Dag 793: Wijs je vinger naar een ander en er wijzen drie vingers terug

Dit is een gezegde dat we misschien allemaal wel op een bepaald punt gehoord hebben en het klinkt ook als een wijs gezegde waar we mee akkoord zouden gaan als we het horen zeggen. Maar ondanks dat we het inzichtvol en wijs vinden, is het tegelijkertijd niet zo voordehandliggend voor ons om dit gezegde om te zetten naar een praktisch en leefbaar principe.  Een wijsheid of gezegde is immers meestal ook enkel kennis, iets dat mooi in de oren klinkt en dat ons misschien voor een ogenblik doet nadenken of doet stilstaan bij onszelf en de realiteit, maar daarna gaan we gewoon verder met ons leven. We blijven omgaan met situaties die getuigen dat de gezegdes en wijsheden die we zo inzichtelijk vonden niet werkelijk zijn doorgesijpeld op fysiek/praktisch vlak in de zin van ons dagelijks denken en handelen.

Zo ook met dit gezegde. Ik bedoel, hebben we zelfs de moeite gedaan om werkelijk voor onszelf te begrijpen wat dit gezegde praktisch gezien inhoud en wil zeggen? Of is het dat we eerder even appreciatie opbrachten voor het creatief gebruik van het symbolische beeld dat we soms letterlijk en soms figuurlijk doen wanneer we een ander beschuldigen - de vinger wijzen - maar niet verder stilstaan bij wat het werkelijk wil zeggen dat er drie vingers terug wijzen naar onszelf en hoe we dit inzicht op praktische wijze kunnen toepassen in onzelf en ons dagelijkse leven? Hoe kunnen we dit gezegde dus omzetten naar een praktisch leefbaar principe, zodat het niet zomaar een leeg betekenisloos gezegde blijft maar een levende stelling van wie we zijn als wezen?

Hoe ik dit gezegde leef en toepas in mijn dagelijkse leven is aan de hand van het gereedschap van zelf-eerlijkheid en zelf-vergeving. Zelf-eerlijkheid is het naar binnen brengen van mijn gewaarzijn in momenten waarin ik mezelf een ander zie beschuldigen van iets. Wanneer ik een ander beschuldig en bijvoorbeeld denk dat 'zij dit of dat moeten veranderen' en 'zij hier of daar een fout begaan zijn' gepaard met een emotie van frustratie, boosheid en/of beschuldiging, dan is mijn gewaarzijn immers gekanaliseerd naar buiten toe, naar 'de ander' en 'wat zij al dan niet gedaan hebben'. Het naar binnen richten van mijn gewaarzijn in die momenten wil zeggen dat ik mezelf afvraag hoe en waar ik zelf in mijn eigen gedachten en/of handelingen eigenlijk precies hetzelfde doe als waar ik dit individu van beschuldig.

Dit mede omdat ik in het bewandelen van mijn proces zeer vaak tot dit inzicht ben gekomen, dat wat ik zag in een ander en waar ik hen van aan het beschuldigen was, eigenlijk ook in mezelf aanwezig was. Keer op keer heb ik in een punt van nederigheid moeten staan in mezelf wanneer ik besefte dat ik de ander enkel aan het beschuldigen was om hetzelfde patroon van denken, reageren of gedrag in mezelf te verhullen. Het is fascinerend hoe blind we zijn voor die drie vingers die naar ons terug wijzen wanneer we de vinger wijzen naar een ander.

Het is echter vaak die kleine stap die nodig is om je gewaarzijn even naar jezelf te richten en jezelf de vraag te stellen 'hoe/waar in mijn eigen leven/denken/handelen doe ik eigenlijk zelf waar ik deze persoon van beschuldig?' om in te zien dat het basisontwerp van beschuldiging is om onze eigen 'fouten' te verbergen van onszelf door die vinger naar een ander te richten. Hier is zelf-eerlijkheid van belang omdat het een zekere brutale eerlijkheid vergt om echt te kijken naar jezelf als wie je werkelijk bent en om je eigen fouten onder ogen te komen.

