The Self-Interest Demon

This is a continuation of my previous post "The Unwillingness to Give up on Something"

The self-interest demon is the 'who' and 'what' I really am. Like, underneath all the 'trying' to 'not be self-interested', I am in fact self-interest personified. And the self-interest demon, only cares about self-interest. Only cares about ENERGY. In fact, it IS pure energy. Always moving around. Sort of a 'catch me if you can'.

Something that sort of can't be 'contained' or 'told what to do'. Something that doesn't follow any 'rules' or structure in any way whatsoever. It JUST WANTS ENERGY. It doesn't care about what 'makes sense'. It doesn't care about your rules or beliefs or ideas or, god forbid, 'intentions'. It sort of 'can't be tamed'.

So, if you do want to 'tame it', you better be very smart about it. Cause it will SABOTAGE every attempt. You better fully understand what you're dealing with. And don't underestimate it. You better recognize, the full extent and existence of this thing.

And you might judge it, and try to deny it. Cause it's not a pretty sight. I mean it's a demon lol. An addiction. But the only way is by accepting it. Like accepting 'ok I guess this is me'. Sort of just being real with yourself about what's really going on. Which might not be what you might have believed about yourself.

Only from that point of acceptance can you start to sort of 'direct it'. Being 'fully aware' that the 'nature' of the self-interest demon is to exploit your every 'weakness'. Which is every little point wherein you're not standing one and equal with it. Points of judgment, suppression and self-delusion.


I forgive myself that I haven't accepted and allowed myself to be honest with myself about this self interest demon within me

i forgive myself that I have accepted and allowed myself to hide this self interest demon within myself, underneath beliefs about 'who I am' as positively charged self-delusions  - like the belief that 'I care' and 'I do what's best' and 'I have good intentions' and 'I am a responsible adult'

I forgive myself that I haven't accepted and allowed myself to be honest and real with myself about the fact that 'deep down' I am actually addicted to ENERGY and I care about nothing else than to satisfy my wants, needs and desires for ENERGY

I forgive myself that I haven't accepted and allowed myself to see, realize and understand that the point of 'self-interest' within and as me is completely without principles, without 'morals', without 'rules', or 'self-awareness' or 'self-restraint' and so cannot in fact be 'trusted' -- but must be 'accepted' and 'directed', without judgment or reactions to it

I forgive myself that I haven't accepted and allowed myself to see, realize and understand that the self-interest demon within and as me shows me my self-delusions - as it WILL NOT LISTEN to anything, unless I stand one and equal with it and direct it as my equal

I forgive myself that I haven't accepted and allowed myself to accept the self-interest demon and stand one and equal with it - and to not make illusions about 'who I am', but rather accept and realize that this self-interest demon is the 'real me' as who and what I have become, as addicted to energy

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to make illusions about 'who I am', within denial and judgment and suppression of the self-interest demon as 'who I really am' - just because I don't want to truly see and face the actual 'reality' of me -- instead of seeing, realizing and understanding that in fact, the self-interest demon FEEDS off of this self-dishonesty as it uses and exploits my 'weaknesses' to generate energy

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to define myself within and as the self-delusions in the mind as these positively charged beliefs I have of myself, which actually just serve to hide the self-interest demon - instead of being real with myself and accepting the self-interest demon as one and equal with and as myself and directing it as my equal

I forgive myself that I haven't accepted and allowed myself to see, realize and understand that anytime I go into any positively charged self-delusions, I am only feeding the self-interest demon  - and that I need to simply accept and stand one and equal with it and be real with myself about how I actually exist 'deep down'

When and as I see myself accessing positively charged self-delusions in the mind, as beliefs about myself and 'who I am', then I stop and I breathe, and I see, realize and understand that I'm just in denial of the reality of myself, which is that the 'who' and 'what' I have become and am existing as, is in fact a self-interest demon as an addiction to ENERGY

and I see, realize and understand that by going into these self-delusional self-beliefs, I am just feeding the self-interest demon as it feeds off of my 'weaknesses' as the points wherein I am simply not being honest and real with myself

and that I just need to accept and stand one and equal with this self-interest demon in and as me, so that I can practically, realistically direct it

