heb en geloof dat enkel volwassenen mij 'begrijpen' en 'verstaan' en dat ik enkel met volwassenen overweg kan --- in de plaats van in te zien, te beseffen en te begrijpen dat ik mezelf heb toegestaan de systematische natuur en uitdrukking en manier van bestaan te hebben gekopieerd van de volwassenen in deze wereld vanaf mijn kindertijd en dat ik daarin mijn individualiteit en 'echtheid' als levend wezen verloren heb, waardoor ik ook niet in staat ben deze echtheid en individualiteit en wezenlijkheid te herkennen en erkennen in andere wezens zoals kinderen en waardoor ik mij enkel verbonden voel met andere 'systemen' en 'systematische uitdrukkingen' die ik zie en herken in volwassenen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn individuele expressie te onderdrukken en daardoor de individuele expressie van individuele wezens zoals kinderen niet te zien of erkennen en kinderen enkel te zien op een 'systematische' manier waarin ik individualiteit gedefinieerd heb in en als persoonlijkheid en daardoor enkel volwassenen erken en herken als 'individuen' omwille van de voorgeprogrammeerde persoonlijkheden die ik in hen zie en herken, één en gelijk met wat ik ook heb toegestaan te bestaan in en als mezelf

Wordt Vervolgd in de Volgende Blog