Zelf-vergeving is het gereedschap dat je zal assisteren om die omkering te maken in je gewaarzijn, om je focus te verleggen van buiten naar binnen en om de zelf-eerlijkheid te faciliteren. In de volgende blog deel ik hoe je zelf-vergeving kan toepassen in momenten van beschuldiging om jezelf te assisteren en te ondersteunen in het omkeren van je gewaarzijn en het praktisch leven en toepassen van het gezegde 'Wijs je vinger naar een ander en er wijzen drie vingers terug.'

Dag 781: Zelf-Vergeving en het Ontluiken van Potentieel

Een interessant fenomeen dat zich meer en meer heeft ontplooit in mijn bewandelen van mijn proces van zelf-vergeving, is een bepaalde ervaring van 'dankbaarheid'. En die dankbaarheid komt voort uit het erkennen en realiseren van de waarde en het potentieel dat elk wezen in mijn realiteit heeft en specifiek in verband met de ondersteuning die ik put uit die wezens in mijn omgeving en werkelijkheid.

In het begin van mijn proces bestond mijn ervaring en perceptie in relatie tot de wereld om mij heen meer uit een vorm van onderhuidse beschuldiging. Ik zag met andere woorden veeleer de 'negatieve' kant van dingen. Ik zag hoofdzakelijk de fouten in dingen en mensen, zowel als in mezelf. Ik had in feite een vrij kritische en beoordelende houding en had bepaalde ideëen en geloofsystemen in verband met wie en hoe mensen en deze hele wereld zouden moeten zijn en leven en bestaan. Ik zag over het algemeen dus enkel hoe het was dat mensen niet aan dit ideaalbeeld voldeden en hoe men dus 'niet goed genoeg' was.

Ik zag bijvoorbeeld enkel hoe mijn ouders, vrienden en mensen over het algemeen op de één of andere manier ondermaats waren en het was haast alsof ik in een constante staat verkeerde van het 'vinger wijzen' naar de mensen om mij heen. Maar naarmate ik mijn proces bewandelde van het vergeven van mezelf en zodoende bepaalde eigenschappen in en als mezelf ontwikkelde zoals zachtheid, begripvolheid, empathie, zorgzaamheid en vergevingsgezindheid, begon die perceptie te veranderen naar het eerder erkennen en zien van het potentieel dat bestaat in mezelf zowel als in anderen.

Ik begon meer en meer de eigenschappen in mensen te erkennen die wel bewonderenswaardig zijn en die wel ondersteunend zijn, in tegenstelling tot eigenschappen die zogezegd 'inferieur' of 'slecht' zijn. Op een bepaald punt in mijn proces realiseerde ik mij dat je door aandacht te schenken aan iets, dat iets net kracht bij zet. Het was dus door mensen (zowel als mezelf) enkel te zien door de ogen van het kritiek hebben op hun schijnbare 'fouten', dat ik die 'fouten' net ondersteunde en dat ik als het ware steeds bevestigde dat dat is wie en hoe mensen zijn.

Maar als je iedereen net als jezelf gaat zien en benaderen door de ogen van het herkennen van potentieel, dan ga je dat potentieel tegelijkertijd voeden en kracht bijzetten. Dat is hoe we onze werkelijkheid immers creëren en dat is waar creatie uit voortvloeit, uit jouw perspectief op je realiteit en hoe je je realiteit ziet. Hiermee wil ik echter niet zeggen dat het een kwestie is van een doen alsof alles 'positief' is en het negeren van problemen. Het is eerder een kwestie van het veranderen van de neiging om te focusen op de problemen in het zoeken naar oplossingen en het vinden van het potentieel dat in alles en iedereen bestaat om de beste versie van zichzelf te worden.

En die verandering in je perspectief komt tot stand wanneer je je eigen potentieel begint te realiseren en te verwezenlijken; wanneer jij de 'problemen' in jezelf begint te veranderen in oplossingen. Met andere woorden, hoe jij omgaat met en hoe je je omgeving ziet loopt rechtevenredig en gelijk met hoe je met jezelf omgaat en hoe je jezelf ziet.