I commit myself to be real with myself instead of creating illusions as beliefs in my mind about 'who I am' - and to accept the self-interest demon as the 'reality' of 'who' and 'what' I am and have become, and stand one and equal with it, and to direct it from the starting point of that oneness and equality -- actually grounding myself by being 'down-to-earth' and 'real' with myself about 'who' I actually am and what's actually required of me so I can direct me effectively in reality

The Unwillingness to Give up on Something

This is a continuation of my previous post "I am a Pushover"

So when it comes to 'self-honesty', it's an interesting thing. Because, you'll only be 'self-honest' within the bounds of what you're 'willing' to be 'self-honest' about. There are things that you just won't want to 'touch'. Things that are so fueled by 'fear', that you're so afraid of 'losing', that you simply won't 'go there'. And things that are therefore 'veiled' from your own awareness.

Those are the things that make us 'evil'. Our points of 'possession'. Where we 'don't want to let go' of something. And there's a side of us that turns 'demonic' in a sense, as it tries to 'hide' and 'cling to' and 'safeguard' and 'defend', even from ourselves. Because no one, even ourselves, must ever 'touch' this point. Because that is how unwilling we are to 'give it up'.

We just can't even 'fathom' life without that point. It'll be our 'anchoring' point in this world. Like 'the one positive' that we have, and will cling to and defined tooth and nail. So it very much originates from like our 'deepest fear'. A fear we've come to accept and which we 'won't question'. Cause that point of fear is almost what the entirety of 'you' and 'your world' pivots around.

And then there's something that comes into your life and sort of gives you 'exactly what you were looking for'.  Your 'light in the darkness'. Your 'anchor'. Something that makes you feel less lost, makes you feel like you 'belong' and gives you a 'safe haven'. Something you accept as 'good' and therefore will never question the fear that's actually always been behind it.

And it's the things that are 'good' that we don't tend to question. The positive feelings. Cause, reality isn't 'good'. In fact, before this 'good' thing came into our lives, things were mostly 'bad'. And who wants to go back to that? So it takes a RADICAL level of self-honesty to start lifting that 'veil' and to start 'touching' that which would force us to face our deepest fear. To essentially let go of the 'one positive' and sort of plunge into that 'uncertainty' that's been hiding underneath.

Dag 595: Hoe we Demonen maken van onze Emoties

 Dag 595: Hoe we Demonen maken van onze Emoties

 Het Veranderingsproces van de Emotie van Onzekerheid

...Wat ik daarmee wil zeggen is dat het eigenlijk absurd is om te gaan reageren op je emoties, en dus op je 'emotionele lichaam', en je emoties 'niet te willen' - zoals ik mij bijvoorbeeld niet meer onzeker wilde voelen in sociale situaties. Ik reageerde op de emotionele reactie en ervaring van onzekerheid in mezelf met weerstand en beoordeling en verwerping omdat, ik wilde mij zelfzeker voelen - ik had een specifiek idee in mijn geest van hoe ik mij wilde uitdrukken. Wanneer ik immers naar de mensen om mij heen keek, en dan met name welbepaalde mensen in mijn omgeving, dan zag ik een expressie in hen die ik niet in mezelf herkende, een vloeiendheid en spontaniteit die prijsgaf dat zij zich comfortabel voelde in hun lichaam en lichamelijke uitdrukking. Dag 594: Hoe en Wanneer Ontstaan Emotionele Patronen in Onszelf?