Dag 534: Volwassen Zijn wil zeggen Alles Weten en Niets Bijleren

Dus, ik bedoel, wanneer ik terugkijk op mijn proces, en zelfs nu zie ik die specifieke neiging nog opkomen in mezelf in hoe ik mezelf uitdruk in relatie tot mijn omgeving - van in een rigide standpunt te gaan in mezelf in relatie tot dingen in mijn wereld en realiteit, waarin ik een 'mening'  in mezelf creëer die ik dan met absolute zekerheid verkondig aan andere mensen, in feite enkel vanuit het startpunt van het willen laten zien aan mensen dat ik 'iets weet', dat ik ergens zeker van ben. Bijvoorbeeld in het voorbeeld dat ik in mijn vorige blog aanhaalde van het begin van mijn proces waarin ik amper werkelijk wist waar ik aan begonnen was en wat zelf-vergeving en 'proces' en 'zelf-eerlijkheid' eigenlijk werkelijk is - toch, wanneer mensen mij er vragen over stelde, verkondigde ik allerlei stellingen in relatie tot wat al die dingen zogezegd zijn alsof ik wel absolute duidelijkheid had in mezelf in relatie tot wat het allemaal werkelijk is.

En, ik bedoel, ik deed dat niet enkel met mijn 'proces', het was in feite met alles zo - ik wilde gewoon mijn mening verkondigen. Wanneer mensen mij een vraag stelden over iets, ook al wist ik het niet zeker, vertelde ik de kennis die in mijn geest bestond over het onderwerp gewoon zodat ik mijn zegje kon hebben en zodat ik de idee kon planten in mensen hun geest dat ik weet waar ik het over heb. Dat ik dingen 'weet'.

En dat is een neiging die ik ontwikkeld heb in mijn relaties met de mensen om mij heen doorheen mijn leven in het observeren van mensen om mij heen --- waarin ik telkens de schijnbare zelf-zekerheid observeerde wanneer ik bijvoorbeeld mijn ouders zag praten met andere mensen, dan vertelden ze dingen met zo'n zekerheid dat het was alsof zij de absolute waarheid en realiteit in hun handen hadden, en precies wisten hoe dingen in elkaar zitten en werken in deze wereld en realiteit.

En dus werd dat mijn beeld en idee in mijn geest in relatie tot wat het wil zeggen om een volwassene te zijn in deze wereld - dan moet ik dingen kunnen zeggen aan andere mensen met absolute zekerheid. Dan moet ik absoluut weten hoe dingen werken en bestaan. En, als ik dat niet weet, dan moet ik gewoon alsof doen. Althans dat was de oplossing die ik ervoor gevonden heb: als ik niet zeker ben van mijn antwoord op vragen, dan doe ik gewoon alsof - dan gebruik ik het beetje kennis en informatie dat wel in mijn geest zit en dat vertel ik dan op een manier waarop het lijkt alsof wat ik zeg de absolute realiteit is.

Dit is een eigenaardige eigenschap wanneer ik het zo bekijk omdat - ik bedoel, op zichzelf is het enorm zelf-limiterend omdat wat ik eigenlijk aan het doen ben is dat ik mezelf aan het saboteren ben in mijn leerproces in deze wereld - in de zin van dat ik niet eens besef dat van al de dingen die ik denk en meen te weten en al de kennis en informatie die ik vertel aan andere mensen in en als schijnbare zekerheid, is er eigenlijk weinig tot niets waar ik werkelijk absoluut zeker ben, in de zin van dat ik bijvoorbeeld niet eens weet of besef waar mijn kennis en informatie zelfs vandaan komt.

Dus, terwijl ik zit te doen alsof ik oh-zo-veel weet en alsof ik oh-zo-zeker ben van wat ik zeg - mis ik de eigenlijke realiteit waar ik in elk moment iets van kan bijleren omdat ik niet eens wil toegeven aan mezelf, laat staan een ander, dat er misschien iets ontbreekt in hoe ik de wereld en realiteit versta. Dus, terwijl ik geloof en denk dat ik het allemaal weet, weet ik eigenlijk niets, omdat ik elke kans tot leren voorbij laat gaan door al mijn aandacht te kanaliseren in en naar mijn eigen geest als waanbeelden van mijn eigen grootsheid.

Wordt vervolgd in Dag 535

Dag 383: Wanneer is Zelf-Verandering Echt? - De Paranoia van Intelligentie Series

Dit is een verderzetting van:
"Dag 378: Bestaat het 'IK' wel Werkelijk?"
"Dag 379: Is mijn Thuis in het Kasteel van mijn Gedachten?"
"Dag 380: Is Intelligentie in werkelijkheid Angst?"
"Dag 381: Intelligentie getransformeerd van een Ervaring tot een Praktische Toepassing"
"Dag 382: De Paranoia van Intelligentie en de Leugen van Superioriteit"


In de Paranoia van Intelligentie Series, onderzoeken we specifiek hoe het is dat we onszelf saboteren in onszelf, door middel van onze participatie in gedachten - omwille van hoe we onszelf hebben laten programmeren in en als de idee dat gedachten superieur zijn aan de fysieke realiteit.

Eén problematisch aspect aan/van 'intelligentie' als de schijnbare en verleidelijke superioriteit van de geest, is hoe de geest werkt en functioneert in en als het principe van 'de Observeerder' en dit specifiek in het onderzoeken van onszelf en het bewandelen van het proces van zelf-verandering en zelf-correctie en zelf-eerlijkheid.

In het principe van de 'Observeerder', die bestaat in en als de 'Intelligentie' van de geest -- wat we doen is: we bekijken onszelf vanuit vogelperspectief, we denken na over onszelf, we leggen verbanden, we redeneren, mijmeren, peinzen, filosoferen en geven speciale energetische waarde aan wat we zien/vinden in onszelf, wanneer we in onszelf kijken.

We zien bijvoorbeeld op een bepaald punt een bepaalde persoonlijkheids-systeem waarin we participeren, en we schrijven erover, en we leggen het uit aan onszelf, hoe het werkt, wat we zien, waar het vandaan komt, en al de verbanden die we kunnen herkennen en zien in onszelf --- en zo verwerven we inzichten en realizaties over onszelf en over hoe onze geest werkt.

Wat er dan gebeurt is dat we ervaringen gaan creëren in onszelf gebaseerd op die inzichten en realizaties - waarin we plots het gevoel krijgen dat we 'veranderd' zijn, maar al wat we in werkelijkheid gedaan hebben is Energie bewogen, veranderd en verschoven in onszelf, gebaseerd op kennis en informatie die veranderd, bewogen en verschoven is in onze geest. Dat is hoe en waarom wij mensen opgroeien in deze wereld, en volwassen worden, en schijnbaar 'wijzer' worden, en schijnbaar dingen leren, en realizeren en begrijpen over 'het leven' en over 'onszelf' - en naar het eind van ons leven zullen we bepaalde inzichten en ervaringen verworven hebben die ons schijnbaar veranderd hebben tot een beter mens, waarin we denken 'had ik dit maar geweten en ingezien toen ik jonger was'.

Maar, wat we hierin nooit inzien en beseffen is dat we nooit werkelijk 'veranderd' zijn, in de zin van dat we onszelf nooit werkelijk 'gecorrigeerd' hebben, we hebben nooit het proces bewandeld van het terugwandelen doorheen ons verleden, stap voor stap -- om elk moment tot in de details te onderzoeken met betrekking tot wie wij zelf zijn in onszelf in relatie tot dat moment, onszelf vervolgens te vergeven voor de aard van ons wezen als wie we waren in dat specifieke moment dat bestond op een consequentiele manier en beslissingen heeft gemaakt die uiteindelijk niet het beste bleken te zijn voor onszelf noch onze omgeving, en dan voor onszelf te onderzoeken en verkennen hoe we datzelfde moment opnieuw zouden kunnen bewandelen en doorlopen op een manier die wel het beste is voor onszelf en onze omgeving en die dus geen consequenties produceert.

Ik bedoel, de 'verandering' die wij ervaren in onszelf doorheen de koers van ons leven, is geen echte Verandering - het is een Ervaring, een beweging van energie, gebaseerd op wetenschap, op kennis en informatie in onze geest, waarin we in werkelijkheid nooit iets meer gedaan hebben dan van een negatieve polariteit naar een positieve polariteit gaan/bewegen en daarin rondjes blijven bewegen hetgeen we dan ervaren als een 'verandering', maar, het is net zoals de seizoenen op aarde een schijnbare verandering teweeg brengen: het is geen echte 'Verandering', in de zin van dat het gewoon weer terugkomt, het is een eindeloze cyclus die de illusie creëert van verandering omdat het van negatief naar positief gaat, van regen naar zonneschijn, van koud naar warm -- en het wordt door ons ervaren als een echte 'Verandering', alsof Wij zelf en De Wereld zelf Verandert, omdat wij een vrij tot zeer nauwe en eendimenionele kijk hebben op de realiteit, we zien en ervaren maar wat er zich vlak voor onze neus afspeelt bij wijze van spreken en we laten ons zo makkelijk meevoeren door energetische bewegingen zoals gevoelens en emoties, waarin 'verandering' altijd maar even is - nu eens positief dan weer negatief.