Wat ik echter heb ontdekt door het bewandelen van mijn proces van het begrijpen en veranderen van wie ik ben in relatie tot mijn bestaan in lichaam en geest, is dat als en wanneer ik bepaalde delen van mezelf niet aanvaard als een deel van mezelf, zoals ik bijvoorbeeld niet wilde aanvaarden dat ik mij onzeker voel in relatie tot andere mensen, dan geef ik dat deel als het ware meer 'macht' over mij. Wat ik namelijk doe door bijvoorbeeld de emotionele reactie van onzekerheid in mezelf te beoordelen en mezelf ervan proberen weg te duwen, is dat ik in feite zeg tegen mezelf dat die onzekerheid een soort monster is, een demon die mijn geest binnendringt en die mij dingen doet ervaren die ik helemaal niet wil ervaren. En uiteraard, wanneer ik de onzekerheid dan zie als een 'demon', zal ik steeds reageren met angst op het moment dat ik de onzekerheid naar boven zie komen in mezelf - en wanneer ik reageer met angst, geef ik mijn macht weg aan datgene waar ik op reageer met angst omdat ik mezelf in en als die angst in de slachtofferrol plaats.

En dit op zich is dus vrij absurd omdat de emotionele ervaring simpelweg op zich een emotie is die ik zelf ben gaan creëren en opwekken in mezelf - maar nu, omdat ik erop ben gaan reageren met weerstand en beoordeling en angst, heb ik er iets 'meer' van gemaakt dan het eigenlijk is -- en ben ik mezelf onderhevig gaan plaatsen aan deze emotionele reactie. Waardoor dus, elke keer onzekerheid in mezelf naar boven kwam wanneer ik bij mensen was, voelde ik mij niet enkel onzeker maar ging ik mij ook nog eens angstig voelen in relatie tot de onzekerheid waardoor de hele ervaring in mezelf een grotere proportie aannam dan wat het eigenlijk aanvankelijk was. En uiteindelijk kreeg ik zelfs het gevoel dat ik zo gevangen zit in deze schijnbare monsterachtig intense ervaring van onzekerheid dat ik mij amper nog kon bewegen of uitdrukken in dat moment.
 

Het is dus door mezelf te vergelijken met de mensen die ik zie in mijn wereld en realiteit en te verlangen om te zijn zoals hen en mezelf te kunnen uitdrukken zoals hen, vanuit het startpunt van het verwerpen van de emotionele ervaring van onzekerheid die ik voelde in mezelf -- dat ik die stelling maak in mezelf dat ik mezelf niet aanvaard zoals ik ben omdat ik ga denken en geloven dat de uitdrukking en het bestaan van een ander beter is dan mijn uitdrukking en bestaan. En het is net in dat punt van het niet aanvaarden van mezelf dat ik mezelf een slachtoffer maak van mezelf als de delen van mezelf die ik niet aanvaard.

Omdat, in de plaats van die delen die mij 'parten spelen' in mezelf aan te pakken en te corrigeren, vanuit het startpunt dat die specifieke ervaringen niet het beste is voor mezelf, ben ik er in feite enkel van aan het wegkijken en probeer ik het als het ware zelfs te verbergen en onderdrukken voor mezelf omdat ik mezelf zo niet wil zien of aanvaarden. Ik bedoel, om bepaalde delen van mezelf daadwerkelijk te kunnen veranderen, moet ik er eerst één en gelijk mee staan, hetgeen wil zeggen dat ik eerst mezelf in de ogen kijk en zeg van 'ok, ik zie en besef dat dit is wie ik ben op dit moment', in en als het besef dat er niets 'negatief' of 'slecht' of 'fout' is aan de eigenschap van onzeker worden en mij onzeker voelen in relatie tot mensen, het is gewoon wat het is.

En dan vanuit dat startpunt kan ik beginnen met het onderzoeken van hoe en waarom het is dat die specifieke emotionele reactie van onzekerheid bestaat in mezelf in de eerste plaats. Omdat, ik bedoel, het is in feite maar vreemd dat er dingen bestaan in mezelf die ik zelf niet aangenaam vind en die ik verwerp. Het feit dat die dingen in mezelf bestaan wil zeggen dat ik er op een bepaald niveau in mezelf wel het nut van inzie, maar dat ik de specifieke achterliggende redenen voor mezelf verborgen houdt omdat het een realiteit van mezelf zou blootleggen die ik eigenlijk liever niet onder ogen kom.