Dat is 'verandering' die wordt aanschouwd en ervaren en in wezen zelfs volledig 'gefabriceerd' door 'de observeerder' in en als de 'Intelligentie' van de geest als wie we geloven dat wij zijn -- de observeerder denkt en voelt en gelooft dat er 'verandering' plaatsvindt - maar die verandering is maar een gevoel, een geloof, een gedachte, een idee --- het is Niet Echt. Verandering die wel Echt is - bestaat enkel in en als 'de Participant', en de participant bestaat enkel in en als het fysieke lichaam omdat, het fysieke lichaam is HIER, het bestaat ECHT, terwijl, de geest, die zit altijd in verleden en toekomst, in kennis en informatie en verbeelding en fantasie en allerlei ervaringen die gebaseerd zijn op gedachten maar die nooit direct en rechtstreeks te maken hebben met de realiteit van onszelf als de fysieke werkelijkheid die zich Hier bevindt, vlak voor onze ogen in dit moment van Ademhaling.

Dus, wat ware verandering is die één en gelijk staat met de fysieke realiteit van onszelf, kan enkel gezien en ervaren worden wanneer en als we uit de geest stappen, wanneer we onszelf vertragen in onszelf en onderzoeken wat HIER is - wanneer we met andere woorden stoppen met het nadenken, peinzen, filosoferen en mijmeren over wie wij zijn vanbinnen, hoe en waarom we ons voelen, waarom of hoe we bestaan -- omdat we op die manier enkel nog meer lagen creëren van nutteloze kennis en informatie in onze geest en gedachten, waarin we de illusie aan het creëren zijn dat er 'verandering' plaatsvindt en dat wij aan het veranderen zijn, terwijl het alleen maar energie is die aan het bewegen en verschuiven is.

En het is dat vertragen, het stoppen met nadenken en redeneren en filosoferen dat zo moeilijk is voor Mensen - omdat we zo goed geworden zijn in het creëren van Illusies -- dat we de hele 'spiritualiteit' industrie in het leven geroepen hebben, waarin mensen werkelijk geloven dat ze op één of andere 'spirituele tocht' zijn, op zoek en op weg naar 'zichzelf', waarin ze allerhande speciale en unieke ervaringen en inzichten opdoen en het gevoel in zichzelf ervaren dat ze 'aan het veranderen zijn', terwijl ze enkel net verder en verder aan het wegdrijven zijn van zichzelf, de geest in.

Echte Verandering kan namelijk onmogelijk echt zijn als het niet stap voor stap, op fysiek vlak, door onszelf gecreëerd en gemanifesteerd wordt in elk moment - dat wil zeggen: stap voor stap elke herinnering onderzoeken, en in die herinnering onszelf vergeven voor wie we onszelf hadden toegestaan te zijn in dat moment, en dan onderzoeken hoe we onszelf op praktische en realistische wijze kunnen Corrigeren in gedachte, woord en daad, zodat, als die specifieke herinnering zich ooit weer zou afspelen in onze wereld en realiteit, dat we niet dezelfde consequentiele handelingen zullen herhalen, maar dat we zullen staan in dat moment op een manier die op elk vlak het beste is voor onszelf en onze omgeving - omdat wij de verantwoordelijkheid genomen hebben om onszelf te hercreëren door middel van het bewandelen van een praktisch, realistisch en fysiek aantoonbaar proces van zelf-onderzoek, zelf-vergeving en zelf-correctie - en dus, staan wij in de plaats van God, de absolute Schepper van onszelf op elke manier, waarin 'verandering' niet iets is dat ons zomaar overkomt, als een gevoel of een ervaring, gebaseerd op een inzicht en realisatie waar we plots toevallig opgekomen zijn - neen, Verandering is het resultaat en product van absolute zelf-sturing.

Dat is het Desteni 'I' Process en het Desteni 'I' Process Lite voor beginners - het proces van Zelf-onderzoek, zelf-vergeving en zelf-correctie -- het is de Reis naar Leven waarin wij onszelf realiseren als de Schepper van onszelf, op elk vlak -- en onszelf op praktische wijze, stap voor stap, herinnering voor herinnering, gedachte voor gedachte, woord voor woord, corrigeren -- om onszelf in gedachte, woord en daad vorm te geven en te manifesteren op een manier die op aantoonbare wijze het beste is voor onszelf en al wat bestaat.

Dag 153: Leven betekent Verantwoordelijkheid

Dit is een verderzetting van "Dag 151: Wat zijn  mijn prioriteiten?" en "Dag 152: Het Leven of de Dood"


wanneer en als ik de gedachte zie opkomen in mezelf waarin ik mezelf vergelijk met 'andere mensen' in en als het verlangen naar het valideren van een verlangen, dan stop ik en ik adem, en ik besef dat 'andere mensen' geen excuus of validatie zijn voor mijn daden en mijn bestaan, omdat ik geen systeem ben dat bepaald is door haar omgeving, ik ben een levend wezen, en dus compleet zelf-verantwoordelijk, compleet zelf-standig

wanneer en als ik de ervaring van jaloezie zie opkomen in mezelf, als reactie op de gedachte aan 'andere mensen' en de backchat 'dat het niet eerlijk is' dat zij de verlangens mogen/kunnen uitoefenen die ik wil uitoefenen en ik niet, dan stop ik en ik adem, en ik besef dat dit een voorgeprogrammeerd construct is waarin ik mijn verantwoordelijkheid als levend wezen weggeef aan een systeem als 'de mensheid' - en op die manier enkel het gebrek aan verantwoordelijkheid in en als de mensheid als het leven op aarde ondersteun en voedt

hierin stel ik mij tot doel het proces van het stoppen van alle verlangens die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf te bewandelen omdat ik besef dat deze verlangens enkel het resultaat zijn van het gebrek aan inzicht in hoe het lichaam en de fysieke realiteit waarin ik besta functioneert, hetgeen enkel in stand gehouden wordt door het principe van 'twee of meer in mijn naam en ik ben daar', hetgeen in wezen opzettelijke domheid en blindheid is voor de waarheid van wie ik werkelijk ben als het leven zelf

ik stel mij tot doel te staan als het punt van verantwoordelijkheid, als het levende voorbeeld - omdat ik besef dat de huidige staat van zaken op aarde als het misbruik van het menselijk systeem, het resultaat is van de participatie van elk mens in het construct van 'eerlijkheid' als het wegschuiven/verschuiven van verantwoordelijkheid naar 'andere mensen' door te bestaan in en als het principe van 'twee of meer in mijn naam en ik ben daar' als één of ander Heilig Godgegeven Gebod, waarin elk mens maar 'de grote hoop' volgt en dat gebruikt als excuus en rechtvaardiging voor al zijn eigen daden

ik stel mij tot doel uit het systeem van onwetendheid, domheid en blindheid van het menselijk systeem als de voorgeprogrammeerde geest te breken, in en als het besef dat dit geheel mogelijk is door middel van toewijding, geduld en consistentie in het toepassen van schrijven, zelf vergeving en zelf correctie - omdat ik besef dat wij mensen hier alleen zijn, er is geen god die ons zal of kan redden of helpen, wij zijn hier op dit punt geraakt door onze eigen gewillige/vrijwillige domheid, onwetendheid en blindheid terwijl we diep vanbinnen eigenlijk wel altijd geweten hebben waar we mee bezig waren en dat we ooit zouden moeten stoppen - omdat het in wezen zeer makkelijk te begrijpen en bevatten is wat er moet gebeuren om een betere wereld te creëren voor elk levend wezen op aarde, en dus is de enige verklaring voor waarom wij mensen dit nooit verwerkelijkt hebben dat we opzettelijk kiezen voor egoisme, ondanks wat we zien gebeuren in de levens van andere wezens als de directe consequenties van onze laksheid en onverschilligheid, wat maakt dat we in wezen compleet kwaadaardig zijn en dat onze zogezegde 'onwetendheid' tegenover de waarheid van onszelf en wat er gebeurt in deze wereld als de consequenties van onze daden niets is dan een zelf-gecreëerd excuus om ons egoïsme te rechtvaardigen en valideren